facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่17 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2558 16:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17 100%
แบบอักษร

 

 

 

ตอนนี้ทิวออกจากโรงพยาบาลมาได้สามวันแล้ว    ร่องรอยตามร่างกายก็ค่อยๆจางหาย   เพื่อนสนิทอย่างกิ่งก็มาเยี่ยมบ้างเป็นบางครั้ง   ส่วนเรื่องเรียนก็ต้องพักไว้ก่อน    เพราะถึงร่างกายจะพร้อมแต่จิตใจกลับไม่เต็มร้อย   ถึงอิฐจะบอกกับเขาว่าปลอดภัยแล้วก็เถอะ 

แต่ก็ไม่ช่วยให้ทิวนอนหลับสนิดเลยสักนิ    ในความฝันของทิวยังคงฝันถึงหน้าและน้ำเสียงน่ากลัวนั้นอยู่    การกระทำของวายุยังคงฝังรากลึกลงในจิตใจของทิวไม่น้อย    การที่จะหายคงต้องใช้เวลาเท่านั้น

 

    ก็อก~ก็อก~

 

เสียงเคาะประตูแบบข้ออนุญาตจากเจ้าของห้องดังขึ้นในขนณะที่ทิวจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

           "คุณทิวคะนี่ป้าเองนะ   คุณท่านกับคุณอิฐให้ป้ามาบอกว่าถึงเวลาแล้ว"   เสียงป้าแม่บ้านบอกทิวอยู่หลังบานประตูที่ยังปิดสนิด

           "ครับ   เดี๋ยวผมลงไป"   ทิวบอกกลับเสียงเรียบธรรมดา

พลางลุกขึ้นสำรวจตัวเองและหยิบกระเป๋าตังกับโทนศัพท์

 

เพียงไม่นานร่างบางก็เดินลงมาจากชั้นบน    ตรงมายังบุคคนทั้งสองที่ยืนรออยู่แล้ว

           "ไป   เดี๋ยวไอ้กาลรอนาน   รำคารญเสียงมันบนยั่งกะผู้หญิง"   เมื่ออิฐเห็นทิวเดินลงมาก็รีบเดินมากอดคอน้องชายคนเล็กของบ้าน    พลางบนถึงอีกคนที่กำลังไปรับจากสนามบินอีกไม่กี่ชั่วโมง

 

 

 

 

 

 

    สนามบิน

 

หลังจากรถขนคันหรูถูกจอดสนิดอยู่กับที่    และบอร์ดี้การ์ดลงมาเปิดประตูให้ผู้เป็นนายเสร็จ    ทั้งสามคนพ่อลูกก็ตรงติ่งมารับลูกชายคนกลางของบ้านที่กลับมาไทยวันนี้

 

ยืนรอเพียงเวลาไม่นานกาลก็กำลังเดินออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม    พลางโบกไม้โบกมือสงสัญญาว่าเขามาถึงแล้ว

            "พี่อิฐ   ทิว   ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเนี่ย... อ๋อ   เกือบลืมคุณพ่อสุดหล่อของผมได้ไง"   เมื่อมาถึงกาลก็พูดทักทายพี่ชายกับน้อยชายและพ่อที่ไม่ได้เจอกันนานด้วยความที่เป็นคนอารมณ์ดีอยู่แล้ว    จึงออกมาอย่างที่เห็น

           "ไงไอ้ตัวป่วน   ไปเรียนจบกลับมาก็มาช่วยพ่อทำงานซะดีๆ"   เสียงทุ้มเรียบๆแต่แฝงไปได้ความอบอุ่นเอ่ยขึ้นพลางส่งฝ่ามือที่เหี่ยวยุ่นตามวัยขยี้ลงบนหัวสีทองของลูกชายคนกลางอย่างเอ็นดู

           "โหพ่อ   คนพึ่งเรียนจบมามาดๆจะให้ทำงานแล้วหรอ   ชีวิตยังไม่ได้สนุกเลย"   คนเป็นลูกพูดท้วงขึ้นมาอย่างเซ็งๆ

           "หึหึ   ฉันจำได้ว่าตอนแกอยู่ที่โน้นก็เห็นแกสนุกกับชีวิตทั้งกลางวันกลางคืนดีนิ"   อิฐพูดค้านขึ้นมาบ้าง

           "โธ่... พี่อิฐ   สาวนอกผมเบื่อแล้ว   มันเลี่ยน   แต่สาวไทยอ่ะ   ยังไม่เคยลอง"   กาลบอกพี่ชายด้วยท่าทางชิวๆแถมตบท้ายด้วยยักคิ้วแบบกวนๆให้อิฐที่นึง    ผู้เป็นพ่อเห็นการกระทำขอลูกชายคนกลางก็พลางส่ายหน้าอย่างเอือมๆ

           "พอเลย   ฉันส่งให้แกไปเรียนนะ   ไม่ใช่ให้ไปคั่วสาว   กลับมาแล้วก็ต้องช่วยงานของบริษัท"   ผู้เป็นพ่อบอกด้วยเสียงเหนื่อยหน่าย

           "ง่ะ   พ่ออ่ะ   วัยรุ่นเซ็งเลย"   กาลทำหน้าสุดเซ็งเมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อบอก    ก่อนจะหันมาสนใจน้อยเล็กที่ยืนมองอมยิ้มอยู่เงียบๆมาสักพักแล้ว

