Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#10 ความเจ็บปวด (2)

ชื่อตอน : #10 ความเจ็บปวด (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 276

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2562 21:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#10 ความเจ็บปวด (2)
แบบอักษร

"ข้าไม่รับของจากคนที่ดูถูกข้า! ท่านเอากลับไปเถอะ" ชิงซานสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของหย่าหรง

"ชิงซานข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ" หย่าหรงพยายามทำสีหน้าอ้อนวอนต่อชิงซาน ไม่คิดเลยว่าหญิงสาวผู้นี้จะง้อยากง้อเย็นโดยทั่วไปแล้วแค่หยกชิ้นเดียวไม่ว่าสตรีนางใดก็ยอมใจอ่อนให้เขาท้้งสิ้น

"สตรีเขาไม่รับเจ้าก็อย่าตื้อเขานักสิท่านชาย" เฉิงหงพูดขึ้น

"เจ้าเป็นใคร!? มีสิทธิ์อะไรจึงกล้าเอ่ยปากออกมา" หย่าหรงหันไปชี้หน้าเฉิงหงที่เอาแต่ยิ้มราวผู้ชนะ

"ข้าไป๋เฉิงหง"

"นี้เจ้า!" หย่าหรงทำท่าจะพุ่งร่างเข้าหาเฉิงหงที่ยืนอยู่ตรงข้ามแต่ชิงซานห้ามศึกไว้เสียก่อน

"หยุดทั้งสองคนนั้นแหละ!" ชิงซานดันอกหย่าหรงเอาไว้สุดแรงก่อนจะผลักออกไปสุดแรงเช่นกัน

"ท่านชายท่านเก็บหยกชิ้นนี้ไว้เถิดข้ามิอาจรับได้ ส่วนคุณชายไป๋ข้าขอบคุณท่านมากที่ช่วย ข้าขอตัวก่อน" ชิงซานหันไปคำนับเฉิงหงที่คราก่อนจะหันหลังแล้วสาวเท้าอย่างรวดเร็วเพื่อหลบหย่าหรง

หลังจากที่ชิงซานเดินออกมาสักครู่ดูเหมือนว่าหย่าหรงจะไม่ตามชิงซานมาอีกแล้ว หวังก็แค่ว่าสองคนจะไม่เปิดศึกนอกสนามการประลองเสียก่อน

ชิงซานพยายามมองหาอาจารย์มู่ผิงไปทั่วแต่ก็ไม่พบกระทั่งเงาจนน่าถอดใจจึงกำลังจะกลับไปยังโรงเตี๊ยมและค่อยมาใหม่ในวันพรุ่งนี้พร้อมอาจารย์มู่ผิง

ท่ามกลางสายลมอ่อนๆที่พัดไปมาดวงอาทิตย์เริ่มทอแสงเป็นสีส้มบ่งบอกถึงเวลาที่ยามราตรีใกล้เข้ามาชิงซานที่ยังคงเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งอยู่ๆปานบนไหล่ซ้ายของชิงซานมีอาการผิดปกติไป

ชิงซานรู้สึกเจ็บแปลกๆที่บริเวณปานอย่างไม่รู้สาเหตุเพราะตั้งแต่เกิดมาปานนี้ก็ไม่เคยมีอาการเจ็บปวดหรืออะไรเลย ชิงซานที่ในตอนแรกคิดว่าจะรอให้ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าจึงค่อยกลับโรงเตี๊ยม

ในตอนนี้มือเรียวบางข้างหนึ่งเกาะกุมไหล่ซ้ายเอาไว้ขาสองข้างรีบเร่งเดินให้เร็วที่สุดเพื่อกลับไปยังห้องของตน

แต่โชคชะตาดันไม่เข้าข้างเอาเสียเลยเมื่อชิงซานกลับมาก็พบว่าหย่าหรงมานั่งรออยู่ก่อนแล้วพร้อมกับสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

"นี้เจ้าทำไมกลับเอาตอนนี้" หย่าหรงรีบปรี่เข้ามาหาชิงซานที่ตอนนี้สีหน้าไม่ค่อยดีนัก

"ท่านกลับไปก่อนข้าขอร้อง" ชิงซานตอนด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสู้ดีนักแต่นั้นยิ่งทำให้สีหน้าเป็นกังวลของหย่าหรงยิ่งเพิ่มเป็นทวีคูณ

 

ความคิดเห็น