14/02/19

ในร้านกาแฟที่ผู้คนคึกคัก ส่งเสียงดังไปทั่วพื้นที่ร้าน

ฉันกลับนั่งเหม่อลอยเหมือนอยู่ท่ามกลางห้องที่ไม่มีผู้คน

และจ้องมองไปยังประตูบานหนึ่งที่ทางเข้าร้านอยู่ตลอดเวลา

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก ที่ฉันมักจะนั่งเหม่ออยู่บ่อยๆ

ก็คงเพราะคิดถึงเขาเหมือนทุกครั้งนั่นแหละ…

แล้ววันนี้ก็ครบรอบ2ปีที่เค้าจากฉันไปด้วย

มันเลยยิ่งทำให้ฉันมีความหวังมากกว่าทุกๆวันเข้าไปอีก

ฉันหวังเพียงแค่สักวันหนึ่ง เมื่อมองไปที่ประตูบานนั้น

เขาจะเดินเข้ามา และสั่งกาแฟแก้วโปรดของเขาเหมือนที่เคยทำทุกครั้ง

ก่อนที่จะจากไป…

โดยไม่มีคำรำ่ลาใดๆ

และไม่กลับมาอีกเลย

เสียงของทั้งสองทำให้สติฉันกลับมาอีกครั้ง

ความจริงก็อยากเลิกเหม่อแบบนี้สักทีนะ

แต่จะเลิกได้ยังไง

ในเมื่อยังเลิกคิดถึงเขาไม่ได้เลย…

ฉันใช้นิ้วดีดไปบนหน้าผากของทั้งสองเพื่อให้เลิกสนใจเรื่องของฉันและกลับไปตั้งใจทำงานสักที

ฉันก็ควรกลับไปทำหน้าที่เจ้าของร้านสักที

เลิกคิดถึงเขาสักพักมันไม่ตายหรอก

กริ้ง!

ขนาดชื่อคาเฟ่ของฉัน ยังมาจากความคิดถึงของฉันที่มีให้เขาเลย

ฉันจะลืมเขาง่ายๆไปได้ยังไงกัน

ฉันกำลังจะเดินกลับไปที่ด้านหลังร้าน

แต่นำ้เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยก็รั้งฉันเอาไว้

“ร้านนี้หรอจี”

“อื้ม ร้านนี้แหละ”

“อร่อยแน่เชื่อจี จินมันแนะนำมาเลยนะ”

“งั้นไปกันๆ”

หัวใจฉันเต้นเร็วจนไม่เป็นจังหวะ

บทสนทนาระหว่างคน2คนที่กำลังก้าวเข้ามาในร้าน

ฉันกลับสนใจเพียงเสียงของคนหนึ่งคน

ที่เป็นต้นเหตุของนำ้ตาที่คลออยู่บนดวงตาของฉันในตอนนี้

ในใจฉันหวังเหลือเกิน

ว่าคนคนนั้น…

จะเป็นคนที่ฉันรออยู่เสมอ

คนที่ทำให้ฉันนั่งเหม่ออยู่ทุกวัน

คนที่ฉันคิดถึงอยู่ทุกวินาทีของลมหายใจ

คนที่ฉันอยากชงกาแฟให้เขาอีกครั้งมากที่สุด

คนที่ฉันอยากเจอมากที่สุด

ขอให้เป็นเขา…

คนที่ฉันรักมาตลอด…

ฉันได้แต่ภาวนาและค่อยๆหันหน้าไปช้าๆ

จริงๆ…

นั่นเขาจริงๆด้วย…

นำ้ตาฉันไหลลงมาพร้อมความคิดถึงที่มีมากเหลือเกิน

คุณหายไปไหนมาคะ…

เขาจะคิดถึงฉันเหมือนที่ฉันคิดถึงเขามั้ยนะ…

ก็ต้องรู้จักสิ

ใช่มั้ยล่ะคะ…

หะ…

ห้ะ…

แขนและขาของฉันอ่อนแรงลงทันที

ไม่มีแรงจะยืนด้วย2ขาของฉันในตอนนี้ได้

ฉันเคยคิดไว้มากมายหลายคำตอบ ว่าเมื่อเขากลับมา เขาจะพูดอะไรกับฉัน

แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นคำที่ไม่ได้เตรียมใจไว้ก่อนเลย

มันเจ็บซะยิ่งกว่าการไม่รักซะอีก

เพราะมันไม่ใช่แค่ “ไม่รัก”

แต่มันคือคำว่า “ลืม” ต่างหาก

ฉันเซไปชนโต้ะข้างหลังอย่างจัง

แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย

นอกจากความเจ็บปวด

ที่ตรงหัวใจ…

อยู่ดีๆก็กลั้นนำ้ตาไม่ไหวแล้ว

ทั้งที่ตลอดมา

ฉันคิดถึงแค่คุณ…

แค่คุณคนเดียวเท่านั้น…

ฉันไม่เคยเสียใจหรือโกรธเลย ถ้าคุณไม่ได้รักฉันเหมือนที่ฉันรักคุณ

แต่ที่ทำให้นำ้ตาฉันในวันนี้ต้องไหลลงมา

เพราะคำพูดที่ได้ยินจากปากคุณเมื่อครู่

มันทำให้ฉันเจ็บ…

ที่รู้ว่าความสำคัญของฉันสำหรับคุณ

มันน้อยมาก

น้อยมากเหลือเกิน…

มากจนทำให้…

คุณลืมเรื่องราวที่ผ่านมาของเรา

ลืมว่าฉันมีตัวตน

ลืมว่าฉัน…

เคยอยู่ในชีวิตของคุณ…

. . .

3ปีก่อน

14/02/16

กริ้ง!

ทำไมอยู่ๆ หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นขนาดนี้เนี่ย

หืม?

คุณคนนี้ดูละครมากไปรึเปล่าเนี่ย555

อยู่ดีๆก็กระตือรือร้นอยากทำงานชึ้นมาซะงั้น

หัวใจยังเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆไม่หยุดเลยแฮะ

เพราะเขารึเปล่านะ…

ฉันแอบหยิบกล้องโพลาลอยด์เล็กๆของฉันขึ้นมาถ่ายเขาที่ไม่รู้ว่าจะอนุญาตรึเปล่า

ฉันหยิบรูปที่ถ่ายได้แล้วเขาบังเอิญหันมาสบตาพอดีขึ้นมา

รอรูปไม่นาน ภาพก็ชัดขึ้นมา

ฉันหยิบปากกาแท่งหนึ่งขึ้นมา และเขียนบางอย่างลงไปด้านหลัง

ใครจะเชื่อล่ะ

ว่าเขาจะติดใจ

แล้วก็มาที่ร้านให้ฉันได้ถ่ายรูปของเขาซำ้แล้วซำ้เล่าทุกวัน

ชวนคุยสักหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง

เหมือนหลอกถามชื่อเนียนๆเลยแฮะ555

กาแฟที่ไม่ได้หมายถึงเครื่องดื่มแบบที่ฉันเพิ่งเอามาเสริฟคุณหรอกนะ…

คุณกาแฟ…

มาบ่อยๆก็ดีสิ…

อยากเจอคุณอีกจริงๆนะ…

ใจของฉันดวงนี้ก็ด้วยนะ…

และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉัน

รักเขา…

และก็มากขึ้นทุกวันด้วย

แต่ฉันก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วเหมือนกัน

ว่ามีแค่ฉันฝ่ายเดียวหรือเปล่า

ที่ยังจดจำได้ทุกวินาทีของเรา…

หรือฉันจะเป็นแค่หนึ่งในผู้คนนับล้านที่ผ่านตาคุณก็เท่านั้น…

. . . . . . . . . . .

Tbc.