           "แล้ว... มึงเป็นไรปะเนี่ย   ดูเงียยๆผิดปกติ"   กาลถามขึ้นเมื่อไม่เห็นว่าคนที่ชอบกวนตีนขี้เล่นข้างๆดูซึมๆไป    เพราะโดยปกติแล้ว    ถ้าพวกเขาเจอหน้ากันจะต้องกวนตีนกันตลอด

           "ผม... ไม่ค่อยดีนิดหน่อยนะพี่   เลยไม่มีอารมณ์กวนตีนพี่"   ทิวบอกเสียงที่เรียบๆ   แต่เน้นตรงคำว่าตีน

           "เดี๋ยวเหอะมึง   ไม่ค่อยดียังกวนตีนกูนะ"   กาลว่าแบบไม่จริงจังนัก   พลางส่งฝ่ามือมาขยี้บนหัวทิวเล่น

ทั้งสี่คนคุยกันอีกสักพักก่อนเดินออกมา

 

ก่อนออกจากสนามบิน    จู่ๆทิวก็รู้สึกอยากเข้าห้อง   จึงเดินแยกออกมาจากกลุ่มที่กำลังเดินไปที่รถ 

เมื่อจัดการกับธุระส่วนตัวเสร็จ    ทิวก็เดินมาล้างมือที่อ่าง 

 

    แกร๊ก~

 

เสียงเปิดประตูและปิดประตูงลงไม่ทำให้ทิวเงยหน้าขึ้นมามองผู้มาใหม่เลยสักนิด    ยกเว้นแต่...

           "ไม่คิดว่าจะได้เจอกันที่นี่นะ   ที่รัก"

 

 

+++++++++++87%++++++++++

 

 

เหมือนเสียงนรกที่มาปลุกให้ทิวตื่นจากฝันดีที่กำลังมีอยู่    วายุชายหนุ่มที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอกันที่สนามบิน 

ค่อยๆเดินเข้ามาอย่างช้าๆไม่เร่งรีบอะไร    ส่วนทิวเมื่อเห็นว่าคนที่เข้าใหม่เป็นใคร    ก็ค่อยๆถอยหลังจนแผ่นหลังบางติดกำลังห้องน้ำอย่างไร้ทางหนี

           "มึง... มึงอยู่ที่นี่ได้ไง"   ทิวถามวายุด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

           "หึ   ทำไมกูจะมาอยู่ที่นี่ไม่ได้   ในเมื่อมันเป็นที่สาธารณะ   จริงมั้ย"   วายุบอกด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันที่เต็มไปด้วยความสะใจ    ที่เห็นคนตรงหน้ามีท่าทางหวาดกลัวตน

 

เท้าแกร่งค่อยๆสืบเข้าหาร่างบางช้าๆไม่รีบร้อนจนเข้าใกล้พอที่จะยกแขนกักคนตรงหน้าให้อยู่ในวงแขนที่ยันกำแพงห้องน้ำไว้

ใบหน้าหล่อเหลาแบบฉบับมาเฟียค่อยๆก้มลงมาหาใบหน้าสวยหวานจนรับรู้ถึงลมหายใจร้อนๆของกันและกัน

           "กลับไปกับกู... ถ้ามึงไม่อยากให้ใครรู้เรื่องระหว่าเราสองคน..."   วายุพูดขู่พลางก้มหน้าลงมาจนริมฝีปากหนาแตะกับริมฝีปากบางเบาๆ    แต่ทว่าทิวกลับเบือนหน้าหนีริมฝีปากนั้นและผลักไหล่แกร่งให้ออกห่าง

           "มึงอยากจะทำอะไรก็เชิญเลย   กูไม่สน"    พอว่าจบ    ร่างบางก็เบี่ยงตัวออกจากห้องน้ำ

โดยไม่รู้เลยว่าคนมองตามยิ้มมุมปากอย่าเจ้าเลห์ในมาดมาเฟียร้ายพร้อมใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่ากดอารมณ์คุกรุ่น

 

ที่วายุมาอยู่ที่นี่ก็เพราะจะมารับหุ่นส่วนร่วมวงการมาเฟีย

แต่ก่อนที่คนสำคัญจะลงจากเครื่อง    วายุดันเห็นทิวยืนคุยอยู่กับครอบครัวแล้วก็ผู้ชายอีกคน    ที่อ่านจากประวัดแล้วน่าจะเป็นลูกชายคนกลางของอรุกร

พอทิวขอตัวเข้าห้องน้ำเขาจึงเดินตามเข้ามา   

 ช่างเป็นความบังเอิญที่อยากให้เกิดขึ้นบ่อยๆจริงๆ

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++

มาต่อแล้ววว อันที่จริงไรท์จะลงตั้งนานแล้วหละ แต่ไรท์ดันข้อมือเคล็ด ขอโทษนะที่ช้า อิอิ และก็ไรท์จำชื่อพ่อนายเองไม่ได้  เลยใส่เท่าที่จำได้  ไปล่ะ ไรทไรท์เริ่มปวดข้อมืออีกแล้ว 

 

 

🙀 

ความคิดเห็น