ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

♫ ♬ ♪ ♩ ‘เสียง’ เต้นรำในคืนเดือนมืด ✐ - บทที่ 4

ชื่อตอน : ♫ ♬ ♪ ♩ ‘เสียง’ เต้นรำในคืนเดือนมืด ✐ - บทที่ 4

คำค้น : ❥ทำนายทายรัก✡THE SERIES : ♫♬♪♩ ‘เสียง’เต้นรำในคืนเดือนมืด ✐ (กันย์xกุมภ์),yaoi, y, วาย,เจ็บปวด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2559 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
♫ ♬ ♪ ♩ ‘เสียง’ เต้นรำในคืนเดือนมืด ✐ - บทที่ 4
แบบอักษร

 

 

 

 

♩ เสียงเต้นรำในคืนเดือนมืด  (กันย์xกุมภ์)

 

 

 

 

 

 

บทที่ 4

 

 

 

“พี่เชนท์อย่าไป..อยู่กับแอล”

 

เสียงละเมอที่ดังออกมาจากริมฝีปากเล็กปลุกให้แชมป์เปี้ยนสะดุ้งตื่นขึ้นมา ใบหน้าขาวบัดนี้ดูซีดไร้เลือดเพราะพิษไข้

ร่างสูงบิดผ้าเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กที่เกาะบริเวณหน้าผากของแอลเบาๆ อุณหภูมิที่ร้อนจัดเย็นลงมาบ้างแล้วเพราะเขาอุ้มไปฉีดยาทีคลีนิคแต่ก็ไม่ไว้ใจ ต้องนั่งเฝ้าไข้เช็ดตัวให้จนเช้าทำเอาปวดหลังไม่ใช่น้อยเพราะนอนโซฟามาทั้งคืน

 

“แอล..”

 

แชมป์เปี้ยนเรียกชื่อ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหรที่เลิกเรียกว่านาย คนตรงหน้าตัวไม่ร้อนแล้วแต่ละเมอเรียกชื่อน้องชายเขา มือก็ปัดปายไปทั่วจนเขาอดไม่ได้ที่จะจับมือนุ่มๆนั่นให้หยุดการกระทำ

 

 

“พี่เชนท์อย่าทิ้งแอลไป”

 

ร่างเล็กสะดุ้งตื่น ผวาเข้ากอดแชมป์เปี้ยนแน่น ร่างสูงส่ายหัวเบาๆคงคิดว่าเขาเป็นน้องชายละสิ นึกแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมานิดๆแต่มือก็ไม่วายลูบแผ่นหลังเล็กๆปลอบโยนไปมา

 

“ผมขอโทษ”

 

แอลดันไหล่แกร่งออกเมื่อเริ่มรู้สึกตัว.. ใช่แล้วผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พี่เชนท์แต่เป็นคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันต่างหาก

 

“กินข้าวต้มหน่อยแล้วกันจะได้กินยา”

 

แชมป์เปี้ยนเอ่ยเสียงเรียบ พยายามไม่ขมวดคิ้วแสดงความไม่พอใจออกไปที่อีกฝ่ายทำท่าทางแบบนั้นใส่เขา

 

“ผม..เมื่อคืนผมไม่สบายเหรอ”

 

“ใช่”

 

“แล้วคุณก็..เอ่อ เฝ้าไข้ผม?”

 

แววตาสงสัยมองร่างสูงนิ่ง แชมป์เปี้ยนพยักหน้าก่อนจะบอกวิธีกินยาแล้วเดินออกไปแต่ก็ถูกแอลเรียกไว้ก่อน

 

“คุณทำข้าวต้มเองเหรอ”

 

“ใช่ กินได้ ท้องไม่เสียหรอก”

 

“ผมไม่ได้ความว่าแบบนั้น” แอลรีบบอกเมื่อแชมป์เปี้ยนเข้าใจอีกทาง

 

“แล้ว?”

 

“แค่จะบอกว่า ขอบคุณ”

 

“ไม่เป็นไร”

 

แชมป์เปี้ยนบอก หันหลังเดินออกจากห้องไปแล้วยกยิ้มน้อยๆ รู้สึกพอใจกับบางสิ่งอย่างบอกไม่ถูก... ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ?

 

 

 

 

 

 

แอลตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวัน ไข้หายเป็นปลิดทิ้งไม่รู้เพราะได้ยาดีหรือหมอดีกันแน่ เพราะคนที่เหมือนพี่เชนท์ของเขาเล่นเฝ้าไข้ทั้งวันทั้งคืนไม่ไปไหน

 

“หิวหรือยัง”

 

แค่คิดในใจตัวจริงก็ตามมาหลอกหลอนแทบจะในทันทีทันใด

 

“ผมไม่กิน”

 

แอลตอบเสียงเรียบ อีกมือก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คว่ามีใครโทรมาบ้างตอนที่นอนป่วยอยู่

 

“นายต้องกิน แล้วจะไปส่ง”

 

“ไปส่ง? รู้เหรอว่าบ้านผมอยู่ที่ไหน”

 

“บ้านนายก็คือที่นี้ ที่ที่เชนท์ซื้อไว้ให้ แต่ที่บอกว่าจะไปส่งคือที่ทำงานนายต่างหาก”

 

 “นี่!..”

 

แอลขึ้นเสียงค้าง พยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่คนหวังดีประสงค์อะไรไม่รู้ถือวิสาสะรับโทรศัพท์ของเขา

 

“นี่คุณ วันหลังช่วยอย่ามายุ่งกับโทรศัพท์ของผมจะได้ไหมครับ”

 

“ก็นายป่วย”

 

แชมป์เปี้ยนพูดเสียงดัง เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง แต่ไม่ได้หงุดหงิดไอ้ตัวเล็กนี่หรอก หงุดหงิดตัวเองมากกว่าที่ทำอะไรแปลกไปจากนิสัยปกติ อย่างเช่นไปรับโทรศัพท์ให้คนป่วยเพราะกลัวว่าเจ้านายจะไล่ออกซะก่อน

 

“กินข้าวซะ เสร็จแล้วจะไปส่งที่บริษัทไม่งั้นก็นอนอยู่นี่ไปอย่าหวังว่าจะไปออกจากบ้านถ้ายังไม่ได้กินอะไร!

 

พูดจบร่างสูงก็เดินลงไปข้างล่างโดยไม่ฟังคำค้านใดๆอีก  ปล่อยให้แอลได้แต่มองตาค้าง สงสัยว่าเขาจะมีพ่อเพิ่มมาอีกคนแล้วละ..

 

            พอแอลกินข้าวหมด แชมป์เปี้ยนก็พามาส่งที่บ้านบริษัทไม่ผิดคำพูด ร่างเล็กเปิดประตูลงจากรถแต่ก็ไม่วายมีพ่อคนใหม่เดินตามมาส่งถึงข้างใน

 

 

            “อ่าว พี่แอล! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

 

            น้ำเสียงสดใสทักแอลดังลั่น ตามด้วยแรงกอดรัดที่ถาโถมเข้ามาดึงเข้าไปกอดต่อหน้าต่อตาคนที่อยู่บริเวณหน้า

ประชาสัมพันธ์ของบริษัท

 

            “พอแล้ว พี่อายคนอื่นเขา”

 

            แอลบอกอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ก็นะ แค่ผู้ชายทำท่ามากอดกันสนิทชิดเชื้อขนาดนั้นมันก็ดูแปลกแล้ว ยิ่งคนที่พุ่งเข้ามาเป็นถึงนักร้องดังวง Dark Sunใครๆก็ถึงให้ความสนใจเป็นธรรมดา แม้ว่าที่นี้จะมีแต่นักร้องดังๆเดินเข้าออกเป็นว่าเล่นก็เถอะ

 

            “โธ่ ก็ผมคิดถึงพี่แอลนี่ครับ เล่นหนีไปอิตาลีตั้งสองปี เอ๊ะ แล้วนี่...”

 

            เด็กหนุ่มลากเสียงยาว มองคนที่สูงไม่แพ้เขาไม่วางตา

 

            “นี่คุณแชมป์เปี้ยน เป็น.. เอ่อเป็นคนรู้จัก”

 

            “อ่ออออ คนรู้จัก? งั้นเหรอครับ” วายุถามเสียงกวน ทำหน้าไม่เชื่อ

 

            “ก็จริงนะสิ พี่ไปละ รีบนะมีนัดคุณเสือ”

 

            “ฮ่าๆๆ โอเคๆ ไว้เจอกันนะพี่”

 

วายุหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งรุ่นพี่ที่เคารพอีกครั้ง พอแอลขึ้นลิฟต์ไปเด็กหนุ่มก็หันขวับมองหน้าแชมป์เปี้ยนทันที

 

“พี่เป็นอะไรกับพี่แอลเหรอ”

 

“ก็คนรู้จักไง”

 

แชมป์เปี้ยนกัดฟันตอบ ทำท่าจะเดินออกไปแต่ก็ถูกวายุเรียกไว้อีกครั้ง

 

“เดี๋ยวพี่! ไปกินกาแฟกับผมหน่อยสิ”

 

 

 

 

 

 

 

“ถึงว่า..หน้าเหมือนกันมากที่แท้ก็พี่ชายพี่เชนท์”

 

เด็กหนุ่มทำหน้าถึงบางออเมื่อชักประวัติส่วนตัวชายปริศนาของพี่แอล

 

“ทีนี้ก็บอกเรื่องของแอลมาได้แล้ว”

 

“อ่อได้สิ”

 

วายุยิ้มสบายๆให้อีกคน แน่ละว่าคนตรงหน้าเขาไม่ยอมพูดอะไรออกมาง่ายๆหรอกแต่พอบอกว่าจะแลกข้อมูลเรื่องพี่แอลถึงได้ยอมเปิดปากพูด

 

“ผมก็ไม่ได้รู้เรื่องเยอะหรอกนะ ตัวจริงพี่เชนท์ผมก็ไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ เพราะพี่เชนท์เสียก่อนที่ผมจะรู้จักกับพี่แอลอีก”

 

“ตกลงนายรู้อะไรบ้าง”

 

“อย่าเพิ่งทำหน้าดุสิพี่ ฮ่าๆ พี่แอลเขาไม่ได้เล่าอะไรให้ผมฟังหรอก คนที่รู้ก็ไม่เล่าเหมือนกัน แต่ว่ามีอย่างหนึ่งที่ผมรู้ จริงๆแล้วพี่แอลต้องเป็นคนแต่งเพลงเปิดตัวอัลบั้มแรกทั้งหมดให้พวกผม แต่ว่าสามวันหลังจากที่พี่แอลออกจากโรงบาล เขาก็เอาเพลงไปส่งพี่เสือ..ซึ่งมีแค่เพลงเดียวเท่านั้นแล้วก็ขอลาออก”

 

แชมป์เปี้ยนไม่ขัด ยังคงตั้งใจฟังพายุพูดต่อไปแม้คิ้วจะขมวดราวกับมีคำถามมากมายในหัว

 

“แต่คุณเสือเขาไม่ให้ออก เขาให้พี่แอลลาพักร้อนได้จนกว่าจะพอใจแล้วค่อยกลับมาทำงาน พี่แอลหายไปสามเดือนเต็มๆ ก่อนจะกลับมาแต่งเพลงอีกครั้ง แต่ว่าเขาไม่สามารถแต่งเพลงแนวรักที่มีความสุขได้แบบเมื่อก่อนแล้ว”

 

เด็กหนุ่มถอนหายใจแรง.. วางแก้วกาแฟร้อนๆลงเพราะไม่มีอารมณ์จะดื่มมันอีก

 

 “พี่แอลเขียนแต่ได้เพลงเศร้า เสียใจ นั่นทำให้ผมรู้ว่าถึงพี่แอลจะแสดงออกมาว่าไม่ได้ไร แต่ลึกๆในใจ เขาไม่ได้สบายดีเหมือนท่าทางที่แสดงออกมา แต่กำลังซ่อนความเสียใจไว้ต่างหาก หลังจากที่เขากลับมาแต่งเพลงได้ไม่นาน พี่แอลก็ไปเรียนต่อที่อิตาลีสองปี ที่ผมรู้ก็มีแค่นี้แหละ”

 

“เพลงอะไร”

 

“หื้อ?”

 

วายุหันไปมองแชมป์เปี้ยนงงๆกับคำถามที่ไม่มีที่มาที่ไป

 

“เพลงแรกที่แอลแต่งให้วงของพวกนายคือเพลงอะไร”

 

ร่างสูงอธิบายหน้าเคร่งเครียดจนพายุทำหน้าไม่ถูกไปพักใหญ่ว่าทำไมต้องจริงจังขนาดนั้น

 

“อ่อ เพลงที่พี่แอลแต่งหลังจากออกจากโรงบาลนะเหรอ ชื่อเพลงเรื่องจริงนะพี่เปิดฟังในยูทูปได้ รับรองพวกผมเสียงคุณภาพกันทุกคน”

 

วายุยกนิ้วโป้งเป็นท่าประกอบยืนยัน

 

“ขอบใจ”

 

แชมป์เปี้ยนพูดสั้นๆ ก่อนจะขอตัวกลับ ทิ้งกาแฟที่ไม่ได้ลดไปจากเดิมให้เสียของฟรีๆ มือใหญ่ปิดประตูรถดังปัง! หยิบโทรศัพท์ออกมาค้นหาเพลงที่ว่าด้วยใจที่ไม่สงบนัก.. เพราะอะไร? ทำไมหลังฟังเรื่องราวของแอลเขาจะต้องรู้สึกว้าวุ่นใจขนาดนี้ด้วย

 

เฮ้อ แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆภานุวัตร!

 

 

 

 

 

 

 

จะเก็บมันเอาไว้..

 

 

 

 

 

 

 

            “คุณจะอยู่ที่นี้กับผมงั้นเหรอ?”

 

            แอลถามเสียงดังหลังจากที่ได้ยินร่างสูงพูดอะไรแปลกๆออกมา

 

            “เพื่ออะไร? หรือคุณคิดว่าพี่เชนท์ไม่ควรยกบ้านหลังนี้ให้ผมฟรีๆ ผมซื้อก็ได้นะ”

 

            “มันไม่ใช่แบบนั้น อ่อ แล้วก็เลิกใช้สรรพนามคุณๆผมๆนั่นสักที”

 

            ไม่รู้ทำไมยิ่งนานวันยิ่งรู้สึกขัดหู! ทั้งที่ตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกแบบนี้เลย

 

            “ก็แล้วคุณจะให้ผมเรียกคุณว่าอะไรละ”

 

            “ก็เรียกว่า..”

 

            “?”

 

“พี่แชมป์”

 

“...”

 

“...”

            “เดี๋ยวนะ หยุดก่อนคือ.. เราสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

 

            ตาใสๆที่ปนไปด้วยความสงสัยอย่างชัดเจนนั่นขัดใจแชมป์เปี้ยนไม่ใช่น้อย ยิ่งเจอคำถามสุดท้ายนั่นเข้าไปยิ่งทำให้เขาอารมณ์ขุ่นขึ้นไปอีก

 

            “ผมเรียกไม่ได้หรอก มันไม่ชิน”

 

            “เรียกบ่อยๆเดี๋ยวก็ชิน”

 

            “คุณเป็นประเภทพูดไม่รู้เรื่องใช่ไหม อื้อ!

 

            ดวงตากลมโตขยายโพล่งเมื่อจู่ๆคนตรงหน้าก็กระชากแขนเขาให้เข้าไปใกล้ ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากจูบอย่างแรง!

 

ลิ้นร้อนๆที่หยอกล้อกับลิ้นของเขาไปมาทำให้แอลมึนงงเกินกว่าจะผลักไสไล่ส่งอีกคนออกอย่างที่ควรทำ รู้สึกเพียงสัมผัสอันจาบจ้วงที่ไล่ต้อนลมหายใจของเขาให้หมดลงอย่างช้าๆ

 

            “ฮื้อ..”

 

            เสียงหวานครางอื้ออึงเมื่อถูกร่างสูงขบที่ริมฝีปากล่างอย่างแรงจนกลายเป็นเจ็บ มือใหญ่กดท้ายทอยเขาเอาไว้เสียแน่น ยังคงเกี่ยวกระหวัดลิ้นของเขาอยู่นานสองนานก่อนจะยอมเปล่าตัวแอลให้เป็นอิสระ

 

            “แฮ่กๆ”

 

            ร่างเล็กหอบหายใจรัว ยกมือเช้คมุมปากเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอแชมป์เปี้ยนอย่าเอาเรื่อง

 

            “คุณทำบ้าอะไร! อื้อ!

 

แอลตกใจเป็นครั้งที่สองเมื่อโดนขโมยจูบอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ยาวนานเหมือนครั้งที่แล้ว

 

            “ถ้าแอลยังเรียกพี่ว่าคุณแล้วแทนตัวเองว่าผมอยู่ได้โดนจูบแบบเมื่อกี้แน่”

 

            “ห๊ะ!?

 

            งง.. บอกได้คำเดียวว่าแอลงง!

 

ร่างเล็กอ้าปากค้างมองแชมป์เปี้ยนอย่างคาดไม่ถึงว่าจะทำอะไรแบบนี้ นี่ถ้าเป็นแฟนละครเกาหลีคงมีเพ้อไปว่านี่เป็นฉากหวานมดขึ้นของพระเอกกับนางเอกเแน่ๆ!

 

 

            “เผด็จการที่สุด!

 

 

 

            “ก็แล้วแต่จะคิด”

 

 

 

 

——————————————————————————

 

Black Santa'Clause  : อีกสองตอนจบน้า (·-·)/ ขอบคุณทุกๆคอมเม้นเลยจ้า 

 

 

 

ความคิดเห็น