email-icon facebook-icon Twitter-icon

เปย์เหรียญมาให้ด้วยยย555 // กดไลค์ก่อนอ่านด้วยนะจ๊ะ คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

ชื่อตอน : Show all : 25 [END]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2563 01:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Show all : 25 [END]
แบบอักษร

 

 

ตอนจบ 

 

             หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์นั้นมา ที่ทางครอบครัวของเวลาได้มาหาเธอพร้อมกับเอาเรื่องอย่างถึงที่สุด โดยที่นนท์ได้ถูกไล่ออกจากมหาลัยและจำคุกข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวและข่มขืน ส่วนนาเดียร์ก็ถูกไล่ออกจากมหาลัยเช่นกันพร้อมกับโดนข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับนนท์ ทางครอบครัวของไทม์ที่ทำธุรกิจร่วมกับครอบครัวของนาเดียร์อยู่ก็ได้ตัดขาดจากฝั่งนั้นทันทีและไม่ขอทำธุรกิจร่วมกันอีกทำให้หุ้นของทางฝังนั้นตกฮวบเพราะทั้งเสียความเชื่อมั่นไหนจะเรื่องของลูกสาวที่ทำไว้อีกทำให้กิจการเกิดปัญหาอย่างมาก  

             เวลาฟื้นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ตอนแรกจาฟาร์บอกให้เธอพักให้หายส่วนเรื่องสอบเขาจะเป็นคนจัดการให้ แต่เธอยืนยันว่าไม่เป็นอะไรและพร้อมไปสอบเหมือนเดิม ทุกคนพยายามห้ามแต่ไม่สามารถทนความดื้อดึงของเวลาได้ทำให้ในวันจันทร์ที่เป็นวันสอบวันแรกไทม์ที่ไม่มีสอบต้องมานั่งเฝ้าเธอทั้งภาคเช้าและภาคบ่ายแม้เวลาจะบอกให้ไทม์กลับไปเตรียมตัวสอบแต่ไทม์ก็ยังยืนยันว่าจะเฝ้า คนดื้อเจอคนดื้อกว่าก็ต้องยอม ทุกคนใช้เวลาหมดไปกับการสอบอย่างทรหดแม้จะเป็นแค่การสอบมิดเทอมก็ตามแต่  

 

“อะไรกัน เหมือนฉันเพิ่งสอบมิดเทอมไปเมื่อวาน มาอาทิตย์หน้าก็ต้องสอบไฟนอลแล้วหรอ!!”           แทมพูดจบก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะภายในห้องเรียนหลังจากที่อาจารย์ประจำวิชาเดินออกไป ตอนนี้ทุกคนในห้องกำลังโอดโอยกับไฟนอลที่กำลังจะมาถึงไวปานจรวด  

 

“นั่นน่ะสิ ยังทำใจกับมิดเทอมไม่ได้เลยจะสอบไฟนอลและ”             บอมเสริมขึ้นอีกคน 

 

“ก็ดีแล้วนี่ จะได้ขึ้นปี3เร็วๆ จะได้รีบจบ”        

 

“ดีกับแกน่ะสิยัยหมวย เฮียจากัวร์ขอแกแต่งงานหลังเรียนจบนี่”                ใช่แล้วจากัวร์ได้ขอหมวยเล็กแต่งงานไปเมื่องานวันเกิดของคุณหญิงแม่ของเขาและหมวยเล็กก็ได้ตอบตกลงไปแล้ว ซึ่งงานแต่งจะเกิดขึ้นเมื่อหมวยเล็กเรียนจบ  

 

“ไม่เกี่ยวกันสะหน่อยแทน”       

 

“หรา”  

 

“ใช่สิ นี่เรากลับกันเถอะ” 

 

“วันนี้แกเปิดร้านมั้ยหมวย”           เวลาถามขึ้นหลังจากที่กำลังเดินออกมาจากตึกแล้ว บอมได้แยกออกไปหาแฟนสาว ส่วนแทนกับแทมก็รีบกลับเพราะมีธุระต่อ 

 

“เปิด ทำไมหรอ”  

 

“ว่าจะไปนั่งเล่นหน่อย งั้นแกไปพร้อมฉันเลยนะ”             หมวยเล็กไม่ได้ถามต่อเพราะรู้ดีว่าต่อให้ถามว่าทำไมเวลาก็ไม่ตอบอยู่ดี จึงได้แต่พยักหน้าไปแล้วส่งข้อความบอกจากัวร์ว่าวันนี้เธอไปร้านพร้อมเวลาไม่ต้องให้คนมารับ ทั้งคู่เดินมาที่รถของเวลาที่ได้รับอนุญาตให้ขี่รถมาเรียนเองได้เพราะด้วยความที่ไทม์อยู่ปี3และเรียนหนักมากขึ้นทำให้เวลาหลายๆวันไม่ตรงกันเธอเลยขอขับรถมาเรียนเองดีกว่า  

 

 

................................................................................................................................................................................................... 

 

ตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านของหมวยๆเพื่อรอเวลากลับบ้าน ฉันยังไม่อยากกลับตอนนี้กลับไปก็ต้องอยู่คนเดียวเพราะคุณอาทั้งสองไปเยี่ยมไอ้สน ที่โรงเรียนทำให้เหลือฉันคนเดียว จะว่าไปเป็นอาทิตย์แล้วที่ฉันไม่ได้คุยกับพี่ไทม์ฉันเรียนหนักพี่เขาก็เรียนหนักฉันเลยไม่ได้งอแงใส่เขา แต่ก็นั่นแหล่ะบางทีเขาก็เมินเฉยกับสถานการณ์แบบนี้มากเกินไปจนฉันอึดอัด  

 

“แกเป็นอะไรหรือป่าวเว”           ยัยหมวยๆที่อยู่หลังเคาท์เตอร์เอ่ยถาม ยัยนี่คงมีคำถามมากมายอยากถามฉันแต่เลือกที่ถามคำถามเบสิกๆออกมาก่อน และคำตอบก็ควรจะเบสิกๆเหมือนกัน 

 

“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร”            

 

“แต่แกเหม่อ” 

 

“ฉันเหม่อเรื่องที่สอบไฟนอลอาทิตย์หน้าน่ะ”          บางทีเรืองบางอย่างไม่ต้องให้คนอื่นมาปวดหัวด้วยหรอกเก็บไว้คนเดียวดีกว่า 

 

“เชื่อตายแหล่ะ”            ยัยหมวยๆเบะปากใส่ฉันก่อนจะหันไปรับออเดอร์จากลูกค้า ฉันนั่งมองยัยนี่ทำนั่นทำนี่อย่างเพลินตาจนลืมเรื่องอะไรๆได้บ้าง  

 

ติ๊ง  //   เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นฉันคิดว่าคงเป็นข้อความของคุณอาที่น่าจะส่งมาถามว่ากลับบ้านรึยัง ฉันเลยไม่ได้เปิดอ่าน จนผ่านไปสักพักเสียงโทรศัพท์ของยัยหมวยๆก็ดังขึ้น  

 

“เว รับโทรศัพท์ให้หน่อย”          ค่ะโทรศัพท์นางวางอยู่หน้าฉันนี่แหล่ะ ฉันดูหน้าจอก็เห็นว่าเป็นพี่จาฟาร์โทรมา แหม่ รักกันจริงพี่สะใภ้กับน้องแฟนเนี่ย55555 

 

“ค่ะพี่จาฟาร์เวค่ะ” 

 

(น้องเวหรอ) 

 

“ใช่ค่ะ พอดีว่าพี่สะใภ้ของพี่จาฟาร์ไม่ว่างเวเลยรับแทน”              ยัยหมวยๆที่ยินฉันพูดแบบนั้นก็ส่งค้อนกลับมาทันที ฮึๆ 

 

(..................หนู)             ปลายสายเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะมีเสียงดังขึ้นเป็นเสียงที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี 

 

“พี่ไทม์...........”              อ่า นี่ฉันไม่ได้ยินเสียงเขานานแค่ไหนแล้วนะ แต่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนฉันก็ยังจำได้ดีนั่นแหล่ะ  

 

(ทำไมไม่ตอบข้อความพี่)              ปลายสายถามออกมาเสียงหงุดหงิด ไม่เคยจะเป็นแบบนี้สักครั้งแปลกจัง ฮึ 

 

“เวไม่ได้เล่นโทรศัพท์ค่ะ พี่ไทม์มีธุระอะไรสำคัญหรอคะถึงได้ทักมา” 

 

(หนู!! อย่ามาประชดพี่) 

 

“เวประชดตรงไหนคะ เวเข้าใจค่ะว่าพี่ไทม์เรียนหนัก เวไม่งอนหรือโกรธอะไร พี่ไทม์เรียนให้สบายใจเถอะค่ะ”             ฉันพูดจบก็ตัดสายทันที ก่อนจะวางโทรศัพท์วางที่เดิม 

 

“หมวยฉันกลับก่อนนะ เดี๋ยวคุณอาเป็นห่วง”              ฉันบอกยัยหมวยๆ ยัยนั่นพยักหน้าให้ฉันเลยหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกมาที่รถ หงุดหงิดชะมัดทำไมต้องมาทะเลาะกันด้วย ฮึ่ยยย ฉันขึ้นรถและกลับมาถึงที่หน้าหมู่บ้านก่อนจะผ่านหน้าลุงยามเจ้าเก่าเจ้าเดิมฉันยื่นของฝากให้แกก่อนจะขอตัว พอจนเกือบถึงหน้าบ้านสายอันแหลมคมประดุจอินทรีย์ก็เห็นว่ามีใครบางคนยืนพิงรถอยู่หน้าบ้านของฉัน พอเข้าใกล้เรื่อยๆฉันจอดรถแล้วเดินลงมาหาคนที่ยืนอยู่ 

 

“พี่ไทม์....” 

 

ต่อ 

 

“หนู ทำไมเพิ่งถึงบ้าน”               ใช่ค่ะตอนนี้มันจะ5ทุ่มแล้ว พอดีฉันแวะเดินเล่นตลาดก่อน

 

“พี่ไทม์มีอะไรหรือป่าวคะ”           

 

“เห้อออ พี่ขอโทษครับ”            พี่ไทม์ถอนหายใจก่อนจะยื่นมือมาจับฉันพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษออกมา

 

“หนูบอกว่าหนูเข้าใจ”

 

“พี่ไม่เชื่อ”

 

“เอ้า คนเรานี่ อยากให้โกรธรึไงงั้นก็ไปเลย ไม่ต้องมาคุยกับไปเรียนไป๊!! อยากได้แบบนี้ใช่มั้ยคะ”            ฉันว่าแล้วยิ้มให้พี่ไทม์ ก็บอกแล้วว่าฉันไม่เคยโกรธพี่ไทม์ แหม่ กว่าจะได้มาเป็นแฟนจะมาเลิกเพราะเรื่องแบบนี้ไม่ได้ม้ะ

 

“หึ ไอ้แสบเอ้ยยยย พี่ขอโทษจริงๆนะครับช่วงนี้มันเรียนหนักจริงๆทุกวันนี้พี่แทบจะนอนที่คณะแล้ว”            พี่ไทม์ยิ้มออกมาก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอด แล้วอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมาให้ฟัง ฉันพยักหน้าเข้าใจก่อนจะกระชับอ้อมกอดพี่ไทม์ให้แน่นขึ้น จากนั้นฉันจึงชวนพี่ไทม์เข้าไปในบ้านก่อน อุ๊ อย่ามองฉันไม่ดีนะ เพราะว่าทุกอย่างเราขออนุญาตผู้ใหญ่หมดแล้ว

 

 

หลังจากวันนั้นพี่ไทม์ก็หาเวลาให้ฉันตลอด ซึ่งฉันบอกพี่ไทม์ไปแล้วว่าไม่เป็นไร พี่เขาเรียนหนักฉันเข้าใจแต่ก็สู้ความดื้อของนางไม่ได้ วันนี้ฉันเลิกเร็วเลยว่าจะมาหาอะไรกินกับพวกนี้ ซึ่งที่ที่พวกมันเลือกทำเอาฉันไม่กล้าบอกพี่ไทม์เลยเอาจริงๆ ขอน้องร้องไห้แป๊บบบ ฮือออ อยากรู้หรอบอกก็ได้ พวกนี้มันชวนฉันมา สถานีมีหอยน่ะสิ! และตอนนี้ฉันก็อยู่หน้าร้านแล้วแม่!!  

 

“ไอ้เว อย่าอิดออดเข้ามา”         ไอ้พี่บอมไอ้เลว พี่มันลากฉันเข้ามาค่ะทุกคน ถึงน้องจะชอบผู้ชายมีกล้ามบึกๆแต่แบบนี้น้องก็ไม่ไหวนะ หลังจากนั้นเราก็สั่งอาหารมากินกัน คนในร้านเริ่มเยอะแล้ว ตอนนี้กลุ่มชายหน้าโหดใส่ชุดกระโปรงสีชมพูกำลังเริ่มงานกันแล้ว อร๊ายยยย

 

“ชอบแบบนี้ก็ไม่บอก”         เสียงกระชิบจากด้านหลังดังขึ้นทำให้ฉันต้องหันกลับไปมอง

 

“พี่ไทม์! มาได้ไงเนี่ยไหนว่าติดคุยอาจารย์หมอไงคะ”          ตอนนี้ฉันยิ้มแก้มจะแตกแล้วมั้งก็เพราะพี่ไทม์อยู่ๆก็มาโผล่ที่นี่น่ะสิ ก่อนจะมาถึงร้านฉันได้ไลน์ไปบอกนางแล้ว แต่นางบอกติดคุยอาจารย์หมอเรื่องอะไรไม่รู้

 

“พอดีอาจารย์หมอต้องรีบไปธุระน่ะเลยได้คุยแป๊บเดียว”        พี่ไทม์ว่าแล้วนั่งลงข้างฉัน ซึ่งตอนนี้ใบโต๊ะไม่มีใครสนใจเลยว่าพี่ไทม์มา คือพวกมันสนใจแต่พี่ๆพวกนั้นอ่ะ

 

“แล้วนี่พี่คนอื่นๆไม่มาหรอคะ”           

 

“ไม่ครับ พวกมันมีธุระกันหมด พอดีพี่ว่างเลยตามมาดูว่าที่นี่มีอะไรดี ฮึๆ ดีจริงๆด้วย”

 

“มะมะ.. ไม่ใช่นะคะ หนูไม่ได้อยากมานะ ไอ้พวกนี้มันลากหนูมาอ่า”          ฉันว่าแล้วกอดแขนพี่ไทม์ก่อนจะทำหน้าอ้อนๆใส่ พร้อมกับกระพริบตาปริบๆเรียกคะแนนสงสาร พี่ไทม์ยิ้มเอ็นดูก่อนจะยกมือมาลูบหัวฉันเบาๆ

 

“พี่ไม่ได้ว่าอะไรนี่ครับ แล้วนี่จะเสร็จกันรึยัง”

 

“น่าจะอีกแป๊บนึงค่ะ พวกนี้มันมาเพื่อดู.....โดยเฉพาะ”          ฉันชี้ไปที่กลุ่มพี่ๆพวกนั้น

 

“พรุ่งนี้วันหยุดพี่จะพากลับบ้าน สนใจรึป่าว”

 

“จริงหรอคะ!! ไม่ได้โกหกใช่มั้ยคะ”            ฉันผละออกจากแขนนางแล้วจ้องหน้านางอย่างจริงจัง ฮือออ ฉันคิดถึงพ่อกับแม่อ่ะ

 

“จริงครับ พ่อกับแม่พี่จะไปด้วย”

 

“เอ๋ มีเรื่องอะไรรึป่าวคะ”    

 

“เดี๋ยวก็รู้ครับ”           ง่ะ ทำไมชอบมีความลับอ่า

 

“ใบ้หน่อยค่ะ”              

 

“ไม่ครับ”

 

“ชิ”           ฉันจิ๊ปากใส่พี่ไทม์ก่อนจะโดนนางใช้มือดีดเข้าที่ปาก คือพี่ไทม์ไม่ชอบให้ฉันทำแบบนี้น่ะแบบดูไม่เหมาะเดี๋ยวฉันจะติดเป็นนิสัย

 

“ขอโทษค่ะ”            ฉันหันไปขอโทษพี่ไทม์แล้วสั่งอาหารมาเพิ่มอีกนิดหน่อยเพราะพี่ไทม์บอกว่ายังไม่ได้กินอะไร เราทั้งหมดนั่งต่อกันแป๊บนึงก่อนจะแยกย้ายกันกลับ 

 

 

 

“เย็นสบายจัง”           ตอนนี้ฉันกับพี่ไทม์เรามาเดินเล่นกันที่สวนสาธารณะที่พี่ไทม์เคยพาฉันมาตั้งแต่ตอนนู้นนนนนนน ทุกคนจำได้มั้ย ตอนกลางคืนที่นี่ยังสวยเหมือนเดิมเลย เราเดินจับมือกันมาเรื่อยๆจนมาหยุดที่ม้านั่งข้างๆสระน้ำ เวลานี้ยังมีคนมาวิ่งอยู่เลย

 

“อยากหยุดเวลาไว้แบบนี้ไปตลอด”           คนข้างๆฉันที่เงียบๆอยู่ก็พูดขึ้นมา ฉันหันไปมองก็เห็นพี่ไทม์มองมาทางฉันอยู่ก่อนแล้ว อะไรอ่ะมองแบบนี้ฉันก็เขินเป็นนะ 

 

“อยากให้เวลานี้อยู่ตลอดไป”           พี่ไทม์พูดมาอีกพร้อมกับมองหน้าฉัน ซึ่งถ้าไม่ว่าฉันเข้าข้างตัวเองดูพี่ไทม์จะเน้นคำว่า เวลา หนักไปสักหน่อย

 

“หนูก็เหมือนกัน”          ฉันหันไปมองหน้าพี่ไทม์ก่อนจะมองไปด้านหน้าเหมือนเดิม เราสองคนเงียบกันอยู่นานจนพี่ไทม์พูดขึ้น

 

“เว”

 

“คะ? 0_0”          

 

“หมั้นกับพี่นะ”           สิ่งที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้าคือพี่ไทม์แหวนวงหนึ่ง ซึ่งให้เดาเลยว่าแหวนเพชรแน่ๆ ละละแล้ว... โอ๊ยยย คือตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ถูกแล้ว

 

“พะพี่ไทม์”           อยู่ๆพี่ไทม์ก็ลุกขึ้นแล้วคุกเข่าตรงหน้าฉัน แม่!! ตอนนี้คือมือสั่นไปหมดแล้ว ลองคิดดูนะผู้ชายที่คุณตามเค้ามาตลอด รักเขามาตลอดวันหนึ่งเขามานั่งถือแหวนคุกเข่าต่อหน้าคุณ แต่งค่ะ!

 

“พี่อาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุด”          ฉันส่ายหน้าทันทีที่พี่ไทม์พูดแบบนั้น พี่ไทม์น่ะคือผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกเลยยย

 

“หึ ไอ้แสบเอ้ย ขอบคุณนะที่กล้าเข้ามาจีบพี่ ไอ้เด็กแก่แดด”

 

“พี่ไทม์ง่ะ”

 

“ใจจริงพี่อยากขอแต่งงาน แต่ว่าเรายังเรียนอยู่”           อยากจะบอกพี่ไทม์จัง ว่าเรียนอยู่ก็แต่งได้

 

“พี่ไทม์~~”

 

“หมั้นกับพี่มั้ยครับ”

 

“อื้อออ ค่ะๆๆ”          ฉันพยักยิ้มรัวๆๆ ก่อนที่พี่ไทม์จะสวมแหวนวงนั้นให้ฉัน แล้วลุกขึ้นมานั่งข้างๆฉันเหมือนเดิม ฉันหันไปกอดพี่ไทม์แน่นอย่างมีความสุข ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ ไม่คิดเลยว่าคนที่ฉันชอบมาตลอดตั้งแต่ที่ได้มองเพียงแค่ผ่านรูปภาพจะมาเป็นแฟนฉัน และจะมาเป็นคู่หมั้นจริงๆไม่ใช่แค่เรื่องมโนอีกต่อไป

 

“เรากลับกันเถอะ ดึกแล้วเดี๋ยวดูไม่ดี”           เรากอดกันอยู่สักพักพี่ไทม์ก็พูดขึ้น ฉันประทับใจพี่ไทม์อีกเรื่องคือความเป็นสุภาพบุรุษของเขา ทุกครั้งที่อยู่ในที่สาธารณะหรือต่อหน้าเพื่อน ต่อหน้าผู้ใหญ่ แม้แต่ลับหลังที่ไทม์ก็ไม่เคยทำให้ฉันเสียหายเลย

 

“พี่ไทม์คะ”         ระหว่างที่กำลังจะเดินออกมาจาก ฉันเรียกพี่ไทม์ที่เดินนำหน้าอยู่

 

“ครับ”          พี่ไทม์หันมาพร้อมกับเอียงคอมอง อิพี่!! ใจน้องง อย่าทำตัวน่ารักมากได้มั้ยแค่นี้ก็แทบอยากจะจับกลืนลงท้องแล้ว

 

“หนูรักพี่ไทม์นะ รักมากกกกกกกกกกนะคะคนแก่ของหนู”           ฉันว่าแล้วรีบวิ่งหนี เขิลลล แม้จะบอกรักพี่ไทม์บ่อยแค่ไหนแต่ก็ไม่เคยไม่เขิลสักครั้ง

 

“ไอ้ตัวแสบ ว่าพี่แก่หรอ หน๋อยยย”         พี่ไทม์ว่าแล้วรีบวิ่งตาม กลายเป็นว่าเราวิ่งไล่กันเหมือนเด็กๆ เสียงหัวเราะของเราผสานกันอย่างมีความสุข 

 

 รักนะคะพี่ไทม์...............

 

WaLa__wl
1563

 

................................................................................................................................................................................................................................... 

 

โหหห ในที่สุดพี่ไทม์ก็จบสักที ขอบคุณทุกคนนน มากกกที่ไม่ทิ้งอิไรท์คนนี้ไปไหน ขอบคุณมากจริงๆที่ยังรอกันอยู่

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว