ณ บริษัทภูวกุล

9:15น.

ประโยคของร่างสูงจบก็ทำให้หน้าของร่างบางแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ร่างสูงเดินเข้าไปหารร่างบางที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเก้าอี้ทำงานก่อนจะโน้นตัวลงไปหาทำให้หน้าของทั้งสองห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ ร่างสูงขยับหน้าเข้าไปใกล้ร่างบางอีกนิดจนทำให้ร่างบางหลับตาปี๋

เพียงเสียงเรียกของร่างสูงก็ทำให้ร่างบางลืมตาขึ้นทันที

ฟอด!!! ร่างสูงหอมแก้มร่างบางก่อนจะดันตัวเองขึ้นยืน

แล้วร่างสูงก็เดินไปหยิบสัมภาระของตนเองออกจากห้องไปปล่อยให้ร่างบางนั่งเขินอยู่ที่โต๊ะคนเดียว

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด

เสียงโทรศัพท์มือถือของร่างบางดังขึ้นขัดจังหวะเขิน ร่างบางหยิบขึ้นมาดูก็รู้ว่าเป็นชื่อคนเพื่อนที่คุ้นเคย

ทั้งคู่ถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยที่ยังไม่รู้เลยว่าเพื่อนอีกคนกำลังเล่นพิเรนโดยให้ความรักในครั้งนี้เป็นเครื่องมือ

ทั้งคู่วางสายจากกันร่างบางลงมือทำงานต่อแต่ให้หัวของร่างบางก็ยังคิดวิตกกังวลถึงร่างสูงกลัวว่าร่างสูงจะเป็นอะไรไป

ณ บริษัทต้วน

ณ ห้องส่วนตัว

line!

read

M : หึไอ้ตัวแสบรังสีหึงแผ่กระจายผ่านหน้าจอโทรศัพท์เลยนะ

เอาตรงๆร่างสูงไม่มีประชุมแม้แต่อย่างใดเพราะวันนี้เขาว่างแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

แต่ที่บอกร่างบางไปแบบนั้นก็เพราะว่าพอก้าวเท้าเข้ามาให้บนิษัทเลขาส่วนตัวก็วิ่งมาหาบอกว่าบุคคลที่สามอยากนัดทานข้าวด้วยตอนเที่ยงซึ่งเลขาบอกร่างสูงว่า

ว่าไม่ใช่ลูกค้าแต่อยากใดแต่เป็นคนๆนั้นที่เคยมานั่งรอเขาในวันที่พาพ่อของร่างบางไปโรงพยาบาล

เขาก็มั่นใจได้ทันทีว่าต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่ๆอาจจะเป็นคนที่ตนกำลังคิดอยู่จึงตัดสินใจโกหกร่างบางเพื่อไม่ให้ร่างบางต้องคิดมาก

11:30น.

ทั้งคู่เดินออกจากบริษัทไปโดยเดินทางไปร้านอาหารที่บุคคลที่สามนัดเอาไว้

.

ทั้งคู่เดินเข้ามาให้ร้านอาหารที่ดูหรูเรียบสบายหูสบายตาทั้งคู่มาหยุดเดินอยู่กลางร้าน

พนักงานในร้านพาทั้งคู่เดินเข้าไปในสุดของร้านอาหารที่เงียบสงบน่าจะเป็นมุมที่ดีที่สุดเหมาะกับการนั่งคุยงานหรือปรึกษางานอย่างมาก

12:30น.

ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมลิซ่าถึงกล้าพูดแบบนั้นกับท่านประธานก็เพราะโดนร่างบางสั่งไว้ว่าเมื่อออกมาทำงานข้างนอกต้องเชื่อฟังเลขาเพราะเลขาก็เหมือนตัวแทนของร่างบาง

ลิซ่าเลยกล้าที่จะพูดและเป็นน้ำให้ร่างสูงเพราะร่างบางเป็นคนอารมณ์ร้อนร่างบางจึงสั่งกำชับไว้และร่างสูงก็โอเคตกลงกับเรื่องนี้

13:00น.

ร่างสูงโยนหมอนข้างตัวที่วางอยู่ลงไปกระทบพื้นอย่างโมโหเลขาที่ใจเย็นสุดๆจึงตกใจกันการกระทำของร่างสูง

ร่างสูงขึ้นเสียงใส่เลขาก่อนที่จะกระชากเลขาออกมายืนสงบสติอยู่หน้าร้าน

ร่างสูงรับจดหมายมาจากพนักงานล้วเปิดอ่านจดหมายทันที

"ใจเย็นๆสิ ยังอารมณ์ร้อนเหมือนเดิมนะ คุณมาร์ค ต้วน ต้องขอโทษคุณด้วยที่ผมนัดแล้วดันลืมนัดซะได้ ขอโทษที่ทำให้รอนานไว้วันหลังเจอกันใหม่นะ"

เลขาห้ามไว้ไม่ทัน ทันทีที่ร่างสูงได้อ่านข้อความที่พนังงานวิ่งเอาออกมาให้ร่างสูงที่หน้าร้าน

ร่างสูงปาโทรศัพท์พร้อมจดหมายที่กำแน่นในมือลงพื้นอย่างจังโทรศัพท์หรูแตกกระจายต่อหน้าต่อตาเลขา

แค่คำพูดคำเดี๋ยวก็ทำให้เลขาเสียวสันหลังได้เพราะอารมณ์ที่สุขุมเสียงที่เรียบนิ่งอย่างลมหนาว

.

เลขายื่นโทรศัพท์ของตนให้ร่างสูงก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป

ร่างสูงกดไปที่เบอร์ของร่างบางชักใจแล้วชักใจอีกว่าจะโทรหาดีหรือป่าวแต่ก็ต้องกดโทรเพราะในใจก็อยากได้ยินเสียงร่างบางใจจะขาด

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด

M : คิดถึงเจ้าตัวแสบจังป่านนี้จะบ่นพนักงานไปถึงไหนแล้วเนี่ย

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

ร่างสูงตัดสายร่างบางทิ้งทันทีเพราะกลัวว่าถ้าเล่าตอนนี้อารมณ์จะขึ้นแล้วพาลปาโทรศัพท์ของเลขาทิ้งไปด้วย

.

.

.

.

.

Never

Ever