ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20

คำค้น : ทะเลรัก ทะเลส้ม ควานเฉิง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 614

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2562 15:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20
แบบอักษร

"เย้ๆ ว่ายเร็วๆๆๆ " ร่างโปร่งเย้วๆ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว เกาะหลังร่างสูงที่ว่ายน้ำอยู่ในสระ ตัวเองว่ายน้ำจนเหนื่อยเลยหันมากินแรงลูกชาวเลที่ว่ายน้ำเก่งไม่ต่างจากปลาแทน

 

ทะเลเห็นเจ้าเด็กซนดูจะสนุกจนเกินไปเล่นว่ายลงต่ำดำลงใต้น้ำ หมุนตัวกลับมาดึงร่างเล็กกว่าที่ดิ้นขลุกขลักจะหนีขึ้นพ้นน้ำลงมา

 

หน้าใสกลั้นหายใจอมอากาศไว้จนแก้มป่องหลับตาปี๋ ส่ายหน้าจนผมสยายอยู่ในน้ำ ทะเลนับ 1-5 ในใจแล้วก็พุ่งตัวขึ้นเหนือน้ำ ร่างเพรียวรีบเข้ามากอดแล้วทุบทันที

 

"ขี้แกล้งๆๆๆ นี่แน่ๆๆๆ " เจ้าเด็กซนเอาขาเกี่ยวเอว แขนซ้ายกอดคอ แขนขวาก็ทำร้ายเขาไม่หยุด

 

"โอ้ยๆๆ " ทะเลร้องออกมาเสียงดัง เพราะกำปั้นของเจย์รัวไปโดนที่แผล เจ็บแต่ไม่เยอะ สำออยล้วนๆ

 

"เจย์ขอโทษ เจ็บเหรอ" หน้าใสที่บูดบึ้งอยู่เมื่อครู่ตาโตลนลาน ลูบหลังลูบไหล่ทันที

 

ทะเลกลั้นขำไว้ไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมาทันที

 

"อ่ะ แกล้งอีกแล้วนะ" หน้าใสยิ่งบูดยิ่งกว่าครั้งแรก ปากเบะจนเนื้ออ่อนสีชมพูเข้มด้านในปากล่างย้อยออกมา เห็นใกล้ๆ แบบนี้ใครจะอดใจไหว

หน้าคมยื่นหน้าเข้าไปงับปากล่างน่ามันเขี้ยวนั้นทันที

 

 

ทะเลมองแฟนเด็กของเขาที่เล่นสนุกกินอิ่มนอนพริ้ม แต่แขนยังกอดขายังก่ายตัวเขาไว้ไม่ยอมห่าง ไล้ปลายนิ้วลูบแก้มนิ่มเล่นตอนที่คิดอะไรเพลินๆ เกี่ยวเรื่องอนาคตของทั้งสองคน

 

ร่างสูงพูดคุยกับจินพี่ชายของเจย์เรียบร้อย ทางนั้นก็ไม่ได้คัดค้านอะไร ปล่อยให้น้องชายตัดสินใจอย่างอิสระ แต่ขอให้เรียนให้จบ เรื่องนี้ทะเลก็ปล่อยให้ร่างโปร่งตัดสินใจเช่นกันว่าจะเอาแบบไหน ถ้าอยากจะเรียนที่กรุงเทพเขาก็ไม่ขัด เดี๋ยวนี้เดินทางมาหากันง่ายนิดเดียว

 

คนรักของเขาเหมือนจะยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเรียนสาขาเดิม หรือเริ่มเรียนใหม่ แต่ไม่น่าจะกลับไปต่างประเทศอีกแล้วแน่นอน ถึงจะกลับเขานี่แหละจะคัดค้านเอง หรือจะยกท่าเรือให้ไอ้ปลาไปแล้วเขาย้ายไปกับเด็กดี

 

 

 

 

คิ้วสีดอกเลากระตุก หน้าตึง ร่างท้วมของเจ้าสัวเจริญมองสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะทานอาหารเย็นทางด้านซ้ายมือ มือกำช้อนส้อมแน่นระงับอารมณ์

ตั้งแต่ช่วงบ่ายในสระว่ายน้ำแล้ว ตัวติดกันตลอดไม่มีความเกรงใจหัวหงอกหัวดำเลยสักนิด

