ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ป่วย 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2564 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ป่วย 2
แบบอักษร

VIP BAR 

พอมาถึงร้านฉันก็เข้าประจำหน้าที่เลย แอบกังวลว่าจะเจอโดมินิคอยู่เหมือนกันแต่คิดฟุ้งซ่านได้ไม่นานก็ต้องรีบรับออเดอร์เมื่อลูกค้าเริ่มทะยอยเข้าร้านแล้ว แต่แปลกเหมือนกันที่วันนี้ยังไม่เห็นร่างสูงเลย อาการปวดหัวก็เริ่มรุนแรงขึ้นร่างกายเริ่มไม่ไหวแล้วแต่ก็ต้องทนเอา เมื่อทำงานได้สักพักเหมือนรู้สึกว่ามีคนจ้องอยู่แต่เมื่อมองหาก็ไม่เห็นใคร 

"พี่แพร วันนี้ระวังหน่อยนะเหมือนเจ้าของร้านจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเลย วันนี้มีพนักงานโดนวีนไปหลายคนละ" เมื่อมีเวลาคุยกันเติ้ลเอ่ยบอกฉัน 

"เจ้าของร้านเหรอ" ฉันถามเพราะไม่แน่ใจว่าเคจ้าของร้านไหน 

"คุณโดมินิคหน่ะ ถ้าเจอเลี่ยงได้คือเลี่ยงนะพี่"เติ้ลเตือนเพราะตนนั้นเข้างานก่อนแพรดาวจึงเตือนด้วยความหวังดีไม่อยากให้ร่างบางต้องเจอกับความโหดของโดมินิคที่ใครๆก็รู้กันดีว่าโหดแค่ไหน 

"อ่อ ขอบใจนะที่เตือน" ฉันยิ้มให้เติ้ลบางๆ 

กึก!! แต่จังหวะหันมองขึ้นไปตรงชั้นสองโซน VIP ก็สบเข้ากับสายตาคมของคนที่ร่างบางไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ ร่างบางรีบหลุบตาลงหลบสายคมแล้วหันไปตั้งใจทำงานต่อ 

สายตาคมจ้องร่างบางด้วยความดุดัน ร่างบางที่ทำให้เขาหงุดหงิดแต่เช้าที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบร่างนุ่มนิ่มที่เขากอดไว้ทั้งคืน ไม่คิดว่ายังจะมีแรงตื่นเช้าได้ขนาดนั้นเพราะเมื่อคืนเขาเองก็ไม่ได้ออมแรงเลย  

เขายอมรับว่าแพรดาวทำให้เขารู้สึกแปลกและดีมากไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรอยู่ๆเขาก็นึกหวงร่างบางขึ้นมา แค่คิดว่าจะมีคนมาซ้ำรอยเดิมของเขาก็ทำให้หงุดหงิดขึ้นมาได้ง่ายมากเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน กว่าเขาจะตื่นก็เที่ยงแล้วซึ่งแพรดาวก็ได้หนีกลับไปแล้ว ตอนบ่ายเขายิ่งต้องเข้าไปคุยโปรเจคจบกับอาจารย์อีกเขาจึงปล่อยให้แพรดาวไปก่อนรอชำระความทีหลัง โทษฐานที่กล้าหนีคนอย่างโดมินิคซึ่งไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำแบบนี้กับเขามาก่อนเลย ยังไงแพรดาวก็ต้องมาทำงานที่ร้านอยู่ดีเขาจึงทำใจเย็นได้แต่ก็ต้องหงุดหงิดอีกครั้งเมื่อเห็นร่างบางคุยกับพนักงานชายอย่างสนิทสนม หน้าคมขบกรามเบาๆเมื่อเห็นแพรดาวยิ้มให้พนักงานคนนั้น  

"หึๆ เดี๋ยวจะได้เห็นดีกัน กล้าไปอ่อยผู้ชายคนอื่นเหรอ" ร่างสูงพึมพำเบาๆในคอแกร่ง 

"มองอะไรของมึงว่ะไอ่โดม" ซันเอ่ยถามโดมินิค 

"เสือก"  

"อ้าวไอ่เหี้ยนี่ กูถามดีๆนะ ไอ่คิมมึงดูไอ่โดมมันว่ากูสิ" ซันหันมาขอความช่วยเหลือจากคิม 

"เออมองอะไรของมึงว่ะไอ่โดมเห็นมองตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"คิมเสริม 

"พวกมึงอย่าเสือกเรื่องของกู วันนี้กูขอกลับก่อน กูคุมร้านมาหลายวันแล้ววันนี้พวกมึงคุมกันไปเลย"ร่างสูงเอ่ยพร้อมเดินออกมาเลย โดยไม่สนเสียงที่ตะโกนตามหลังมา 

"แล้วมึงจะไปไหน ไอ่โดมมมม"ซันตะโกนถามแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับจากโดมินิคที่เดินออกไป 

 

22.45 

ตอนนี้ยังไม่ค่อยมีลูกค้าร่างบางของแพรดาวจึงขอมาพักที่ห้องพักพนักงาน เนื่องจากรู้สึกปวดหัวมากขึ้นตัวก็เริ่มร้อนมากขึ้น เมื่อก้าวเข้าห้องพักพนักงานก็ถูกมือหนาคว้าเขาที่แขนเรียว  

หมับ!! ร่างบางหันไปตามแรงดึง ก็เห็นว่าเป็นคนหน้าโหดที่เข้ามาดึงแขนเธอ  

"ปล่อยนะ!!"เสียงหวานเอ่ยด้วยเสียงสั่นๆ ไม่ใช่แค่เสียงหรอกที่สั่นใจเจ้ากรรมนี่ก็ดันสั่นเมื่อเจอร่างสูงของโดมินิคซะนี่ 

"หึๆ แน่ใจนะว่าให้ปล่อย ทีเมื่อคืนยังขอให้กอดอยู่เลย" เสียงเข้มเอ่ยขึ้นมา พร้อมดึงร่างบางเข้ามาชิดอกแกร่ง มือหนาตวัดเอวขอดเข้ามาประชิดตัว ทำให้ตอนนี้ใบหน้าของทั้งสองห่างกันแค่คืบ 

"นี่!! อย่ามาหยาบคายแถวนี้นะ "เสียงหวานเอ่ยด้วยเสียงสั่นกลัว มือบางพยายามดันตัวออกจากอกแกร่งแต่ก็ทำไม่ได้เมื่อคนตัวโตกอดเธอไว้อย่างแน่น  

"ใครใช้หนีกลับ" โดมินิคเอ่ยด้วยเสียงดุดัน และเริ่มหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อร่างบางพยายามดันตัวออกจากอ้อมกอดของเขา  

"เอ่อออ มันก็แค่ความผิดพลาด ฉันไม่ถือหรอกปล่อยมันผ่านไปเถอะ" ร่างหนาขบกรามแน่นเมื่อคนในอ้อมกอดพูดขึ้นอย่างหน้าตาย ด้วยความหงุดหงิดจึงรัดร่างบางแน่นขึ้น 

"โอ้ยยย ฉันเจ็บนะโดมินิค" ร่างบางโวยเบาๆ 

"จำไว้อย่าคิดไปให้ผู้ชายซ้ำรอยเด็ดขาด " ร่างสูงเอ่ยเสียงเข้ม 

"นี่มันร่างกายของฉัน ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนาย"  

"หึๆๆ งั้นก็คงต้องบอกคงอื่นแล้วแหละว่าเมื่อคืนเราทำอะไรกันมา " คนตัวโตขู่เสียงเข้ม 

"นี่นาย!!! อย่าทำอย่างนั้นนะ"  

"งั้นก็อย่าดื้ออ" 

"นายทำแบ......" ร่างบางยังพูดไม่ทันจบ ปากหนาก็ฉกลงมาประกบริมฝีปากบางด้วยความเร็ว ลิ้นหนาดุนดันแทรกเข้าไปในโพรงปากหวาน ความหวานที่ทำให้เขาไม่เป็นอันทำอะไรทั้งวันเอาแต่คิดถึงความหวานจากปากนุ่มนี้ ลิ้นหนาดึงดูดลิ้นบางขึ้นลงอย่างช่ำชอง ไม่นานร่างบางก็จูบตอบอย่างเงอะงะ ไม่ประสีประสา มือหนาไล้เข้ายังยังเสื้อตัวบางมือประกบเข้าที่เต้างาม 

"อื้อออ"ร่างบางครางประท้วงเมื่อคนตัวโตจูบนานจนเริ่มขาดหายใจ ร่างสูงกดจูบลงไปหนักๆก่อนจะปล่อยร่างนุ่มนิ่มให้เป็นอิสระ แต่ทำไมเขาสัมผัสได้ว่าคนตัวเล็กมีอุณหภูมิร่างกายที่สูงเกินกว่าปกติ เมื่อคิดได้มือหนาดึงร่างบางที่หายใจหอบอยู่เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง  

"นี่!!! จะทำอะไรปล่อยได้แล้วนะเดี๋ยวมีคนมาเห็น" เสียงหวานเอ่ยด้วยความระแวง  

"อยู่นิ่งๆๆ อย่าดื้อ" เสียงเข้มดุ มือข้างหนึ่งกอดเอวบางไว้ อีกข้างยกขึ้นมาอังหน้าผากของคนในอ้อมกอดเพื่อลองเชคอุณหภูมิร่างกายของแพรดาว 

แพรดาวตัวแข็งทื่อขึ้นทันทีที่มือหนาของโดมินิคสัมผัสหน้าผากเธอ เธอไม่ชินกับโหมดนี้ของคนตรงหน้าเลย ด้วยความเหนื่อยและปวดหัวรุนแรงเพิ่มขึ้นเธอจึงอยู่นิ่งให้เขาสัมผัสขี้เกียจเถียงเขาให้มันยึดยาวเข้าไปอีก 

"ไม่สบายเหรอ"ร่างสูงเอ่ยถามเสียงอ่อน 

"อืม แต่แค่นี้เองไม่เป็นไร" เสียงหวานตอบ แต่ไม่ทันขาดคำร่างสูงก็ลากเธอไปยังรถยนต์โดยไม่พูดสักคำ 

"นี่นายจะทำอะไร จะพาฉันไปไหน ปล่อยนะโดมินิค" ร่างบางพยายามจะสะบัดแขนออก แต่ด้วยแรงน้อยนิดทำให้ไม่สามารถทำได้ จึงถูกโดมินิคลากไปและยัดเข้าไปภายในรถได้อย่างง่ายดาย 

"อย่าดื้อ!! ไม่งั้นเรื่องเมื่อคืนคนอื่นรู้แน่" ร่างสูงขู่ร่างบางอีกครั้งก่อนจะรัดเข็มขัดให้คนตัวเล็ก นั่งประจำที่คนขับแล้วขับออกไป 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว