ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2563 01:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13
แบบอักษร

13

 

"ฮัดชิ้ว!"หานกวงจวินเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางอิดโรย ดูยังไงก็คล้ายคนจับไข้ หากแต่ยังคงรัศมีคุณชายรองตระกูลหลานได้อย่างมั่นมิคลาย

หากเมื่อคืนเขามิไปนั่งตากน้ำค้างกับตัวช่างจ้ออันดับหนึ่งของอวิ๋นเซิ่นปู้จื้อฉู่แล้วละก็ คร้านจะสบายตัวดีกว่านี้

แต่พอนึกแล้วก็คิดไปถึงใบหน้าของคนน้องเมื่อวาน ที่ส่องสว่างงดงามแข่งกับดาวบนท้องฟ้า เขาจับไข้เสียขนาดนี้ คนบอบบางเช่นเว่ยอู่เซี่ยนคงหนักหนา

 

 

 

หากแต่หลานวั่งจีคิดผิดไปเสียถนัด!

นอกจากคนที่เขานึกเป็นห่วงจะไม่เป็นไรแล้ว ยังมีหน้าระรื่นมานั่งซ้ำเติมอาการป่วยของเขาอีก

"คนที่สง่างามเสมอเช่นเจ้า มีวันที่จับไข้ด้วยรึ? 555 ข้าล่ะคิดภาพในวันที่เจ้าทรมาณเพราะพิษไข้ไม่ออกเสียจริง ภาพในครานั้นคงน่าดูไม่หยอก 555"เว่ยอู่เซี่ยนพูดกลั้วหัวเราะ มือบางที่ไม่เคยหยุดนิ่งตบโต๊ะไม้ด้านหน้าอย่างชอบใจ

"ระงับความขบขันเสียเถิดคุณชายเว่ย วั่งจีก็เป็นมนุษย์บุรุษเช่นเจ้า จับไข้ไม่สบายนั้นเป็นเรื่องปกติ"หลานซีเฉินพูดขึ้นแต่มุมปากสวยยังคงยกกระจับขึ้น รอยยิ้มขบขันปนอารีถูกถ่ายทอดออกมาให้ผู้เป็นน้องได้เห็น

"ก็ได้ๆ แต่ข้าว่านะ ให้หลานจ้านจับไข้เช่นนี้เป็นดีแล้ว จะได้ไม่ต้องบ่น คุมเข้มข้าเยี่ยงนักโทษอีก"เว่ยอู่เซี่ยนพูดเสร็จก็เบือนใบหน้าสวยไปอีกทาง เจ้าของเรื่องที่นั่งเงียบอยู่นานจึงเริ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"หากมิคุมเข้ม เจ้าคงเตลิดจนกู่กลับมิถูก"

"อ๊ะ! เจ้านี่! เจ้ามิใช่พ่อข้านะ! เหตุใดจึงต้องทำตัวเช่นข้าเป็นลูกแหง่ด้วยเล่า?"

"เจ้าเข้าใจผิดแล้ว"หลานวั่งจีพูดอธิบายด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"เข้าใจผิดเช่นไร?"

"ข้ามิได้อยากเป็นพ่อเจ้า"หลานวั่งจีก้มหน้า หลบสายตาอยากรู้อยากเห็น

"แล้วเจ้าอยากเป็นอันใดเล่า?"พอสิ้นคำถาม ใบหน้างามของคุณชายรองตระกูลหลานก็เงยขึ้นมาสบตาแขกที่มีฐานะเป็นศิษย์ในปกครองตน สายตาแวววับสื่อความนัยที่เว่ยอิงได้สบ พาเอาขนลุกเกรียวกราวไปทั้งร่าง ประกบกับอวัยวะบนอกซ้ายที่จู่ๆก็เต้นแรงจนร้าวไปทั่วอก ทำเอาเว่ยอู่เซี่ยนนั่งนิ่งแทบจะทันที ใบหน้าสวยร้อนผ่าวโดยมิรู้สาเหตุ

เพียงสบสายตากับคุณชายรองตระกูลหลานทำเอาเว่ยอิงไปไม่เป็นได้ขนาดนี้เชียวรึ!?

"อะแฮ่ม ค่อยๆเถิด ใจเย็นๆเถิดหนาวั่งจี มิได้หายไปที่ใดให้เจ้าต้องออกตามหาหรอก มิต้องรีบร้อน"

"พวกท่านคุยเรื่องอันใดกัน? ข้านั่งฟังมาจะครึ่งชั่วยามแล้วยังจับใจความมิได้เลย"เจียงเฉิงที่นั่งอยู่ด้วยพูดขึ้นกลางวง "อะไรคือมิต้องรีบร้อน สิ่งใดคือจะมิหายไป? ข้ามึนไปหมด"เสียงบ่นกระปอดกระแปดดังงุบงิบออกมาจากแขกคนใหม่ของอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ เรียกรอยยิ้มวิบวับฉาบฉายบนใบหน้าของเจ้าสำนักก่อนจะหายไปพร้อมกับลมหายใจออกของอีกคน

"วางใจเถอะคุณชายเจียง วั่งจีมิได้คิดร้ายต่อสหายของเจ้าหรอก"ประมุขหลานพูดยิ้มๆ มิรู้ได้หรอกว่าน้องของตนต้องการจะทำอะไร แต่กลับกลายเป็นว่าเขาสื่อสารกับผู้น้องได้ทันทีที่สบตาหลังจากที่ตนได้เจอกับแขกคนใหม่ของอวิ่นเซินปู้จื้อฉู่

ใครจะรู้เล่าว่า....ว่าที่ประมุขเจียงจะทำให้เขากลายเป็นหมาป่าห่มหนังแกะได้เช่นนี้

 

"เจ้านะเจ้า ป่วยเสียเอง แทนที่จะดูแลตัวเอง กลับต้องให้ข้ามารับกรรมแทนเสียนี่"เสียงบ่นกระปอดกระแปดดังขึ้นมาน้อยๆภายในห้องเงียบเชียบของหลานวั่งจี โดยที่เจ้าของห้องทำได้เพียงแค่นั่งมองนิ่งๆ

"คนที่ทำข้าป่วย มิใช่เจ้าหรืออย่างไร?"

"มิใช่น่ะสิ! เจ้าป่วยก็เพราะไปตากน้ำค้าง น้ำค้างนู่นสิที่ทำเจ้าป่วย หาได้เป็นข้าเสียหน่อย"บุคคลในปกครองของหลานจ้านชี้มือชี้ไม้ออกนอกหน้าต่างพลางพูด

แต่ในเมื่อมิยอมรับ คุณชายรองตระกูลหลานก็มีวิธีสารภาพอยู่นั่นแหล่ะ

"มิอยากอยู่ดูแลข้ารึ?"ถามพลางสบตา

"ใช่น่ะสิ ข้าอยากออกไปเล่นกับเจียงเฉิง"

"งั้นเจ้าก็ยอมรับเสียสิ ว่าเป็นตัวการทำข้าจับไข้"

"มิใช่ข้า! ข้ามิรับหรอก"

หลานวั่งจีที่เห็นท่าทางดื้อดึง ก็อมยิ้มกับตัวเองในใจ พลางขยับหน้าเข้าใกล้

"มิยอมรึ?"ใกล้อีก

"ใช่"

มือหน้าอุ่นร้อนจากพิษไข้ คว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยของคนในปกครอง ก่อนจะดึงเข้าหาตนเอง แล้วจัดการประทับริมฝีปากรูปกระจับไว้กับอวัยวะเดียวกันของอีกคน นิ่งค้างไว้มินานก็ดึงออก พลันได้ยินเสียงลมหายใจกระตุกเฮือกของอีกคนทำเอาคนเป็นพี่ยิ้มกริ่มอยู่ในใจ สายตาฉาบฉวยที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและอีหนึ่งสายตาอันแรงกล้าแต่คนเป็นน้องกลับมองไม่เห็น

"ทีนี้ เจ้าจะยอมรับได้หรือยัง?"หลานวั่งจีพูดกระซิบเสียงแผ่วชิดริมฝีปาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ยะ ยอมแล้ว ข้ายอมแล้ว"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------

ขอโทษรีดเดอร์ทุกคนด้วยยยยย ~~~~

เนื่องจากบี๋เกิดปัญหารุมเร้ามากมาย ทั้งพี่สาวเสียแล้วก็ปัญหาสุขภาพ เมื่อ2อาทิตย์ก่อนบี๋เพิ่งล้างไตไปมา ขอโทษที่ทำให้ทุกคนรอนานนะคะ แต่ตอนนี้บี๋กลับมาแล้วววว หลังจากนี้จะพยายามอัพให้บ่อยๆนะคะ ขอโทษทุกคนด้วยนะคะ ^_^

 

 

ขอบคุณที่กำลังใจและทุกการติดตามนะคะ ^_^

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว