ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 25 (ตอนจบ)

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 (ตอนจบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 644

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2562 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 (ตอนจบ)
แบบอักษร

"แง้ แง้ แง้" เสียงร้องไห้ของทารกน้อยดังขึ้นพร้อมกับหยดน้ำตาเม็ดเล็กไหลอาบแก้ม เจ้าตัวน้อยนามว่าเว่ยอิงนอนร้องไห้เสียงดังลั่นเมื่อโดนคุณพ่อจิ่งอวี๋มือใหม่กำลังอาบน้ำให้อยู่ในกะละมัง ใบหน้าเล็กๆของหนูน้อยเว่ยอิงแดงก่ำเมื่อส่งเสียงร้องไห้ดังเกินไป จิ่งอวี๋อุ้มลูกชายที่ห่อตัวด้วยผ้าขนหนูผิวนุ่มหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว พอตัวพ้นออกจากน้ำหนูน้อยเว่ยอิงก็หยุดร้องไห้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

"ทำไมเวลาอาบน้ำเว่ยอิงดูหวาดกลัวยังไงไม่รู้ ลูกชอบร้องไห้ตลอดเลย แต่พออาบเสร็จก็เงียบกริบ" จิ่งอวี๋พูดกับโจวโจวที่นั่งแต่งตัวให้หนูน้อยเว่ยจีลูกสาวคนเล็กอยู่ โจวโจวเงยหน้ามองจิ่งอวี๋ที่อุ้มลูกชายเว่ยอิงนั่งลงอยู่ข้างๆ โจวโจวนิ่งคิดสักพักแล้วแต่งตัวให้ลูกสาวเว่ยจีจนเสร็จ จิ่งอวี๋วางเว่ยอิงลูกชายให้โจวโจวแต่งตัวต่อ ส่วนจิ่งอวี๋ก็อุ้มเว่ยจีลูกสาวขึ้นอุ้มบ้าง

 

"เว่ยอิง หนูไม่ชอบน้ำใช่มั้ยครับ" โจวโจวพูดกับลูกชายที่นอนยกแขนยกขาดิ้นอยู่ ใบหน้าเล็กๆลูกแบะแป้งเด็กลงไปเบาๆ หนูน้อยเว่ยอิงยกยิ้มเมื่อโดนคุณแม่คนสวยปะแป้ง โจวโจวใส่ชุดปลาวาฬสีน้ำเงินให้ลูกชาย ส่วนหนูน้อยเว่ยจีลูกสาวอยู่ในชุดแมวน้อยน่ารัก

 

"ปะ ลงไปหาคุณย่ากัน" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะอุ้มลูกสาวลุกขึ้น ส่วนโจวโจวอุ้มลูกชายตัวน้อยลุกขึ้นเดินตาม หนูน้อยฝาแฝดถูกอุ้มลงมายังด้านล่างที่คุณนายหม่าหวิ๋นนั่งรอหลานอยู่

 

"ว่าไงค่ะ เว่ยจีแมวน้อย" คุณนายหม่าหวิ๋นว่าก่อนจะรับลูกแมวน้อยน่ารักเข้าไปอุ้ม หนูน้อยเว่ยจีมองคุณย่าแล้วยกยิ้มให้จนเห็นลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลงไป

 

"อุ้ย...หลานสาวย่าน่าเกลียดน่าชังจริงๆ" คุณนายหม่าหวิ๋นพูดพร้อมกับก้มใบหน้าลงไปดอมดมแก้มหอมของหลานสาว

 

"คุณย่า อย่าลืมหอมเว่ยอิงด้วยนะครับ" จิ่งอวี๋พูดเมื่อโจวโจวอุ้มเว่ยอิงลูกชายนั่งลงบนโซฟาข้างๆ คุณนายหม่าหวิ๋นเงยหน้ามองหลานชายที่อยู่ในชุดปลาวาฬน้อยดูน่ารักน่าเอ็นดู

 

"มาม่ะ วาฬน้อยมาให้คุณย่าฟัดแก้มหน่อย" คุณนายหม่าหวิ๋นก่อนจนก้มหน้าฟัดแก้มกลมของหลานชายด้วย หนูน้อยเว่ยอิงยิ้มรับอย่างน่ารักน่าหลงใหลส่งให้คุณย่า

 

"ตอนนี้ล่ะยิ้มใหญ่ ทีโดนอาบน้ำล่ะร้องไห้ลั่นเชียว" จิ่งอวี๋พูดว่าลูกชายก่อนจะแย่งตัวเข้ามาอุ้มเอาไว้แทน โจวโจวนิ่งคิดพร้อมจ้องมองหน้าลูกชายเว่ยอิงที่อยู่ในอ้อมแขนของจิ่งอวี๋ เรื่องในอดีตไหลผ่านเข้ามาในหัวสมองไม่หาย จิ่งอวี๋จ้องมองโจวโจวที่ดูเงียบไปสักพัก

 

"โจวโจวครับ โจวโจว เป็นอะไรรึเปล่า" จิ่งอวี๋เรียกเมื่อเห็นโจวโจวเงียบไป โจวโจวสะดุ้งเมื่อหลุดออกมาจากภวังค์ความคิด

 

"โจว โจวไม่ได้เป็นอะไรครับ" โจวโจวพูดก่อนจะยกยิ้มส่งให้จิ่งอวี๋ ถึงปากจะบอกแบบนั้นแต่จิ่งอวี๋ก็สังเกตจากใบหน้าของโจวโจวได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากสองแฝดน้อยกินนมแล้วนอนหลับปุ๋ยอยู่ในเปลแล้วจิ่งอวี๋เลยฝากให้คุณนายหม่าหวิ๋นดู จิ่งอวี๋จูงมือโจวโจวขึ้นมาบนห้องเพื่อจะสอบถามเรื่องที่โจวโจวกังวล

 

"พาโจวขึ้นมาบนห้องทำไมครับ เดี๋ยวลูกตื่นจะทำยังไง" โจวโจวว่าหลังจากโดนจิ่งอวี๋กับกดนั่งลงไปที่ปลายเตียง

 

"ลูกเพิ่งหลับไปยังไม่ตื่นหรอก โจวโจวคิดอะไรอยู่บอกพี่ได้มั้ย อย่าคิดจะโกหกด้วยเพราะพี่รู้" จิ่งอวี๋ว่า โจวโจวก้มหน้าลงต่ำ ใบหน้าหวานคิ้วขมวดเข้าหากัน มือบางทั้งสองข้างจับกันเอาไว้จนแน่นอย่างใช้ความคิด จิ่งอวี๋เชยคางมนของโจวโจวขึ้นเงยหน้ามองจิ่งอวี๋ ดวงตาทั้งสองข้างสบตากันไปมาอย่างสื่อความหมาย โจวโจวโผเข้ากอดจิ่งอวี๋พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลริน

 

"พี่จิ่ง โจวกลัว โจวกลัวเว่ยอิงจะจมน้ำ ฮึก จมน้ำตาเหมือนต้าซู่ ฮือ...พี่จิ่ง" โจวโจวพูดในสิ่งที่กังวลพร้อมกับปล่อยน้ำตาที่กั้นเอาไว้ออกมา

 

"ทำไมคิดแบบนั้นล่ะครับ นั่นเว่ยอิงลูกของเราไม่ใช่ต้าซู่" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะยกมือขึ้นโอบกอดร่างบางของโจวโจว มือหนายกมือขึ้นลูบแผ่นหลังบางเบาๆอย่างปลอบโยน โจวโจวร้องไห้ออกมาสักพักก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย แต่เรื่องที่กังวลกับยังไม่คลายออกจากความคิด

 

"ไม่ต้องคิดมากนะโจวโจว พอลูกโตอีกหน่อยพี่จะพาลูกไปเรียนว่ายน้ำดีมั้ยครับ" จิ่งอวี๋ว่า โจวโจวพยักหน้ารับ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาที่อยู่บนผิวแก้ม ริมฝีปากบางกดจูบลงไปที่เปลือกตาหวานเบาๆ โจวโจวหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นมองจิ่งอวี๋อย่างช้าๆ ริมฝีปากอิ่มถูกจิ่งอวี๋บดจูบโจวโจวจึงหลับตาลงอีกครั้ง สิ่งที่จิ่งอวี๋พูดทำให้โจวโจวสบายใจขึ้นมาไม่น้อย

 

"พี่จิ่ง พอเถอะครับ เดี๋ยวลูกตื่น" โจวโจวว่าหลังจากโดนจิ่งอวี๋บดจูบแล้ว โจวโจวก็เอนตัวลงนอนตามแรงดันของจิ่งอวี๋ ซอกคอขาวโดนจิ่งอวี๋ซุกไซร้จนโจวโจวเคลิบเคลิ้ม แต่สติก็กลับมาเมื่อจิ่งอวี๋พยายามจะปลดเสื้อเพื่อจะดูดดุนอกสวย แต่โจวโจวก็ห้ามไว้ซะก่อน เพราะน้ำนมหวานนี่เป็นของลูกน้อยฝาแฝดไม่ใช่เป็นของจิ่งอวี๋

 

"ชิมนิดหนึ่งไม่ได้หรอครับ" จิ่งอวี๋ว่าด้วยใบหน้างอง้ำ โจวโจวส่ายหน้าไปมาปฏิเสธของคำร้องขอของจิ่งอวี๋ทันที จิ่งอวี๋ถอนหายใจแล้วพลิกตัวลงนอนหงายข้างๆโจวโจว

 

"คนใจร้าย" จิ่งอวี๋ว่าเสียงงอน โจวโจวยกยิ้มก่อนจะพลิกตัวกอดจิ่งอวี๋โดยใบหน้าหวานแนบอกเอาไว้

 

"โจวให้ชิมนิดหนึ่งก็ได้" โจวโจวว่าเขินๆใบหน้าขาวแดงก่ำ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วผลักโจวโจวให้นอนหงายทันที มือหนาปลดเสื้อที่โจวโจวใส่อยู่ให้แหวกออกช้าๆ โจวโจวเอียงอายจนต้องหันหน้าไปมองข้างๆแทนมองจิ่งอวี๋ เต้มนมสวยลอยขาวเด่นอยู่ตรงหน้าจิ่งอวี๋ค่อยๆโน้มหน้าลงไปช้าๆ ปากบางงับจุกนมเมียรักแล้วค่อยๆดูดที่จุกนมเบาๆ

 

"อ่ะ" เสียงครางของโจวโจวดังขึ้น อารมณ์จิ่งอวี๋เริ่มเร่าร้อนจนขยับดูดเต้าอย่างเคลิบเคลิ้ม น้ำนมสีขาวรสหวานไหลซึมเข้าลำคอจนจิ่งอวี๋ไม่อยากจะผละปากออก โจวโจวกัดปากล่างแน่นเมื่อเก็บอาการความเสียวซ่านเอาไว้ จิ่งอวี๋ดูดกับฝาแฝดดูดอารมณ์มันต่างกันลิบลับเลย น้ำนมช่างหอมหวานจนจิ่งอวี๋ดูดดุนจุกนมอย่างหิวกระหาย

 

"พี่ติดกระดุมให้นะครับ" จิ่งอวี๋พูดกับโจวโจวที่นั่งหน้างออยู่บนเตียง มือบางกำลังติดกระดุมเสื้อของตัวเองอยู่ ส่วนกางเกงนั้นถูกจิ่งอวี๋โยนทิ้งอยู่ข้างเตียงแล้ว

 

"พี่จิ่งไม่ต้องยุ่งเลยนะ โจวบอกให้ชิมนิดเดียวไง แล้วพี่จิ่งก็...เฮ้ย...ไม่พูดแล้ว" โจวโจวพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ จิ่งอวี๋ยกยิ้มพร้อมขยับตัวที่ไร้เสื้อผ้าเข้าโอบกอดโจวโจวเอาไว้

 

"จะกลัวทำไมล่ะครับ พี่ใส่ถุงแล้ว โจวไม่ท้องหรอก" จิ่งอวี๋พูดกระซิบใบหูแดงของโจวโจวเบาๆ โจวโจวก้มหน้าลงต่ำด้วยความขัดเขิน อุตส่าห์ยอมให้จิ่งอวี๋ชิมน้ำนมแต่จิ่งอวี๋เล่นชิมเขาทั้งตัวแบบนี้ไม่ให้งอนได้ยังไง

 

"ป่านนี้ฝาแฝดคงตื่นแล้ว" โจวโจวว่า จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วกดหอมแก้มขาวเบาๆ โจวโจวมองค้อนจิ่งอวี๋ด้วยหางตาทันที

 

"โอ๋ๆๆ ไม่งอนนะ เดี๋ยวพี่พาไปล้างตัว" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะอุ้มโจวโจวขึ้น จิ่งอวี๋พาโจวโจวเข้าห้องน้ำแล้วอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ทันที ใช้เวลาไม่นานนะจิ่งอวี๋กับโจวโจวก็ลงมายังห้องข้างล่างที่ลูกฝาแฝดอยู่ เสียงจุจากคุณนายหม่าหวิ๋นดังลอดออกมาจากประตูทันที นั่นหมายความว่าเจ้าฝาแฝดน้อยตื่นแล้วแล้วก็คงกินนมจากขวดเรียบร้อย

 

"อ้าว มากันแล้วหรอลูก" คุณนายหม่าหวิ๋นถามยิ้มๆ โจวโจวหน้าแดงก่ำอย่างเก็บอาการไม่อยู่ว่าหายไปไหนมา

 

"ครับแม่ ผมกับโจวโจวคุยกันเสร็จแล้ว" จิ่งอวี๋ว่า คุณนายหม่าหวิ๋นยกยิ้มอย่างรู้ทัน โจวโจวอายม้วนจนไม่รู้จะหันหน้าหลบไปทางไหน อยากจะบิดจิ่งอวี๋ให้เนื้อเขียวจริงๆ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะอยู่ต่อหน้าคุณนายหม่าหวิ๋นแบบนี้

 

"จิ่งอวี๋ ออกมาคุยกับแม่ข้างนอกหน่อย" จิ่งอวี๋ถูกคุณนายหม่าหวิ๋นเรียกตัวออกไปคุยข้างนอก โจวโจวเงยหน้ามองตามจิ่งอวี๋ที่เดินผ่านหน้าเข้าไป ฝาแฝดน้อยนอนเล่นตาแป๋วอยู่บนที่นอนอย่างคึกคัก

 

"แม่ยืมตัวจิ่งอวี๋แปบหนึ่งนะลูกโจวโจว" คุณนายหม่าหวิ๋นพูด โจวโจวพยักหน้ารับแล้วส่งยิ้มหวานให้คุณแม่สามี

 

"คุณแม่มีอะไรจะคุยกับผมครับ" จิ่งอวี๋ถามขึ้นหลังจากโดนคุณนายหม่าหวิ๋นลากตัวออกมาจากห้องนั่งเล่น

 

"จิ่งอวี๋ลูกได้คุยเรื่องแต่งงานกับโจวโจวบ้างรึเปล่า ตอนนี้น้องมีลูกแล้วนะ แกไม่คิดจะแต่งงานกับน้องหรอ" คุณนายหม่าหวิ๋นพูดกับลูกชาย

 

"ผมไม่ได้คุยกับน้องเลยครับแม่ วันๆก็ได้แต่เลี้ยงลูก เรื่องอื่นก็เลยไม่ได้คิดเลยครับ" จิ่งอวี๋บอกคุณนายหม่าหวิ๋น

 

"งั้นเดี๋ยวกลับออกไปก็ไปคุยกับน้องล่ะ ทำน้องท้องมีลูกสองคนแล้ว ไม่รู้จักคิดบ้าง" คุณนายหม่าหวิ๋นว่าจิ่งอวี๋เสียงดุ จิ่งอวี๋พยักหน้าหงึกหงักรับคำสั่ง

 

"เดี๋ยวผมจะไปคุยกับน้องเดี๋ยวนี้แหละครับ" จิ่งอวี๋พูดแล้วเดินออกไปจากห้อง คุณนายหม่าหวิ๋นมองตามหลังลูกชายแล้วส่ายหน้าไปมา

 

"โจวโจว พี่มาแล้วครับ" จิ่งอวี๋เปิดประตูห้องแล้วเดินเข้ามา โจวโจวกำลังป้อนนมน้องเว่ยจีอยู่ตรงอก จิ่งอวี๋เดินเข้ามาในห้องช้าๆแล้วนั่งลงข้างๆโจวโจว หนูน้อยเว่ยจีหลับตาพริ้มพร้อมกับปากเล็กๆนั่ยกำลังดูดเต้านมสวยของแม่อยู่

 

"อร่อยค่ะ เว่ยจี" จิ่งอวี๋พูดกับลูกสาวคนเล็ก จมูกโด่งกดลงไปที่แก้มใสด้วยความเอ็นดู ดวงตาหวานลืมตาขึ้นมาเล็กน้อยแล้วหลับตาลงต่อ

 

"อย่ากวนลูกสิครับ เว่ยจีกำลังจะหลับแล้ว" โจวโจวว่าปรามเมื่อจิ่งอวี๋ยังก้มหน้าหอมแก้มยุ้ยๆของลูกสาวอยู่ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วขยับตัวขึ้นกดจมูกลงไปที่แก้มใสของโจวโจวเบาๆ

 

"พี่จิ่ง" โจวโจวเรียกจิ่งอวี๋เสียงดุ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วอุ้มหนูน้อยเว่ยอิงขึ้นมาฟัด แก้มยุ้ยกลมของลูกชายโดยจิ่งอวี๋ฟัดเอาฟัดเอาด้วยความหมั่นเขี้ยว ปากน้อยของลูกชายเผยรอยยิ้มด้วยความถูกใจ

 

"โจวโจวครับ คุณแม่ให้มาถามเรื่องกางแต่งงานของเรา โจวโจวจะว่ายังไงครับ" หลังจากลูกน้อยนอนหลับแล้ว จิ่งอวี๋ก็มานอนกอดโจวโจวที่่ข้างหลังของโจวโจว โจวโจวเอียงหน้ามองหน้าจิ่งอวี๋น้อยๆทางด้านหลัง

 

"โจวพูดตามตรงเลยว่า โจวไม่อยากแต่งงาน โจวอยากอยู่เงียบๆแบบนี้ โจวไม่อยากให้คนอื่นที่ไหนก็ไม่รู้มามองว่าโจวคือตัวประหลาด พี่จิ่งพี่จะโกรธมั้ยถ้าโจวไม่อยากแต่งงานอ่ะ" โจวโจวพูดก่อนจะหันหลังไปกอดจิ่งอวี๋ ใบหน้าหวานซบลงบนอกแกร่งตรงตำแหน่งหัวใจของจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋ยกมือหนาขึ้นโอบแล้วลูบบนแผ่นหลังเล็กเบาๆ

 

"คุณแม่ครับ ผมถามน้องแล้วเรื่องแต่งงาน โจวโจวบอกว่าเขาไม่อยากแต่ง เขาอยากอยู่เงียบๆแบบนี้" จิ่งอวี๋พูดกับคุณนายหม่าหวิ๋น คุณนายหม่าหวิ๋นพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่จิ่งอวี๋พูด

 

"ถ้าน้องไม่อยากแต่งก็ไม่เป็นไร แม่เข้าใจ แต่ลูกกับน้องต้องจดทะเบียนสมรสกัน แม่ถึงจะวางใจได้" คุณนายหม่าหวิ๋นพูด จิ่งอวี๋พยักหน้าเห็นด้วยทันที

 

"ครับ ผมจะบอกกับน้องเรื่องนี้เอง" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะเดินจากคุณนายหม่าหวิ๋นออกไป โจวโจวนั่งเล่นกับลูกอยู่ในห้องนั่งเล่นเหมือนเคย ผ่านไปอาทิตย์จิ่งอวี๋กับโจวโจวก็จดทะเบียนสมรสเรียบร้อย โดยมีคุณนายหม่าหวิ๋นเป็นพยาน

 

"เว่ยอิง ว่ายน้ำมาหาพ่อสิลูก" จิ่งอวี๋ยืนตบมือเรียกลูกชายอยู่กลางสระว่ายน้ำ เว่ยอิงหนูน้อยวัยห้าขวบยืนเก้ๆกังๆอยู่บนขอบสระ น้ำในสระทำให้หนูน้อยหวาดกลัวจนไม่กล้าก้าวขาออกไป

 

"เว่ยอิงกลัวครับพ่อจิ่ง เว่ยอิงกลัว" หนูน้อยพูดพร้อมกับแบะปากเหมือนจะร้องไห้ เนื้อตัวสั่นทุกทีที่ได้เห็นสระน้ำกว้างใหญ่แบบนี้

 

"เว่ยอิง หนูว่ายน้ำเป็นแล้วนะลูก ลูกลืมไปแล้วหรอ" จิ่งอวี๋พูดบอกลูกชาย เว่ยอิงจ้องมองผู้เป็นพ่ออยู่กลางสระอย่างใช้ความคิด

 

"แม่โจวขา แม่โจวว่าพ่อจิ่งจะชอบเค้กใบเตยที่เว่ยจีตั้งใจทำมั้ยค่ะ" หนูน้อยเว่ยจีวัยห้าขวบพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ในมือถือเค้กใบเตยเนื้อนุ่มที่เจ้าตัวเป็นคนทำเอาไว้ในมือ

 

"พ่อจิ่งต้องชอบแน่ๆค่ะ" โจวโจวพูดพร้อมกับยกมือบางขึ้นลูบผมเปียกของลูกเบาๆ หนูน้อยยิ้มแป้นมองดูเค้กใบเตยสีเขียวด้วยความดีใจ โจวโจวพร้อมกับหนูน้อยเว่ยจีลูกสาวเดินตามกันไปที่สระว่ายน้ำหลังบ้าน ที่จิ่งอวี๋พาลูกชายไปลองว่ายน้ำสระใหญ่ๆครั้งแรก

 

"แม่โจวครับ เว่ยอิงกลัว" พอเห็นโจวโจวเดินเข้ามา ลูกชายเว่ยอิงตัวแสบก็วิ่งเข้าไปกอดแม่ทันที โจวโจวทรุดตัวคุกเข่าแล้วโอบกอดลูกชายอย่างปลอบโยน

 

"กลัวอะไรครับลูก พ่อจิ่งก็อยู่ในน้ำ หนูจะกลัวอะไรลูกเว่ยอิง" โจวโจวพูดกับลูกชาย จิ่งอวี๋ว่ายน้ำเข้ามาหาทั้งสามคนข้างขอบสระ

 

"พ่อจิ่ง เว่ยจีทำเค้กใบเตยมาให้ชิมค่ะ" เว่ยจีหนูน้อยถักผมเปียพูดกับพ่อ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วใส่เสื้อคลุมเดินมาหาลูกสาวทันที

 

"ไหนค่ะ มาให้พ่อชิมสิ" จิ่งอวี๋พูด หนูน้อยเว่ยจีเผยยิ้มแล้วตักเค้กใบเตยป้อนใส่ปากจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋เคี้ยวไปช้าๆพร้อมกับจ้องใบหน้าหนูน้อยที่ยืนลุ้นผลงานของตัวเองอยู่

 

"เค้กของเว่ยจีอร่อยมากเลยครับ เว่ยจีของพ่อเก่งที่สุดเลย" จิ่งอวี๋พูดชมลูกสาว หนูน้อยเว่ยจีดีใจจึงโผเข้ากอดจิ่งอวี๋ เว่ยอิงเห็นจิ่งอวี๋ชมน้องว่าเก่งจนเจ้าตัวน้อยแบะปาก น้ำตาเม็ดเล็กไหลอาบแก้มจนโจวโจวต้องกอดปลอบ

 

"ร้องไห้ทำไมครับเว่ยอิง" โจวโจวถามลูกชายตัวน้อย หนูน้อยสะอื้นไห้พร้อมกับโอบกอดโจวโจวไม่ยอมห่าง

 

"เว่ยอิงอยากเป็นคนเก่งของพ่อจิ่งบ้าง" หนูน้อยตอบเสียงสั่น โจวโจวยกยิ้มแล้วโอบกอดลูกชายตัวน้อยเบาๆ

 

"เด็กโง่ ลูกก็ต้องเป็นคนเก่งของพ่อกับแม่อยู่แล้ว" โจวโจวว่าแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น จิ่งอวี๋อุ้มลูกสาวแล้วเดินเข้าไปหาโจวโจวที่กอดลูกชายอยู่

 

"เว่ยอิงเป็นคนเก่งของพ่อจิ่งนะครับ พ่อภูมิใจในตัวหนูมากๆ" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะก้มลงจูบหัวกลมของลูกเบาๆ หนูน้อยเว่ยอิงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยกมือน้อยๆเช็ดน้ำตาออก

 

"ต่อไปนี้เว่ยอิงจะเป็นคนเก่งของพ่อจิ่งกับแม่โจวครับ" หนูน้อยพูดด้วยสายตาที่มุ่งมั่นและเข้มแข็ง จิ่งอวี๋กับโจวโจวยกยิ้มแล้วดึงเจ้าตัวน้อยสองคนเข้ามากอด

 

"เว่ยอิงกับเว่ยจี คือคนเก่งที่สุดของพ่อกับแม่นะครับ" จิ่งอวี๋พูด โจวโจวยกยิ้ม ทั้งสี่คนพ่อแม่ลูกต่างพากันยกยิ้มอย่างมีความสุข

 

ไม่ว่าความรักจะเกิดขึ้นมาแบบไหนเวลาไหน ถ้าเราเกิดมาเพื่อคู่กันแล้ว ไม่ว่าจะมีอุปสรรคขนาดไหนยังไงเราก็ได้รักกันอยู่ดี

 

 

 

 

จบอีกเรื่องแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านจนจบนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันตั้งแต่ต้นจนจบ ส่วนเรื่องใหม่ไม่รู้จะแต่งเมื่อไหร่นะคะยังไม่ได้คิดเลย รอติดตามกันต่อไปนะ 🙏ขิอบคุณมากๆค่ะ

ความคิดเห็น