ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 5 รู้งาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2562 02:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 5 รู้งาน
แบบอักษร

EP 5

 

แสงจากภายนอกที่ส่องเข้ามาภายในห้องนอนทำให้เอกราชมองเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของคนที่กำลังนอนหลับไม่รู้ตัวอยู่บนเตียง กลิ่นกายที่พึ่งแตกสาวลอยคลุ่มเข้ามาเตะจมูกในตอนที่เขานั้นจะล้มตัวลงนอนข้าง ๆ เธอ

 

“บ้าเอ้ย!” เอกราชสบถออกมาอย่าหัวเสีย จวนเกือบจะเช้าอยู่แล้วเขายังไม่ได้พักผ่อนเลยสักนิด แอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างกายก็กระตุ้นความรู้สึกความเป็นชายให้ลุกขึ้นอีกครั้ง

 

“คิดถูกหรือคิดผิดวะเนี่ยที่เอายัยเด็กนี่มาอยู่ด้วย” ร่างสูงบ่นพึมพำกับตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ทั้งที่กับคนอื่นเขาก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

 

ฟู่วววววว~

 

“คุณกลับมาแล้วหรอ~” น้ำเสียงงัวเงียเอ่ยถามคนที่พึ่งสอดตัวเข้าในผ้าห่ม

 

“อืม นอนเถอะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า” ยิ่งลูกพีชขยับตัวไปมาเอกราชก็ต้องพยายามข่มใจตัวเองไว้

 

เช้าวันต่อมา....

 

“ตื่นแล้วก็ออกมานี่” เอกราชนั่งทำหน้าพร้อมกับเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะห้องนั่งเล่น

 

“คุณมีอะไรรึป่าว??”

 

“นี่เป็นเอกสารข้อตกลงในการทำงานที่เราต้องอยู่ร่วมกัน” ลูกพีชหยิบกระดาษที่มีข้อตกลงหลายสิบข้ออยู่ในนั้นขึ้นมาไล่อ่านทีละข้อ ดวงตากลมโตไล่อ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นจนหมดและมาสะดุดกับข้อสุดท้ายที่เอกราชเขียนเอาไว้

‘ห้ามตกหลุมรักซึ่งกันและกััน’

 

“ถ้าอ่านครบหมดแล้วไม่มีอะไรติดขัดเธอก็เซ็นซะ”

 

“อืม” แม้ว่าตอนนี้ทั้งเขาและเธอต่างก็ไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันแต่ถ้าหากต้องอยู่ด้วยกันทุกวันแล้วเกิดเผลอหรือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีใจให้ก็จะได้นึกถึงสัญญาข้อตกลงนี้

 

Rrrrr

 

เสียงเรียกเข้าทำให้เอกราชถึงกับถอนหายใจพรืดใหญ่ เพราะผู้หญิงที่แม่เขาติดต่อให้โทรเข้ามา

 

“ครับ”

 

(พี่เอกราชขา~ นี่นัดชาเองนะคะเปิดกล้องหน่อยได้มั้ยคะ) ว่าแล้วเอกราชก็ยอมทำตาม ถ้าหากว่าครอบครัวเธอไม่ใช่ลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทเอกราชเองคงพูดตอกหน้าแบบไม่เกร็งใจไปแล้ว

 

“ว่ายังไงครับ มีธุระอะไรรึป่าว”

 

(นัดชาก็แค่คิดถึงพี่เอกราชก็แค่นั้นเองค่ะ แล้วเนี่ยนัดชาก็จะถึงสนามบินแล้วนะคะพี่เอกราชจะไม่มารับนัดชาหรอคะ)

 

“เอ่อคือว่าพี่ติดประชุมครับ คงจะไปไม่ได้”

 

“คุณ....เสื้อคุณตัวนี้ที่ใส่แล้วเมื่อคืนให้ฉันซักให้เลยมั้ย” ลูกพีชตะโกนถามเอกราชด้วยความหวังดี ก่อนจะรีบเอามือปิดปากตัวเองทันทีเมื่อเห็นว่าเอกราชกำลังคุยโทรศัพท์อยู่

 

(พี่เอกราชอยู่กับใครคะ นั่นเสียงใคร!!!)

 

“ไม่มีอะไรหรอก”

 

(แต่นัดชาได้ยินเสียงผู้หญิง!!! พี่เอกราชคะใครอยู่กับพี่เอกราช นัดชาไม่ยอมนะคะ)

 

“อ้าวววคุณคุยโทรศัพท์อยู่หรอคะ”

 

(กรี้ดดดดดดดดดดดดดดด แกเป็นใคร!!!)

 

ติ้ด!

 

เอกราชรึบกดตัดสายทันทีเพราะทนแสบแก้วหูไม่ไหว

 

“ซวยแน่งานนี้ รู้งานจังเลยนะ” เอกราชหันไปพูดกับคนที่ลอยหน้าลอยตาไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่พึ่งทำไป

 

“ฉันจะไม่โดนแฟนคุณแหกอกตายใช่มั้ย” ลูกพีชกระพริบตาปริบ ๆ ถาม โดยที่ไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง

 

“เลิกทำหน้าตาซื่อบื้อแบบนั้นซะที” เอกราชได้แต่กุมขมับ

 

“ถือว่าทดลองงานก็แล้วกันนะคุณ” นอกจากจะไม่รู้สึกผิดหรือกลัวเด็กสาวยังคงลอยหน้าลอยตาไม่กลัวอะไรเลย

 

“ให้ได้แบบนี้สิวะ!”

 

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

“เดี๋ยวฉันไปเปิดให้นะ”

 

“ลูกพีชยะ...อย่า! ชิบหายแน่งานนี้” เพียงแค่บานประตูถูกเปิดออกก็เจอนัดชาหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของเอกราชยืนทำหน้าบึ้งตึงอยู่หน้าประตู

 

“มาหาคุณเอกราชหรอคะ”

 

“แก!!!!! แกเป็นใครมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!!!! กรี้ดดดดดดดดดด พี่เอกราช! นัดชาไม่ยอมนะพี่เอกราชเอาอีเด็กนี่มาอยู่ในห้องได้ยังไง นัดชาไม่ยอม นัดชาไม่ยอม” นัดชาโวยวายเสียงดังลั่นเหมือนกับคนไม่มีสติก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาหมายจะทำร้ายลูกพีช

 

“หยุดนะนัดชา!!!” น้ำเสียงแข็งกร้าวตะคอกใส่คนที่กำลังจะง้างมือหมายจะฟาดใส่หน้าลูกพีชเสียงดังลั่นทำให้เธอต้องหยุดชะงักมือไว้

 

“นี่พี่เอกราชตะคอกใส่นัดชาหรอคะ พี่เอกราชปกป้องมัน” ดวงตากลมโตสั่นไหวระริก นัดชาพยายามไล่น้ำตาที่กำลังจะไหลไม่อยากแสดงความอ่อนแอ

 

“พูดไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ กลับไปก่อนเถอะ”

 

“เหอะ! นี่พี่เอกราชไล่นัดชาหรอคะ? ลืมอะไรไปรึป่าวคะว่าครอบครัวของนัดชาเป็นคนซัพพอร์ตบริษัทของครอบครัวของพี่อยู่นะคะ จะทำจะพูดอะไรคิดให้มันดี ๆ นะคะ”

 

ดวงตาคมกริบตวัดมองหน้านัดชาอย่างยากที่จะคาดเดา ไม่มีใครสามารถเดาความคิดของเอกราชตอนนี้ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่หรือมีอารมณ์โมโหมากน้อยเพียงใด

 

“เงียบทำไมคะ รู้แล้วใช่มั้ยคะว่าต้องทำยังไง!!” ไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกจากปากเอกราช

 

“พี่เอกราชจะทำอะไร”

 

“ออกไปซะ!!” ร่างบางถูกผลักไสออกไปนอกห้องเพียงแค่เอกราชออกแรงผลักแค่น้อยนิด

 

“ทำแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ คิดจะลองดีกับนัดชางั้นหรอ? คิดว่านัดชาไม่กล้าทำอะไรใช่มั้ยคะ ได้เราได้เห็นดีกันแน่”

 

เสียงถอนหายใจออกพรืดใหญ่หลังจากที่นัดชาเดินลับตาไป แค่นึกถึงปัญหาที่จะตามมาทีหลังเอกราชแทบไม่อยากพูดหรือทำอะไรเลย

 

“คุณ...ฉันขอโทษนะที่ทำให้คุณมีปัญหา”

 

“ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก ยังไงฉันก็ให้เธอมาทำแบบนี้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าจะทำงานเร็วขนาดนี้แค่นั้น”

 

“ฉันไม่ได้ทำงานพลาดใช่มั้ยคะ” เอกราชได้แต่กรอกตาไปมา ไม่รู้ว่าเธอใสซื่อจริง ๆ หรือเธอกำลังกลั่นแกล้งแสร้งอยู่กันแน่

 

“นี่ซื่อบื้อจริง ๆ หรือแค่จะกวนประสาท” แต่ยิ่งเห็นหน้าตามี่แสดงออกมามึนงงก็ทำให้เอกราชคิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ว่าเธอซื่อบื้อจริง ๆ

 

“นี่คุณหาว่าฉันซื่อบื้อหรอ”

 

“ก็แหงสิ พูดขนาดนี้แล้วฉันคงว่าให้ตัวเองมั้ง”

 

“ตอนแรกฉันเป็นห่วงคุณนะที่ผู้หญิงคนนั้นเค้าขู่คุณ แต่ในเมื่อปากเก่งขนาดนี้แล้วฉันไม่ห่วงคุณแล้วแหละ เหอะ!” ใบหน้าจิ้มลิ้มเง้างออย่างน่ารัก ทำเอาหัวใจแกร่งเต้นโครมครามขึ้นมาทันที ทั้งที่ไม่ควรจะเป็นแต่อยู่ดี ๆ กลับเกิดขึ้นกับเขา

 

“นี่เธอเล่นของรึป่าว?”

 

“ว่าไงนะ?” ลูกพีชเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นถูกจริง ๆ มั้ย

 

 

 

 

 

...........

น้องเริ่มทำงานได้ดีเลยนะ 5555555

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว