สำหรับฉาก CUT ไปตามหากันได้ที่ Twitter : yu_vmkm 👈 ฝากเข้าไปฟอลไรท์หน่อยนะคะ 💕

.

.

.

.

.

Jin Part

ผมลืมตาขึ้นมาจากความมืดมิด ความหนักอึ้งที่ศรีษะทำให้ผมแทบจะประคองร่างกายให้ทรงตัวไม่อยู่

ความทรงจำสุดท้ายของผมคือ ซูบิน กำลังอุ้มผมไป รพ. และหลังจากนั้น เกิดอะไรขึ้น ผมก็ไม่สามารถรับรู้ได้

ทำไมผมถึงได้ยินเหมือนได้ยินเสียงของตัวเองเลย

อ่าา ไม่ผิดหรอก นั่นมันเสียงของผมนี่

ซูบิน

ซูบิน

ผมพยายามที่จะตะโกนเรียกลูก แต่เสียงของผมกลับเป็นเพียงแค่อากาศ เพราะผมไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย เพราะมันไม่มีเสียง

ซูบิน ช่วยม๊าด้วย!

ซูบิน ช่วยม๊าด้วย

ผมตะโกนออกไปสุดเสียงเพื่อเรียกลูกชาย แต่ทว่ามันก็เป็นเหมือนเดิมคือ ผมไม่มีเสียง

จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา

เสียงของใครคนนึง ที่ผมพยายามลบออกไปจากความทรงจำ ตลอด 17 ปีที่ผ่านมา

คนที่ทำให้หัวใจของผมแตกสลายไปเมื่อ 17 ปีก่อน คนที่ปิดผนึกหัวใจของผมและปล่อยให้มันด้านชามาถึงทุกวันนี้

ผมได้แต่เฝ้าถามตัวเองมาตลอด เมื่อไหร่ผมจะลบเขาออกไปจากความทรงจำได้ซักที

เมื่อไหร่ผมจะลบผู้ชายที่ชื่อ จอน จองกุก ออกไปจากหัวใจซักที

นายโกหก นายไม่เคยรักพี่

พี่ไม่เคยเปลี่ยนไป ทั้งหัวใจของพี่มันมีแต่นาย

พี่ก็เชื่อใจนาย เชื่อใจมากซะจนปล่อยให้นายกลับไปหาแฟนเก่า

ทำไมผมจะต้องกลับมาดูภาพเหตุการณ์ ที่มันควรจะจบไปนานแล้วอีกครั้งด้วย

คำพูดในวันนี้ นายจะยังจำมันได้ไหมจองกุก

นายบอกให้พี่เชื่อใจนาย พี่ก็ทำแล้ว

นั่นสินะ เพราะถ้าแพ้ ก็เท่ากับตาย เหมือนกับพี่ที่กำลังตายทั้งเป็นกับการเสี่ยงในครั้งนี้

ไม่ ที่พี่กลัวในวันนั้น ไม่ใช่เพราะกลัวว่านายจะเปลี่ยนไป แต่พี่กลัวจะเปลี่ยนนายไม่ได้ต่างหาก

แต่ถึงพี่จะกลัวผลที่จะเกิดขึ้นยังไง

พี่ก็ยังเลือกที่จะเสี่ยงกับนาย

เพราะพี่เชื่อว่าความรักของพี่ จะสามารถเปลี่ยนนายได้

.

.

.

ตลอดเวลาที่เราคบกัน พี่พยายามที่จะทำทุกอย่าง

ทำทุกอย่าง ให้นายหันมามองพี่บ้าง

ไม่หรอก พี่รู้ว่านายมีเรื่องอะไรอยู่ในใจ

ถึงพี่จะไม่สามารถอ่านใจของนายได้ แต่พี่ก็อยากเป็นคนที่แบ่งเบาความทุกข์ของนาย

ได้แต่หวังว่า รอยยิ้มของพี่ จะเปลี่ยนหัวใจของนายได้

แต่เพื่อนาย พี่ทำได้ทุกอย่าง โดยเฉพาะเอาชนะความกลัว

คงจะอย่างที่เขาว่ากัน ความรักชนะทุกอย่าง โดยเฉพาะความกลัว

จริงอยู่ ที่หลังจากที่นายเล่นเครื่องเล่นแล้วนายยิ้ม

แต่นายไม่ได้ยิ้มให้พี่หรอก เพราะตลอดเวลาที่เล่น แววตาของนายกำลังนึกถึงคนอื่นที่ไม่ใช่พี่

และหลังจากนั้น นายก็เริ่มเปลี่ยนไป

เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย

หลายต่อหลายครั้งที่เพื่อนๆพยามบอกพี่ว่านายมีคนอื่น

พี่รู้ว่านายกำลังสับสน

และสิ่งที่พี่ให้นายได้ในตอนนั้นคือ ความเชื่อใจ

.

.

.

.

.

สุดท้ายแล้ว

ความเชื่อใจ

ความรัก

ทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ให้นายไป

ก็ไม่สามารถเปลี่ยนนายได้

เพราะใจของนาย มันไม่ได้อยู่กับพี่แต่แรกอยู่แล้ว

ของที่มันไม่ใช่ของเรา

ต่อให้รั้งให้ตายยังไง

สุดท้าย เราก็ต้องปล่อยมันไป

ฮึก ฮือๆ ผมไม่อยากจะได้ยินเหตุการณ์ในวันั้นอีกแล้ว

ผมไม่รู้จริงๆว่าวันนั้นผมสามารถกลั้นน้ำตาแล้วพูดความจริงทุกอย่างออกไปได้ยังไง

แต่ทุกคำพูดที่พูดออกไป ไม่ใช่ว่าผมไม่เสียใจ

ถ้าเลือกได้ ผมก็อยากจะลืมเรื่องในคืนนั้นไปเหมือนกัน

เพราะว่ามันเป็นวันที่ผมเสียใจที่สุด และเป็นวันที่หัวใจของผมมันแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี

ไม่! พอเถอะ ผมไม่อยากได้ยินมันแล้ว

ได้โปรด หยุดเถอะ

อย่าให้เรื่องนี้มันกลับมาทำร้ายผมอีกเลย

ผมไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว

และสุดท้าย ผมก็ไม่เคยหลุดพ้นจากฝันร้ายที่มันตามมาหลอกหลอนผมในทุกคืนได้เลย แม้แต่ครั้งเดียว

.

.

.

.

.

.

.

และสิ่งที่ช่วยเยียวยาหัวใจที่มันแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี ให้กลับมามีชีวิตอีกครั้งได้ ก็คือ ลูก

ผมลืมตามองลูกชายเพียงคนเดียวที่นอนอยู่ตรงข้างเตียง โดยทั้งสองมือของซูบินคอยจับมือของผมไว้

พูดจบร่างสูงของลูกชายก็วิ่งออกจากห้องไป

ปึง

สายตาของผมยังคงมองประตูที่เพิ่งปิดลง

ต่อให้ชีวิตผมจะพังเพราะความรักแค่ไหน

แต่พระเจ้าก็ยังคงไม่โชคร้ายเกินไปที่จะพรากทุกอย่างไปจากผม

เพราะสุดท้าย...พระเจ้าก็ยังคงมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับผม นั่นก็คือ ซูบิน

.

.

.

.

.

.

.

แก็งค์นมชมพูวว (5)

08.00 น.

09.00 น.

End Chat

บทสนทนา

09.39 น.

ร่างสูงล้มตัวลงนอนบนโซฟาของโรพยาบาล และเวลาผ่านไปไม่ถึง 5 นาที ร่างสูงก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

ผ้าห่มผืนบางถูกห่มให้กับร่างสูงของเด็กม.ปลาย

จุ๊บ

หลังจากที่ห่มผ้าให้เด็กดื้อเสร็จ คนที่อายุมากกว่าจึงมานั่งอ่านหนังสือฆ่าเวลา

.

.

.

.

.

.

13.00 น.

หนังสือเล่มหนาถูกปิดลง ก่อนจะถูกวางไว้โต๊ะเล็ก

ผ่านมาเกือบ 3 ชม.แล้ว ที่ซูบินหลับไป ลูกคงเหนื่อยเพราะนั่งเฝ้าเราทั้งคืนสินะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

แกร๊ก

ผมเอ่ยทักคุณหมอสูงอายุที่เข้ามาภายในห้อง

คุณหมอเปรยตามองซูบินที่นอนอยู่

ผมหันไปมองใบหน้าหล่อของลูกชายที่หลับพริ้ม

. . . .

.

.

.

.

.

ผมลองมาที่สวนของโรงพยาบาลตามคำแนะนำของคุณหมอ

ด้วยในตอนนี้ที่เวลาบ่ายโมงกว่าๆ เลยทำให้ไม่มีคนขึ้นมาที่สวนนี่ แต่ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง

สายตาของผมทอดมองไปที่ท้องฟ้าที่มีแสงอาทิตย์จ้ามาก จนผมมองสู้กับแสงอาทิตย์บนฟ้าไม่ไหว จึงต้องหลบสายตาออกมา

ผมถอยออกมา เมื่อจู่ๆก็รู้สึกมึนหัวขึ้นมา

และด้วยความที่ถอยไม่ดูตาม้าตาเรือ ก็เลยทำให้ผมไปชนกับใครคนนึงเข้าและเขาคนนั้นก็รีบประคองร่างของผมที่กำลังจะล้มไว้ได้ทัน

น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้ผมรีบเงยหน้าขึ้นไปมองบุคคลที่มาช่วย

และท้ายที่สุด ผมก็หนีผู้ชายที่ชื่อ จอน จองกุก ไม่พ้นจริงๆสินะ

ผมเหนื่อยเหลือเกินที่จะต้องมาต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเอง

เมื่อไหร่ผมจะหลุดจาก'วังวน'นี้เสียที

END