สวัสดีครับพี่จอน

ครับพี่จอน

อ่าาาา เป็นเพื่อนร่วมรุ่นอะครับ ไม่ได้สนิทเเบบเป็นการส่วนตัว

เห็นกันผ่านๆ มากกว่า

คือผมกับเขาอยู่ห้องข้างๆ กัน

ครับพี่

พอดีไม่รู้จะตั้งชื่อเรื่องอะไรดี เเล้วพอดีได้ฟังเรื่องของยิ้มไปแล้ว ก็เลยตั้งชื่อเรื่องว่าห้องข้างๆ เเล้วกัน

ไหนๆ เรื่องมันก็เกิดขึ้นที่ห้องข้างๆ กันอยู่เเล้ว

ใช่ครับพี่

เเต่คือผมไม่ได้เจอที่ซุ้มเเบบเขานะครับ

เเล้วก็เท่าที่คุยๆ กับเพื่อนๆ ดู ก็ไม่มีใครเจอในซุ้มเหมือนกัน

ก็คือห้องผมก็เหมือนห้องของยิ้มอะนะครับ

คือเป็นห้องชั้นล่าง เเล้วห้องก็จะติดเหล็กดัด

เเต่เหล็กดัดมันก็อยู่มาหลายรุ่นเเล้วอะนะครับ มันก็พังจนสามารถดึงเเง้มออกมาได้เเทบจะทุกห้อง

เเล้วพวกผมก็มักจะเอาของมาเก็บไว้เเบบเขานี่เเหละครับ

วันนั้นก็เเบกกันมา เป็นไม้กระดานเเผ่นไม่ใหญ่มาก

พวกผมก็ไปกันประมาณสี่คน

พอไปถึงเพื่อนผมชื่อบอลนะครับ บอลเนี่ยให้มันดึงเหล็กดัดออกเพื่อที่จะให้เพื่อนๆ เอาของใส่เข้าไปอะนะครับ

ก็ใส่กันจนเสร็จ เเล้วก็ปิดหน้าต่างเข้าที่เดิม

ตอนนั้นมันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น เเต่คือเด็กอะครับ เเล้วก็บวกกับตอนนั้นมีเเต่ผู้ชายก็เเบบ เเซวๆ มีพูดเเกล้งๆกันบ้าง

ว่าเห้ย เมื่อกี้มึงส่งไม้ให้ใครวะอะไรเเบบนี้อะนะครับ

ก็คุยกันเเป๊ปเดียวอะครับ แป็ปเดียวจริงๆ เเล้วก็หันกลับเตรียมจะกลับไปที่ซุ้ม ไปช่วยเพื่อนเก็บของต่อจะได้กลับบ้านกัน

ก็คือจังหวะที่หันกลับมาเเล้วเดินออกมาได้ประมาณสี่ห้าก้าวเเล้วอะนะครับ

ผมก็ได้ยินเสียงดังตุบ

ครับพี่

เเบบไม่ดังมาก เเต่ก็ได้ยินชัดเจน เพราะตอนนั้นมันค่อนข้างเงียบ

เเล้วก็อยู่ห่างจากคนด้วยอะไรอย่างนี้อะนะครับ

ก็คือพอได้ยินเสียงก็หันมองกันขวับเลย

เเล้วเพื่อนผม ไอ้บอลอะครับ

มันก็ยิ้มเเหยๆ เเล้วบอกว่าสงสัยของตกมั้ง

เเล้วพอมันพูดจบปุ๊ป อีกตุบก็ตามมาอะครับ

คือมันก็ไม่น่าจะปกติเเล้วอะนะครับ เเบบ สิ่งที่เอามาคือเเผ่นไม้ ถ้ามันล้มลงก็ไม่น่าจะดังตุบ

เเล้วมันไม่ได้ดังทีเดียวอะพี่

คือมันดังตุบ

เเล้วก็มีตุบที่สอง

ที่สามที่สี่ตามมาจนไม่ใช่ละ

เเต่เพื่อนก็ยังคิดบวกอะครับ

ไอ้บอลมันก็พูดขึ้นมาอีกครั้งว่าพวกมึงนี่ วางของกันไม่ดีเลยเนอะ

พอมันพูดจบใช่มั้ยพี่ คราวนี้เลยไม่ดังตุบเเล้วครับ ดังเหมือนอยากให้รู้ว่าไม่ใช่ของหล่น

คราวนี้มันเป็นเสียงเอี๊ยดอะครับ

แบบเอี๊ยดยาวๆ

เอี๊ยดดดดดดด เหมือนคนเอาอะไรมาถูกันอะครับ

วิ่งดิครับพี่

ก็เเบบมองหน้า สบตากันสักสามวิเเล้วก็วิ่งป่าราบเลยอะครับ

เเต่พอวิ่งได้สักช่วงที่เริ่มมีคนทำงานอยู่ก็หยุดกันก่อนเเล้วบอกอย่าเพิ่งโวยวายไรงี้

เดี๋ยวเพื่อนคนอื่นๆ เขาจะกลัวเอา

เรื่องนี้ก็จบไปแล้วก็รู้กันอยู้เเค่สี่คน

เเต่มีต่อครับ

ฮ่าๆ ครับ

ก็คือเช้าวันต่อมา

พวกผมสี่คนเมื่อคืนอะครับ จะมีคนนึงที่มันมาเช้ากว่าเพื่อนเพราะบ้านไกล ไอ้เนี่ยมันชื่อหนึ่ง

มันมาถึงก็คือภารโรงเขายังไม่มาไขห้องให้อะครับ

โซ่ยังคล้องอยู่เลย

มันก็นึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนเลยวางของไว้หน้าห้องเเล้วไปอยู่โรงอาหาร

พอเจอเพื่อนมันก็เลยเดินกลับมา พอกลับมาก็คือเขามาไขกุญเเจหน้าห้องให้เเล้วอะนะครับ เเต่ประตูยังไม่เปิด ซึ่งมันก็คิดว่ามันเนี่ยน่าจะเป็นคนเเรกที่เข้ามาในห้อง

ก็คือไอ้เนี่ย ไอ้หนึ่งเนี่ย มันจะนั่งหน้าสุดริมหน้าต่าง

มันก็เดินผ่านโต๊ะตัวอื่นๆ ไปที่ที่นั่งตัวเองอะนะครับ

พอเก็บของตัวเองเสร็จก็เดินมาดูเเผ่นไม้ที่เอามาเก็บเมื่อคืน ก็คือ เเผ่นไม้ที่เอามามันวางอยู่บนโต๊ะ ปกติ ไม่มีเเผ่นไหนล่วง

คือใจมันไม่ดีอยู่เเล้วอะนะครับ ก็คือเหมือนทำใจมาก่อนเเล้วว่าเรื่องเมื่อคืน เสียงที่ได้ยินมันไม่ใช่เสียงแผ่นไม้หล่น

เเล้วพอคราวนี้มันเงยหน้าขึ้นมามองไปที่กระดาน ที่ห้องผมจะใช้เป็นไวท์บอร์ดอะนะครับ

ก็คือไวท์บอร์ดที่เมื่อวานไม่ได้ลบเนี่ย มันก็จะมีไอ้ที่เรียนไปเมื่อวานเต็มเลยอะนะครับ เเต่คือที่มันเห็นก็คือมันมีรอยหายไปอะครับ

ถ้าคิดไม่ดีก็คือมีคนเอามือมารูด

ครับ

พวกผมก็คิดไปทางนันหมดเลยนั่นเเหละครับ

วันนั้นทั้งวันก็คือมันไม่ยอมไปไหนคนเดียวเลยครับพี่จอน

555 ครับพี่

เเล้วช่วงนี้เรื่องเป็นท็อปปิกมากในรุ่นผม

ก็น่าจะมีเพื่อนๆ คนอื่นๆ อีกที่จะมาเล่า

เห็นว่าอะนะครับ

ครับพี่จอน

เเค่นี้เเหละครับ

เพราะเเค่นี้ก็กลัวห้องเรียนตัวเองไปสักพักเหมือนกันครับ