ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.20.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2562 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.20.
แบบอักษร

 

 

 

 

อรรถพล=โอ๊ต 

 

คอนโด SSS. 

ผมพึ่งจะบินกลับมาถึงไทยได้สักพักกำลังจะออกจากลิป โดยก่อนหน้าได้โทรบอกวิทย์ว่าให้เอารถของผมที่จอดทิ้งไว้อยู่ที่โรงแรมขับมารับ ให้หาคนขับรถอีกคันตามมาด้วยเพื่อจะได้กลับเลย เพราะผมจะไปที่อื่นต่อคนเดียว หลังจากที่ฝากของกับสั่งงานวิทย์เสร็จเราก็แยกย้าย ผมขับรถมุ่งตรงไปยังคอนโดหรู(แต่น้อยกว่าผม)กลางกรุงแห่งหนึ่ง ซึ่งมีคนที่ผมอยากจะเจอมากเป็นสองคนแรกเลย คือเมียและลูกไงครับ และตอนนี้ผมก็มายืนอยู่หน้าห้องเขาแล้ว กำลังกดกริ่งเรียกคนที่อยู่ด้านใน ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น 

ติ๊งต่อง.. ติ๊งต่อง.. ติ๊งต่อง.. ติ๊งต่อง.. 

จากที่ผมต้องไปบริหารโรงแรงในต่างประเทศทุกสาขา การขึ้นเครื่องบินไปมาถือเป็นเรื่องปกติ จนกระทั่งผมทำยอดได้ 19% กับการกำหนดเพดานของป๊า ซึ่งก็เกินมานิดหน่อยภายในระยะเวลาหกเดือน ความรู้สึกแรกที่ทำสำเร็จคือผมได้หลุดพ้นจากการจองจำของม๊าส่ะที แต่แมร่งดันมีปัญหาที่ใหญ่พอสมควรเกิดขึ้นจากเครือข่ายลูกค้าที่เหมือนจะทับเส้นกัน ผมเลยต้องอยู่จัดการส่ะก่อนเดี๋ยวสถานะการณ์มันจะแย่ กลายเป็นว่าที่ได้มามันจะไม่คุ้มเสีย ทำให้เสียเวลาไปอีกเป็นเดือนกว่าจะจบ ทั้งที่นั่งนับวันนับคืนอยากจะกลับแทบตาย 

ติ๊ด..แก๊ก/// เสียงประตูเปิดออกจนกว้างพอควรจากคนด้านในที่ยืนถือแก้วน้ำผลไม้อยู่ในมือ ร่างเล็กดูอวบอิ่มมีน้ำมีนวลหน้าท้องยื่นนูนโตลอยเด่นเห็นชัดถึงแม้จะใส่เสื้อยืดตัวใหญ่หลวมๆปกปิดก็เถอะ หน้าสวยหวานยิ่งกว่าผู้หญิงบางคน ปากกระจับได้รูปสีชมพูร่ะเรื่อน่าจูบ ผิวพรรณก็ยังขาวเนียนน่าลูบไล้เหมือนเดิมหรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ กลิ่นตัวหอมๆที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก ผมถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่  

เพล้ง/// ทันที่ที่น้องมันเห็นผมชัดสิ่งที่ถือมาด้วยอยู่ในมือก็พลันหลุดร่วงลงพื้นดุจว่ามือไม่มีเอ็น แก้วแตกเป็นเสี่ยงกระจัดกระจาดตามแรงตกกระทบน้ำผมไม้ก็ไหลราดพื้น คนตัวเล็กร่างท้วมหน้าท้องยื่นเริ่มมีสีหน้าซี๊ดตกใจเหมือนเห็นผี ก้าวขาถอยหลังเหมือนจะหนีแต่เพียงแปปเดียวก็ก้าวเท้ากลับ เดินปี่เข้าจับดันประตูเพื่อจะปิดแต่ผมเอื้อมไปจับดันโต้ไว้ ต่างคนต่างไม่ทันได้คิดว่ามี.... 

" โอ้ะ โอ้ยยย...อู๊ยย " ซึ่งมันก็ไม่ทันแล้ว.. เสียงร้องเจ็บปวดทำให้ผมก้มหน้าลงไปดูที่เท้าของน้อง มีเลือดแดงสดไหลอาบฝ่าเท้าหยดลงพื้น เพราะเจ้าตัวยืนเขย่งแตะปลายยกส้นเท้าสูงไว้ ใจผมแมร่งกระตุกวูบไม่อยากเห็นภาพแบบนี้เลย เพราะมันเป็นสิ่งที่ปักคาใจของผมมาตลอด 

" ฮืม..ไหนดู.. ทำไมไม่ระวัง " เร็วพอๆกับคำพูดก็คือตัวผมที่ถลาเข้าหาร่างอวบอิ่มของคนเจ็บ เอาแขนรวบรับจับประคองไว้รอบเอวกลัวว่าอาจจะล้มได้ โน้มตัวก้มลงเอามืออีกข้างไปจับที่ข้อเท้าน้องมันเพราะจะดูแผลก่อน จากที่เห็นแล้วคงจะลึกพอสมควร ด้วยแรงกดเหยียบของน้ำหนักตัวอย่างไม่ทันได้ระวัง 

" อย่า.. อย่ามาจับ|| ออกไป||| " ผมกำลังจะคืนตัวขึ้นเพื่อจะอุ้มคนเจ็บไปทำแผล... มือที่จับข้อเท้าอยู่หลุดออกจากแรงสะบัด ตัวผมก็เซผละออกห่างจากร่างน้องมันเล็กน้อยด้วยแรงผลัก เสียงร้องห้ามแถมแผดเสียงไล่ดังลั่นชี้แขนไปทางประตู ผมมองหน้าคนดื้อที่ทำหน้าไม่พอใจยืนโอนเอนเขย่งเท้าดูไม่มั่นคงเลย สีหน้าบ่งบอกอาการได้ชัด  

" ให้เฮียพาเราไปทำแผลก่อนไหม ค่อยไล่ " มองเลือดที่ออกมาจากแผลของน้อง มันเริ่มจับตัวเป็นลิ่มผมชักเริ่มหงิดหงิดจะมัวมาอวดเก่งทำไมเนี่ยดูก็รู้ว่าเจ็บ ให้ผมช่วยก่อนจะดีกว่าไหมวะถึงไล่ยังไงก็ไม่ไปหรอก คิดถึงจะแย่อยากนอนกอดเมียกอดลูกเจ็ดเดือนนเว้ยไม่ใช่เจ็ดวัน 

" ไม่ต้อง.. กูดูแลตัวเองได้ มาทางไหน็กลับไปทางนั้นเลย " ร่างอวบปฏิเสธแล้วสะบัดหน้าหนีพลางพูดจิกคำใส่ไล่ซ้ำอีก แน่ะทำไมดื้ออย่างงี้วะถ้าไม่ติดว่าท้องอยู่นะพ่อจะจับนอนคว่ำฟาดก้นให้ดิ้น มันน่าจับฟัดให้เป็นไข้อีกสักรอบจะได้ร้องอ้อนเหมือนกระต่าย 

" อย่าดื้อ|| ม่ะ..เฮียอุ้มไป เดี๋ยวล้ม " ผมกดเสียงขู่เพราะมันจะนานไปแล้วเนี่ยแผลอาจจะอักเสบ ถ้าไม่รีบล้างทำความสะอาดใส่ยาขยับเดินเข้าไปหาคนท้องก่ะจะอุ้มไปที่โซฟาก่อน 

" ไอ้เห ี้ย.. พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอวะ||| " คนท้องที่ผมจะอุ้มสบถคำด่าหยาบ พยศหนักจะไม่ยอมท่าเดียว 

" พูดดีๆท้องอยู่นะ|| แล้วกูก็ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ " จนผมต้องออกปากดุให้รู้ว่าไม่ควรจะพูดหยาบๆ ด้วยว่าตัวเองไม่ค่อยชอบ และเพราะเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับคนท้องมาบ้าง เขาบอกไว้ว่าเด็กในท้องสามารถรับรู้ได้ทุกอย่าง แม้แต่อารมณ์และความรู้สึกต่างๆของแม่  

" กูจะพูดแบบนี้จะทำไม.. ขยะอย่างมึง..ไม่มีสิทธิ์มาเหยียบที่นี่ ไสหัวไปส่ะ" ต้นประโยคคนพูดทำทีลอยหน้า แต่ประโยคต่อมามันทำให้ไฟโมโหผมลุกโชน คำเปรียบเทียบผมกับของที่คนไม่ต้องการแล้วเอามาทิ้ง เหมือนที่ผมเคยได้ยินเพื่อนมันใช้ด่าผม 

" กร||| กูเป็นผัวมึง||| แล้วท้องที่ป่องๆของมึงน่ะก็ลูกกู " เมื่อความโมโหมันเริ่มปะทุร่างกายมันก็กระทำไปตามอารมณ์ช่นกัน เดินเข้าไปกระชากแขนอวบเข้าหาตัวบีมเต็มแรง ตะคอกออกมาเสียงดังว่าผมคือใครแล้วชี้ไปที่ท้องโตมัน ย้ำให้รู้ว่านี่มันเป็นผมงานจากสเปิร์มของผมเอง 

" โอ้ย...ไอ้เลว ปล่อย||| ลูกมึงหรอ หึหึ... เขาไม่ใช่ลูกมึง||| ไม่มีวันด้วยจำใส่กระบาลไว้ด้วย " เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของร่างอวบทำให้พอผมได้สติคืนมาบ้างว่าเจ้าตัวเขาเป็นแผลสดอยู่ที่เท้า แถมยังท้องอยู่ด้วยเลยคลายมือออกทำให้อีกคนสามารถสบัดออกได้ เอียงขึ้นหน้ามามองตาผมพร้อมกับแสยะยิ้มหัวเราะในลำคอ สาดคำพูดปฏิเสธที่แสนเจ็บใจใส่ด้วยสีหน้าเย้ยหยัน ผมถึงกับกัดฟันกรอดกำหมัดแน่น... 

" หรอ..? กูเย ็ดมึงเป็นคนแรกแล้วก็คนเดียวด้วยมั้ง จะลูกใครหละ หรือมึงไปถ่างขาให้ใครอีก " ในเมื่ออีกคนหยามกันแบบนี้ผมก็ต้องพูดทบทวนความจำกันหน่อย เพราะแน่ใจมากว่าผมคือคนเดียวของมัน แล้วในท้องจะไม่ใช่ลูกผมได้ไง เลยแขวะมันกลับไปบ้างกับเรื่องที่มันไปไหนมาไหนกับไอ้เพลิง คงไม่ได้ไปนอนอ่าขาให้มันเอาหรอกนะ 

" ไอ้สัส.. กูไม่เคยทำอะไรที่สกปรก เลวระยำแบบมึงหรอก " สกปรกหรอ... เลวระยำหรอ... อารมณ์โกรธถึงกับเดือดปุดๆยิ่งกว่าลาวาในภูเขาไฟส่ะอีก ไม่เคยมีใครกล้าอวดเก่งอวดดีกับผมได้เท่านี้เลย เหมือนที่มาเนี่ยเพื่อให้อีกคนด่าว่าอย่างสนุกปาก ทั้งที่มีคนอีกตั้งมากมายอยากจะได้ผมเป็นผัวจนเนื้อตัวสั่น และการที่ผมปลดปล่อยความต้องการในวัยหนุ่มมันไม่ใช่เรื่องเลวระยำไหม เป็นการช่วยสนองพวกที่มาเสนอตัวส่ะด้วยซ้ำ ผู้ชายเต็มแท่งนะไม่ใช่พระอิฐพระปูน 

" อย่ามาปากดี อวดเก่งกับกูนะกร|| เดี๋ยวมึงจะไม่ได้อยู่กับลูก เพราะสิทธิ์ของกูมันเยอะ " ที่สุดแล้วมันก็ไม่มีอะไรให้ไตร่ตรองได้อีกแล้ว ยกมือขึ้นชี้หน้าคนที่อวดดีพูดขู่ให้รู้ส่ะบ้างว่าถ้าบังอาจลองดีกับผมแล้วจะเป็นยังไง  

" งั้นมึงก็ไปฟ้องหาสิทธิ์เอาเองเถอะ ถ้าคิดว่าคนอย่างกูจะยอมง่ายๆ " ร่างท้วมหันขวับมาแสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจหนัก กอดอกพูดในทำนองว่าให้ผมไปสู่เอาในชั้นศาลสินะ สำหรับผมคงมีแค่ศาลเตี้ยเท่านั้นแหละ 

" หึหึ.. กูทำได้มากกว่านั้นเยอะมึงน่าจะรู้ดี " ผมยิ้มมุมปากส่งเสียงหัวเราะในลำคอกับคำท้านี้ แค่อยากได้ลูกเมียมาครองคงไม่จำเป็นต้องไปฟ้องร้องกันหรอก ผมมีปัญญาทำยิ่งกว่านั้นเยอะ ใช่ผมทำอะไรได้อีกมากมายเพราะถ้าผมอยากได้อะไรผมก็ต้องได้ แต่สำหรับน้องมันสิ่งที่ผมพูดทั้งหมดนี้คือ สามารถจะทำได้ทุกอย่างเพื่อจะให้น้องยอมรับในตัวผมว่าเป็นผัวและเป็นพ่อของลูก  

" กูก็ทำได้มากกว่าที่มึงคิดเหมือนกัน... ดูส่ะ " สายตาที่มองมาที่ผมมันดำมืดสนิทน่ากลัวเหมือนเหตุการณ์คราวก่อน เสียงพูดที่ดังออกมาทั้งเด็ดเดี่ยวทั้งเย็นชาจนผมเริ่มใจไม่ดี ด้วยความคิดน้อยเกินไปว่าการสาดอารมณ์ใส่กัน มันจะทำให้เรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้อีก และเมื่อร่างเตี้ยอวบท้องโตเดินเข้าหาเศษแก้วที่แตก ก้มลงอย่างยากลำบากหยิบเอาเศษแก้วชิ้นที่ดูว่าใหญ่พอและคมสมใจมากำไว้ในมือ ยื่นมันออกมาห่างตัวนิดหน่อยให้ผมดู ผมก็รู้เลยทันทีว่ามันน้องมันจะทำอะไร 

" อย่า!!!... กร จะทำอะไร ทิ้งไปส่ะ||| " ผมร้องห้ามเสียงดังแบบตกใจสุดขีดชาวาบไปหมดทั้งตัว เมื่อมือขาวอมชมพูแสนนุ่มนิ้วเรียวสวยเพิ่มแรงกดกำไอ้เศษแก้วบ้านั่น จนเลือดออกตามรอยซอกหลืบของมือไหลหยอยเป็นทางตามท่อนแขนจนเกือบถึงศอก 

" มึงคิดว่ามึงยิ่งใหญ่..มาก ฮึก จะทำอะไรก็ได้งั้นหรอ " คำพูดเย็นเฉียบกดเสียงต่ำขาดช่วงจากหน้าอกที่กระเพื่อมพร้อมกับน้ำตาร่วงเผาะอาบแก้มของคนตรงหน้า ทำให้หัวใจของผมมันปวดหนึบจุกแน่นเกินบรรยาย  

" ปะปล่อยทิ้งไปนะกร เฮียไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น " ผมพยายามบอกน้องมันด้วยที่เสียงสั่นเครือ ผมแค่ขู่จะเอาชนะเท่านั้นจริงๆ ผิดที่ผมเองที่ไม่บอกไปตามตรงว่ารู้สึกยังไงกันแน่ ก็แค่ไม่อยากเสียฟอร์ม.... 

" ฮึก.. ถ้ามึงยังไม่เลิก ฮึก.. ยุ่งกับกูและลูก ฮือ.. มึงก็รู้ไว้นะว่ากูจะไปพร้อมกัน|| " ขาที่ว่าแข็งแกร่งอ่อนล้าเหมือนวิ่งมาเป็นชั่วโมงเมื่อได้ยินถ้อยคำที่เมียพูดออกมา นี่ผมทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้อีกแล้วหรอ ไม่เคยระงับอารมณ์โมโหของตัวเองได้เลย จากที่จะสานความสัมพันธ์ฉันผัวเมีย กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างแย่ลงไปหมด 

" ดะเดี๋ยว กรๆ ..." ผมยกมือทั้งสองขึ้นมาห้ามประมาณว่ายอมแล้ว ก้าวขาถอยหลังก้าวหนึ่งเพราะไม่กล้าจะเข้าใกล้เลยจริงๆ ผมกลัวๆจะเป็นเหมือนเหตุการณ์นั้น ใจน้องมันแกร่งจนสามารถทำได้ทุกอย่างที่ใครหลายคนไม่กล้าทำ มาผิดทางแล้วไอ้โง่มึงควรสารจะภาพความรู้สึกไม่ใช่หรอ เสือกไปงัดข้อกับเขาซึ่งมึงไม่มีทางชนะได้เลยสัส.. 

" เห้ย!!!! " พลั่ก//// เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นมาจากหน้าประตู พร้อมกับแรงผลักจนตัวผมเซถลาไปหลายก้าว เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวรับแรงของผู้ชายร่างใหญ่เท่าๆกัน 

" ไอ้สัส..อะไรวะเนี่ย!!!! มึงทำเห ี้ยไรน้องเขาอีก||| กร..อย่านะกร คิดถึงลูกอย่าทำอะไรเลยพี่ขอหละ " เป็นไอ้เต้ที่เดินเข้ามาผลักผมออก ถึงมึงจะไม่พลักกูๆก็ไม่กล้าทำอะไรไม่กล้าเข้าไปหาน้องมันหรอก แค่เห็นที่น้องมันทำอยู่กูจะไม่มีแรงยืนแล้วเว้ย  

" เกิดอะไรขึ้นกร!!! ฮึก.. ละเลือด ฮือ.. ทำไมเลือดออก ฮืออ.. ไอ้เห ี้ย||| มึงทำอะไรเพื่อนกูอีกห๊ะ.. ตุ๊บ// ฮือ...ตั๊บ// ไอ้เลว ผัวะ// ไอ้ชั่ว ฮือ ตุ๊บตั๊บ//..ฮืออ ไอ้สัตว์นรก " เสียงร้องลั่นของไอ้เตี้ยตามหลังไอ้เต้มา หน้าตามันตื่นตกใจสุดขีดเมื่อมองเห็นสภาพเพื่อนตัวเอง เหมือนครั้งนั้นเด๊ะปล่อยโฮแบบไม่ต้องบิ้ว ยิ่งกว่านั้นมันวิ่งปี่เข้าหาผมทั้งต่อยทั้งตุบทั้งเตะเต็มแรงไล่ตั้งแต่หัวยันขา ผมได้แต่เอาแขนป้องไว้ปล่อยให้มันทำไปไม่คิดจะสวนอะไร 

" หนูอย่า!! หยุดๆ " ไอ้เต้คงทนเห็นไม่ไหวมั้งอย่างน้อยผมก็เพื่อนมัน เลยเข้ามาดึงตัวเมียไปกอดห้ามบอกให้พอ ถึงมันจะรู้ว่าผมไม่ทำอะไรเมียมันอยู่แล้วแต่คงไม่อยากให้ลงไม้ลงมือกัน 

" ฮืออ ปล่อยนะเฮีย.. ฮึก มึงเข้าข้างมันหรอ ห๊ะ ฮืออออ " ไอ้เตี้ยร้องไห้หนักดันแขนผัวที่กอดมันออก แล้วหันไปโว้ยวายใส่อย่างไม่พอใจ ไอ้เต้ถึงกลับสีหน้าตกวูบคงพอๆกันกับตอนที่ผมเห็นเมียกำเศษแก้วเลือดอาบอะ  

" ชู้ววว...ปะเปล่าๆ ไม่เอาไม่ร้อง " ไอ้เต้รีบดึงตัวไอ้เตียเข้ามาสวมกอดแน่นคาอก พูดปลอบเสียงสั่นทั้งลูบหลังลูบหัวพัลวันไปหมด  

" กรเฮีย...." ผมเห็นสองผัวเมียมันโอ้โลมกันอยู่ เลยก้าวขาไปหาเมียตัวเองบ้างเพราะเจ้าตัวยังคงยืนมองนิ่งเฉย ดวงตามืดมนไร้ความรู้สึกใดๆน้ำตาก็ไหลพรากไม่หยุด ศอกแนบติดลำตัวในมือยังกำเศษแก้วอยู่อย่างนั้นไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมันทิ้งเลย ผมได้แต่เอ่ยเรียกเสียงแผ่วอยากจะบอกว่ามันไม่ใช่อย่างที่น้องมันคิดนะ 

" ฮือ...ออกไป||| " ได้คำตอบกลับมาคือร่างอวบเขย่งเท้าถอยหนี ส่งเสียงร้องไล่ปานคนฟิวส์ขาด ผมน่าจะไม่มีสิทธิ์ต่อรองหรือพูดอะไรได้แล้ว นอกจากจะทำตามที่เจ้าตัวเขาต้องการเท่านั้น นี่มันคือเวรกรรมตามสนองสินะ 

" ฟังเฮียก่อน...." ผมอยากจะอธิบายให้น้องมันเข้าใจว่าผมไม่มีวันทำร้ายลูกเมีย ไม่มีวันแยกพวกเขาออกจากกันเพราะผมต้องการเขาทั้งคู่ มันก็เป็นแค่คำขู่ของคนโง่ๆอย่างผมที่ต้องการจะเอาชนะและเหนือกว่าเท่านั้น  

" ไอ้เห ี้ยโอ๊ต... มึงกลับไปก่อน.." ไอ้เต้ปล่อยเมียแล้วมาดึงแขนผมให้ออกห่างจากน้อง  

" ฮึก...ไปเลยไอ้เห ี้ย||| ก่อนที่กูจะบอกแม่มึง " ไอ้เตี้ยตามมาตะโกนด่าไล่อีกคนเอ่ยถึงม๊าผมด้วย คิ้วผมขมวดมุ่นทันทีแล้วม๊าผมมาเกี่ยวอะไรด้วยหว่า ท่านน่าจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้วแต่ที่ไอ้เตี้ยจะฟ้องนี่คือยังไง.... 

