facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

62.รอยยิ้มของนาย

ชื่อตอน : 62.รอยยิ้มของนาย

คำค้น : 62.รอยยิ้มของนาย

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 329

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2562 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
62.รอยยิ้มของนาย
แบบอักษร

เสียงของหญิงสาวดังขึ้นก่อนที่อัลเตอร์จะพูดออกมา 

“มาทำอะไรที่นี่ ยัยนักบวช” 

“ก็มาซื้อของสิค่ะ อัลเตอร์เนี่ยชอบถามอะไรแปลกๆ” 

โจนเดินเข้ามาจับมือของผมก่อนจะยิ้มอ่อนๆให้อัลเตอร์ 

“ขอยืมตัวเขาหน่อยจะได้มั้ยค่ะ” 

“ไม่ได้ เขาเป็นของฉันคนเดียว” 

โจนที่ได้ยินก็หัวเราะออกมาก่อนที่จะพูดออกมา 

“คู่รักคู่นี้ อยู่ห่างกันไม่ได้เลยนะคะ” 

ผมเดินเข้าไปหาโจนก่อนที่จะพูดออกมา 

“เรื่องใหญ่สินะ” 

ผมหันกลับไปลูบหัวของอัลเตอร์ก่อนจะยิ้มให้เธอและพูดออกมา 

“เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมา เธอกลับไปรอที่บ้านก่อนได้เลยนะ” 

“ถ้านายพูดแบบนั้นละก็...” 

ผมกับอัลเตอร์แยกทางกันก่อนที่โจนจะลากผมมาคุยแต่ว่าผมก็ถามโจน 

“นี่สำหรับเธอ เธอรู้สึกยังไงกับอัลเตอร์” 

โจนที่ได้ยินคำถามของผมก็เงียบไปสักพักก่อนที่จะตอบกลับมา 

“อัลเตอร์ก็เหมือนน้องสาวค่ะ ถึงจะขี้บ่น แต่ว่าจริงๆก็เป็นคนที่นิสัยดีค่ะ” 

“งั้นหรอ” 

ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่โจนจะพูดออกมา 

“อัลเตอร์ เป็นพวกปากไม่ตรงกับใจหรือง่ายๆก็ซึนเดเระค่ะ มาโคโตะคุงจำได้มั้ยค่ะ ตอนที่มาโคโตะคุงอยู่นอกบ้านสามวัน อัลเตอร์น่ะวิ่งตามหามาโคโตะไปทั่วเลยน่ะค่ะ ถึงแม้ฝนจะตกอย่างหนักแต่ว่าเธอก็ยังตามหาตัวคุณแถมอีกอย่างเธอชอบเค้กที่คุณทำให้มากเลยน่ะค่ะ” 

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนในวินาทีนั้นจะเจอเด็กสาวผมสีม่วงที่กำลังเดินอยู่กับเด็กหนุ่ม 

“น้องเงียบ” 

“ท่านมาโคโตะ” 

ฮันซันแห่งความเงียบวิ่งเข้ามาหาผมก่อนที่เด็กหนุ่มจะเดินเข้ามา 

“มาโคโตะงั้นหรอ” 

“อ้าวยูคุง” 

“หุบปากไปเลย” 

ยูหัวเสียหลังจากที่โดนผมทักทายไปก่อนที่ผมจะพูดยั่วยุยู 

“เรื่องของนายโดนปิดไปแล้วนิ” 

“เงียบไปเลยนะ” 

ผมหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา 

“ก็คนมันไม่อ่านเรื่องของนายนิ” 

“เออๆ ฉันไปละ” 

ในวินาทีนั้นยูได้เดินจากไปก่อนที่ฮันซันแห่งความเงียบจะบอกลาผมและวิ่งตามยูไป 

“แล้วเจอกันใหม่นะคะ ท่านมาโคโตะ” 

ผมถอนหายใจก่อนที่โจนจะเดินเข้ามาตบหลังผมเบาๆ 

“คือว่า มาโคโตะคุง ตอนนี้เรามาถึงแล้วละค่ะ” 

“ถึงที่ว่า...คือ...” 

รอบๆตัวผมเต็มไปด้วยหุบเขามากมายก่อนที่เด็กสาวผมสีทองจะเดินเข้ามา 

“มาช้านะ” 

“เสียงแบบนี้...เอเรซคิกัลงั้นหรอ” 

ผมหันไปตามเสียงก่อนเอเรซคิกัลป์จะหน้าแดงขึ้นมาก่อนที่จะส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินเข้ามาหาผม 

“มีเรื่องอยากจะให้นายช่วยนะ พอดีมันมีวิญญาณชั่วร้ายที่หนีจากฉันไปได้ ก็เลยอยากให้นาย...” 

“ต้องการตัวฉันงั้นหรอ” 

เสียงของใครบางคนดังขึ้นก่อนที่ผมจะหันไปแต่ว่าในวินาทีนั้น 

“ชิน...แกเองงั้นหรอ” 

ในวินาทีนั้นแขนของผมถูกชินจับเอาไว้ก่อนจะหักไปด้านหลังและกดผมลงไปกับพื้น 

“เร็วมาก” 

เอเรซคิกัลป์ที่เห็นจึงตั้งท่าพร้อมที่จะต่อสู้แต่ว่าก็ถูกชินเตะกระเด็นออกไปแต่ว่าผมก็ลุกขึ้นมาก่อนที่จะกระโดดเข้าไปรับตัวของเอเรซคิกัลแต่ว่าในวินาทีนั้นโซ่จำนวนมากก็เข้ามารัดตัวผมเอาไว้ก่อนที่ชินจะเดินเข้ามาและเอามือของตัวเองแทงทะลุตัวผม 

“อะ” 

ผมกระอักเลือดออกมาก่อนที่ชินจะดึงมือออกแต่ว่าในวินาทีนั้นผมก็เตะเข้าไปที่หน้าของชินก่อนที่ตัวเองจะล้มลงมานอนกับพื้น 

“ที่นายชนะฉันได้ อย่าคิดว่าตอนนั้นฉันเอาจริงนะ” 

ชินพุ่งเข้ามาก่อนที่จะใช้มือซ้ายของตัวเองบีบคอของผมก่อนที่จะยกตัวผมขึ้นลอยกับอากาศ 

“แกน่ะ แค่ตายไปก็พอ” 

นั้นสินะถ้าฉันตายไปก็คงไม่ต้องทรมานอยู่แบบนี้หรอกแต่ว่า 

ผมใช้มือทั้งสองข้างบีบแขนของชินเอาไว้ก่อนที่วินาทีนั้นเอเรซคิกัลจะใช้อาวุธของเธอปักลงไปที่พื้นและมีเสาจำนวนมากขึ้นมาก่อนที่ไฟฟ้าจะเข้ามาโจมตีชินและตัวผมก่อนหยุดออกมาก่อนที่โจนจะวิ่งเข้ามารับตัวของผมเอาไว้ 

“มาโคโตะคุง เป็นไรมั้ยค่ะ” 

“อะ...อะ...อะ...หายใจไม่ออก...เอเรซเราถอยกันก่อน” 

“แต่ว่า” 

ผมกำหมัดแน่นก่อนจะพูดออกมา 

“ถอยก่อน” 

“เข้าใจแล้ว” 

ในวินาทีนั้นเอเรซคิกัลพาตัวผมและโจนกลับมาส่งที่บ้านแต่ว่าอัลเตอร์ก็เปิดประตูออกมาทันที 

“ไปทำอะไรกันมา” 

“คือว่า...เรื่องมันยาว” 

ในวินาทีนั้นผมล้มลงไปกับพื้นก่อนที่โจนจะจับที่หัวของผม เธอผมสีหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะพูดออก 

“ตัวร้อนมากเลยค่ะ แถมบาดแผลยังสาหัส ครั้งนี้ฉันผิดเองค่ะทั้งๆที่มาโคโตะคุงตั้งใจจะมาเที่ยวกับอัลเตอร์แต่ว่าฉัน...” 

อัลเตอร์ที่ได้ยินก็ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะพูดต่อ 

“ชั่งเถอะ เดี๋ยวฉันจะจัดการเธอทีหลัง แต่ว่าพอหมอนั้นเข้ามาก่อน” 

เอเรซพามาโคโตะเข้ามาในบ้านก่อนที่จะอัลเตอร์จะลงมานั่งข้างๆตัวผม 

“หายไวๆนะ มาสเตอร์” 

ในวินาทีนั้นผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะจับมือของอัลเตอร์เอาไว้ 

“นี่...อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ” 

“แต่ว่า...” 

อัลเตอร์หันหน้าหนีก่อนที่ผมจะพูดออกมา 

“ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก เธอไม่ผิดสักหน่อย คนที่ผิดน่ะ...มันฉันต่างหาก...” 

ในวินาทีนั้นน้ำตาของมาโคโตะหลั่งออกมาเต็มแก้มก่อนที่จะพูดออกมา 

“ฉันน่ะไม่ได้แข็งแกร่งอะไรเลย ฉันไม่เคยคิดอยากจะต่อสู้เลย ฉันแค่อยากจะใช้ชีวิตแบบคนปกติที่ไม่ต้องต่อสู้ แต่ว่าถึงแบบนั้นฉันเองก็อยากจะอยู่กับคนรัก ฉันอยากอยู่กับเธอ อยากอยู่กับอัลเตอร์ก็แค่นั้น” 

อัลเตอร์ที่ได้ยินแบบนั้นกำมือของผมแน่นก่อนที่ผมจะพูดออกมา 

“ถ้าเธอมีอยู่ในโลกของฉันมันก็ดีน่ะสิ ไม่ใช่ในโลกอนิเมะ แต่เป็นโลกแห่งความเป็นจริงมันอาจจะดีกว่านี้ก็...ได้” 

ในวินาทีนั้นมาโคโตะค่อยๆสลบไปก่อนที่อัลเตอร์จะล้มตัวลงไปนอนข้างๆก่อนจะพูดออกมา 

“นี่ ฉันอยากเห็นรอยยิ้มที่แท้จริงของนายอีกครั้งจังนะ ตอนนี้ฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่าใจในของนายคิดอะไรแต่ว่ามีอยู่เดียวที่ฉันรู้คือ นายน่ะรู้สึกผิดและทุกข์ทรมานตลอดเลยสินะ” 

*****************************************************************

ตอนพิเศษท้ายตอน

"ฮินาโกะจัง ผมเอาของมาให้แล้วนะ"

"อืมขอบคุณมาก"

ผมวางของลงกับพื้นก่อนจะพูดกับฮินะโกะ

"คือว่าสามีของเธอนะ เป็นเบอร์เซอร์เกอร์ที่แข็งแกร่งมากเลยนะ"

"ก็็แน่อยู่แล้ว แต่ไม่ว่ายังไงนายก็สู้เขาไม่ได้"

ผมหันไปบิ้มให้ก่อนจะพูดออกมา

"ฮ่าาา ก็คงจะเป็นแบบนั้นแหละ"

ผมหันหลังให้ก่อนที่จะเดินออกจากห้องแต่ว่าวินาทีนั้นฮินาโกะพูดออกมาผมเอาผมหยุดนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบกลับ

"เลิกแสดงรอยยิ้มจอมปลอมแบบนั้นได้แล้ว"

"ก็แล้วว่าเธอต้องรู้"

"แล้วทำไมไม่แสดงความรู้สึกที่แท้จริงของนายออกมาละ"

"แบบนั้นคงทำไม่ได้หรอก เพราะความรู้สึกของฉันน่ะ มันมีแต่...."

*****************************************************************************

อาทิตย์นี้ไม่ได้เขียนเพิ่มเลย อัพจนหมดแล้วเนี่ย555พอดีช่วงนี้ติดเกม พยายามจะออกแบบให้เหมือนมาโคโตะ555 แม่งบอสแต่ละตัวก็เวลเยอะจริงๆผมพึ่งเวล42เอง บอสแม่ง50-60ละ ปวดหัวจริงๆ555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว