ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER 2 เจ้าเล่ห์

ชื่อตอน : CHAPTER 2 เจ้าเล่ห์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2562 19:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 2 เจ้าเล่ห์
แบบอักษร

EP 2

 

เด็กสาวจ้องมองสร้อยข้อมือที่เอกราชถือมันอยู่ด้วยความหวงแหน ดวงตากลมโตกลอกกลิ้งไปมามองมันสลับกับใบหน้าของคนที่กำลังถือมันอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มีโอกาสมองใบหน้าหล่อเหลาใกล้ ๆ ใบหน้าโหดเหี้ยมแต่ก็ยังคงความหล่อเหลาเอาไว้

 

“ขะ....ขอมันคืน”

 

“แล้วฉันจะได้อะไร?” เจ้าเล่ห์ที่สุดนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ลูกพีชคิดได้ในตอนนั้น เขาเจ้าเล่ห์ราวกับราชสีห์ใบหน้าคมคายแสดงออกถึงชัยชนะเมื่อตอนนี้เขาถือไพ่เหนือกว่าเธอเห็น ๆ

 

“ลุงอยากได้อะไร ฉันไม่มีอะไรให้ลุงหรอกนะฉันเป็นแค่เด็กที่ขายปลาอยู่ท้ายหาดนั่น ไม่มีเงินทองจะมาจ่ายอะไรให้ลุงหรอกนะ”

 

“เรียกฉันว่าลุงเลยหรอ? เธอเห็นปืนที่ฉันถืออยู่นี่มั้ยถ้าฉันลั่นไกเธอจบชีวิตทันทีเลยนะ” ลูกพีชเหลือบมองปืนสีดำขลับนั่นด้วยความหวาดกลัว หัวใจดวงน้อยเต้นรัวราวกับว่าจะหลุดออกมาเสียดื้อ ๆ

 

“กลัวหรอเด็กน้อย...”

 

“ละ....แล้วคุณอยากให้ฉันทำอะไรล่ะ ฉันยอมทุกอย่างแล้ว คืนสร้อยนั่นแล้วปล่อยฉันไปเถอะนะ” น้ำเสียงตะกุกตะกักนั่นบ่งบอกได้ว่าเธอหวาดกลัวเขามากกว่าสิ่งอื่นใดในตอนนี้

 

“ง่ายไปมั้ยสาวน้อย เธอแส่หาเรื่องก่อนเองนะแล้วจะให้ฉันปล่อยเธอไปง่าย ๆ มันก็ไม่สนุกสิ” เอกราชใช้ปลายกระบอกปืนเชยคางมนขึ้น แววตาสั่นระริกนั่นไหนจะเนื้อตัวสั่นเทาจากการหวาดกลัวทำให้เอกราชกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

 

“ละ....แล้วคุณต้องการอะไร”

 

“เธอถามฉันแบบนี้แสดงว่าถ้าฉันพูดข้อเสนอออกไปเธอจะรับได้ใช่มั้ย?”

 

“คุณก็ลองพูดมาก่อนสิ ถ้าฉันให้คุณได้ฉันก็จะให้ แต่ถ้าเป็นเงินทองฉันไม่มีให้คุณหรอกนะ”

 

“ตัวเธอ”

 

!!!!!!!!!!

เหมือนร่างกายถูกสาปอีกครั้ง ลูกพีชตวัดสายตาแข็งกร้าวมองใบหน้าคมคายด้วยความโกรธเคือง แม้ว่าเธอจะไม่มีเงินทองอะไรแต่เธอไม่เคยคิดที่จะขายตัวเพื่อแลกกับเงินแน่นอน

 

“เหอะ! คุณมันก็พวกคนแก่ตัณหากลับ มีเงินเยอะเอาไว้ซื้อผู้หญิงสินะ แต่ขอโทษด้วยฉันไม่ใช่คนที่คุณจะเอาเงินมาฟาดหัว”

 

“ถ้าเธอหันหลังเดินไปแม้แต่ก้าวเดียวฉันทำลายสร้อยเส้นนี้ทันที ฉันไม่มีเวลามาเล่นลิ้นกับเธอนานหรอกนะ”

 

“ฉันก็ไม่ได้จะเล่นลิ้นกับคุณ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว! คุณก็ดูมีเงินหนิถ้าอยากมากทำไมไม่ไปซื้อกินล่ะ” เด็กสาวหันหน้ากลับมาเผชิญกับเอกราช ความหวาดกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความโกรธที่เขานั้นดูถูกเธอ

 

“ใช่ฉันมีเงิน แต่ฉันอยากได้เธอถ้ายังอยากได้ของสำคัญนี่คืน เธอแค่ทำตามที่ฉันบอก”

 

“ทำอะไร?” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนเป็นปมยุ่ง

 

“เป็นเมียฉัน” ดวงตากลมโตเบิกโพรงด้วยความตกใจ ทั้งโกรธเคืองที่เขาดูถูกเธอแบบนั้น

 

“คุณ!!!”

 

“เหอะ! ไม่ต้องคิดไปไกลว่าฉันพิศวาสเธอ ฉันแค่จะให้เธอไปทำตัวเป็นเมียปลอม ๆ ของฉันก็แค่นั้นแหละ เลิกสำคัญตัว” เหมือนยกภูเขาทั้งลูกออกจากอก เด็กสาวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเอกราชไม่ได้จะทำอย่างที่เธอคิด

 

“ฉันต้องทำอะไรบ้าง”

 

“ก็แค่เล่นตามที่ฉันบอก แต่มีข้อแม้เธอต้องไปอยู่กับฉันที่คอนโด”

 

!!!!!!

 

“กับลุง!! เอ้ย! กับคุณสองต่อสองหรอ?”

 

“ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก ทำไม่ลง” เด็กสาวทำหน้าครุ่นคิด แต่ถ้าหากเธอยอมไปกับเขาจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาจะไม่ทำอะไรเธอ ยังไงซะเขาก็เป็นผู้ชายทั้งยังดูโหดและก็ดิบเถื่อนน่ากลัวอีกต่างหาก

 

“แล้วฉันจะไว้ใจได้ยังไงว่าคุณจะไม่ทำอะไรฉัน แค่ฉันก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวคุณเฉย ๆ คุณยังเอาปืนมาจ่อที่หัวฉันขนาดนี้เลย”

 

“อันนี้ก็แค่ปืนของเล่น ฉันไม่ได้ใส่ลูกปืนไว้หรอกนะ ฉันให้เวลาเธอตัดสินใจหนึ่งชั่วโมงถ้าเธอตกลงฉันจะคืนสร้อยพร้อมกับเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ แต่ถ้าไม่ก็แสดงว่าเธอจะไม่เอาสร้อยเส้นนี้คืนแล้ว และฉันจะทำลายมัน” เอกราชพูดด้วยท่าทีสบาย ๆ พร้อมกับควงปืนเล่นไปมา ต่างจากลูกพีชที่มีสีหน้าวิตกกังวลของที่อยู่ในมือเอกราชก็สำคัญกับเธอ

 

“อีกหนึ่งชั่วโมงฉันจะกลับมาให้คำตอบคุณ”

 

“โอเค ฉันหวังว่าเธอจะคิดแบบที่คนฉลาดเค้าคิดกันนะแม่สาวน้อย” ลูกพีชสบสายตาเฉี่ยวคมนั่นโดยที่ไม่ได้ลดละเช่นเดียวกันกับที่เขากำลังจดจ้องมองมา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความดุร้ายอันตราย แต่หากว่าเธอไม่เสี่ยงกับเขาสิ่งเดียวในชีวิตที่สำคัญที่สุดของเธอก็จะหายไปทันที

 

“เอาไงดีวะไอ้ลูกพีช”

 

“นังลูกพีช!! มึงหายหัวไปไหนมากูตามหาตัวมึงจนทั่ว พ่อมึงให้กูมาเอาเงินกับมึง” เพียงแค่ก้าวเข้ามาภายในตัวบ้านรานีเสียงผู้เป็นแม่เลี้ยงก็ดังแผดเข้ามาในโสตประสาททันที ลูกพีชได้แต่กรอกตาไปใาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะหันหน้ากลับไปปะทะกับแม่เลี้ยง

 

“ฉันไม่มีเงินหรอกนะแม่ วันนี้ไม่ได้ไปทำงานที่ท้ายตลาดเลย”

 

“แล้วแกหายหัวไปไหนมาล่ะ กว่าจะกลับบ้านกลับช่องก็เล่นเอาซะเกือบมืด” เสียงนัดชาลูกสาวของรานีที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอดังแทรกขึ้นมา

 

“แล้วมันธุระอะไรของเธอไม่ทราบ”

 

“อีพีช!!! มึงกล้าดียังไงมาพูดกับลูกกูแบบนี้”

 

“แม่!!”

 

“ไม่ต้องมาเรียกกูว่าแม่ กูไม่ใช่แม่มึง แม่มึงมันตายไปนานแล้ว!!” เป็นแบบนี้แทบจะทุกครั้งที่เธอต้องอดทนให้สองแม่ลูกกดขี่ข่มเหงและพูดจาด่าทอเธออยู่อย่างนี้

 

“กูบอกให้เอาเงินมา ไหนเงินกูอะ”

 

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่มี วันนี้ฉันไม่ได้ไปทำงาน!” เด็กสาวยืนกรานเถียงสู้อย่างเหลืออด และทุกครั้งมันก็คงจะจบด้วยการที่เธอถูกตบตี

 

“เอะอะโวยวายอะไรกัน” เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนดังขึ้นขัดจังหวะก่อนที่รานีจะได้ลงไม้ลงมือกับลูกพีช

 

“พี่ศิน~ ก็นังลูกพีชสิคะ วันนี้มันไม่ยอมไปทำงานแถมยังหายหัวไปทั้งวันเลยค่ะ” รานีที่เห็นแบบนั้นรีบเข้าไปออดอ้อนวศินที่เดินทำหน้าเคร่งเครียดเข้ามา

 

“จริงค่ะพ่อ เนี่ยแถมมันยังมาด่านัดชาด้วยนะคะว่ายุ่งเรื่องของมัน”

 

“จริงหรอลูกพีช”

 

“ถ้าเป็นที่นัดชาพูดไม่จริงนะพ่อ พีชไม่ได้พูดแบบนั้น แต่ที่พีชไม่ได้ไปทำงานวันนี้มันมีเหตุฉุกเฉิน”

 

“เพราะลูกสาวของลุงมาอยู่กับผมทั้งวันเลยไม่ได้ไปทำงานครับ”

 

!!!!!!!!!

 

 

 

...................

ฝากติดตามด้วยน๊าาาา อย่าพึ่งทิ้งกันน๊าาาาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว