ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คนเอาแต่ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2562 13:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนเอาแต่ใจ
แบบอักษร

เมื่อได้เวลาเลิกงานแพรดาวรีบลาเติ้ลเพื่อหนีคนหน้าโหด

"เติ้ล พี่กลับก่อนนะ บ๊าย"

"อ่าวพี่ พี่โดมินิคจะไปส่งไม่ใช่เหรอ" เติ้ลตะโกนถาม แต่ร่างบางหาสนใจไม่รีบก้าวขาเดินไปยังประตูหลังร้านทันที

"ไม่ได้เป็นไรกันสักหน่อย เรื่องอะไรจะต้องให้ไปส่ง" ร่างบางบ่นพร้อมเดินอาดๆไปรอรถแท็กซี่อย่างเร็วเวลานี้รถเมล์คงหมดแล้วแหละ

ยังไม่ทันได้โบกแท็กซี่สักคันก็มีรถหรูที่แพรดาวจำได้ว่ามันคือรถของโดมินิคขับมาจอดตรงหน้าที่เธอรอแท็กซี่อยู่ ร่างสูงเปิดประตูก้าวลงจากรถเดินมาหาเธอด้วยใบหน้าโกรธ

"บอกให้รอ แล้วทำไมไม่รอ" ร่างสูงเอ่ยเสียงดุดันพร้อมกระชากแขนร่างบางเข้ามาประชิดตัว เขาอุตส่าลงไปหาที่เคาท์เตอร์บาร์แต่กลับไม่พบร่างบางของแพรดาวเมื่อถามเติ้ลกลับได้คำตอบว่าแพรดาวกลับไปแล้ว บอกตรงๆว่าเขาหงุดหงิดแพรดาวขึ้นมาทันที

"ก็เกรงใจนายไง อีกอย่างฉันกลับเองได้ไม่ต้องให้ใครไปส่ง" ร่างบางเถียงเสียงเบา ก้มหน้างุดไม่กล้าสบสายตาคม

"ทำไมดื้อจังว่ะ! หรือต้องโดนทำโทษก่อนถึงจะหายดื้อ" โดมินิคเอ่ยเสียงดุดัน รั้งเอวบางเข้ามาใกล้

"ปกติแล้วฉันก็กลับเองไปไหนมาไหนเองนายไม่ต้องยุ่ง" ร่างบางเอ่ยเสียงฉุนเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้วเมื่อคนตรงหน้าเธอเอาแต่บังคับไม่ฟังเธอเลย

"ขึ้นรถ" โดมินิคเอ่ยโดยไม่ฟังเสียงจากร่างบางเลย

"นี่!! โดมินิคเคยฟังกันบ้างมั้ยห๊ะฉันบอกแล้วไงว่ากลับเองได้ " ร่างบางโวยขึ้นมาเมื่อโดมินิคลากเธอขึ้นรถพร้อมยัดเธอเข้าไปข้างใน

"จะขึ้นดีๆหรือจะให้จูบก่อน" คนตัวโตขู่ ได้ผลเมื่อคนตัวเล็กเลิกโวยวายและยอมนิ่งให้เขาไปส่งโดยดี

 

แพรดาวนั่งเงียบมาตลอดทางไม่อยากคุยกับคนเผด็จการ คนชอบสั่ง เอาแต่ใจตัวเองที่สุด ฮึ!! โกรธไปงั้นแหละยังไงก็แพ้โดมินิคอยู่ดีไม่ถึง 30 นาทีรถคันหรูของโดมินิคก็ขับมาถึงบ้านเธอ

"ขอบคุณ" แพรดาวไม่ลืมเอ่ยขอบคุณโดมินิคแล้วเปิดประตูลงจากรถทันที

ร่างบางก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวแต่รู้สึกว่ามีคนตามมา เมื่อหันกลับไปก็พบร่างสูงของโดมินิคเดินตามเธอมา

"นี่นายไม่กลับรึไง" ร่างบางเอ่ยด้วยความสงสัย คิ้วบางขมวดมุ่น

"ขอนอนด้วยขี้เกียจขับรถกลับ" เสียงเข้มเอ่ยหน้าเฉย

"เห้ยยย ไม่ได้ซิ ฉันไม่ให้นอนเด็ดขาดนายกลับไปเลยนะโดมินิค" ร่างบางเอ่ยเสียงหลงเมื่อรู้จุดประสงค์ของคนตัวโต เธอไม่มีทางยอมเด็ดขาดหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอม

"หึ กลัวอะไรแล้วทำไมจะนอนด้วยไม่ได้มากกว่านอนก็เคยทำมาแล้ว" เสียงเข้มแหย่

"นี่!! โดมินิคเราไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย นายกลับไปเถอะนะอย่ามายุ่งกับฉันเลย" ร่างบางเอ่ยอย่างขอร้อง

"ทำไมชอบไล่ผัวว่ะ ถ้าไม่ยอมให้นอนด้วยคนละแวกนี้ได้รู้แน่ว่าเรามีอะไรกันแล้ว" เสียงเข้มขู่เพื่อให้แพรดาวยอม

"นายมันทุเรศที่สุด อยากทำอะไรก็ทำเชิญตามสบายเอาที่นายสบายใจเลย แล้วอีกอย่างฉันไม่ใช่เมียนาย" เสียงหวานเอ่ยประชด นี่เธอไม่มีทางที่จะชนะโดมินิคได้เลยหรือไง บ้าที่สุดเลย พูดแล้วก็เดินสะบัดตัวเข้าบ้านด้วยความโมโห

"หึๆๆ ว่าง่ายอย่างนี้ซิถึงจะน่ารัก " เสียงเข้มเอ่ยอารมณ์ดีเมื่อสามารถเข้าบ้านแพรดาวได้ นี่มันแค่ขั้นแรกอยู่ขั้นต่อไปยังมีอีกเยอะแพรดาวเตรียมรับมือไว้ให้ดี ร่างสูงคิดแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าในรถที่เตรียมมาไว้แล้วเดินตามร่างบางเข้าไปในบ้าน

 

"ถ้าจะนอนก็นอนที่โซฟานี่แหละ ห้องข้างบนอีกห้องฉันไม่ได้ทำความสะอาดไว้" แพรดาวเอ่ยบอกโดมินิคเมื่อเดินมาถึงโซนรับแขก ห้องอีกห้องที่เป็นห้องนอนเก่าของพ่อแม่เธอยังไม่ได้ทำความสะอาดเลยเพราะไม่มีเวลา ส่วนห้องเธออย่าหวังเลยแพรดาวไม่ยอมเด็ดขาดถึงจะเคยนอนด้วยกันมาแล้วก็เถอะ

"พูดไปแล้วนะว่าขอนอนด้วย ไม่ได้จะนอนคนเดียว" เสียงดุดันเอ่ยหน้าตาย

"ไม่ได้!!"ร่างบางสวนขึ้นทันควน มันแน่อยู่แล้วเธอจะยอมได้ยังไงแฟนก็ไม่ใช่ แล้วคนอย่างโดมินิคไว้ใจได้ที่ไหนล่ะ

"ไม่รู้แหละยังไงก็จะนอนข้างบน " ร่างสูงเอ่ยพร้อมเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนโดยไม่สนเสียงโวยวายของแพรดาวเลย

"นี่!! หยุดเลยนะ" ทำงานเสร็จแล้วแทนที่จะได้พักทำไมเธอต้องมาเหนื่อยกับคนอย่างเขาอีกเนี่ย ร่างบางรีบวิ่งตามร่างสูงที่เข้าห้องนอนเธอไปแล้ว

ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องนอนเล็กที่มีห้องน้ำในตัว เตียงขนาดห้าฟุตอยู่ตรงริมห้องใกล้หน้าต่าง ห้องเล็กแต่เจ้าตัวคงทำความสะอาดเสมอถึงเป็นระเบียบเรียบร้อยขนาดนี้

"นี่ ไม่มีมารยาทเข้าห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตได้ยังไง " ร่างบางโวยร่างสูง

"ทำไมต้องขออนุญาตผัวเมียกันคนกันเอง ไปอาบน้ำเร็ว เหนื่อยแล้วจะได้พัก" ร่างสูงออกคำสั่งไม่สนใจเสียงหวาน

"นี่!! โดมินิคเคยฟังกันบ้างมั้ยห๊ะ ฮึ!!" แพรดาวเหนื่อยที่จะเถียงกับคนเอาแต่ใจแล้วอยากทำอะไรก็ทำไปเลยโว้ยยย อยากนอนตรงไหนก็เชิญ!!

แพรดาวให้โดมินิคอาบน้ำก่อน เห้อสุดท้ายก็ต้องยอมยังไงคนตัวโตก็ไม่ยอมกลับอยู่ดี ส่วนแพรดาวลงไปใช้ห้องน้ำชั้นล่างใครจะกล้าอาบเมื่อมีร่างสูงอยู่ในห้องล่ะ เมื่อขึ้นมาบนห้องก็พบร่างสูงของโดมินิคที่อาบน้ำเสร็จแล้วแต่ทำไมไม่ใส่เสื้อห๊ะะะ

ร่างบางหน้าแดงเมื่อสายตาประทะเข้ากับอกแกร่งและซิกแพกแน่นๆของโดมินิค แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจเดินไปหยิบเครื่องนอนในตู้เผื่อจะลงไปนอนข้างล่าง เมื่ออยากนอนข้างบนนักก็นอนไปเลยเธอจะไปนอนข้างล่างเอง

"จะไปไหน " เสียงเข้มเอ่ยถามดุดัน เมื่อเห็นร่างบางหอบที่นอนจะออกจากห้อง

"นายใช้ห้องนี้ได้ตามสบายเลยนะเดี๋ยวฉันไปนอนข้างล่างเอง" เสียงใสเอ่ยพร้อมก้าวออกจากห้อง

"อ๊ะ " ยังไม่ทันพ้นห้องร่างบางก็ลอยหวือขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของโดมินิค ร่างบางตกใจจนเผลอทำที่นอนตก

"นี่ปล่อยนะ จะทำอะไรหนะ" ร่างบ้านโวยพร้อมดิ้นไปมาในอ้อมแขนแกร่ง เมื่อคนตัวโตอุ้มร่างบางแล้วก้าวไปยังเตียงนอน

"อยู่เฉยๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว " เสียงเข้มเอ่ยพร้อมวางร่างบางลงบนเตียง ตวัดผ้าห่มขึ้นมาคลุมสองร่างอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกัน มือหนาตวัดเอวบางเข้ามาชิด กดศรีษะเล็กเข้ามาซุกที่อก กอดร่างบางไว้แน่น

"นี่ปล่อยนะ" ร่างบางเริ่มขยุกขยิกอีกครั้ง

"จะนอนเฉยๆๆ หรือจะทำอย่างอื่น ถ้าไม่อยากทำ ก็นอน" เสียงเข้มเอ่ย

ร่างบางนอนนิ่งเมื่อโดมินิคขู่ จะบ้าตายแล้วทำไมไม่ใสjเสื้อห๊ะ มือบางดันอกแกร่งไว้ใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาข้างนอกเสียนี่ บ่นอุบอิบได้ไม่นานด้วยความเหนื่อยแพรดาวจึงหลับไปในอ้อมกอดของคนตัวโตอย่างง่ายดาย

"หึ " คนตัวโตหัวเราะในลำคอแกร่งเมื่อคนตัวเล็กในอ้อมแขนหายใจสม่ำเสมอ จึงกดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนอย่างแผ่วเบาและกอดกระชับให้แน่นขึ้น แล้วก็เข้าสู่นิทราตามร่างบาง

 

*****************************

เม้นได้นะ ไม่รู้จะเม้นอะไรเม้นให้กำลังใจไรท์ก็ได้อิอิ ถ้าชอบก็กดเข้าคลังหนังสือเพื่อไม่ให้พลาดตอนต่อไปนร้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว