ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไปส่งบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2562 06:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไปส่งบ้าน
แบบอักษร

เมื่ือแพรดาวจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วออกจากห้องน้ำ ก็พบร่างสูงที่อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดใหม่เรียบร้อย เธอควรขอบคุณโดมินิคซินะที่ช่วยดูแลเธอทั้งคืน ร่างบางเดินไปหาร่างสูง

"เอ่ออ ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลเมื่อคืน"

"หึๆ ผัวเมียกันดูแลกันไม่ต้องเกรงใจหรอก"

"นี่!!!ใครเมียนาย เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" เสียงหวานโวย

"แน่ใจนะว่าไม่ได้เป็น งั้นคงต้องทวนความจำอีกสักรอบละมั้ง" ร่างสูงเอ่ยพร้อมดึงร่างบางเข้ามานั่งบนตักแกร่งมือหนาตวัดเอวบางเข้าชิดตัว

"อื้ออ ไม่เอานะ หิวข้าวแล้วไหนว่าจะพาไปกินข้าวไง" ร่างบางพยายามดันอกแกร่งไว้แล้วเอ่ยเสียงอ่อน คนแบบนี้ใช้ไม้แข็งไปก็คงไม่ฟังอยู่ดี

"หึๆๆ งั้นขอรางวัลก่อน" พูดจบปากหนาฉกเข้ามาจูบปากบางอย่างเร็ว ลิ้นหนาแทรกเข้ามาในโพรงปากหวาน ลิ้นหนาดูดดึงลิ้นเล็กขึ้นลง ตอนแรกร่างบางขัดขึนแต่ในช่วงท้ายก็โอนอ่อนไปตามร่างสูง คนตัวโตจูบเนิ่นนานกว่าจะปล่อยร่างบางให้หายใจอย่างอิสระแล้วดึงร่างบางให้ลุกขึ้นกุมมือเล็ก ฉุดให้เดินตามไปที่รถทันที

โดมินิคพาแพรดาวไปกินข้าวที่ร้านร้านหนึ่งก่อนจะสั่งข้าวต้มให้ร่างบาง เมื่อแพรดาวกินข้าวเสร็จก็ถูกโดมินิคบังคับให้กินยา คนอะไรชอบบังคับกันชะมัด แต่อีกความรู้สึกหนึ่งของร่างบางคือเริ่มรู้สึกหวั่นไหวกับการทำของโดมินิคมากขึ้นไม่รู้ว่าเธอจะต้านทานเขาได้นานอีกสักแค่ไหน

"เดี๋ยวไปส่งบ้าน บอกทางมา" เสียงเข้มเอ่ยสั่ง

"เอ่่ออ เดี๋ยวฉันกลับเองแค่นี้ก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว" เสียงหวานเอ่ย

"เคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าดื้อ ถ้าดื้ออีกโดน!!" ร่างสูงบอกเสียงดุดัน

คนบ้านี่ทำไมเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองขนาดนี้ สุดท้ายร่างบางก็ต้องยอมให้โดมินิคไปส่งที่บ้านโดยมีเธอบอกทาง

"เอ่ออ ขอบคุณนะที่มาส่ง" เสียงใสเอ่ยเมื่อถึงหน้าบ้านของเธอแล้ว

"ปวดฉี่ ขอเข้าห้องน้ำหน่อย" เสียงเข้มเอ่ยหน้ามึน

"ไม่ได้รึไง" เสียงเข้มเอ่ยอีกครั้งเมื่อร่างบางขมวดคิ้วมุ่น

"อืมม ได้ซิ แต่บ้านฉันหลังเล็กนะ" ถึงจะติดใจที่อยู่ดีๆโดมินิคก็ขอเข้าบ้านเธอ แต่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ถ้าตัดเรื่องคืนนั้นไปเขาก็น่าไว้ใจได้ระดับหนึ่ง นี่เธอไว้ใจโดมินิคเร็วขนาดนี้เลยเหรอ

ร่างสูงเดินตามร่างบางของแพรดาวเข้าไปในบ้าน บ้านสองชั้นขนาดสำหรับครอบครัวเล็กๆ มีบางจุดที่ควรซ่อมแซมได้แล้วแต่ก็ยังไม่ถูกซ่อม รอบๆบริเวณบ้านร่มรื่นน่าอยู่มีดอกไม่ที่ปลูกไว้รอบบริเวณรั้วบ้าน แถวนี้คงมีแค่บ้านของแพรดาวซินะที่เล็กกว่าของคนอื่น

"เอ่ออ ห้องน้ำอยู่ใต้บันไดนะ" ร่างบางเอ่ยบอก

ร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำตามที่ร่างบางบอก เมื่อทำธุระเสร็จก็เดินออกมาพบร่างบางนั่งอยู่โซฟาที่น่าจะเป็นโซนรับแขก

"อยู่คนเดียว?" เสียงเข้มเอ่ยถาม เมื่อสังเกตุว่าบ้านหลังนี้ข้าวของไม่ค่อยเยอะ

"อ๋อ อืมอยู่คนเดียว พ่อแม่เสียนานแล้ว" ตอนแรกแพรดาวงงกับคำถามของโดมินิคแต่ก็ตอบร่างสูงไป สายตาคมอ่อนลงมานิดหนึ่งเมื่อรู้ว่าแพรดาวอยู่บ้านคนเดียว แต่แค่แวบเดียวเท่านั้นร่างบางไม่ทันสังเกตุ

"แล้วนี่เมื่อไหร่จะกลับ" เสียงหวานถาม จะอยู่ทำไมนานรีบกลับไปเถอะ

"ไล่?" เสียงดุดันถาม

"เปล่าแต่ฉันจะพักผ่อน นายกลับเถอะนะ"

"อย่าลืมกินยา ฟอดดดด" หัวใจแพรดาวเต้นถี่ขึ้นมาทันทีเมื่อเสียงเข้มเอ่ยบอกพร้อมก้มลงมาหอมแก้มเธอแรงๆ นิ่งทื่อไปอยู่นานกว่าจะรู้ตัวโดมินิคก็เดินไปขึ้นรถแล้ว

"คนบ้า มาทำให้ใจคนอื่นเต้นแรงอยู่ได้" แพรดาวสะบด เธอคงต้านการกระทำของโดมินิคไม่ไหวแล้วจริงๆแหละ

เมื่อโดมินิคกลับแพรดาวจึงโทรไปลางานที่ร้านคะนิ้งซึ่งพี่คะนิ้งก็เข้าใจเธอดีและยังถามอาการอย่างห่วงใย เสร็จแล้วจึงเดินขึ้นชั้นสองล้มตัวลงบนเตียงนอนด้วยความเหนื่อยล้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว