facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่16 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2558 16:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่16 100%
แบบอักษร

 

 

 

เมื่อร่างสูงของวายุเดินเข้ามาในห้องภายในคอนโดหรูส่วนตัวเองเขา   แถมด้วยใบหน้าคุกรุ่นแววตาวาวโรจน์คล้ายจะฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่า

 

ตอนที่ลูกน้องโทรไปบอกว่ามีคนมาพาตัวทิวออกไปจากคอนโดของเขา   ทำให้วายุที่กำลังเจรจาเรื่องงานต้องหยุดชะงักแล้วรีบกลับมา

 

แต่พอเขามาถึงก็พบแค่เตียงที่ว่าเปล่า    ไม่มีร่างบางที่เคยนอนหมดสติอยู่ก่อนหน้านี้

           "รู้มั้ยว่าเป็นใคร"    วายุถามออกมาเสียงเรียบ    แต่ถ้ามีอะไรมาสกิตระเบิดลูกนี้เพียงนิดเดียว    จากสถาพห้องที่แค่ประตูพังจะกลายเป็นห้องที่พังแทน

ด้วยอารมณ์สุดจะเดาจากนัยน์ตาคู่คมที่แข็งกร้าว    จนลูกน้องที่เจ็บตัวอยู่เบื่องหน้าสั่นไหวไม่กล้าสบตาคม

           "ผมไม่ทราบครับ"   ลูกน้องใจกล้าตอบออกมาทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบสายตาของผู้เป็นนาย

 

เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกน้อยที่สั่งให้เฝ้าร่างบางตอบออกมาอย่างคาดหวังไม่ได้    ก็ทำให้คนฟังอย่างวายุไฟลุกโชนได้ไม่อยาก

 

ร่างแกร่งสาวเท้าเข้าหาลูกน้องใจกล้าที่ตอบออกมาแบบนั้น    ก็ที่หมัดหนักๆจะจบลงที่ใบหน้าคนตอบคำตามจนเซล้มทั้งยืน

           "ถ้าพวกมึงให้คำตอบที่ดีกว่านี้ไม่ได้!!!   กูคงต้องแจกลูกกระสุนให้พวกมึงกินแทนข้าว!!!"   คนพูดเหมือนจะหยอกล้อเล่น    แต่ในแววตากับเอาจริงทุกคำพูด

           "แซม   กูให้เวลามึงสองวันพอมั้ย"   วายุเอ่ยเรียกลูกน้องคนสนิทที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ข้างหลัง

           "พอครับนาย"   แซมตอบรับคำของวายุพลางก้มหัวเชิงรับคำสัง

           //ไอ้ทิว   มึงอย่าคิดว่าจะหนีกูพ้น//

 

 

 

++++++++++50℅+++++++++++

 

 

 

หลังจากที่ทิวถูกพาออกมาจากคอนโดของวายุได้สองวัน    ร่างบางถูกพาตัวมาพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลที่ตระกูลเป็นคนดูแล

 

    แกร๊ก~

    

           "เป็นไง   รู้สึกเป็นไงบ้าง   ยังปวดหัวเวียนหัวอยู่อีกหรอเปล่า"

อิฐที่วันนี้เข้ามาเยี่ยมทิวก่อนเข้าทำงานถามขึ้นเมื่อประตูห้องถูกเปิดออก    ทิวหันมองตามเสียงที่ทักขึ้นด้วยดวงตาราบเฉยไล้ความรู้สึก

           "ผมมาอยู่ที่นั้นได้ไง"   น้ำเสียงเรียบถูกเอ่ยออกจากริมฝีปากบางที่บัดนี้ซีดแห้ง

 

อิฐเดินมาเอาของเยี่ยมว่างไว้บนโต๊ะข้างๆเตียงผู้ป่วย    แล้วลากเก่าอี้มานั่งข้างๆทิวที่มองตามทุกการกระทำ

           "...พี่ไปพาเราออกมาจากคอนโดไอ้สวะนั้นเอง"   เมื่อนั่งลงเสร็จ    อิฐก็เปิดฉากบทสนทนากับทิวทันที    ร่างบางนิ่งไปพักนึงก่อนเอ่ยปาก

           "...ไปพาออกมา"   ทิวทวนคำอีกครั้ง    ก่อนที่ความรู้สึกอะไรบางอย่างจะเริ่มก่อเกิดขึ้น    รู้สึกกลัว...    กลัวเหลือเกิน...    ใครก็ได้ช่วยที...

 

เพียงชั่ววูบใบหน้าของวายุก็ฉายชัดขึ้นมาในหัวสมอง    ความรู้สึกกลัวเริ่มเกราะกินจิตใจอีกครั้ง    จนต้องใช้อ้อมกอดของตัวเองเป็นที่ปลอบขวัญ    แต่คงอยากให้เป็นที่ค้มครองภัยให้กับเขามากกว่า

 

อิฐมองกิริยาของน้องชายตลอดจนรู้สึกทนไม่ไหว    จึงดึงทิวเข้ามากอดปลอลขวัญ

           "ไม่ต้องกลัวแล้ว   พี่อยู่ตรงนี้   มันจะไม่มีวันได้เข้าใกล้ทิวอีก    พี่สัญญา"   น้ำเสียงหนักแน่นของอิฐทำให้ทิวคลายความรู้สึกหวั่นกลัวได้บ้าง

ถึงจะแค่นิดหน่อยก็เถอะ

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++

มาต่อแล้วเน้อ ก็ยังสั้นอยู่ดี พักนี้เรื่องของวายุกับทิวไรท์คิดไม่ค่อยออกเลยอ่ะ😿

ความคิดเห็น