ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวความรักของมาร์คจินนะคะ :)

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 16

ชื่อตอน : Sideline ความรักของเด็กขายตัว 16

คำค้น : มาร์คจิน / ความรักของเด็กขายตัว / sideline / กระดุ๊กกระดิ๊ก / ทามใบไม้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.7k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2559 19:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sideline ความรักของเด็กขายตัว 16
แบบอักษร

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 16

 

By : กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

 

หลังจากที่ทำกิจกรรมทั้งวันจินที่ไม่ค่อยได้คุยกับใบไม้เท่าไรเมื่อเห็นว่าว่างจึงรีบเข้าไปคุยกับเพื่อนทันที

 

 

“ใบไม้  เมื่อเช้าเป็นอะไรมากไหม”  จินเดินมาถาม  เพราะตอนทำกิจกรรมวันนี้ไม่ได้นั่งด้วยกัน  แถมพอถึงเวลาร่วมกิจกรรมพี่ๆว้ากก็มาลากตัวสองคนนี้ไปถ่ายรูปกัน  จนไม่มีเวลาได้ถามไถ่อาการ

 

 

“อ่อ  เราไม่สบายนิดหน่อย”  ใบไม้ตอออกมา  จินก็อดนึกห่วงเพื่อนไม่ได้

 

 

“ตอนนี้โอเคแล้วใช่ไหม”  จินถามออกไปเพราะเป็นห่วงจริงๆ  แถมใบไม้เองยังอยู่คนเดียว  เป็นอะไรไปคงลำบาก

 

 

“อื้อ  เราโอเคแล้ว  ขอบคุณนะจิน”  จินพยักหน้ารับ   ก่อนจะพูดเมื่อนึกขึ้นได้

 

 

“เออใช่ ...  เราลืมบอกว่าที่ใบไม้มาสายได้เป็นเพราะพี่ทามนะ  พี่ทามคอยช่วยเหลือใบไม้ตลอดเลย  ดีจัง  ยังไงก็อย่าลืมไปขอบคุณพี่ทามนะ  แล้วก็ทำดีกับพี่ทามเยอะๆเลยน้า”  จินพูดออกมา  เพราะอยากให้ใบไม้ไปขอบคุณทาม  ถ้าไม่ทำ พี่ๆก็อาจจะมองว่าใบไม้เป็นเด็กไม่ดี

 

 

 

“อ๋อ  อืม  ได้สิ”  ใบไม้ตอบออก 

 

 

 

“อ๊ะ  นั่นไงพี่ทาม  ไม้ไปขอบคุณพี่ทามเลยดีกว่า  เดี๋ยวพวกพี่ๆเขาจะมองเราไม่ดี”  จินพูดเมื่อเห็นทามกำลังเดินมาทางนี้พอดี

 

 

 “พี่ทามมมมมม”  จิจินเรียกทามเสียงดัง  เพราะกลัวว่าทามจะเดินไปอีกทาง  และเพื่อใช้โอกาสนี้ให้ใบไม้ได้พูดขอบคุณทามอีกด้วย

 

 

 “ .....”   ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อใบไม้และทามมายืนต่อหน้ากัน

 

 

“ใบไม้อยากมาขอบคุณนะฮะ”  จินพูดกับทาม  ทามพยักหน้ารับรู้  และมองเพียงใบไม้ที่กำลังยืนก้มหน้าอยู่

 

 

“จิน!!!!  มาช่วยพี่ยกของหน่อยยยย”  โบว์ตะโกนเรียกจินอย่างดัง 

 

 

 

“ได้ฮะพี่โบว์”  จินรีบขานรับทันที  ก่อนที่จะรีบวิ่งไปอีกทาง  ปล่อยให้ทามและใบไม้พูดคุยกัน  โดยที่ไม่รู้ความเป็นมาก่อนหน้านี้  ถ้ารู้  ... จินอาจจะไม่ปล่อยให้ใบไม้อยู่กับทามสองคนก็ได้

 

 

 

 

....

 

 

 

เมื่อเสร็จกิจกรรม  มาร์คก็มารับจินด้วยตัวเอง  .ในขณะที่จินเองก็ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

 

 

“เหนื่อยไหม”  มาร์คถามเมื่อจินเดินขึ้นมาบนรถ

 

 

“นิดหน่อยฮะ  แต่ว่าสนุกดี”  จินหันไปยิ้มให้กับคนรัก  ทำให้มาร์คยิ้มตามได้ไม่ยาก

 

 

“จำได้ไหมว่าวันนี้เราต้องคุยกัยนิว”  มาร์คเริ่มพูดเสียงเครียดเพราะเขายังกลัวว่าจินอาจจะคิดมาก

 

 

“ได้ฮะ  ....”  จินพูดก่อนที่หันไปมองหน้ามาร์ค

 

 

“คุณมาร์คไม่ต้องเครียดนะฮะ   จินยังไม่เครียดเลย”  จินหันไปพูดยิ้มๆให้กับมาร์ค   จินพยายามไม่คิดมากและเชื่อใจมาร์คให้ได้มากที่สุด  เพราะถึงแม้จินจะเด็กอยู่  แต่มาร์คเองก็โตพอที่จะทำให้จินไว้ใจได้

 

 

“ถ้าจินไม่คิดมาก  ฉันก็โอเคทุกอย่างแหละ”  มาร์คหันมายิ้มหวานให้จิน

 

 

 

“งั้นคุณมาร์คก็ต้องโอเคนะฮะ  เพราะว่าจินไม่คิดมาก  จินไว้ใจคุณมาร์คนะฮะ”  จินพูดออกมาจากใจ  เขารักมาร์คจริงๆ  ไม่ใช่ความรักแบบที่เด็กๆมีกัน  มันคือความรักที่ต้องการจะตื่นเห็นคนๆนี้ในทุกๆวัน  มีเรื่องราวมากมายก็มาเล่าให้กันฟัง  ไม่ได้ต้องการความรักที่หวือหว่า  แค่อยู่ข้างๆกันไม่ไปไหน  ไม่ต้องรักกันมากๆ  แค่รักกันตลอดไป

 

 

เช่นเดียวกับมาร์ค  อายุก็ไม่ใช่น้อย  แต่ก็เสน่ห์แรงใช่ย่อย   ผู้คนเข้ามาหาไม่เงินก็เพราะหน้าตา  น้อยนักที่จะเข้าหาเพราะจิตใจ  แต่จินห็เหมือนจะเป็นคนนั้น  คนที่เขาต้องการที่จะปกป้องดูแล  คนที่มองหน้ากันไปตลอด  มีปัญหาก็ผ่านไปด้วย คนที่เขาอยากอยู่ด้วยไปตลอดช่วงชีวิตที่เหลือ   .... 

 

 

 

 

 

..........................................30..........................................

 

 

 

….

 

มาร์คจอดรถเมื่อถึงที่บ้านแล้ว  แต่ก็ยังไม่มีใครลงไป  เหมือนกับว่ากำลังทำใจที่จะคุยกับเรื่องที่ทำให้จินคิดมากมากที่สุดอยู่  แล้วเมื่อเห็นรถของคนอื่นแน่นอน  ว่าเป็นของนิวมาจอดอยู่แล้ว  ยิ่งทำให้จินไม่กล้าลงไป

 

 

“ไหน  คนเก่งเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว  หืม”  เป็นมาร์คที่ต้องเรียกความมั่นใจจินกลับมา

 

 

“จินแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย”  จินหันมาพูดกับมาร์คยิ้มๆ 

 

 

 

“ตื่นเต้นอะไร  ไหรบอกสิ”  มาร์คเอื้อมมือไปลูบหัวจินอย่างเอ็นดูและถามขึ้น

 

 

“ก็ก่อนหน้านี้จินกับคุณนิวไม่เคยคุยกัน  แถมจินยังทำเรื่องน่าอายไว้อีกนี่ฮะ”  จินพูดอย่างอายๆ  ในขณะที่มาร์คก็ยิ้มให้กับความน่ารักของคนรัก

 

 

“หึหึ  ไม่มีใครว่านายหรอก”  มาร์คพูดเพื่อเรียกความมั่นใจอีกแรง

 

 

“แต่จินว่ามันน่าอายมากๆเลยแหละ  ฮี่ๆๆ”  จินขำให้กับตัวเอง  ที่ชอบตีตนไปก่อนไข้  จนเกิดทำเร่องน่าอายเข้าจนได้

 

 

“เรื่องนี่ฉันว่าฉันผิดเต็มๆเลยแหละ  นายไม่ผิดหรอก”  มาร์คพูด  เขาคิดอย่างนั้นจริงๆ  ว่าทุกอย่าง  ไม่ว่าจะการกระทำ  หรืออะไรหลายๆอย่างที่ไม่แน่ชัดให้กับจินอาจจะทำให้จินคิดอะไรแบบนั้นได้

 

 

“จินว่าเราเลิกพูดเร่องนี้ดีกว่าฮะ  ...  จินไม่ค่อยชอบเท่าไร”  จินหันมาจับหน้ามาร์คอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะพูดขึ้น

 

 

“โอเค  ...  พร้อมไหม?”   มาร์คถามจิน

 

 

“พร้อมฮะ  แค่คุณมาร์คอยู่ข้างจิน  ไปสู้กับมังกรไฟจินก็ไม่กลัว  ฮ่าๆๆ”  จินพูดติดตลก

 

 

“มังกรไฟอะไร หืม  เด็กน้อยจริงๆนะเราเนี่ย”  มาร์คพูดขำๆกับแฟนตนเอง 

 

 

 

“มังกรไฟไงฮะ  ที่ปล่อยออกมาทางปาก ฟู่ๆๆ”  จินพูดพร้อมทำท่าปล่อยไฟออกมาจากปาก

 

 

“หึหึ โอเค ฟู่ๆๆ ก็ ฟู่ๆ  ฮ่าๆๆ”  มาร์คทำตามจิน  ทำให้ทั้งสองขำกันอยู่นานกว่าที่จะลงจากรถได้

 

 

 

“ทำไมเพิ่งเข้ามาวะ  เห็นจอดรถตั้งนาน”  เมื่อเดินเข้ามาในบ้าน  นิวเองพูดขึ้น

 

 

“คุยกับจินอยู่”  มาร์คพูดยิ้มๆ  เมื่อนึกถึงเหตุการณ์บนรถที่เปลี่ยนจากดราม่ามาเป็นขำได้  ทั้งนี้ก็เพราะคนรักของเขาที่ไม่ได้ต้องการให้เขาเครียด

 

 

“สวัสดีฮะ”  จินยกมือไหว้ทั้งจินและคิมที่นั่งอยู่ข้างๆกัน

 

 

“สวัสดีครับ”  นิวพูดตอบรับ  ส่วนคิมแค่ยกมือรับไหว้เท่านั้น

 

 

“มาคุยกันเลยไหม”  นิวพูดเริ่ม  เพราะเขาไม่อยากค้างคานานๆ

 

 

“ก็ได้  ป้าพร เอาขนมมาให้จินทานรองท้องหน่อย  เผื่อจะหิวน่ะครับ”  มาร์คพูดสั่งป้าพรที่ยืนรอคำสั่งอยู่ก่อนแล้ว

 

 

“ได้ค่ะ”  ป้าพรพูดก่อนที่รีบเข้าไปในห้องครัว เพื่อทำตามคำสั่งเจ้านายทันที

 

 

“มานั่งนี่มา”  มาร์คจูงจินให้มานั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามกับนิวและมาร์ค

 

 

“คือว่าฉันกับมาร์คตอนนี้ก็เป็นเพื่อนกันอะนะ  หวังว่านายจะเข้าใจ  แล้วก็ตอนนี้ฉันก็มีเอ่อ  .. คะ คนรักใหม่แล่ว  นี่คิม  คนรักของฉันเอง”  นิวพูดตะกุกตะกักนิดหน่อยเมื่อพูดถึงคิม

 

 

“อ่อ  ฮะ”  จินรับอย่างแปลกใจ  เพราะไม่คิดว่าคนอย่างคิมจะรักนิว  หรือนิวจะไปรักคิม  เพราะคิมดูเย็นชาเกินไป  เมื่ออยู่ใกล้ๆก็รับรู้ถึงความเย็นยะเยือกของอารมณ์เจ้าตัวเลย  แต่ก็นะ ...  คนอย่างนี้น่ากลัวจะตายไป  จินไม่กล้าเข้าไปเสี่ยงทำความสนิทสนมอยู่แล้ว

 

 

 

“แล้ววันนั้น   .. คุณคิมใช่ไหมฮะ  ที่เข้าไป  เอ่อ  .. ผม”  จินพูดไม่เต็มปาก  แต่เขาจำได้ว่าที่เจ้แต๋วบอกว่ามีลูกค้ามา  ก็คือคิมที่อยู่ในห้องในวันนั้น

 

 

“อ่าฮะ  ใช่ครับ”  คิมพูดตอบจินแค่สั้นๆ

 

 

“ก็คือว่า  เจ้แต๋วแกอยากรู้น่ะ  ว่าจินจะเป็นยังไง ถ้าเกิดว่ามีลูกค้าเขามาขอใช้บริการจริงๆ  เขาต้องการจะดูใจจินล่ะมั้ง  และก็ต้องการดูใจมาร์คด้วยเหมือนกัน  ตอนนั้นที่มาร์คยืนรออยู่ข้างนอกก็แทบจะกระโจนเข้าไปฆ่าคิมเลยแหละแต่ว่ามีฉันแล้วก็เจ้แต๋วคว้าเอาไว้ก่อน  แต่ทั้งหมดก็เป็นแผนของเจ้แต๋วเขา  จะเอาผู้ชายคนอื่นมาก็ยังไงๆอยู่  ก็เลยวานให้คิมช่วยน่ะ”  นิวอธิบายออกมา  เมื่อจินนั่งฟังนิวพูด  นั่งมองนิว  ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมาร์คถึงได้เคยรักนิวมากมาก่อน  เพราะว่านิวเป็นคนที่น่ารักคนหนึ่ง  ไม่ใช่แค่หน้าตาที่น่ารัก  คำพูดท่าทางทุกอย่างมันน่ารักเสียทั้งหมด หน้าตาอาจจะไม่ได้โดดเด่นอะไรมาก  แต่ก็มีเสน่ห์แบบสุดๆ

 

 

“นี่  มองขนาดนี่ฉันเขินนะจิน”  นิวพูดเมื่อเห็นสายตาชื่นชมจากจิน

 

 

“เอ่อ  .. ผมขอโทษฮะ”  จินพูดขอโทษที่ลืมตัวไปจ้องนิวขนาดนั้น

 

 

“มองนิวทำไม  ชอบหรอ”  มารคแกล้งพูดแซวคนรักของเขา

 

 

“เปล่าฮะ  แค่รู้สึกว่าทำไมคุณนิวถึงน่ารักจัง”  จินพูดโดยเอามือป้องปากเข้าที่หูของมาร์ค  แต่เสียงมันก็ลอดออกมาจนทั้งคิมและนิวเองก็ได้ยิน  และทำให้ทั้งสองยิ้มได้ไม่ยาก  กับความไร้เดียงสาของจิน

 


“ได้ยินหมดแล้ว”  คิมพูดออกมาอย่างติดตลก  ทั้งๆที่เป็นคนไม่ค่อยพูด  แต่กับจิน  เห็นว่าเป็นเด็กน่ารัก  จึงลดความเย็นชาลงมาหน่อย ถึงแม้จะไม่ค่อยชินก็ตาม

 

 

“ขนมมาแล้วค่ะ”  ป้าพรเอาขนมมาให้  ส่วนใหญ่ก็เป็นขนมที่จินชอบ  จินเมื่อเห้นของโปรดก็ลืมเรื่องที่คุยและลงมือกินขนมทันที

 

 

“ออบอุนอะอ้าออน”  ถึงแม้ขนมเต็มปากแต่จินก้ไม่บืมที่จะขอบคุณป้าพร  ตามมารยาทของเด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี

 

 

“ไม่เป้นไรค่ะ  ป้าขอตัวนะคะ”  ป้าพรพูดบอก  ก่อนที่จะเดินไปเตรียมอาหารเย็นทันที

 

 

“จินมีเรื่องอะไรสงสัยอีกไหม”  มาร์คถาม  เพราะกลัววาจินจะยังมีเรื่องที่ยังคงค้างคาใจอยู่

 

 

 

“ไม่มีแล้วฮะ  แต่ว่ามีเรื่องที่จะถามคุณมาร์คอีก  แต่เดี๋ยวค่อยคุยก็ได้ฮะ”  จินพูดก่อนที่จะกินขนมต่อไปเรื่อยๆ  โดยเป็นว่าตอนนี้ทุกคนนั่งดูจินกินขนมเสียอย่างนั้น

 

 

“กับฉันหรอ”  มาร์คหันไปถามจิน

 

 

“ฮะ”  จินหันมาตอบหน้านิ่งๆไม่ได้แสดงอาการอะไร  มาร์คเองก็  งง  ไม่รู้ว่าคนรักอยากจะคุยอะไรกับเขา

 

 

“ไม่มีอะไรสงสัยแน่นะ”  นิวถามเพื่อความแน่ใจ

 

 

“ฮะ  ไม่มีอะไรแล้วฮะ”    จินพูดและส่งยิ้มให้อย่างน่ารัก  ทำให้มาร์คกระแอมเสียงดังเป็นการห้ามเสียยกใหญ่

“ฮะแฮ่มๆๆๆ”  มาร์คแกล้งกระแอม

 

 

“อะไรฮะ”  จินหันไปถามมาร์คที่กระแอมพร้อมกับสะกิดจินอีกด้วย

 

 

“อย่ายิ้มอย่างนั้นให้ใครสิ  ฉันหวง”  มาร์คพูดเสียงเข้ม เพราะอยู่ต่อหน้าคนอื่นไม่กล้าแสดงอาการอ้อนจิน  เพราะเดี๋ยวจะเสียฟอร์มเจ้าของบริษัทหมด

 

 

“โอยยย  คุณมาร์ค  ไม่ค่อยหลงหรอก”  คิมพูดหลังจากที่เงียบอยู่นาน

 

 

“ถ้านิวัมนไปยิ้มให้คนอื่น  แกก็หวงอย่างนี้แหละ”  มาร์คพูดออกมาบ้าง

 

 

“เออแฮะ ก็จริง”  คิมพูดเฉยๆ  แต่นิวเขินจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

 

 

“ก็จริงอะไรเล่า ตาบ้า”  นิวพูดเสียงกระเง้ากระงอน  กลบเกลื่อนความเขิน

 

 

“หึหึ”  คิมเพียงแค่หัวเราะให้กับปฏิกิริยาของคนรักเท่านั้น

 

 

“อาการเย็นพร้อมแล้วค่ะ  ทานกันเลยไหมคะ”  ป้าพรเดินมาบอก  เมื่ออาหารเย็นพร้อมแล้ว

 

 

“ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนนะ”  มาร์คพูดขึ้นก่อนที่ทุกคนก็ทยอยลุกขึ้นไปทางห้องครัว

 

 

“จินยังไม่ได้อาบน้ำเลย”  จินพูดเบาๆกับมาร์คเพราะทุกครั้งก่อนกินข้าวจินจะขึ้นไปอาบน้ำก่อนทุกครั้ง

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก  วันนี้วันหนึ่งแล้วกัน”  มาร์พูดบอกคนรักออกไป

 

 

ทุกคนนั่งทานข้าวกัน  พูดคุยกันบนโต๊ะอาหารตลอด จินมีท่าทีเกร็งน้อยกว่าก่อนหน้านี้เป็นอย่างมาก ซึ่งมาณืคเองก็คอยสังเกตตลอด  และก็รู้สึกดีเมื่อจินเองก็ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านหรือไม่รับฟังเขาหรือนิว  จินดูท่าจะโตขึ้นไปอีกนิดแล้ว ...

 

 

เมื่อกินข้าวเสร็จคิมและนิวก็ขอตัวกลับบ้านไปพักผ่อน  และบอกว่าจะมาหาบ่อยๆตามคำชวนของจินที่บอกชวนเอาไว้  ก่อนที่เจ้าของบ้านก็เดินขึ้นไปบนห้อนอนเพื่อพักผ่อนเช่นเดียวกัน

 

 

“ไหน  มีอะไรจะคุยกับฉัน”  มาร์คคว้าตัวจินมานั่งตักเมื่อเข้ามาในห้องนอนแล้ว

 

 

“เอ่อ  คุณมาร์คปล่อยจินก็ได้ฮะ  จินตัวหนัก”  จินพูดเพราะเกรงใจมาร์ค

 

 

“ไม่เป็นไร  ใกล้ดีฉันชอบ”  มาร์คพูดก่อนจะก้มไปสูดดมความหอมที่ซอกคอของจินฟอดใหญ่  จินใจเต้นโครมคราม  ก่อนที่จะหน้าขึ้นสีอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

 

 

To  be  con  ...

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------------------

 

(ใครอยากรู้อะไรไปไลค์เพจแล้วมาถามได้เลยนะคะ  เรื่องเวลาอัพจะบอกไว้ในเพจก่อนที่จะอัพเสมอน้าาา)

 

 

 *กำลังใจ = โหวต  กดถูกใจ  และคอมเม้นนิยายเรื่องนี้เยอะๆน้าาาาาาา 

 

  *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลยสักตอน  เดี๋ยวว่างๆจะมาตรวจให้นะคะ (น่าจะเป็นตอนจบแล้วนะคะ) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว