ท่ามกลางความมืดในป่าแห่งหนึ่ง...

เสียงดนตรีไพเราะจากเครื่องดนตรีชนิดหนึ่ง ทีมีนามเรียกว่า..

" Violin "

เสียงดนตรีนั้นไพเราะ ดังลอดพงไพรออกมา จนถึงตัวเมือง

.

.

.

หญิงสาวผมเทาเลื่อมสวยกำลังเล่นไวโอลินตัวโปรด...

🎶🎶🎶

เธอหลับตา..พร้อมสีไวโอลิน ด้วยท่าทางสง่างาม...

เสียงดนตรีดับลง...

วันนี้..ก็ไม่มาสินะ

หลังจากนั้นหญิงสาวก็เดินหันหลังกลับเข้าบ้าน.. บ้านที่ตั้งอยู่ท่ามกลางป่า

.

.

.

วันรุ่งขึ้น..ณ เวลาค่ำดังเดิม

และที่เดิม..

พร้อมกับเสียงเพลงเดิมๆ

หญิงสาวหลับตาและเริ่มบรรเลงเพลง

โดยมีองครักษ์คนสนิทยืนฟังอยู่

ถึงพูดว่าองครักษ์คนสนิท.. ก็ไม่ใช่ว่าบ้านของเธอจะมีองรักษ์อยู่มากมาย (ถึงบ้านจะหลังใหญ่เทียบเท่าคฤหาสน์ก็เถอะ)

กลับกัน...

ในบ้านหรูใหญ่นี้มีผู้อยู่อาศัยเพียง 2 คนเท่านั้น

นั่นคือ...

"ไวโอล่า" หญิงสาวที่สีไวโอลินทุกคืนเพื่อรอบางอย่าง

และ..

องครักษ์คนสนิท "เซบาสเตียน"

...ถึงจะรู้แบบนั้น

ฉันมันก็... "โง่เง่า"

รู้ว่ามันไม่เป็นจริงก็ยังทนรอ

.

.

.

และทุกๆอย่างก็เดินต่อไปเรื่อยๆ

เหตุการณ์ซ้ำๆในตอนค่ำคืนแบบนี้เกิดขึ้นทุกวัน

หญิงสาวรอ.. และรอ

..แต่ไม่มีวันเป็นจริง

.

.

.

อ๊ะ! ส่วนเรื่องอะไรน่ะหรอ ที่หญิงสาวรอคอย... . . . ก็.... . . . คุณยังไม่ต้องรู้หรอก :)

TBC