 

ในใจก็รู้สึกผิดที่ไม่เชื่อลูกที่เคยบอกเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นจนเกิดเรื่องร้ายแรง

พอรู้ข่าวก็แทบทรุด เพราะใจเชื่อทางฝั่งนั้นตลอดด้วยหลักฐานที่ผู้หญิงคนนั้นเอามาหลอกตา ต้องมาเสียรู้เอาตอนแก่

 

แต่เจ้าสัวก็คิดว่ามันคนละเรื่องกัน เรื่องอะไรเขาต้องยกลูกชายคนเล็กให้ไปตกระกำลำบากอยู่กับชาวเรือผิวเนื้อกร้านดำ

 

อนาคตของจิรภาสยังไปได้ไกลกว่านี้มาก

 

"น้องตัดสินใจแล้ว น้องจะเรียนสาขาใหม่ที่ไทย แต่ถ้าสอบไม่ได้ก็ใช้โอนหน่วยกิตมาต่อสาขาเดิม" เจย์พูดขึ้นตอนที่ทุกคนรวบช้อนและส้อมเรียบร้อย รอทานผลไม้เป็นของหวาน

 

"เลือกมหาลัยไว้หรือยังล่ะเรา" ลูกชายคคนโตที่นั่งด้านขวาพูดขึ้นมาบ้าง ทางนี้ก็ตามใจน้องชายตะพึดตะพือ

 

"น้องเลือกไว้แล้วมหาลัยรัฐทางภาคใต้" หน้าใสยิ้มน่ารัก หันไปสบตาคนข้างๆ

 

ปึง!! เสียงกระแทกแก้วชาวางลงบนโต๊ะเรียกให้ทุกคนหันไปมอง

 

"ในกรุงเทพมีมหาลัยดีๆ ตั้งเยอะทำไมไม่เลือก" เสียงเข้มเครื่อของเจ้าสัวพูดออกไปอย่างไม่สบอารมณ์

 

"ก็น้องอยากไปอยู่กับพี่ทะเล น้องตัดสินใจแล้ว น้องจะ20 อีกไม่กี่เดือนนี้แล้วด้วย" เจ้าสัวยอมรับว่าหลังที่ได้ลูกชายกลับมาอีกครั้ง ความเย็นชาปั้นปึ่งที่เคยถูกปฏิบัติใส่ตั้งแต่สมัยที่ส่งไปเรียนสวิตก็ดูเหมือนจะอ่อนลง

วันสองวันนี้ยอมกลับมาแทนตัวเองว่าน้องเหมือนตอนที่ภรรยาคนแรกของเขายังมีชีวิตอยู่

 

"พ่อไม่ให้ไป!!! " เรื่องอะไรจะปล่อยให้อยู่กันแบบนั้น

 

"น้องไม่ได้ขออนุญาตคุณพ่อนะ น้องตัดสินใจแล้ว" มือขาวกำแน่นจนสั่น ทะเลจึงดึงมาคลายออกแล้วกุมไว้

 

"ชั้นบอกว่าไม่ให้ไป ถ้าไม่กลับสวิตก็เรียนต่อมันที่กรุงเทพ" อย่างน้อยจะได้หาคนดีๆ ที่เหมาะกว่ามาคอยดึงๆ ไว้บ้าง ลูกชายเขายังเด็กยังเห็นโลกไม่กว้างพอที่จะเอามาตัดสินใจที่ทิ้งทั้งชีวิตหมกตัวอยู่กับกุ้ง หอย ปู ปลา 

 

ไม่นานหรอก ถ้าเจอสังคมใหม่ๆ คนใหม่ๆ ก็อาจจะเปลี่ยนได้

 

"น้องตัดสินใจไปแล้ว ถ้าคุณพ่อไม่พอใจน้องก็ขอโทษด้วย แต่น้องจะไปอยู่กับพี่ทะเล" เสียงใสมั่นคง จนร่างสูงที่อยู่ข้างๆ ใจพองฟู กุมมือเรียวไว้แน่น แต่ก็รู้สึกไม่ดีที่พ่อลูกต้องมาทะเลาะกัน

 

"แต่ชั้นเป็นพ่อของแก ชั้นไม่ให้แกไป ยังไงแกก็ต้องอยู่ที่นี่" เจ้าสัวลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้เลื่อนออกไปเสียงดัง เนื้อตัวสั่นเทิ้มเพราะความไม่พอใจอย่างยิ่งยวด

 

ทุกคนในโต๊ะจึงลุกขึ้นบ้าง จิณณ์พยักหน้าให้เจย์พาทะเลออกไปก่อน เขาจะพูดกับคนพ่อเอง

 

"ถ้าแกจะไปก็ตัดขาดกันไปเลย" เจ้าสัวพูดออกมาอย่างเหลืออด เคยฟูมฟักมาแต่เล็กแต่น้อย หาหนทางให้ดีๆ กลับไม่เห็นค่า

 

"ถ้าคุณพ่อต้องการแบบนั้น ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง ขอบคุณสำหรับการเลี้ยงดูที่ทำให้ผมเติบโตขึ้นมาถึงตอนนี้ ชีวิตที่คุณพ่อให้มามันตายไปตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว ผมที่ยืนอยู่ตรงนี้เพราะพี่ทะเลช่วยไว้ ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ส่งคนไปยิงผม ผมก็คงไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว งั้นวันนี้ผมขอลาเลยแล้วกันนะครับ" น้ำตาใสๆ ไหลออกมาจากดวงตากลมโตไร้เสียงสะอื้น ร่างโปร่งดึงมือร่างสูงให้เดินตามออกมา

 

ชายหนุ่มมีท่าทีลังเล แต่พี่ชายของเจย์ พยักหน้าให้ออกไปก่อน แล้วเข้าไปพยุงเจ้าสัวที่ทำท่าจะทรุดลงนั่งอีกครั้ง

 

 

"เจย์ทำแบบนี้จะดีแล้วเหรอ" ทะเลถามตอนที่ขับรถกลับคอนโดอีกฝ่ายนั่งเงียบมองนอกหน้าต่างนิ่งๆ

 

ได้รับคำตอบเป็นความนิ่งเงียบกลับมา ทะเลเลยไม่ถามอะไรอีก

 

คืนนั้นร่างโปร่งก็เข้ามาซุกกอดแน่นอย่างเคย ตกดึกก็นอนน้ำตาไหลจนเปียกแต่ทะเลก็นอนนิ่งๆ ให้อีกฝ่ายได้มีเวลาส่วนตัวที่จะทบทวนความคิด

 

 

 

เมื่อเวลาเช้ามาเยือน กว่าทะเลจะตื่นเจ้าเด็กน้อยก็ตื่นก่อนแล้ว หรือยังไม่ได้นอนก็ไม่รู้ ตาโตบวมช้ำเพราะร้องไห้ ร่างสูงจึงเอาน้ำแข็งห่อผ้าให้ประคบ ระหว่างรออาหารเช้าเงียบๆ

 

หลังจากจบมื้อเช้าจิณณ์ก็โทรศัพท์เข้ามาหาจิรภาส แต่เจ้าตัวไม่อยากคุยจึงขอให้ทะเลช่วยคุยแทน

 

พี่ชายของร่างโปร่งที่นั่งหงอยๆ อยู่ข้างๆ ทะเลก็บอกว่าให้ไปสมัครเรียนทำอะไรตามใจได้เลย แต่ขอให้ตั้งใจทำออกมาดีๆ ทางเจ้าสัวอีกสักพักคงจะเข้าใจอะไรๆ เอง จิณณ์ฝากให้ทะเลดูแลเจย์ด้วย

 

เรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องการเรียนของเจย์ จิณณ์จะเป็นผู้รับผิดชอบเอง ทะเลก็เกรงใจที่จะค้านถึงจะสามารถที่จ่ายได้ก็ตาม

 

ชายหนุ่มไม่อยากให้ออกมาในรูปนี้เลย อยากให้ทุกฝ่ายเข้าใจกัน แต่มันคงเป็นไปไม่ได้

 

 

"วันนี้กลับบ้านเรากันนะ" ทะเลบอกร่างโปร่งที่ยังทำมีท่าทีซึมๆ ระหว่างที่เขาเช็ดผมให้ คนตัวเล็กกว่าก็พยักหน้า

 

"เสียใจหรือเปล่า อยากกลับไปคุยกับคุณพ่ออีกครั้งมั้ย" เสียงห้าวถามคนที่เงียบจนผิดปกติ

 

"เสียใจที่คุณพ่อไม่ยอมเปิดใจเลย แต่ไม่เสียใจนะที่ตัดสินใจมากับพี่ทะเล" เจย์พูดเบาๆ ดึงมือร่างสูงเข้ามากอด

 

พี่ทะเลดีแบบนี้ ทำไมคุณพ่อไม่ยอมรับก็ไม่รู้

 

"มันก็คงต้องใช้เวลา เรามาพยายามไปด้วยกันนะคนเก่ง" มือใหญ่ลูบผมนุ่มเบาๆ

 

"ที่ท่าเรือมีแต่คนบ่นคิดถึง เด็กๆ ก็มาถามหาเพื่อนเล่นกันใหญ่ วันนี้ขับรถไปเรื่อยๆ คงถึงเย็นๆ แวะหาแม่กับพ่อก่อนมีแต่คนคิดถึง" ทะเลชวนคุยเปลี่ยนเรื่องอื่น

 

"เจย์อยากซื้อของไปไหว้พ่อแม่พี่ทะเล กับซื้อของเล่นไปฝากเพื่อนด้วย เราแวะซื้อก่อนค่อยกลับกันเนอะ" เสียงเริ่มกลับมาสดใสเพราะเริ่มคิดถึงของฝากว่าจะซื้ออะไรกลับไปฝากใครดี

 

จิณณ์แวะเอาเอกสารส่วนตัวมาให้ที่ห้างสรรพสินค้าเพราะเมื่อคืนรีบพากันออกมา

"นี่เอาไว้ใช้ไม่จำกัดวงเงิน เป็นส่วนของเราอยู่แล้วไม่ต้องมาทำทิฐิที่จะไม่ใช้เงินคุณพ่อ อยู่กับทางนั้นจะไปใช้แต่ของเขาฝ่ายเดียวได้ยังไง" คนพี่หันไปมองคนรักน้องชายที่ยืนรอห่างออกไป ด้วยเหตุผลของพี่ชายมือขาวจึงยอมรับบัตรเครดิต บัญชีเงินฝากและบัตรเดบิตนั้นมา

"ขอบคุณครับ จะแวะมาเยี่ยมบ่อยๆ ถ้าสมัครเรียนเรียบร้อยจะโทรมาบอกนะครับ"

"โทรมาบ่อยๆ มารอบนี้มีแต่เรื่องยุ่งๆ ไม่ได้พาไปหาเจ้าแสบเลบ" จิณณ์พูดถึงลูกชายวัยซนที่ภรรยาพาไปเที่ยวยุโรปพอดี กลับมามีเรื่องคดีความ ไม่ลงตัวหลายๆ อย่างเลยยังไม่ได้เจอกันเสียที

"อย่าเอาแต่ใจให้มากนัด ดีที่ทะเลเขาเป็นผู้ใหญ่" มืออุ่นของพี่ชายลูบหัวน้องชายที่พยักหน้าตอบรับ ก่อนที่จะขอตัวแยกกลับไปทำงานต่อ

 

ร่างสูงเดินกลับเข้ามาหาจูงมือกันเดินเลือกซื้อของกันต่อ บัตรที่พี่ชายยกให้มาเพราะไม่อยากให้น้องรบกวนแต่ทางทะเลฝ่ายเดียวถูกรูดปรื้ดๆๆ ซื้อของกระจายเพราะเจย์บอกว่าอยากซื้อด้วยตัวเอง ถ้าทะเลเป็นคนจ่ายแสดงว่าทะเลซื้อ

 

ทั้งเสื้อผ้า เครื่องประดับ ของเล่น ขนม ของพ่อแม่เป็นกระเช้าผลไม้ผลงามดีต่อสุขภาพ

 

สุดท้ายมัวแต่ซื้อของเพลินเลยต้องเลื่อนวันกลับเป็นพรุ่งนี้แทนเพราะทะเลไม่อยากพาคนรักกลับช่วงกลางคืน ไม่รู้จะมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า แต่เขาไม่อยากจะเสี่ยง ไม่ต้องการเสียรอยยิ้มสดใสนี้ไปอีกแล้ว

 

 

คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่เจ้าเด็กขี้อ้อนออดอ้อนก็ขอกอด นัวเนีย แบบไม่เกรงกลัวคลื่นลมพายุที่โหมเข้าใส่ แถมยังกล้าดีเดือดขึ้นควบคุมแรงส่งที่ถาโถมเข้ามาด้วยตัวเอง

 

"พี่ทะเล ชอบหรือเปล่า อ่าา" เสียงใสขาดห้วง แม้ขาเรียวจะสั่นแต่ก็ยังใช้ยันตัวเอง ขึ้นลงสอดรับกับแรงกระแทกสวนเข้าใส่

 

"ชอบ เมียจ๋า" มือใหญ่ดึงแขนเรียวให้ลำตัวคนด้านบนก้มต่ำลงมา ยื่นหน้าไปมอบจูบเป็นรางวัลสำหรับคนเอาใจเก่ง

 

ทะเลไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยาย เมื่อก่อนที่ส้มชอบมาเอาใจ ใจหนึ่งก็คิดว่าเพราะไม่มีใคร โลกทั้งใบของส้มมีแค่เขา แต่ตอนนี้โลกของคนตรงหน้ากลับมาแล้ว มีสิทธิที่เรียกร้องอะไรได้มากมาย ทำตัวคุณหนูแบบที่เคยเขาก็พร้อมยินดีที่จะทำให้ จะตามใจได้ทุกอย่าง

 

แต่ว่าก็ยังเป็นเหมือนเดิม เอาอกเอาใจจนเขาจะสำลักความสุขตายอยู่แล้ว

 

ร่างเพรียวสั่นเกร็งซบลงมาบนอกเพราะปลดปล่อยออกมาติดๆ หลายครั้ง

 

"ไหวมั้ย" เสียงแหบพร่ากระซิบถามเบาๆ จูบละไปตามผมนุ่มชื้นเหงื่อ หัวทุยพยักหน้าทั้งที่กำลังหลับตาหอบถี่

 

ร่างใหญ่แข็งแรงดันให้ร่างเล็กกว่าหงายหลังลงไปนอนกันพื้นเตียง คว้าหมอนมารองหลังให้ยกสูง แล้วเริ่มสาวแก่นกายออกช้าๆ

 

"เมียจ๋า" ช่องทางคับแคบบีบรัดแน่นหนึบเหมือนเป็นการขานรับคำเรียก จนทะเลยกยิ้มมุมปาก

 

ดึงออกมาจนเหมือนจะหลุดออกจากกันแล้วก็กระทั้นกลับเข้าไป ความซ่านเสียวแล่นไปทั่วทุกประสาทสัมผัส

คนใต้ร่างสูงก็ไม่ต่างกันผวาเกร็งตัวบิดส่ายหวีดร้องออกมา ตอนที่คนด้านบนปรนเปรอความวาบหวามให้แบบนับไม่ทัน

เสียงหอบหายใจกับเสียงครางหวานดังแข่งกันลั่นไปทั้งห้อง เสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะอารมณ์ร้อนแรง

 

"อีกนิด อืมม" เสียงแหบพร่าขาดช่วงตามจังหวะรัก ร่างแกร่งเหงื่อกาฬเคลือบผิวสีแทนจนเป็นมันเหลื่อมทั้งที่ภายในห้องเป็นเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ

 

ขาเรียวถูกดันจนอ้ากว้างสะโพกสอบเบียดกายแนบแน่นให้ลึกที่สุดบดอัดแช่อยู่แบบนั้นปลดปล่อยสายธารร้อนอุ่นวาบไปทั้งช่องท้องร่างโปร่ง

 

"รักเมียจ๋าที่สุด" เสียงแหบพร่ากระซิบกระซาบกับเจย์ที่ยังเชื่อมกายกันอยู่ในท่าเดิม ตาโตหลับพริ้ม ริมฝีปากบางเผยหอบหายใจ ไม่รู้ว่าหลับไปแล้วหรือยัง ลักหลับเมียอีกรอบดีมั้ยเนี่ย นอนน่ารักเหลือเกิน

ความคิดเห็น