" ปาย||| ไม่น่ารักเลย พูดดีๆสิครับ " เสียงตวาดเมียของไอ้เต้แสดงถึงความไม่ชอบใจ เมียมันสะดุ้งยังกับไม่เคยโดนผัวตะคอกใส่ จริงๆผมไม่ได้โกรธไอ้เตี้ยมันนะที่ก้าวร้าวเอาเรื่องม๊ามาขู่ผม แค่สังสัยกับคำพูดมันเท่านั้นแหละ  

" ฮืออ กูไม่สนแล้วเฮีย ฮึก.. เพื่อนมึงมาทำเพื่อนกู|| ฮืออ อีกแล้ว " ไอ้เตี้ยงร้องไห้โวยวายขึ้นอีก ทุบตีผัวเป็นเด็กไม่ได้ดั่งใจ จากที่โดนผัวกอดโอ๋จนจะนิ่งสนิทอยู่แล้ว 

" แมร่ง||...ไอ้ห่าโอ๊ตมึงก็กลับไปก่อนไป ให้น้องเขาได้เถอะกูจะดูแลเอง เกิดเป็นไรขึ้นมาอีกไอ้เห ี้ย " กลายเป็นว่าไอ้เห ี้ยเต้หันมาว๊ากไล่ผมส่ะงั้น แมร่งตั้งแต่มึงมีเมียเคยเข้าข้างกูบ้างไหมเนี่ยไอ้สัสเอ้ย.... 

" หึ๊ยย.. โถ่โว้ยยยย|||..... " ผมทำได้แค่สบถออกมาอย่างหงุดหงิดหัวเสีย มองหน้าเมียที่ไร้ซึ่งความรู้สึกอะไรกับผมนอกจากความเกลียด แล้วหันหลังเดินกลับออกมาด้วยความวุ่นวายใจมากมายหลายความรู้สึก  

สุดท้ายผมก็ต้องมานั่งปวดกระบาลอยู่ในรถ ที่สตาร์ทเครื่องเปิดแอร์แรงสุดแต่มันไม่ได้ทำให้ผมเย็นเลย คิดไม่ออกเลยว่าต่อจากนี้จะทำยังไงดี เมียผมแมร่งเป็นคนใจเด็ดแบบสุดๆจะงัดด้วยคงยากมีแต่หักกับหัก เพราะตอนนี้ผมมันก็แค่ไม้ซีกส่วนน้องมันคือไม้ซุงเหนือกว่าทุกอย่างแล้วตอนนี้ ทำเอาคนที่คิดมาตลอดว่าตัวเองเพอร์เฟคตัวเองนี่แหละแน่ กลับต้องยอมแพ้ราบคาบหมดความมั่นใจไปเลย แม้แต่ง้อเมียยังไม่มีความสามารถจะไปสู้หน้าใครได้อีกวะเนี่ย  

ผมเอนเบาะลงจนสุดเพื่อจะนอนให้เลือดไปเลี้ยงสมองเผื่อจะคิดอะไรออกบ้าง หลับตาลงกำหนดดูลมหายใจตัวเองทำให้กลับมาเป็นปกติ ปล่อยร่างกายแบบสบายๆไร้ซึ่งการเกร็งส่วนได้ส่วนหนึ่ง แต่ถึงผมจะทำได้ก็เถอะในหัวมันยังคงรู้สึกตึงเครียดบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ ครั้งที่สองแล้วนะที่ผมต้องตกอยู่ในความรู้สึกและสถานการณ์แบบนี้ มันจะผิดพลาดซ้ำซากไปอีกสักกี่ครั้งกับสันดานที่ไม่เคยเปลี่ยนไม่เคยเข็ดไม่เคยจำ จนมันจะแก้ไขอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ผมลืมตาขึ้นหยิบเอามือถือที่อยู้ในกระเป๋ากางเกงออกมากดหาเพื่อนตอนนี้ผมอยากจะเมามาก  

ตื๊ดดดด ตื้ดดดด ตื๊ดดดด  

((ว่าไอ้วะCEO ต่างประเทศ )) ผมเลือกโทรหาไอ้เท็น เพราะมันคือตัวกระจายข่าวอยู่แล้วแค่มันรู้เพื่อนทุกคนต้องรู้ 

" พวกมึงอยู่ไหนกันเนี่ย " ตอนนี้ยังกลางวันอยู่พวกมันคงยังไม่ไปไหนหรอถ้าไม่ทำงานก็คงจะสุมหัวกันที่ไหนสักแห่ง และผมเองยังไม่อยากจะเข้าบ้านตอนนี้ 

((ทำไม คิดถึงพวกกูหรอ...? รีบบินกลับมาดิป๊ามึงให้อภัยแล้วมั้ง ฮ่าๆ)) สัส มีหน้ามาหัวเราะ..ไม่รู้แล้วยังเสือกกวนตีนพวกเห ี้ยเป็นเพื่อนกันจริงรึเปล่าวะเนี่ย 

" อภัยเห ี้ยไรล่ะ... กูอยู่ไทยแล้วด้วยเถอะ " ที่เรื่องของกูทำโง่ ทีตอนได้ปอนด์จะมาแมร่งรู้กันก่อนเป็นเดือนร่ะมั้ง จะว่าไปตั้งแต่บินไปต่างประเทศพวกมันก็ติดต่อผมเรื่อยๆนะ กวนตีนบ้างอยากให้ผมกลับมาเร็วๆบ้าง กลุ่มพวกผมตอนนี้เริ่มมีจำนวนคนน้อยลงไง ก็ไม่ได้หายไปไหนหรอกแค่มีเมียแล้วไม่ค่อยจะได้ออกสุมหัวกันมากกว่าติดเฝ้าเมียไง ไอ้สิงห์คน ไอ้เต้คน ไอ้ปอนด์ก็กำลังติดเด็กจนแทบจะย้ายมาอยู่ไทยถาวรเลยมั้งมัน เหลือแค่ไอ้สองคาสฯที่ยังไม่มีแบบเป็นตัวเป็นตนคือไอ้เท็นกับไอ้อ้น 

((ว๊ากก... ไอ้เชี่ยกลับมาไม่ยอมบอกเพื่อนฝูง อ่ะๆ..อย่าบอกนะไปเผ้าลูกเมียอยู่น่ะมึง)) ไอ้เท็นทำเสียงร้องตกใจแบบวอนตีนแถมแขวะผมอีก เรื่องเมียผมท้องพวกมันรู้หมดแล้วคงจะเป็นไอ้เต้แหละที่เล่า  

" เฝ้ากับผีไรล่ะ.. บอกมาพวกมึงอยู่ไหนกัน เร็วๆ " แมร่งเฝ้าเห ี้ยอะไรร่ะแค่จะเข้าใกล้เขายังไม่ยอมกูเลยสัส ใครจะไม่อยากอยู่กับเมียวะ ตั้งแต่ผมรู้ว่าน้องมันท้องผมก็ไม่ยุ่งกับใครอีกเลย ใช้แม่นางทั้งห้าอย่างเดียวจนพวกสาวๆสงสัยไปตามๆกัน  

((อ้าวๆ ไอ้สัสทำมาเร่ง เมียไม่ให้เข้าใกล้รึไงวะ ฮ่าๆ)) หืออ ไอ้เห ี้ยเหมือนอยู่ในเหตุการณ์ จี้ใจดำกูอีกยิ่งหัวเสียอยู่ด้วยเสือกมาแหย่ตรงจุด 

" เสือก.. จะบอกไม่บอกงั้นกูวาง " อันนี้ผมเซ็งขึ้นมาจริงๆเว้ย เตรียมจะตัดสายมันแมร่งลีลาไปหาเมาเองก็ได้วะ มีคนจะร่วมกับผมเยอะแยะแค่จ่ายเงินให้มันกินฟรีใครจะไม่มา  

((ฮ่าๆๆ ไรว๊ะ เออๆ พวกกูอยู่คอนโดไอ้อ้น อีกเดี๋ยวจะไปสนามกันเนี่ยมึงจะไปไหมล่ะ)) พอดีเลยผมว่าจะชวนพวกมันไปสนามน่ะแหละ เพราะนี้ยังไม่มืดผับบาร์ยังไม่เปิด จะไปที่ร้านอื่นก็กลัวเงินมันรั่วไหลอุดหนุนพี่น้องกันเองแบบเรือล่มในหนองดีกว่า 

" เออ เจอกัน " ผมแค่ตอบรับมันสั้นๆแล้วลุกขึ้นนั่งจากที่เอนเบาะนอนรับแอร์เพื่อสงบสติอารมณ์ 

((เห้ย.. เป็นไรป่าวมึง...มีไรเล่าเพื่อนได้นะ กูชอบรับฟังปัญหาหัวใจ ฮ่าๆ)) เรื่องสาระแนไม่มีใครเกินมึงเลยนะไอ้สัสเท็น เจอกับตัวเองสักวันจะสอดรู้ไม่ออกแน่มึงกูรับรอง 

" ชอบเสือกล่ะสิไม่ว่า ไปที่โน้นแล้วค่อยว่ากันเว้ย...เดี๋ยวกูจะออกไปแล้ว " ครืด/// ผมด่ามันแล้วเลื่อนดึงเบาะขึ้นกลับมาคืนให้พอดีกับการนั่งขับเพื่อจะเตรียมตัวออกรถ พร้อมๆกับบอกมันว่ามีไรค่อยไปคุยกันที่สนาม 

((ใจร้อนจริงมึง ได้ๆ งั้นเดี๋ยวพวกกูตามไป เจอกันสนามเว้ยมึง)) เออก็แค่นั้นแหละสัส..พูดมาก..เรื่องมากอยู่ได้ 

" อืม " ติ๊ด/// กดวางสายจากไอ้เท็นปลดเบรกมือ แล้วขับรถออกจากคอนโดของคนที่พึ่งจะให้เขาเกลียดผมมากขึ้นกว่าเดิม และตอนนี้ผมคงทำอะไรไม่ได้นอกจาก **โอ้เหล้าจ๋าไหนลองหันฟังหน่อยสิ ฟังสิๆที่รักฟังนานๆ อย่าด่วนใจดำทำรำคาญ พี่ขอกราบกรานนงคราญช่วยฟังพี่อธิบาย........ 

 

 

................................................................................................................................................................. 

 

 

กรกฎ=กร  

 

กริ๊ง// พอร่างสูงใหญ่ออกไปพ้นสายตาผมก็ปล่อยเศษแก้วลงพื้น แล้วเอามือตัวเองมาสำรวจดูพลางคิดไปว่าจะต้องเย็บไหมวะเนี่ย คงไม่ต้องมั้งเพราะไม่ได้ลึกอันตรายเหมือนกับแผลมีดบาดทั่วไปอะ เพียงแต่บางแผลโดนคมแก้วบาดยาวหน่อย เลยทำให้ดูว่าเลือดมันออกเยอะจนไหลหยอยตามท้องแขน ไม่น่าจะถึงกับต้องเย็บ แต่คงใช้เวลารักษาหลายวันอยู่เหมือนกัน โชคดีอีกอย่างคือผมใช้มือข้างซ้ายไม่งั้นล่ะยุ่งเลย 

" ซี๊ดดด... " ส่งเสียงซี๊ดปากกับความเจ็บแสบบาดแผลที่มือ ถามว่าผมเป็นพวกชอบทำร้ายร่างกายตัวเองไหม บอกได้เลยว่า ..ไม่ครับ.. ผมก็เจ็บเป็นกลัวเป็นนะไม่ใช่คนโรคจิตส่ะหน่อย ไม่ได้ตั้งใจจะเสี่ยงทำอะไรรุนแรงเลยด้วยซ้ำ รู้ดีว่ากำลังท้องอยู่ยังไงผมก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอะไรไปหรอก แล้วทำไมถึงต้องทำแบบนี้น่ะหรอก็เพราะไอ้บ้านั่นไงครับ จำได้ว่าคราวที่แล้วมันเห็นผมกรีดคอถึงกับเข่าทรุดลงไปนั่งคุกเข่า พอจะเดาออกว่ายังไงมันต้องยอมแน่ไม่มีทางกล้าให้เป็นอะไรมากหรอก ความดีของมันก็พอมีอยู่บ้าง 

นี่คือการบอกให้ได้รู้ว่าผมเหนือกว่า เขาไม่มีทางจะชนะหรือหาอะไรมาเพื่อบังคับได้อีกแล้ว ต่อไปนี้มันจะต้องเป็นฝ่ายยอมบ้างและต้องยอมตลอดไปด้วย นี้คือการเอาคืนแบบขู่มาก็ขู่กลับแฟร์ๆ ครั้งก่อนผมอาจจะโง่เองคิดตื้นๆตัดช่องน้อยลืมคนที่อยูข้างหลัง เพียงแค่อยากจะหลุดจากพันธนาการร้าย คนเรามีผิดพลาดกันได้แต่อย่าซ้ำจะรอบบ่อย ต้องหาจุดยืนให้เจอและผมก็เจอแล้ว 

 

" ฮือ.. กรมึงเป็นไงมั้ง ฮึก ทำแบบนี้อีกทำไม|| กูเคยบอกมึงแล้วนะว่าจะทำอะไรให้คิดถึงลูกน่ะ ฮืออ.." ไอ้ปายยังร้องไห้ไม่หยุดมองรำรวจตามร่างกายผม แล้วเอ่ยถามทั้งที่ยังสะอื้นอยู่แถมบ่นอุบอิบไปตามประสามัน เอาไว้จะเล่าเหตุผมให้มันฟังทีหลังตอนนี้คงต้องหาที่หย่อนการส่ะ เพราะร่างกายเหมือนจะไม่ไหวรู้สึกตึงๆที่เท้าทั้งสองข้า 

" ไม่เป็นไร ขี้แยจังมึงเนี่ย " รู้ดีว่ามันเป็นห่วงมากเลยตอบด้วยรอยยิ้มเพื่อให้มันสบายใจขึ้น พลางแหย่ๆไปอีกนิดหน่อย ตลอดเวลาที่ไอ้ปายมันมาดูแลผมในช่วงท้องโตก็ซึ้งใจมากแล้วถึงจะจิกกัดกันบ้าง แต่ถ้าไม่มีสองคนนี้ผมก็น่าจะลำบากพอควร 

" พี่ว่าไปนั่งที่โซฟาก่อนดีกว่านะ จะได้ดูแผลกันถ้าไม่ไหวพี่จะพาไปโรงพยาบาล ม่ะ.. เดี๋ยวพี่ช่วย " พี่เต้เข้ามาช่วยประคองพยุงปีกแขนฝั่งขวาเป็นแรงเสริมให้ คงกลัวว่าจะไม่ปลอดภัยถ้าผมจะเดินเอง ซึ่งเป็นพระคุณอย่างยิ่งลำพังสภาพตอนนี้คงจะเดินไปถึงยากหน่อย 

" โอ๊ะ.. อือ.. ซี๊ดดด....." พอย่างก้าวขาเท่านั้นแหละความเจ็บจุกมันแล่นแปล๊บจนน้ำตาจะร่วงอีกรอบ เอามือมาจับลูกที่ท้องนิ่วหน้ายับซี๊ดปากแสดงอาการแบบไม่กั๊ก ปวดแสบที่แผลแล้วยังจุกในท้องอีก หนูจะดิ้นถีบทำไมตอนนี้ล่ะลูกกก.... ซ้ำเติมกันรึป่าวเนี่ยห้ะ จอมแสบ... T_T 

" ฮึก.. เห้ย!!!.. เป็นไรน่ะ เจ็บตรงไหน มาๆ ช่วยๆ หูยย!!!..ดูดิตีนบวดเบ่งเลยอ่ะ..น่าจะเพราะยืนนานแน่เลย " ไอ้คนขี้แงที่ยืนมองอยู่ถึงกับตกใจเสียงร้องของผม หยุดร้องไห้โดยไม่รู้ตัวเดินปี่เข้ามาช่วยอีกคนพยุงปีกแขนฝั่งซ้าย พาไปยังโซฟาแบบทุลักทุเล ก็น่าอยู่หรอกเท้ามันทั้งบวมจากการรับน้ำหนักนานๆทั้งยังมีแผลด้วย 

" ฮึบ... ค่อยๆนั่งนะ " และเมื่อกรเตงกันมาจนถึงแล้วพี่เต้ก็ประคองให้นั่งลงเบาๆโดยมีไอ้ปายคอยช่วยอยู่อีกแรง ในช่วงที่จะทิ้งน้ำหนังก้นลงบนโซฟา คิดไม่ออกเลยนะว่าถ้าตัวคนเดียวจะเป็นยังไง 

" อึ๊บ... อ่า/// ขอบคุณมากนะพี่ ขอบใจนะมึง " พอนั่งได้แล้วก็ปล่อยลมหายใจทางปากแบบโล่งอก ยกมือขึ้นไหว้พี่แกที่ช่วยแล้วหันไปกล่าวต่อกับไอ้เพื่อนยาก 

" เค.. งั้นเดี๋ยวพี่ไปเก็บของเข้ามาก่อน จะได้โทรเรียกคนมาจัดการทำความสะอาดด้วย " พี่เต้พยักหน้ายิ้มกรายๆ เอ่ยขอตัวไปเอาของที่ปล่อยทิ้งไว้หน้าห้องตอนที่มาเห็นเหตุการณ์ และจะโทรหาฝ่ายดูแลอำนวยความสะดวกในคอนโดน ผมพยักหน้าตอบกลับเหมือนกันพี่แกเลยปีกตัวออกไป 

" เออ... กูไปหากล่องยาก่อน รอแปปนะมึง " ส่วนไอ้ปายก็ตอบรับเพียงสั้นๆ วิ่งกุลีกุจอแยกไปหาหยูกยาเพื่อจะมาทำแผลให้ ผมได้แต่นั่งง้อขาข้างหนึ่งเหยียดยาวข้างหนึ่งที่เจ็บ มือที่เปอะเลือดอยู่ก็วางหงายไว้บ่นตัก เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาด้วย เพราะเป็นช่วงเวลาที่ผมจะพักผ่อนประจำ 

รอไม่นานพยาบาลจำเป็นก็มาพร้องกล่องยาประจำบ้าน ที่คุณหมอจัดไว้ให้ไเผื่อมีเหตุฉุกเฉิน มีทั้งยากิน ยาทา ยานวด ขาดไม่ได้เลยคือยาสำหรับทำแผลนี่แหละหมอแกจัดมาแบบครบอุปกรณ์เลย แล้วคุณหนูพยาบาลก็ไม่พูพร่ำทำเพลง จัดการลงมือล้างคราบเลือดที่ฝ่าเท้าด้วยน้ำสะอาดในกะละมังใบเล็กที่พี่เต้เตรียมไว้ให้ หลังจากที่แกเอาของเข้ามาวางกองไว้ข้างโซฟาก่อน ผมมองดูไอ้ปายที่ตั้งใจทำมากไม่ปริปากอะไรสักคำ เลยเลือกที่จะเล่าถึงเรื่องราวกับเหตุผลทั้งหมดให้มันและพี่เต้ที่นั่งอยู่ข้างๆกันฟังไปด้วย 

พึ่บ/// โป๊ก///  

" โอ้ยย!!!!... มึงมาเขกหัวกูทำไมเนี่ย.. คนยิ่งเจ็บแผลอยู่ " ผมร้องเสียงหลงเมื่อมีข้อกระดูกแข็งๆมากระทบเข้าที่หัวอย่างจังจนเจ็บแข่นไปหมด ต้นเหตุจะมาจากไหนล่ะก็ไอ้ห่าปายเนี่ยแหล่ะสับมะเหงกใส่ อิห่านจิกเห็นนั่งล้างแผลฟังเงียบๆอยู่ แมร่งลุกขึ้นพึ่บพั่บมาตอนไหนไม่ทันได้ตั้งตัวเลยหลังจากที่ผมเล่าจบ ถามมันแบบเป็นเชิงบ่นอุบอิบพลางลูบหัวตัวเองปอยๆ อิเชี่ยนี่ทำร้ายร่างกายคนเจ็บ 

" กูอยากจะทำมากกว่านี้อิกร หึ่ย.. ถ้าไม่ติดว่ามึงกำลังท้องอยู่นะ อิเวร||| " หือนางมารร้ายมาเต็มเลยนะมึง กูเจ็บแผลอยู่เฉยๆหรอก ไม่งั้นได้ลุกฮุกซ้ายฮุกขวามึงไปแล้วอิพิษงู 

" อย่าพูดมาก|| อิห่านจิก.. รีบทำแผลให้กูต่อเลย " ผมพูดจิกเสียงใส่ด้วยท่าทางรำคาญ สบถด่าแล้วยืนมือที่มีแผลเปอะคราบเลือดแห้งเกอะกังให้มัน เพราะที่เท้ามันทำเสร็จแล้วพันปิดแผลเรียบร้อย ตามที่พี่หมอหญิงสอนวิธีการปฐมพยาบาลเบื้องต้นตอนที่มาตรวจไข้ผมเมื่อสองอาทิตย์ก่อน 

" เชี่ย||... แล้วมายุ่งยากกูนะ คลอดเมื่อไหร่นะกูจะกระทืบแม่มให้ตับแลบ.. ชอบสิ้นคิด... เก่งนักก็ตีหัวมันเลยนู้นทำตัวเองเพื่อ โง่|||.. ไม่มีมันสมอง " ไอ้ปายทำหน้างอเหมือนตูด ส่งเสียงเอ็ดส่ะยาวเป็นขบวนแถมเอานิ้วมือมาจิ้มผลักหัวผมอีกแล้วสะบัดสะบิ้งนั่งลง รับสำลีชุบแอลกอฮอล์มาจากพี่เต้กระตุกดึงมือผมที่ยืนให้ไปเช็ด 

" ก็คิดนี่ไงถึงทำ// โอ้ยยยย!!!.. แสบบบ!!ๆ มึงแค่เช็ดก็พอไหม จะกดแรงๆแช่ไว้ทำไม " ผมเลยเปรยขึ้นเบาๆแต่มันคงได้ยิน กัดฟันใส่แบบคนหมั่นไส้เอาสำลีก้อนใหม่มาจุมกับปากแผลแล้วกดไว้ แสบสิครับแหมก็ชุบมาส่ะโชกขนาดนี้เลยนะไอ้พี่เต้.... 

" อยากมาสำออย||| อิเลว||.. ทีเวลาทำไม่ร้องเจ็บหละห้ะ||| " อิด๊วกกกกกก... ปากดีนักเดี๋ยวลุกเตะปากเลย ลองให้กูทำมึงบ้างไหมล่ะ ไว้วันไหนโดนผัวต่อยปากแตกมานะมึง... 

" ก็เจ็บอยู่เว้ย...แต่ฟิวส์กูมาไงมึง แมร่งจะให้กูยอมปล่อยมันมาขู่อยู่ฝ่ายเดียวเหรอวะ " แล้วถียงมันกลับไปบ้าง แมร่งฟิวส์นั้นผมคิดได้แค่เรื่องนี้นี่หว่า อยากสั่งสอนแม่งบ้างอวดเบ่งตลอดทั้งที่แม่มันมาโอ๋ผมยังกับอะไรดี ไม่รู้อะไรส่ะแล้ว ไอ้เด็กเอาแต่ใจ... 

จึ๊ก/// 

" ชั่วเป็นนะมึงอะ||...ทำกูตกใจฉี่จะราดอิห่า " ด่ายังไม่พอ อิห่านจิกมันเอานิ้วจิ้มหน้าผากผมแล้วดันแรงๆอีกร่ะ แมร่งเป็นไรกับหัวกูมากป่ะเนี่ย 

" ฮ่าๆ ร้องโวยวาย เป็นเด็กขี้แงเลยหนูอ่ะ " ไอ้พี่เต้ที่นั่งข้างๆไอ้ปายถึงกับหัวเราะร่วน กับคำว่าฉี่ราดของเมียตัวเองเอามือจับครอบบนหัวมันแล้วโยกไปมา พลางพูดล้อด้วยท่าทางอารมณ์ดีผิดกับเมื่อสักพักที่ผ่านมาเลย 

" อย่านะเฮีย||| เดี๋ยวได้นอนนอกห้องบอกเลย หึ่ยย..." หึหึ อิคุณหนูร้องห้ามออกมาเสียงดัง เบ่งขู่ผัวยังกับแมวกลัวโดนแย่งปลาทู นี่แหละน๊าคนเป็นเมียจะเก่งกับใครได้หละนอกจาก.... ฮ่าๆ 

" ฮ่าๆ จริงอะ ไม่มีเฮียนอนด้วยหนูหลับลงหรอ..หึ๊// " ไอ้คนผัวไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับคำขู่ฟ่อของเมียหรอก หัวเราะซ้ำแถมยังมุ้งมิ้งใส่มันอีก จริงๆช็อนหวาวสองคนนี้ผมเห็นจนชินตาชินหูแล้วหละ แต่หางตาและหัวใจมันคันยิกๆทุกครั้งเวลาเห็นวะ 

" ชิส์ " อินคนเมียกูพูดต่อไม่ออกสิ เพราะไม่มีผัวให้นอนกอดไอ้ปายนี่ถึงกับอยู่ไม่เป็นนอนไม่ได้เลยแบบไอ้พี่เต้มันพูดแหละ มีหลายครั้งนะที่พี่แกไปเคลียร์งานไม่ได้กลับมานอนกับมัน โหยอินี่คุณหนูแม่มกวนผมเกือบทั้งคืน 

" ฮ่าๆ ว่าแต่เราเถอะ... เกลียดไอ้โอ๊ตมันมากขานดนั้นเลยหรอ พี่ว่ามันก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนะ แค่เด็กเอาแต่ใจเท่านั้นเอง " หือคิดว่ากูเป็นอากาศธาตุไปส่ะแล้ว ถ้าพี่เต้มันไม่หันมาถามผมเรื่องไอ้คนบ้านั่น เกลียดหรอมันก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ความรู้สึกมันแบบว่าฉุนแปลกๆมากกว่า บางครั้งยังน้อยเนื้อต่ำใจกับมันด้วยซ้ำ เหมือนตอนได้ยินที่มันคุยกับหมอที่สนาม ช่วงนี้อารมณ์ผมมันเปราะบางแปรปรวนวะ หงุดหงิดง่าย ร้องไห้ง่าย หิวง่าย ง่วงนอนง่าย เหนื่อยง่าย เออเยอะแยะเลยแหละครับ แต่ที่แน่ๆคือไม่ชอบให้มันมาขู่หรืออวดเบ่งใส่อ่ะ 

" ไม่รู้สิ.. ผมไม่ชอบคนอวดเบ่ง คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นไปหมด " นั่นแค่นั้น เจอหน้าแล้วหงุดหงิดไม่พอใจ มันต้องยอมทุกอย่างสิคลานเข้ามาเลยยิ่งดี ไม่ใช่ทำเป็นใหญ่คับฟ้านิสัยไม่ดี 

" หึหึ.. พี่ว่าค่อยๆดัดมันก็ได้น้องกร แต่วิธีอื่นนะอย่าให้เสียต้องเลือดเสียเนื้อแบบนี้เลย " ไอ้พี่เต้มองหน้าผมยิ้มๆส่งเสียในลำคอประมาณว่าชอบใจ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแบบหล่อเจ้าเล่ห์เหมือนรู้ทันความคิดผม พลางแนะนำและห้ามกรายๆไปด้วย 

โป๊ก// 

" โอ้ยย!!!. เชี่ยไรของมึงอีกเนี่ยไอ้ปาย||| หัวกูเป็นที่บันเทิงของมึงรึไงห้ะ " อีกแหละอิห่าปาย กำลังเคลิ้มๆกับรอยยิ้มหล่ออยู่ ไม่ทันรู้ตัวว่ามันพันแผลที่มือเสร็จแล้ว ต้องสะดุ้งหลุดออกจากฉากเทพบุตรกับแรงโขกลูกมะเหงกของมัน ผมเลยสะบัดหน้าไปตวาดด่าลั่นเอามือกุมตรงจุดที่มีอาการเจ็บ ดีไท่ซ้ำรอบเดิมอิวรนุช... 

" สั่งสอนคนโง่ไง.. มีไรป่ะ.?? อย่าให้กูบอกแม่ชมนะมึง " ไอ้คนทำกอดอกยักคิ้วกระดิกขาถามแบบกวนๆ สั่งสอนแป๊ะมึงดิอิห่าถ้าตีนกูไม่เจ็บนะมึงได้กลิ้งแน่ เอ่ะอะ..จะฟ้องๆลูกอีขี้ฟ้องเอ้ย.. 

" หึ่ย.. อิขี้ฟ้อง " ผมกอดอกเบ้ปากใส่สถบว่ามันแล้วหันหน้าหนี.... 

" ฮ่าๆ เราสองคนนี่น๊า.. ได้นอนพักกลางวันรึยังน่ะกร " พี่เต้หัวเราะถามขึ้นมาทำร้ายบรรยากาศสงครามกลางห้อง ลืมไปเลยว่ายังไม่ได้นอนพอรู้ตัวแมร่งก็ง่วงขึ้นมาเลย เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวด้วยอยากเอนหลังชิป 

" ยังเลยพี่เต้ ผมก็ง่วงๆอยู่ ถ้าไม่ติดที่เมียพี่มันเขกหัวผมเล่นอยู่เนี่ย คงนั่งหลับไปแล้ว " หันไปกล่าวตอบไอ้พี่เต้พลางค่อยจะดันตัวลุกขึ้นดู 

" เสร็จแล้วหนิ่ จะไปนอนตายไหนก็ไป อ่อ มึงตายคนเดียวนะไม่ใช่หลานกู " แต่อิปากปลาร้าน้ำข้นมันดันสาดใส่ผมก่อน  

" อิวรนุช|| " เลยต้องหันไปก่นด่ามันกลับ แช่งกูไปเถอะกูจะได้อายุยืนอิเวร 

" เดี๊ยๆ ช่วยทำแผลให้ยังไม่สำนึก อิเนรคุณ " อิห่านจิกมันชี้หน้าด่าพลางเงื้อมือจะตีผม แต่ผมไม่สนใจเบ้ปากใส่มันใช้แรงตัวเองพยุงตัวลุกขึ้นจนได้ ดีที่ได้นั่งพักนานพอควรเลยเหมือนจะปกติ แค่ปวดๆแผลเท่านั้นแหละไม่ไหวค่อยเดี๋ยวค่อยไปหาหมอเพราะกินยาแก้อักเสบเองไม่ได้ 

" พอๆ กรไปพักผ่อนเถอะเดินไหวไหม..? " ไอ้พี่เต้รวบกอดเมียที่จะตีผมไว้เอ่ยถามผมเมื่อเห็นว่าลุกขึ้นเองได้ปกติ 

" ไหวอยู่พี่.. เดี๋ยวเดินไปเอง " ผมตอบพี่แกยิ้มๆ พลางแลบลิ้นใส่อิตัวร้ายมันด้วย 

" อืม...ค่อยๆเดินร่ะกัน ส่วนเราไปช่วยเฮียเก็บของเข้าตู้ จุ๊บ// " พี่มันยิ้มอ่อนๆ พยักหน้าให้แล้วหันไปบอกเมียที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขน แถมไม่วายจะจุ๊บหน้าผากอิคุณหนูให้ดูด้วย... หึ่ยยย 

" ไปนอนดีกว่า....." ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ค่อยๆเดินไปห้องนอนช้าๆ 

" ไปไหนก็ไปเลย||... มีครั้งหน้าอีกนะกูจะฟ้องทุกคน " แน่ะอิปากปลาร้าไหแตกยังไม่จบ เสือกตะโกนตามหลังมาอีก 

" แบร่ " ผมเลยหันไปแลบลิ้นใส่มันอีกรอบ ไปเก่งบนเตียงกับผัวนู้นไป๊....  

จนแล้วจนรอดก็มาถึงเตียงนอนในห้อง หันหลังนั่งลงแล้วขยับยกขาขึ้นบนที่นอนจัดหมอนดีๆ ค่อยๆเอนตัวหงายลงวางหัวบนหมอนนุ่ม มองดูเพดานพลางนึกย้อนไปตอนไอ้บ้านั่นมันวิ่งเข้ามากอดประคอง รู้สึกอบอุ่นแปลกๆเหมือนว่าคุ้นเคยโหยหามานาน จนแทบจะเคลิบเคลิ้มปล่อยตัวทิ้งไว้ในอ้อมแขนนั้น กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายอ่อนๆบนตัวมันทำให้ในหัวผมผ่อนคลายลงจนต้องรีบผลักมันออก หลังจากโดนกอดความรู้สึกต่างๆของผมดูจะเปลี่ยนไปเป็นความน้อยใจแทน น้ำตาและอาการตอบโต้ทุกอย่างล้วนแต่มาจากเหตุผลนี้ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม..... 

ในหัวผมมันคิดไปว่าถ้าได้อ้อมกอดนั้นมาห่มแทนผ้าตอนนอนมันคงอบอุ่นมาก อยู่ๆน้ำตาอุ่นก็คลอขึ้นมาเต็มแล้วล้นไหลออกสองข้างหางตา คำถามในหัวผุดขึ้นใหม่ว่า ทำไม ทำไมมันพึ่งมาตอนนี้ ตั้งแต่ที่ผมฟื้นขึ้นมาไม่เคยจะเห็นหน้ามันเลย คงมัวแต่มั่วคั่วสาวไม่ซ้ำหน้าตามสันดานเดิมสินะ คนอย่างมันคงต้องการแค่ที่ระบายไปเรื่อยๆไม่รู้จักพอ ปล่อยให้เราสองคนต้องอยู่กันเองตามลำพังโดยมีคนอื่นที่ไม่ใช่มันคอยดูแล ทำไมถึงไม่หายไปตลอดเลยล่ะจะกลับมาอีกเพื่ออะไร เพื่อมาขู่อวดเก่งเหมือนเคยน่ะหรอ แค่จริงๆนั้นน่ะหรอ..... 

 

 

_________________________________________________________________________________________________ 

 

 

มาแล้วจ้าาา ต้องขออภัยที่ให้รอนาน ***ขอชี้แจงว่า... แต่งๆพิมพ์ๆไปได้ 20 กว่าหน้าแล้วไม่ทันได้นกดบันทึก เพราะคิดว่าเดี๋ยวเสร็จแล้วจะอัพเลยไง แต่.. เน็ตสะดุด หน้าต่างที่พิมพ์ไว้หมุนติ้วๆแล้วก็กลายเป็นหน้าเปล่าๆที่ไม่มีม้แต่อักษรหนังสือสักตัวเลย ทำให้หมดอารมณ์เฟลไปเลย แต่งต่ออีกไม่ออกเพราะทุกตอนแต่งสดตลอดก่อนจะอัพ ทำใจไม่ได้ไปหลายวัน

เหมือนเดิมนะคะยังไม่มีการแก้ไขตรวจสอบ

กราบขอบคุณคนที่รอด้วย อย่าลืมนะ กดไลค์ คอมเม้นมา เพื่อเติมกำลังใจผู้แต่ง ตอนนี้ต้องการมากเลย อิอิ

ความคิดเห็น