ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 3 เริ่มงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2562 17:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 3 เริ่มงาน
แบบอักษร

EP 3

 

สายตาทุกคู่หันไปมองทางต้นเสียงเป็นทางเดียวกันหมด เอกราชค่อย ๆ ย่างก้าวเข้ามายืนข้าง ๆ ลูกพีชด้วยท่าทีสบาย ๆ ความหล่อเหลาของเขาทำเอาสองแม่ลูกตกตะลึงไปเหมือนกับโดนสาปไปชั่วขณะ

 

“มึงเป็นใคร แล้วที่พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง” วศินถามคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

 

“ที่แกไม่ยอมไปทำงานเพราะไปกกอยู่กับผู้ชายหรออีลูกพีช เห็นทำตัวใสใสแบบนี้สุดท้ายเชื้อก็ไม่ทิ้งแถวเลยนะมึง”

 

“หยุดพูดจาเสีย ๆ หาย ๆ ถึงแม่ฉันแบบนั้นซะที ตัวคุณเองก็ไม่ได้ดีอะไรเลยแต่เที่ยวด่าคนอื่นฉอด ๆ อยู่แบบนี้ ไม่อายหรอ”

 

ผั้วะ!!

 

“อีลูกพีช!!!!”

 

“หยุด! ถ้าคุณตบลูกพีชอีกครั้งอย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน” เอกราชจับข้อมือของรานีเอาไว้ก่อนที่เธอจะได้ทำร้ายลูกพีชอีกครั้ง

 

“ปล่อยฉัน! เหอะ ทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยมัน มึงอย่าหวังว่ามึงจะโชคดีแบบนี้ตลอดไปก็แล้วกัน ฉันเอาแกตายแน่”

 

“นายมาที่นี่ทำไม มันยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเลยนะ”

 

“ฉันไม่มีเวลามากมายขนาดนั้นหรอกนะ ฉันต้องกลับกรุงเทพแล้ว”

 

“คุณคงเป็นพ่อของลูกพีชใช่มั้ยครับ ผมล่วงลูกสาวของคุณแล้วและผมเองพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างในตัวเธอ ผมจะจ่ายค่าเลี้ยงดูเธอให้คุณแต่มีข้อแม้ว่าเธอต้องไปอยู่กับผมที่กรุงเทพ”

 

!!!!!!

 

ลูกพีชได้แต่อ้าปากค้างเหวออยู่อย่างนั้น เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดหรืออธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ

 

“ฮ่า ๆๆๆ สุดท้ายแกมันก็เหมือนกับแม่แกนั่นแหละอีลูกพีช ทำมาเป็นเล่นตัวตอนที่กูให้ไปทำงานกับพวกเสี่ย สุดท้ายมึงก็เอาตัวเข้าแลกพ่อหนุ่มกระเป๋าหนักคนนี้ เหอะ!”

 

“นี่เป็นค่าเลี้ยงดูลูกพีช ผมให้คุณ” เอกราชยื่นเช็คที่เขียนจำนวนเงินไว้มากมายมหาศาลให้กับวศิน แต่จำนวนเงินพวกนี้มันไม่ได้สะเทือนอะไรกับเขาเลยสักนิด

 

“เท่าไหร่หรอ” รานีที่กำลังจะหยิบเช็คในมือของเอกราชไปก็ต้องชะงักเมื่อเอกราชเอามันหลบเธอ

 

“ผมไม่ได้ให้คุณ เงินจำนวนนี้หวังว่ามันจะช่วยให้คุณเอาไปทำอะไรได้หลายอย่างนะ” ประโยคแรกเอกราชบอกกับรานีก่อนจะหันมาพูดกับวศิน

 

“ลูกพีชเธอไปเก็บของของเธอ เอาแค่ที่จำเป็นเท่านั้นฉันจะรอเธอที่รถ”

 

 

“คุณคะฉันชื่อนัดชานะคะ เป็นพี่สาวยัยลูกพีช” นัดชาเดินตามเอกราชออกมาในขณะที่เขายืนสูบบุหรี่อยู่เธอก็ถือโอกาสแนะนำตัวให้เขาได้รู้จัก เอกราชเพียงแต่ปรายตามองเท่านั้นไม่ได้ตอบกลับอะไรกลับไป

 

“คุณชื่ออะไรหรอคะ เนี่ยนังลูกพีชมันก็ทำตัวแบบนี้แหละค่ะ คอยแต่จะจับผู้ชายรวย ๆ คุณก็ระวังตัวไว้นะคะเดี๋ยวจะโดนมันหลอกล่อเอาจนหมดตัวได้ ผู้ชายในแถวระแวกนี้รู้กันดี”

 

“แล้วยังไงต่อ?” เอกราชโยนบุหรี่ทิ้งพร้อมกับใช้เท้าดับมัน

 

“ฉันก็แค่อยากให้คุณระวังผู้หญิงแบบยัยลูกพีชไว้ มันไม่ได้ใสใสแบบที่คุณคิดหรอกนะคะ”

 

“ผมมีวิธีจัดการของผม คุณไม่ต้องห่วงหรอกว่าผมจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของน้องสาวคุณ ผมเกิดก่อนเค้าหลายปี ผ่านอะไรมาเยอะรวมถึงเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงด้วย”

 

“งั้น......ถ้าฉันอยากจะทำความรู้จักกับคุณบ้างจะได้มั้ยล่ะคะ ฉันก็มีดีไม่ได้น้อยไปกว่ายัยลูกพีชเลยนะคะ” มือบางหมายจะยื่นเข้าไปสัมผัสร่างกายกำยำนั่น แต่กลับโดนเอกราชปัดออกอย่างไร้เยื่อใย

 

“อย่ายุ่งกับผม แล้วจะหาว่าไม่เตือน”

 

“ผลักไสกันอย่างไร้เยื่อใยเลยนะคะ ยัยลูกพีชมันไปอ้าขาให้คุณท่าไหนล่ะถึงได้จงรักภักดีกับมันได้ขนาดนี้”

 

“นัดชามาทำอะไรตรงนี้” ลูกพีชที่พึ่งเก็บกระเป๋าเสร็จเดินออกมาเจอนัดชายืนคุยกับเอกราชถ้าให้เธอเดาก็คงหนีไม่พ้นที่จะตามมาพูดคุยกับเอกราชสินะ

 

“มันเรื่องของฉัน เหอะ!! เก็บเสื้อผ้าหนีตามผู้ชายรู้ไปถึงไหนก็อายไปถึงนั่น งามหน้าจริง ๆ อีลูกพีช ไปอ้าขาให้ท่าผู้ชายไกลถึงกรุงเทพมึงอย่าลืมบุญคุณที่แม่กูอุตส่าห์เลี้ยงดูมึงล่ะ”

 

“อยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะนัดชา”

 

“เอ้อออ มึงไปแล้วไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกนะ!!”

 

“ขึ้นรถได้แล้ว น่ารำคาญ”

 

กรุงเทพมหานคร

 

“ห้าววววววววว หู้วววววนี่หรอที่เขาเรียกว่ากรุงเทพอะ เมืองที่ไม่รู้จักหลับจักนอน” เด็กสาวที่หลับไปราวเกือบสองชั่วโมงได้ตื่นตาตื่นใจกับแสงสีใหม่ที่ได้พบเจอ

 

“ทำอย่างกับไม่เคยเห็นไปได้”

 

“ก็ไม่เคยเห็นหน่ะสิลุง เอ้ย!! คุณ” เด็กสาวรีบปิดปากทันทีเมื่อโดนถลึงตาใส่ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัวเขาขึ้นมาเลยสักนิด

 

“แล้วนี่งานของฉันต้องทำอะไรบ้างอ่ะคุณ??”

 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอจะได้เจอกับผู้หญิงของแม่ฉัน ทำยังไงก็ได้อย่าให้เค้ามายุ่งกับฉันได้”

 

“ทำไมอะ คุณไม่ชอบเธอหรอหรือว่าเค้าจะเข้ามาเพื่อหุ้บสมบัติคุณ นี่คุณก็แก่แล้วนะหาใครสักคนไว้ข้าง ๆ สิคะ”

 

“เธอดูละครเยอะไปใช่มั้ย แล้วก็ไม่ต้องถามฉันไม่อนุญาตให้เธอถาม ไปนอนซะ” เอกราชตอบปัดความรำคาญไป พร้อมกับหยิบบุหรี่ออกไปสอบนอกระเบียง

 

“อู้หูววววววว เตียงนอนกว้างกว่าห้องน้ำบ้านเราอีก แถมมีแต่ของหรูหราไปหมดเกิดมาไม่คิดว่าจะได้พบได้เจอของแบบนี้ อีลูกพีชมึงอย่าไปทำของเค้าพังนะมึง” สิ้งของที่ประดับตกแต่งอยู่ภายในห้องนอนล้วนเต็มไปด้วยสิ่งของหรูหราและมีมูลค่ามหาศาลทั้งชีวิตเธอไม่เคยคิดว่าจะได้มาเห็นของสวย ๆ หรู ๆ แบบนี้

 

“คิดจะทำอะไร”

 

“ปะ....ป่าวนะ ฉันแค่จะจับของพวกนี้ดูเฉย ๆ ฉันไม่ได้จะขโมยนะ”

 

“ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรหนิ พรุ่งนี้ไปห้างกับฉันตื่นให้ทันด้วย”

 

“เหอะ! บอกตัวเองดีกว่ามั้ยฉันตื่นทันอยู่แล้วย่ะ” เด็กสาวบ่นพึมพำตามหลังเอกราชที่เดินไปล้มตัวนอนบนเตียงหรูหรานั่น

 

“ดะ...เดี๋ยวนะ แล้วนี่คุณจะให้ฉันนอนไหนเนี่ย”

 

“อยากนอนตรงไหนก็นอนสิ จะนอนพื้นก็ได้ฉันไม่ติด” ลูกพีชได้แต่อ้าปากค้างเหวอไป นี่เขาจะให้เธอมาทำงานให้แล้วให้มานอนพื้นแข็ง ๆ แบบนี้งั้นหรอ

 

“นี่คุณ! จะให้ฉันมานอนพื้นแข็ง ๆ แบบนี้หรอ”

 

“ผมไม่ได้บอกให้นอนพื้นแข็ง ๆ จะนอนบนเตียงก็ได้ไม่ได้ว่าอะไรหนิ” เอกราชตอบด้วยท่าทีสบายพรางหลับตาลงพักผ่อน ลูกพีชพึ่งจะได้มองใบหน้าหล่อเหลาชัดเจนใบหน้าคมเข้มเนียนใสยิ่งมองใกล้ ๆ ก็ยิ่งน่าหลงใหล

 

 

 

.............

น้อนนนน อย่าไปหลงความหล่ออิเฮียมันนะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว