ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER 1 สร้อยข้อมือเจ้าปัญหา

ชื่อตอน : CHAPTER 1 สร้อยข้อมือเจ้าปัญหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2562 23:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 1 สร้อยข้อมือเจ้าปัญหา
แบบอักษร

EP 1

 

ร่างสูงโปร่งในชุดไพรเวตยืนรับลมทะเลสูดอากาศแต่เพียงลำพัง กระดุมเสื้อถูกปลดออกลงมาเกือบหมดเผยให้เห็นซิคแพ็คเรียงตัวกันสวยงามเสียงคลื่นซัดไปมาทำให้เอกราชปลดปล่อยความคิดต่าง ๆ ไปตามสายลม บุหรี่มวนที่สามถูกมอดดับไป

 

“ไอ้เอกราชไม่เข้าไปข้างในหรอวะ?” เสียงของอัศวินหนึ่งในเพื่อนรักถาม

 

“พวกมึงเต็มที่เลยกูขอเดินเล่นสักหน่อย เดี๋ยวตามเข้าไป” เขาตะโกนบอกอัศวิน ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดอีกมวน

 

“เออ ให้ไวนะมึงอย่าทำตัวเป็นพระเอกเอ็มวีนาน”

 

“เออ” เอกราชตอบรับพร้อมกับคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยแต่อยู่ดี ๆ ก็มีความคิดแวบเข้ามาในหัว เด็กที่ทำให้เขาเจ็บปวดเมื่อกลางวัน

 

“อะ....โอ้ยยยยยยยย!!” คิ้วหนาขมวดยุ่งเมื่ออยู่ดี ๆ ก็ได้ยินเสียงคนร้องดังขึ้นมาแค่เพียงเขาเดินได้ไม่กี่ก้าว

 

“จะ...เจ็บนะ!!!” เมื่อหันไปมองยังต้นตอของเสียงก็เจอเจ้าของเสียงที่ร้องโอดโอยเพราะเอกราชกำลังเหยียบไม้ที่มันทับท่อนขาเธออยู่

 

“เธอเป็นใคร? แล้วเข้ามาที่นี่ได้ยังไง?”

 

“จะเป็นใครไม่สำคัญหรอก แต่นายกำลังเหยียบท่อนไม้ที่มันทับขาฉันอยู่” ถึงอย่างนั้นเอกราชก็ยอมยกเท้าออกเพื่อให้เธอได้เป็นอิสระ ดวงตากลมโตตวัดมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างเอาเรื่อง

 

“เข้ามาขโมยของรึไง ไม่รู้หรอว่านี่เป็นบ้านพักส่วนตัว”

 

“นี่! ลุงใครเขาอยากจะเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของลุงไม่ทราบ ถ้าไม่มีเหตุจำเป็นฉันไม่เข้ามาในนี้หรอก” เอกราชชะงักไปกับสรรพนามที่เธอใช้เรียกเขาก่อนที่คิ้วเรียวจำขมวดกันยุ่งเป็นปมอีกครั้ง

 

“จะมากไปแล้วนะ!! ใครเป็นลุงเธอ”

 

“ก็ไม่ให้เรียกลุงจะให้เรียกว่าอะไรล่ะก็แก่ซะขนาดนี้” เอกราชแทบจะพุ่งเข้าไปบีบคอขาวระหงนั่นอยู่แล้วเชียว

 

“ปากดีนักนะ มานี่ไปนอนเล่นกินข้าวแดงในคุกหน่อยเป็นไง”

 

“เฮ้ยยยยย!!! ไม่เอานะลุงหนูยังไม่ได้ขโมยอะไรในบ้านลุงเลยนะ”

 

“ไม่ได้ขโมยสิโดนจับได้ซะก่อน ไปคุยกันที่สถานีตำรวจ”

 

“ไม่ไปนะ หนูไม่ไป!!!! ช่วยด้วยค่าาาาาาคนแก่ทำร้ายเด็ก ช่วยด้วยยยย”

 

“เฮ้ย! ไอ้เอกเกิดอะไรขึ้นวะ” อัศวินที่ดูแลฟ้าใสและดาลินอยู่ในบ้านรีบเดินออกมาดูเพราะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังเข้าไปข้างใน

 

งับ!!

 

“โอ้ยยยยยย!!! ปล่อยนะยัยเด็กแสบ!!!” แขนแกร่งถูกเด็กสาวที่เอกราชหาว่าเธอเป็นขโมยกัดเข้าไปเป็นเต็มแรง

 

ปั้วะ!!!

 

“โอ้ยยยยยยยย!!!!!”

 

“จำไว้นะลุงหนูไม่ได้ขโมยของบ้านลุง แล้วก็ไม่ไปสถานีตำรวจด้วย ไปแล้วนะบาย” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็รีบวิ่งหนีเอาตัวรอดออกไปทันที

อาการจุกจากที่โดนเด็กแสบนั่นเตะเข้าตรงเป้าพอดีทำเอาเอกราชนั่งนิ่งลงไปกองกับพื้นแทบขยับไปไหนไม่ได้

 

“พี่เอกราช ไหวมั้ยคะ?” ฟ้าใสที่เดินตามออกมาติด ๆ แสดงความเป็นห่วงเป็นใยเพราะเห็นสีหน้าของคนที่นั่งอยู่กับพื้นไม่ค่อยดีนัก

 

“ยัยเด็กแสบ อย่าให้เจอก็แล้วกันฉันไม่เอาเธอไว้แน่!!”

 

พรืดดดดดด

 

“นี่เราคิดถึงเรื่องยัยเด็กแสบนั่นได้ยังไงวะ อย่าให้เจออีกแล้วกัน” เอกราชสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดของเด็กสาวที่ทิ้งความเจ็บปวดเมื่อตอนกลางวันเอาไว้ให้เขา

 

“หืมมม สร้อยใครวะ??” เอกราชมองสร้อยข้อมื้อที่ติดอยู่กับนาฬิกาข้อมือของเขา สายตาเฉี่ยวคมจดจ้องไปที่สร้อยข้อมื้อที่มีจี้รูปดาวประดับ แน่นอนว่ามันไม่ใช่ของเขาแต่ทำไมถึงมาติดอยู่ที่นาฬิกาข้อมือของเขาได้

 

Rrrrrr

 

“ครับ”

 

(คุณเอกราชคะ ที่บริษัทมีปัญหานิดหน่อยค่ะทางบอร์ดบริหารคัดค้านในการก่อสร้างโรงแรม งบประมาณในการสร้างมากเกินไป)

 

“อืม เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมเข้าไปตอนเช้านัดประชุมบอร์ดบริหารได้เลย”

 

ติ้ด!

 

จากที่คิดว่าจะได้มาพักผ่อนกับเพื่อนหลายวัน เอกราชก็ต้องกลับก่อนเพราะบริษัทของพ่อที่เขาเข้ามาบริหารจัดการหลังจากเรียนจบแล้วเกิดปัญหา แน่นอนว่าเหล่าบอร์ดบริหารไม่พอใจที่เด็กจบมาไม่ตรงสายเข้ามาบริหารบริษัทยักษ์ใหญ่ แต่เอกราชก็ใช้เวลาหลายปีในการพิสูจน์ตัวเองว่าเขาสามารถดูแลบริษัทนี้ได้

 

“นั่นสร้อยข้อมือของเราอยู่กับอีตาลุงนั่นหนิ จะไปเอากลับมายังไงดี” เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มยืนหลบอยู่หลังพุ่มไม้กัดริมฝีปากบางอย่างใช้ความคิด ราวเกือบชั่วโมงที่เธอหาสร้อยข้อมือสิ่งของชิ้นเดียวในชีวิตที่สำคัญสำหรับเธอ เป็นของชิ้นเดียวที่แม่ของเธอทิ้งเอาไว้ให้ก่อนจะจากเธอไปโดนที่ไม่หวนคืน

 

“ถ้าเข้าไปขอคืนดี ๆ ต้องถูกจับส่งตำรวจแน่” แค่นึกถึงคำขู่ที่เอกราชพูดขู่เอาไว้เมื่อตอนกลางวันเด็กสาวก็ได้แต่สะบัดหัวไปมา หากว่าเขาได้เจอหน้าเธอคงจะจับเธอส่งตำรวจตามคำขู่ที่เขาพูดไว้แน่ ๆ แถมเธอยังไปทำร้ายร่างกายเขาเอาไว้อีกต่างหาก

 

“เอายังไงดีล่ะ ไอ้ลูกพีชเอ้ยไม่น่าซ่าเลยเราอีตาลุงขี้เก้กนั่นก็จะกลับแล้ว ถ้าเค้ากลับเราคงไม่ได้สร้อยคืนแน่ ๆ แต่ถ้าโผล่หน้าไปเจอเค้าตอนนี้คงโดนจับส่งตำรวจแน่ ๆ เลยเรา” คิ้วเรียวสวยขมวดจรดกันเป็นปม สองเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปในพื้นที่บ้านพักส่วนตัวชะงักเอาไว้ไม่กล้าที่จะเข้าไปเพราะนึกถึงพฤติกรรมที่ได้ทำเอาไว้เมื่อตอนกลางวัน แถมยังนึกถึงคำขู่ที่เขาพูดเอาไว้อีกต่างหาก

 

“แต่ถ้าไม่เข้าไปแกจะไม่ได้สร้อยคืนเลยนะลูกพีช แถมไม่รู้ด้วยว่าเขาเป็นคนที่ไหน จะไปเอาคืนก็ไม่ได้แล้วนะเว้ย”

 

กริ้ก!!

 

ขณะที่เด็กสาวกำยังยืนถกเถียงกับความคิดของตัวจู่ ๆ ก็มีบางสิ่งบางอย่างจ่ออยู่ตรงเอวบาง เหมือนร่างกายถูกสาปไปชั่วขณะร่างกายที่เคยขยับเขยื้อนไปมาแข็งทื่อราวกับหุ่นยนต์ ลมหายใจติดขัดขึ้นมาทันที

 

“ไม่ต้องออกแรงตามหาให้เหนื่อยก็มีเหยื่อมาติดกับซะแล้ว” น้ำเสียงทุ้มกระซิบที่ข้างใบหูเล็กทำเอาเด็กสาวหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว ร่างกายสั่นเทาไปมาเมื่อปลายกระบอกปืนเลื่อนขึ้นมาจ่อตรงกับขยับข้างซ้ายทำให้หางตาเหลือบมองเห็นปืนสีดำเงาวับนั่นได้ชัดเจน เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามกรอบหน้าเรียวราวกับหัวใจจะหยุดเต้นเอาเสียดื้อ ๆ

 

“ฉะ....ฉันไม่ได้เข้ามาขโมยของ ตะ....แต่สร้อยที่ติดนาฬิกาคุณไปมันเป็นของฉัน” เอกราชหยิบสร้อยข้อมือที่ติดกับนาฬิกาของเขาออกมาจากกระเป๋ากางเกงขาสั้นพร้อมกับจ้องมองมันด้วยสายตาว่างเปล่า

 

 

 

 

...............

เปิดเรื่องก็เอาซะแล้ว ฝากติดตามด้วยน๊าาาา

อย่าพึ่งทิ้งเค้าน๊าาา ได้โปรดดดดด 💓

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว