facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

63.อีกสองวันข้างหน้า

ชื่อตอน : 63.อีกสองวันข้างหน้า

คำค้น : 63.อีกสองวันข้างหน้า

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 202

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2562 23:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
63.อีกสองวันข้างหน้า
แบบอักษร

วันต่อมา 

“วันนี้อากาศดีจังเลยนะ ว่ามั้ยเอเรซ” 

“งั้นหรอ แล้วแผลเป็นยังบ้าง” 

ผมจับไปที่แผลของตัวเองก่อนจะตอบกลับมา 

“หายแล้วละ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ” 

เอเรซคิกัลหน้าแดงเล็กน้อยก่อนที่จะก้มหน้าก่อนจะตอบผมกลับมา 

“ขอโทษที่ทำให้นายเดือดร้อนนะ” 

ผมเดินไปลูบหัวของเอเรซคิกัลป์เล็กน้อยก่อนจะรู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมองมาที่ผม 

“ฮ่าๆๆ อัลเตอร์ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็....” 

ในวินาทีนั้นตัวผมกับเอเรซคิกิลรอบขึ้นก่อนที่จะมีแสงขึ้นมาปกคลุมร่างกาย 

“มาสเตอร์” 

“อัลเตอร์ อย่าเข้ามา” 

อัลเตอร์หยุดก่อนที่แสงนั้นจะหายไปพร้อมกับตัวผมและเอเรซคิกัลก่อนจะมาตกลง      

“เอเรซไหวมั้ย” 

“อืม...ไหวๆ...ดะ...เดี๋ยว...มะ...มือของนาย...” 

“มือ” 

ในวินาทีนั้นผมรู้สึกได้มือของผมกำลังสัมผัสกับอะไรแบบอย่างที่นิ่มๆก่อนจะบีบเล็กน้อยแต่ว่าวินาทีนั้นเอเรซก็หน้าแดงขึ้นมา 

“ขอโทษๆ ไม่รู้จริงๆว่าจับหน้าอกของเธออยู่” 

“เลิกพูดเรื่องนั้นเถอะยะ” 

ผมค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะเดินไปดูว่าตัวเองอยู่ที่ไหนแต่ว่าวินาทีนั้นผมก็สังเกตุว่าเอเรซกำลังตัวสั่นก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปจับมือของเอเรซไว้ 

“อุ่นจัง” 

“รีบไปกันเถอะ อย่าปล่อยละ เราจะหลงทาง” 

ผมพาเอเรซเดินไปเพื่อดูว่าตัวเองนั้นอยู่ที่ไหนแต่ว่าวินาทีนั้นก็ได้มีเสียงของเด็กผู้หญิงดังขึ้น 

“ช่วยด้วยค่ะ” 

ผมรีบวิ่งไปก่อนที่จะเจอเด็กคนนั้นแต่ว่าผมก็ตกใจเล็กน้อยก่อนจะเอามือทั้งสองตบไปที่หน้าของตัวเอง 

“เกิดอะไรขึ้นหรอ” 

“พอดีว่ามา...ไม่สิน้องชายของหนูเขาเป็นลมนะค่ะ หนูคนเดียวก็แบกเขากลับไม่ไหวด้วย” 

ในวินาทีนั้นผมลงไปอุ้มเด็กผู้ชายคนนั้นก่อนจะให้เด็กสาวพามาที่บ้านของตน และเมื่อถึงบ้านผมรีบพาเด็กผิ้ชายที่สลบอยู่ไปนอนพักที่เตียงก่อนที่พี่สาวของเขาจะพาผมและเอเรซมานั่งที่ห้องอาหารเพื่อจะเลี้ยงข้าวเย็น 

“นี่มาโคโตะ ใช่เวลามาใจเย็นมั้ยเนี่ย” 

ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ 

“วันนี้วันที่ 22 ธันวาคม ปี 2007” 

“นายรู้ได้ยังไง” 

เอเรซตกใจกับสิ่งที่ผมพูดออกมาก่อนที่ผมจะลุกออกมาจากโต๊ะและเดินมาที่ประตูในห้องครัวก่อนที่จะพูดออกมา 

“เธอไม่สังเกตบ้างเลยหรอ” 

หลังจากที่ผมพูดเอเรซก็ได้มองไปรอบก่อนที่เธอจะทำเหมือนนึกอะไรบางอย่าง 

“อย่าบอกนะ” 

“ใช่แล้ว...ที่นี่คือบ้านของฉันเมื่อ 10 ปีก่อน” 

ผมกำหมัดแน่นก่อนที่จะพูดออกมา 

“และแม่ของฉันกำลังจะตายในอีกสองวันข้างหน้า” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว