สวัสดีค่ะพี่จอน

สบายดีค่ะพี่

ค่ะ​ เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนสมัยเรียนมัธยม​ ช่วงม.5​ เป็นช่วงกีฬาสี

คือที่โรงเรียนยิ้มชั้นที่ต้องรับผิดชอบทำกีฬาสี​ จัดนู่นจัดนี่ก็จะเป็นม.5​ งานหลักๆ​ ก็คือ​ พาเหรด​ เชียร์ลีดเดอร์​ เเละสแตนเชียร์

อ้อ​ เเล้วก็กีฬา

ห้องยิ้มเนี่ย​ ได้รับหน้าที่ให้ดูเเลพาเหรด​ เเล้วก็จะได้รับหน้าที่ทำของประกอบฉากทุกอย่างด้วย​ ทางโรงเรียนก็ได้จัดซุ้มไว้ให้เเต่ละสีไว้ใช้เก็บของ

ซุ้มของสียิ้มเนี่ยอยู่ซุ้มเเรก​ ซึ่งตรงหน้าของซุ้มคือมีต้นโพธิ์ต้นใหญ่ตั้งอยู่หน้าทางเข้า

ซึ่งต้นโพธิ์ใหญ่เนี่ย​ มันมักจะมาพร้อมกับตำนานเเล้วก็เรื่องเล่าต่างๆ​ ใช่มั้ยคะพี่จอน

ค่ะ​ เเล้วมันก็มีเรื่องเล่านู่นนี่นั่นเต็มไปหมด​ ซึ่งตอนนั้นก็ฟังกันเเค่ขำๆ​ ไม่ได้อะไรกัน

เเต่ก็เพื่อความสบายใจ​ ก็คือพวกหนูก็จุดธูปไหว้​ พร้อมถวายน้ำเเดงตามความเชื่ิออะนะคะ​

แต่ก็ไม่ได้เเค่จุดนี้จุดเดียว​ ก็คือจะไหว้ทั้งพระพุทธรูป​ประจำโรงเรียน​ ศาลเจ้าเเม่ รูปปั้นของท่านเจ้าของชื่อโรงเรียน​

เเล้วเรื่องแปลกๆ​ ที่เกิดขึ้นครั้งที่พีคๆ​ เลยก็คือช่วงระยะที่ทำกิจกรรมไปได้สักระยะเเล้ว​ คือในซุ้มมันก็จะมีการเอาผ้าใบ​ เอานู่น​ เอานี่มากางมาคลุมเพื่อกำบังเเละเก็บของ​ ภายในซุ้มก็จะมืดๆ​ หน่อย​ ต่อให้เปิดไฟก็ยังมืดอยู่​เพราะของค่อนข้างเยอะนิดนึง

วันนั้นเป็นตอนเย็นๆ​ เเล้ว​ คือหัวหน้าห้องยิ้มอะค่ะ​ หัวหน้าห้องเขาชื่อนนท์​

เเล้วก็มีเพื่อนที่อยู่อีกสีหนึ่งอะนะคะ​ อ่าา​ เขาชื่อมิน

คือมินเนี่ยเขาค่อนข้างเป็นคนดังของระดับชั้นอะนะคะ​ คนรู้จักเขาเยอะ​ เพราะเป็นคนตลก​ เขาก็จะป่วนไปทุกสีเลยงี้อะคะ​ เดินไปกวนสีนู้นบ้าง​ สีนี้บ้าง

จนวันนั้นนนท์เขาก็เข้าไปเก็บของในซุ้ม​ เเล้วมินเขาก็เดินตามไปเหมือนจะไปคุยกันอะค่ะ​ เเต่นนท์เขาเข้าไปในซุ้มเเล้วส่วนมินหยุดอยู่เเค่ที่หน้าซุ้ม

เพราะพอเดินมาถึงตรงหน้าซุ้มที่สามารถมองเข้าไปเห็นด้านในของซุ้มได้เเล้วอะค่ะ​ มินเขาไม่ได้เห็นนนท์อยู่คนเดียวในซุ้ม​ หรือต่อให้มีคนอยู่ในซุ้มก็ควรจะเป็นเพื่อนๆ​ กัน​ ที่ใส่ชุดนักเรียนหรือชุดพละ

แต่สิ่งที่มินเห็นจนต้องหยุดก็คือ​ เขาเห็นผู้หญิงในชุดไทยๆ​ อะค่ะ​ เเบบไม่ใช่ไทยจ๋า​ เเบบห่มสไบอะไรแบบนี้อะนะคะ​ แต่เป็นชุดแบบเรียบๆ​ ดูเรียบร้อยๆ

มินเขาอธิบายว่าผู้หญิงคนนี้ผมดำ ยาว​ ตรง​ เหมือนคนผมหนาๆ​ ที่ไม่เคยทำสี​ ไม่เคยทำอะไรกับผมอะค่ะพี่

เเล้วหน้าตาเนี่ย​ ก็คือสวยนะคะ​ เเต่สวยเเบบเเปลกๆ​ เพราะหน้าเขาชัด​ ชัดเเบบ... ตาโตเกิน​ ปากใหญ่เกิน​ เหมือนทุกอย่างมันผิดสัดส่วนอะค่ะ

เขาเเค่มองอะค่ะ

มองมาที่มินที่อยู่ข้างนอกอะค่ะ

เเล้วเขาก็กลับสีไป​ เเล้วค่อยมาเล่าเรื่อง​นี้ทีหลังอะค่ะ

ก็คือ​ ไม่ได้เจอผู้หญิงคนนี้เเค่ครั้งเดียวอะค่ะ

มีคนอื่นเจออีก

ค่ะพี่

คราวนี้เป็นเพื่อนห้องเดียวกันนี่เเหละค่ะ​ เหมือนเดินผ่านซุ้มอะค่ะ​ เเล้วหางตาก็คือเห็นคนยืนอยู่ในซุ้มเลยหันไปดู​ ก็คือเห็นผู้หญิงคนเดิม​ ลักษณะเดิมกับที่มินเจออะนะคะ​ เเต่ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้เรื่องของมิน

ใช่ค่ะพี่​ ยืนมองเฉยๆ

มีค่ะ

มีค่ะ

คนเดิมเลยค่ะพี่

เเต่อันนั้นเห็นเฉียดๆ​ เเบบ​ เขาหาของอยู่ในซุ้มมืดๆ​ ไม่ได้เปิดไฟจากหลอดไฟ​ เเต่เปิดไฟจากมือถืออะค่ะ​ มันก็จะสว่างเเค่ตรงข้างหน้า​ เเค่ตรงที่เราหันไปใช่มั้ยคะ

เเต่คือหางตาเขาเห็นเหมือนเป็นคนยืนอยู่ด้านหลัง​ เเบบเหมือนยืนทำมุมเฉียงๆ​ ที่เราสามารถเห็นกันได้อะค่ะ

เขาก็ไม่ได้คิดอะไรตอนเเรก​ เพราะก็เข้าใจว่าเพื่อนมาหาของ​ เเต่เขายืนอยู่อย่างนั้น​ ยืนเฉยๆ​ เเล้วบรรยากาศมันแปลกเขาเลยรีบหาเเล้วก็รีบออกโดยที่ไม่ได้หันกลับไปมอง

เเล้วหลังจากนั้นคือเเต่ละกลุ่มเขาก็พูดกันอะค่ะ​ แบบเขาก็เล่าให้กันฟังในกลุ่มจนมันลามรู้กันทั้งห้อง​ เเล้วก็มานั่งถามกันว่าลักษณะเป็นยังไงอะไรประมาณนี้อะนะคะ​ จนรู้ว่าเป็นคน... ตนเดียวกันอะค่ะ

ก็ถ้าตรงซุ้มต้นโพธิ์ก็ไม่น่าจะมีมากไปกว่านี้เเล้วอะค่ะ

เเต่เรื่องนี้มันก็กระจายออกไปที่สีอื่นห้องอื่นด้วยอะค่ะ

ใช่ค่ะพี่​ สีอื่นรู้​ เเล้วซุ้มยิ้มเป็นซุ้มเเรกอะค่ะพี่​ เขาก็จะแบบรู้ๆ​ กัน​ มองหน้ากันเเซวๆ​ อะไรแบบนี้อะค่ะ

ก็ไม่ได้พูดกันจริงจังนะคะ​ เพราะแบบเราก็คิดว่าตรงนี้มีต้นโพธิ์​ เลยปักใจเชื่อกันไปที่ต้นโพธิ์อะไรแบบนี้อะค่ะ

คือ​ มันเป็นช่วงที่ต้องทำงานในโรงเรียนเย็นๆ​ ดึกๆ​ อะค่ะ​ มันก็จะมีเรื่องเล่าจากสีนู้นสีนี้ผ่านมาให้ได้ยินอะค่ะ

อ้อ​ เเล้วอีกเรื่อง​ ขอเล่าได้มั้ยคะ​ สั้นๆ​ ค่ะ

อันนี้ไม่ได้เกิดขึ้นที่ซุ้มนะคะ​ มันเกิดขึ้นที่ห้องเรียน​ คือห้องยิ้มอยู่ชั้นล่างสุด​ เเล้วเพื่อนเขาจะเอาของไปเก็บในห้องอะค่ะ​ ก็จะไปงัดหน้าต่างให้มันเปิดออก​ เพราะไม่ได้ลงกลอนไว้ตั้งเเต่เเรกเพื่อที่จะเก็บของ

คือห้องเรียนที่อยู่ชั้นล่างสุดทุกห้องอะค่ะเขาจะติดเหล็กดัด​ มันก็จะมีช่องให้พอยัดของเข้าไปได้

เเต่ความสูงของหน้าต่างถ้าสูงสักร้อยหกสิบก็ต้องเอื้อม​ ต้องกระโดด​อยู่อะนะคะ​ เพราะว่ามันไม่ได้ติดพื้นขนาดนั้น​ เเล้วตอนเขาก็โดดๆ​ ก็คือเห็นเหมือนเงา​ มีคนยืนอยู่ในห้องอะค่ะ

แต่คือเขากระโดดอยู่อะค่ะ​ ก็เลยไม่ได้คิดอะไร​ ก็เเค่คิดว่ากลัวเลยคิดมากไปเองไรงี้

แต่พอปิดหน้าต่างเเล้วเดินออกมาอะค่ะ​ เขาได้ยินเสียงเเบบคนปิดหน้าต่าง

เขาก็พากันหันกลับไป

ค่ะพี่​ เขาคงตกใจ

เเต่หันไปก็ไม่เห็นความผิดปกติอะค่ะ​ เพราะมันก็มีหน้าต่างหลายบานที่ก็ไม่ได้ปิด​ เปิดเเง้มๆ​ ไว้อะไรเเบบนี้อะค่ะ

มันก็มีประมาณนี้อะค่ะ

ค่ะพี่

ก็เจอกันเยอะอยู่

อันนี้เเค่ซุ้มหนูซุ้มเดียวนะคะ