บทสนทนา

17.11 น.

Taehyung Part

ผมรีบเดินเข้าไปหาเจ้าลูกชายตัวแสบ ที่ไม่ได้เจอกันมานานถึง 3ปี

ควานลินเข้ามาโผกอดผมแน่น ผมจึงกอดตอบลูกไป

น้ำเสียงเศร้าๆของควานลิน ทำให้ผมรู้สึกผิดไปด้วย

จะพูดว่ายังไงดีหล่ะที่จะทำให้เด็กตรงหน้าเข้าใจ ว่าทั้งผม และ ม๊าของเขา เราไม่ได้รักกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะทั้งหัวใจของผม มันยังคงเป็นของ ' ปาร์ค จีมิน ' เสมอ

และแม้ว่าเราจะไม่ได้เจอกันมานานเกือบ 20 ปี แต่ผมยังมั่นใจว่า จีมินคือคนเดียวที่ได้ครอบครองหัวใจของผม

ผมกระชับอ้อมกอดแน่น เพื่อซึมซับความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้

.

.

.

.

.

.

อีกมุมนึงของห้าง

Yeonjoon Part

17.15 น.

ผมถึงกับถอนหายใจให้กับไอ้ความขี้อ้อนของบอม สงสัยจะได้ไอนิสัยขี้อ้อนแบบนี้มาจากม๊าซะเยอะเลย เพราะอ้อนที ผมนี่ใจอ่อนเป็นหยดน้ำเลย

ไม่ต้องสงสัยครับ ว่าทำไมเราเหลือกันสองคนพี่น้อง เพราะว่าม๊าไปทำธุระ ก็เลยให้เราสองคนอยู่ที่นี่ ตอนแรกผมว่าจะไปกับม๊า แต่บอมคงไปไม่ไหว ม๊าเลยให้ผมอยู่กับน้อง

สุดท้ายก็เป็นงี้

ไปไวจริ้งน้องผม โดยเฉพาะเรื่องของกิน

นี่ไม่รู้วิ่งหายไปไหนแล้ว ผมวิ่งตามไม่ทันละเนี่ย

อ๋อร้านนี้นี่เอง

ผลั้ก!

นี่วันนึงผมต้องวิ่งชนคนกี่รอบวะ

เราทั้งสองกำลังกล่าวคำขอโทษพร้อมกัน แต่ก็ต้องเปลี่ยนคำพูดกระทันหันเป็น

บอมรีบวิ่งมาจับแขนผมไว้ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนและพุ่งกับซัดไอ้ตี๋นี่

บอมส่งสายตาดุๆมาให้ผม แต่ผมว่ามันไม่น่ากลัวเลย

เชี่ยย อยากต่อยปากมันมาก ดูมันทำหน้า

พ่อ...อยากรู้จังว่าพ่อมันเป็นใคร ทำไมลูกถึงได้กวนส้นตีนขนาดนี้

โอ้โห..พีคในพีคครับ จำคุณน้าสุดหล่อที่ผมเจอได้ไหมครับ ตอนนี้บอกได้คำเดียว น้าเขาไม่น่าเป็นพ่อไอ้ควานลินเลย

คุณน้าสุดหล่อส่งยิ้มไปให้บอม แหมม ยิ้มที บอมมันแทบละลายเลย

ผมดันไอ้ควานลินที่จะเข้ามาซบผม เวลามันทำตัวน่ารักๆ บอกเลยว่า...

หาความน่ารักไม่เจอจริงๆ เจอแต่คำว่า น่ากลัว และ ขยะแขยง

. . . . . .

ตัดภาพมาที่บรรยากาศในร้าน

หลังจากที่เราสั่งอะไรเสร็จ ระหว่างรอก็นั่งพูดคุยกัน

ผมรีบเอาส้อมไปจิ้มสตอเบอรรี่ลูกโตที่ปักอยู่กลางบิงซู แหม เล็งมาตั้งนานแล้ว

หมับ

และก็ส้อมอีกคันที่มาจิ้มเจ้าสตอเบอร์รี่ลูกเดียวกับที่ผมเล็ง

ไม่คิดว่าชีวิตนี้กูต้องมาแย่งสตอเบอร์รี่กับไอ้ตี๋นี่ ดูกลายเป็นเหมือนเด็กน้อยวัย 5 ขวบที่แย่งของกินกันเลยว่ะ

จะพูดไงก็พูดเหอะ ไอ้ด้อนแคร์ครับ ผมอยากกินสตอเบอร์รี่มานานแล้ว ได้กินสมใจละไง

ผมยื่นส้อมที่เสียบเจ้าสตอเบอร์รี่ลูกโตให้บอมทันที

ม๊าผมเคยสอนไว้ว่า เป็นพี่ก็ต้องเสียสละให้น้อง ผมจึงไม่รู้สึกอะไรมากเวลาที่ต้องเสียสละอะไรบางอย่างให้บอม เพราะที่ผ่านมา พี่ซูบินก็คอยเสียสละอะไรตั้งมากมายให้ผม และมันก็คงที่คราวผมบ้าง ที่จะต้องเป็นผู้เสียสละ

ไลน์

เสียงไลน์ที่ดังขึ้นทำให้ผมต้องรีบวางช้อนแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูว่าเป็นม๊ารึเปล่า

ม๊าคนสวยย

18.20 น.

End Chat

บทสนทนา

.

.

.

.

.

ผมรีบเดินไปหาคนตัวเล็กที่ยืนรออยู่หน้าร้านเสื้อผ้าดังกล่าว

ผมรีบเดินเข้าไปหาม๊าทันที

ผมตบไหล่ไอ้ควานลินที่มองม๊าผมไม่วางตาเลย

.

.

.

.

.

.

Jimin Part

ผมเดินตามยอนจุน และ ควานลินมาที่ร้านไอติมดังกล่าว

ก่อนจะพบกับร่างของลูกชายคนเล็ก และ....คนที่ผมคุ้นเคย

คนที่ไม่ได้เจอกันมานานถึง 17 ปี

คนที่ไม่เคยหายไปจากความทรงจำของผม

คนที่ผมคิดถึงเสมอ

ผู้ชายที่ผมรักที่สุด

' คิม แทฮยอง '

ผมถูกยอนจุนจับมือให้มานั่งตรงข้ามกับแทฮยอง

สายตาคมของแทฮยองก็ดูจะตกใจไม่น้อยที่ได้พบกับผม

แต่เราทั้งสอง ไม่สามารถที่จะพูดอะไรออกไปได้ เพราะว่า...ลูกยังอยู่ตรงนี้

เขาให้ลูกเรียกตัวเองว่าป๊าหรอ

รู้สึกประหม่าเล็กน้อย ที่ได้ยินเสียงแหบทุ้มที่แสนคิดถึง

เขายังจำมันได้ ดีใจจัง

ไม่ได้นะจีมิน

เรื่องของเรากับแทมันจบลงไปตั้งนานแล้ว

เราจะมาทำผิดต่อแม่ของควานลินไม่ได้

ไม่ได้เด็ดขาด

ไม่ไหวแล้ว

ถ้ายังอยู่ตรงนี้นานกว่านี้ ต้องรู้สึกผิดมากกว่านี้แน่ๆ

ผมไม่รอให้ใครตอบรับและเดินออกมาทันที

ห้องน้ำ

ซ่าาาา ซ่าาาา

เสียงน้ำที่ดังขึ้น ทำให้ผมรู้สึกคลายความกังวลลงไปได้บ้าง ความเย็นของน้ำช่วยชโลมจิตใจที่ว้าวุ่นเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีต

ผมเบิกตากว้างทันทีที่พบกับร่างสูงของแทฮยอง

เขาแอบตามผมมาหรอ

.

.

.

.

.

ทั้งสามกอดกันแน่น

END