YP.Dxkfin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมื่อความลับถูกเปิดเผย

ชื่อตอน : เมื่อความลับถูกเปิดเผย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 76

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2563 16:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมื่อความลับถูกเปิดเผย
แบบอักษร

 

Yes !

 

Yes I will

 

จริงหรือป่าวอริสา

 

“ค่ะ

จริงค่ะ”

ใบหน้าของหญิงสาวเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ เธอยื่นมือเรียวงามให้กับเขาชายผู้ที่เป็นรักแรกของเธอ

เรย์คุกเขาเขาค่อยๆสวมแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของอริสา

ก่อนก้มหน้าประทับจูบลงบนฝ่ามืออันอ่อนช้อยของเธอพร้อมกับลุกขึ้น เขาสวมกอดอริสาแน่นยกตัวเธอลอยขึ้นไปในอากาศหมุนเธอไปรอบๆด้วยความดีใจ

พวกเขาต่างส่งเสียงหัวเราะ

 

“ผมรักคุณนะอริสา

ฉันก็รักคุณค่ะคุณเรย์”

 

เรย์ประคองใบหน้าของอริสาเอาไว้ ดวงตาสีฟ้าของเขาจ้องมองดวงตาอันแสนหวานของเธอ

เธอฉีกยิ้มให้กับเขา

เรย์ประทับจูบไปยังริมฝีปากของอริสาจูบอันหวานซึ้งแม้แต่หยดน้ำผึ้งยังไม่อาจเทียบทานได้

 

“สัญญานะว่าจะรอผม

สัญาค่ะ”

 

ถึงแล้วครับท่าน

 

เสียงพนักงานขับรถสะกิดให้เรย์ออกจากห้วงความคิดที่กำลังติดอยู่ในอดีตของเขา เรย์หันหน้าหลบเขาใช้นิ้วมือปาดน้ำตาที่กำลังคลอเบ้าเมื่อภาพแห่งความทรงจำอันแสนงดงามของเขาย้อนกลับมาอีกครั้ง

 

ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน

“อริสา”

เรย์พร่ำพูดภายในใจ

 

พนักงานนำรถจอดเทียบท่าลานจอดเครื่องบินส่วนตัวของเรย์ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูรถให้กับเรย์

ขอบใจมาก

เรย์พยายามแสร้งยิ้ม

โชคดีที่แว่นกันแดดของเขาอำพรางความอ่อนแอที่กำลังถาโถมภายในใจเขาไว้ได้

 

ด้วยความยินดีครับท่าน

พนักงานขับรถยิ้มอย่างสุภาพพร้อมกับก้าวถอยหลังไปยังตำแหน่งรถยืนเก็บมือ

 

ลีมูซีนของเจสันและเฌอแตมจอดตามหลังลีมูซีนของเรย์มาติดๆ

 

เรย์มองไปยังพวกเขาคู่รักหนุ่มสาวที่กำลังเดินตรงเข้ามา ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของเจสัน สายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยรัศมีแห่งความสุขยามที่เขามองเฌอแตมหญิงสาวอันเป็นที่รักของเขา

พวกเขาช่างน่าอิจฉา

 

เรย์เผยยิ้มภูมิใจให้กับชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบของเจสัน

 

ขณะที่คู่ของเจสันเดินจูงมือพูดคุยหัวเราะตรงมายังบริวเวณที่กำลังเรย์ยืนรออยู่ โดยมีกัปตันและแอร์โฮสเตสยืนประจำที่กล่าวต้อนรับพวกเขาตามหน้าที่ฉากหลังเหนือปีกเครื่องบิน

อักษรชื่อ RAY.A เด่นตระหง่าน

 

เรย์ : พร้อมที่จะออกเดินทางหรือยังเฌอแตม เรย์เอ่ยปาก

เฌอแตม : พร้อมค่ะ พร้อมแล้วค่ะ คุณเรย์

เฌอแตมยิ้มกว้าง

เธอหรี่ตาหลบแสงแดดในยามบ่ายที่จัดจ้านตกกระทบดวงตาของเธอ

เจสัน : นำไปเลยครับพ่อ เจสันหยักยิ้มแววตาสื่อบางอย่างกับเรย์

ขณะที่มือของเขาป้องบังแดดอยู่ เรย์ส่งเสียงหัวเราะ ในแววตาเจ้าเล่ห์นั้นของเจสัน ก่อนจะเดินนำพวกเขาไปยังบันไดทางขึ้น

เฌอแตมขมวดคิ้วเธอรู้สึกแปลกใจในแววตาของเจสันและเสียงหัวเราะของเรย์ไม่น้อยเลย

เฌอแตม : มีอะไรกันหรือป่าวคะคุณเรย์

เรย์ : ไม่มีอะไรหรอกเฌอแตม

เรย์ยิ้มกว้างเขาหันหน้าตอบเฌอแตมขณะก้าวเท้าขึ้นบันไดเครื่องบินลำหรูของเขา

เจสัน : คิดมาก! ขึ้นบันไดไปได้แล้ว !

เฌอแตม : อืมๆ ว่าที่สามีจะดุฉันไปถึงไหนเนี่ย

เฌอแตมบึ้งตึงเล็กน้อยขณะเดินขึ้นบันไดตามหลังเรย์ไป

 

แอร์โฮสเตสให้เดินประกบบริการความเรียบร้อยแก่พวกเขาตามหน้าที่

เฌอแตมเดินตามหลังเรย์ก่อนจะเดินตรงไปนั่งยังเก้าอี้หนังลูกวัวตัวเดิมที่เธอเคยนั่งเมื่อครั้งก่อน เจสันเดินตามเธอมาติดๆ เขานั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเธอ

แอร์โฮสเตส : ขออนุญาติรัดเข็มขัดให้นะคะมิสริดชาร์ดสัน

แอร์โฮสเตสประจำเครื่องบินส่วนตัวของเรย์กล่าว ยิ้มอย่างสุภาพ

เฌอแตม : ได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ

เฌอแตมยิ้มกว้างอารมณ์ดี

เรย์และเจสันรัดเข็มขัดที่นั่งของพวกเขาพร้อมๆกัน

 

เมื่อกัปตันนำเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเรียบร้อยแล้ว แอร์โฮสเตสนำเครื่องดื่มเย็นๆเดินมาเสิร์ฟแก่พวกเขา

ขณะที่เรย์หยิบแม็คบุ๊คของเขาขึ้นมาตรวจเช็คงานเอกสารต่างๆของเขาเหมือนอย่างเช่นเคย

 

แอร์โฮสเตส : น้ำส้มครั้นค่ะคุณเรย์

เรย์ : โอ้ว ขอบคุณมาก เรย์พูดขณะกำลังงุ่มง้ามกับหน้าจอแล็ปท็อปของเขา

แอร์โฮสเตสวางแก้วน้ำส้มบนโต๊ะที่นั่งของเรย์ก่อนจะปีกตัวเดินนำน้ำส้มมาเสิร์ฟให้โต๊ะของเฌอแตมและเจสันอย่างสุภาพ

แอร์โฮสเตส : น้ำส้มค่ะคุณเจสันและคุณเฌอแตม

เจสัน/เฌอแตม : ขอบคุณครับ/ค่ะ

แอร์โฮสเตส : รับอะไรเพิ่มเติมไหมคะ

เฌอแตม : ไม่ดีกว่าค่ะ ยังอิ่มอยู่เลยขอบคุณนะคะ

เฌอแตมยิ้มน้ำเสียงสดใส

แอร์โฮสเตสเดินถอยจากไปอย่างสุภาพ

 

เจสัน : แหมอารมณ์ดีเชียวนะ

 

เจสันแซวเฌอแตมขณะที่เฌอแตมเอาแต่ยกมือขึ้นชื่นชมแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ

 

เฌอแตมยิ้มกว้าง

 

เฌอแตม : แน่นอน แจ็ค…นี่มัน…มันสวยมากเลยนะ

เฌอแตมเธอจับเพชรเม็ดใหญ่ที่ส่องประกายระยิบระยับความงามของเพชรช่างชวนมอง

ให้ความรู้สึกพิศวงค์ไม่น้อย

เจสัน : จะไม่สวยได้ยังไง

เจสันหันไปมองยังตำแหน่งที่นั่งของเรย์

ระดับคนนั้นแล้วต้องเป็นอะไรที่ไม่ธรรมดาแน่นอน

เฌอแตม : อ่ะเอ๋ ! มะหมายความว่าคุณเรย์เป็นคนเลือกแหวนให้กับฉันอย่างงั้นหน่ะหรอ

เจสัน : เธอจะบ้าหรอ !

เจสันส่ายหน้าให้กับความใสซื่อของเฌอแตม

เธอนี่มันซื้อบื้อจริงๆ !

นั่นมันแหวนของแม่ฉันต่างหากหล่ะ ไม่สิ่หวังว่ามันจะเป็นแหวนประจำตะกูลมากกว่าหล่ะนะ

เจสันเสียงแผ่วลง

เฌอแตม : อ่ะอ่าว !?

หน่ะนี่แหวนของ..แม่เธอ..อริสาหน่ะหรอ

เจสัน : ใช่!! เจสันกรอกตาไม่สบอารมณ์มากนัก

เอาไว้ฉันจะเอามาเปลี่ยนให้ใหม่นะ เจสันยื่นหน้ากระซิบ

เฌอแตม : แจ็ค!!ไม่เห็นเป็นอะไรเลยไม่เห็นต้องเปลี่ยนเลยนะ

เฌอแตมกระซิบตอบ

เจสัน : ไม่ ! นี่ไม่ใช่แหวนในแพลนของฉันเลย เจสันยื่นหน้ากัดฟันกระซิบอีกครั้ง

เขารู้สึกหัวเสียเมื่อรู้ว่าแหวนของเขาเองเดินทางมาถึงไม่ทันเวลา

เฌอแตม : อะไรกันแจ็คฉันว่าเธอไม่ควรคิดมากเรื่องนี้หรอกนะ

เจสัน : ก็ฉันไม่อยากให้เธอต้องแปดเปื้อนไปด้วยยังไงหล่ะ

เฌอแตม : โอ้วพระเจ้า ! แปดเปื้อนงั้นหรอ ! แจ็คเธอนี่ชักจะเกินไปแล้วนะ

เฌอแตมถอนหายใจ มือของเธอลูบวนเพชรที่อยู่บนแหวน

เจสัน : เกินไปยังไง ! เธอก็รู้เหตุผลข้อนั้นดี

เฌอแตม : นี่หน่ะหรอเหตุผลของเธอ

เจสัน : มันต้องมีเหตุผลมากกว่านี้อีกหรอ !

เฌอแตม : โอ่วให้ตายเถอะ ! เฌอแตมกรอกตา

แจ็คเธอทำให้ฉัน…

เฌอแตมหลับตาพ่นลมหายใจเหือกใหญ่อีกครั้ง เอือมระอาในความคิดแย่ๆที่เขามีต่อแม่ของเขาของเขา

บ้าจริงข้อความในโปสการ์ดนั่นทำให้ฉันรู้สึกอยากปกป้องอริสาขึ้นมาซะอย่างงั้น

เธอส่ายหน้าขณะพูดกับความคิด

ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้

เจสัน : จะไปไหน เขาคว้าแขนของเฌอแตม

เฌอแตม : บางทีเธอควรให้เวลาให้ฉันได้อยู่ลำพังเพื่อทบทวนอะไรบ้างนะ

เจสัน : ก็ได้!! ก็ได้ ไม่เปลี่ยนก็ไม่เปลี่ยน

เฌอแตมกรอกตา เธอสั่นหน้าก่อนจะแกะมือของเขา เธอเดินทอดน่องตรงไปยังโซฟาหนังลูกวัวตัวยาว อยู่ติดริมหน้าต่างถัดไปฉากกั้นจากบริเวณนี้

เธอทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟายาวตัวนี้หันหน้ามองหน้าต่างด้วยความรู้สึกสับสน

เจสันก้าวเท้าออกจากเก้าอี้ของเขาเดินตามเธอมา ก่อนที่เขาจะหย่อนตัวนั่งลงข้างๆกับเธอ

เจสัน : อย่าหลบหน้าฉันแบบนี้สิ่ เขากุมมือของเธอ

ฉันรู้ว่าฉันเอาแต่ใจ

เฌอแตมหลับตาสั่นหน้า เธอเงียบไป

เจสันจับมือของเธอขึ้นมาจูบ

เจสัน : ฉันขอโทษ วันนี้มันเป็นวันดีของเรานะ ไม่โกรธกันนะ

เจสันเอี้ยวตัวหอมต้นคอของเธอออดอ้อน

เฌอแตมเอี้ยวตัวหลบเขา

เฌอแตม : แจ็คอย่า ! เธอดุเขา

เจสันไม่หยุดการกระทำของเขา

เจสัน : หายโกรธเถอะนะที่รัก เขากระซิบ

ขณะใช้ริมฝีปากจูบงับต้นคอของเธอ มือที่ซุกซนของเขาสอดเข้าไปในขอบชุดราตรีขอบเธอ

สัมผัสเนื้อหน้าอกของเธอผ่อนคลาย

เฌอแตม : แจ็ค!! เธอดุเขา

เฌอแตมนั่งตัวเกร็ง ขนลุกไปทั่วทั้งตัว

เจสัน : ขอโทษนะครับ ภรรยา เขายิ้มซุกซน พยายามง้อเอาใจเธอ

เขาใช้นิ้วเกี่ยวสายเดี่ยวจิ๋วของเธอหลุดจากไหล่

อุ๊ย

เขาแกล้งเธอ

เฌอแตม : หยุดนะ ! เฌอแตมมองซ้ายมองขวาเธอหน้าแดง

เฌอแตมรีบจับสายเดี่ยวคล้องคืนไปยังหัวไหล่ แกะมือของเขาที่กำลังหยอกล้อกับหน้าอกของเธอออก

เจสัน : ถ้ายังเธอยังไม่หายโกรธฉันจะปล้ำเธอมันตรงนี้แหล่ะ

เฌอแตม : แจ็ค ! เธอจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ

เฌอแตมเธอหน้าแดงกล่ำเอ็ดเขา

เจสัน : ทำไมจะไม่ได้หล่ะ ภรรยาดื้อแบบนี้ต้องจัดการอะไรสักหน่อยแล้ว

เฌอแตมได้แต่ส่ายหัว ก่อนจะค่อยๆเผยยิ้มอย่างเลี่ยงไม่ได้เขาช่างร้ายกาจ

“บ้าจริงทำไมกัน ทำไมเขาถึงทำให้ฉันหายโกรธได้เร็วขนาดนี้นะ…นี่ฉันอ่อนแอต่ออำนาจอันพิศวงนี้ได้ยังไงกันนะ”

เฌอแตมพำพึมในใจ

เจสัน : แหน่ะ ยิ้มแล้ว เจสันจี้เอวของเธอ

เฌอแตมส่งเสียงหัวเราะ

เฌอแตม : ไอแจ็ค บ้า! หยุดนะ เธอยิ้มหน้าแดง

เจสัน : หายโกรธหรือยัง

เฌอแตม : ไม่ได้โกรธซะหน่อย

เฌอแตมส่งเสียงประชด

เจสัน : เธอหลอกฉันไม่สำเร็จหรอกที่รัก

เฌอแตมส่งเสียงหัวเราะเธอสั่นหน้า

และแล้วเขาก็สามารถทำให้ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ พวกเขาหันหน้านั่งคุยกันเรื่องแผนเซอร์ไพร์สที่ผ่านมาเมื่อบ่ายนี้

 

เฌอแตม : นี่แปลว่าคุณเรย์รู้มาโดยตลอดหน่ะหรอ !

เจสันยิ้มพยักหน้า

เจสัน : ใช่ ! รู้มาตลอด

จริงๆแล้วแพลนของฉันจะเซอไพร์สเธอก็ต่อเมื่อฉันถ่ายทำหนังเสร็จเรียบร้อยแล้ว

แต่เฌอ เธอทำให้ฉันรอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว!

เฌอแตมยิ้มกว้าง เอียงคอแววตาปลื้มปิติ

เฌอแตม : โธ่...แจ็ค

เจสัน : ฉันไม่อยากเสียเธอไปอีกแล้วนะที่รัก

เจสันจับเส้นผมที่ร่วงแปะหน้าของเธอแนบใบหูด้วยแววตาหวานซึ้ง

เฌอเธอเองก็เข้าใจฉันผิดมากๆด้วยฉันก็เลยต้องรีบทำอะไรสักอย่าง

เฌอแตมได้แต่ยิ้ม

เขาช่างแสนหวานกับฉัน

เฌอแตม : แจ็ค...ฉันขอโทษเธอด้วยนะ ฉันเองก็ไม่อยากเสียเธอไปเหมือนกัน

เฌอแตมบีบมือเจสันแน่นก่อนจะยกมือของเขาขึ้นมาแนบแก้มของเธอตอบ

เจสัน : คร้าบ

เฌอแตม : แล้วยังไงต่อ เล่าอีกนะฉันอยากฟัง

เธอส่งยิ้มหวาน น้ำเสียงออดอ้อน

เจสัน : อื้ม! ฉันก็เลยทั้งโทรทั้งพิมพ์ปรึกษากับพ่อตลอดเวลาที่ฉันกำลังบินมาที่นี่

เซอไพร์สนี้สมบูรณ์แบบมากเธอว่าไหม ต้องยกเครดิตนี้ให้กับเรย์เลยหล่ะนะ

เจสันหันไปมองพ่อของเขาอย่างภาคภูมิใจ

ไม่แปลกเลยที่เขาจะเป็นตัวพ่อด้านการจัดการเขาเนรมิตรทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว

ดีเยี่ยมเอามากๆ

เฌอแตมส่งเสียงหัวเราะ

เฌอแตม : และก็แนบเนียนมากๆด้วย

ไม่น่าหล่ะ เพราะอย่างงี้นี่เอง คุณเรย์เขาถึงดูยุ่งๆเอาแต่งุ่มง้ามกับโทรศัพท์เป็นพิเศษ

เฌอแตมยิ้มกว้าง เธอส่ายหัวเมื่อนึกถึงแผนการณ์ที่แยบยลเมื่อวานที่ผ่านมา

เจสัน : ระดับพ่อของฉันแล้วทุกอย่างต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้วจริงไหม

เจสันเผยยิ้มเจ้าเล่ห์

เฌอแตม : นั่นสินะ...

เฌอแตมก้มมองแหวนเพชรบนนิ้วมือของเธอ

อริสา คุณต้องเป็นคนที่พิเศษสำหรับเขามากๆเลยหล่ะนะ

แต่ทำไมกัน ทำไมคุณเรย์ถึง...

เจสันพูดแทรกขัดจังหวะ ความคิดของเฌอแตม

เจสัน : เธอชอบแหวนวงนี้หรอ

เฌอแตม : อ่ะอ๋อ ใช่ ฉันชอบมากเลยหล่ะ

เฌอแตมยิ้ม

เจสัน : ก็แปลกดีนะที่เธอสวมแหวนวงนี้ได้อย่างพอดิบพอดีเลย

เฌอแตมเผยเสียงหัวเราะ

เฌอแตม : คงจะเป็นเพราะโชคชะตาของฉันหล่ะมั้ง

เธอยิ้มพึมพำ

เจสัน : จริงๆฉันก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ถ้าเธอจะชอบมัน มันก็สวยแตะตาน่าดึงดูดจริงๆแหล่ะนะเพชรน้ำงาม 9 กะรัต เจียรไนอย่างปราณีตจากช่างทำเพชรเก่าแก่ในสมัยนั้น ราคาไม่ต้องพูดถึงซื้อรถฉันได้เกือบสิบคัน

เฌอแตม : หา!!อะไรนะ! ส่ะ!ซื้อรถได้สิบตั้งคันเลยหรอ

พระเจ้า !

ฉันว่าฉันควรเปลี่ยนใจคืนคุณเรย์น่าจะดีกว่า

เจสัน : เธอคิดว่าแหวนของฉันจะน้อยหน้าของเรย์งั้นหน่ะหรอ

เจสันส่งเสียงหัวเราะ

เฌอแตม : นี่..นี่มันมากไป มากไปสำหรับฉัน

เจสัน : ทุกอย่างรอบตัวเธอมันมากเกินไปสำหรับเธอทั้งนั้นแหล่ะที่รัก

เฌอแตม : เห้อ…

เฌอแตมถอนหายใจรู้สึกกระวนกระวาย

จิตใจของเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเธอรู้สึกช๊อคกับราคาของแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ

เจสัน : เป็นอะไรไป

เฌอแตม : แจ็คนี่มันมากเกินไป ฉันรับมือกับสิ่งของพวกนี้ไม่ไหวหรอกนะ ถ้ามันหายขึ้นมาฉันจะทำยังไง

เจสัน : เธอก็อย่าทำมันหายสิ

มันเป็นของของเธอแล้วอีกหน่อยเราแต่งงาน ซื้อบ้าน เธอก็ย้ายมาอยู่กับฉันทุกอย่างจะถูกเก็บในตู้เซฟอย่างดี

เธอไม่จำเป็นต้องห่วงอะไรเลย

เฌอแตม : โอ่ว...จริงด้วย!!ฉันลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย เฌอแตมก้มมองนิ้วถอนหายใจอีกครั้ง

เจสัน : เธอไม่สบายใจตรงไหนอีกหรือป่าว เจสันจับมือของเธอขึ้นมาจูบ

เฌอแตม : อืม…อันที่จริงแล้วฉัน...ฉันยังไม่พร้อม..

อ่ะเอ่อ…ฉันหมายถึงยังไม่พร้อมที่จะย้ายไปที่ไหนเลยนะแจ็ค

เฌอแตมขมวดคิ้ว

เจสัน : อืม…โอเคฉันรู้รู้ว่ามันคงจะเร็วไปสำหรับเธอ ตรงนั้นก็ใกล้ที่ทำงานของเธอด้วย

อืม…ไม่เป็นไรฉันรอได้ เอาไว้เธอพร้อมเมื่อไหร่ไว้เราไปดูบ้านด้วยกันนะ

เฌอแตม : จริงนะ! เฌอแตมแสดงน้ำเสียงกระตือรือร้นราวกับคนละคน

ขอบคุณนะที่เข้าใจฉัน

เฌอแตมจับแขนของเขามากอด น้ำเสียงของเธอออดอ้อน

เจสัน : อื้ม!! เฌอฉันรักเธอมากนะ

เจสันเอียงตัวแนบชิดกับเฌอแตมก่อนจะใช้มือลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน

เฌอแตม : ฉันรู้ เฌอแตมยิ้มกว้าง

พวกเขานั่งอิงแอบกันอยู่สักพักใหญ่ๆก่อนจะผลัดกันถ่ายรูปขณะนั่งในโซฟาตัวยาวริมหน้าต่างเครื่องบินกับความสูงกว่าสามหมื่นเก้าพันฟุตจากระดับน้ำทะเล ชีวิตที่ดูจะหรูหราราวกับเทพนิยายที่ใครใครก็ต่างฝันถึง

ก่อนจะพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันในห้องน้ำ แน่นอนว่าการเปลี่ยนเสื้อผ้าของพวกเขาช่างร้อนแรงกินเวลายาวนาน

เหมือนอย่างเช่นเคย

เสียงครางกระเซ่าเซ็กซี่ของพวกเขาดังเร็ดรอดจากประตูห้องน้ำเป็นระยะๆ

ความสัมพันธ์ที่สามารถเปิดเผยได้อย่างเต็มที่มันช่างหอมหวนสำหรับเจสัน การได้เสพสมความสุขทางเนื้อหนังยังนอกสถานที่สร้างความตื่นเต้นเร้าใจแก่เขาได้อย่างไม่สิ้นสุด

เมื่อพวกเขาแต่งตังออกจากห้องน้ำแสนหรรษานั้น

ก็ถึงเวลาที่แอร์โฮสเตสนำอาหารว่างมาเสิร์ฟพวกเขาได้อย่างพอดี พุดดิ้ง เค้กส้มชิ้นเล็กๆ ผลไม้จัดเซ็ทพอดีคำ พวกเขาทานอาหารของว่างกันอย่างเอร็ดอร่อย

เฌอแตมใช้รีโมทเปิดทีวีเธอกดรับชมภาพยนต์ที่เธอต้องการดู

เจสันปีกตัวจากเฌอแตมเขาตรงเดินไปยังโต๊ะของเรย์

เขาดูสดใสมากกว่าปกติ

เจสัน : ช่วงนี้งานยุ่งหรอครับ

เจสันถามเรย์ขณะที่เขากำลังจดจ่อกับหน้าจอแล็ปท็อปของเขา

เรย์เงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเหลือบตาขึ้นตอบ

เรย์ : ก็ประมาณนึงลูกรัก

เจสัน : อืม…คงจะเป็นเรื่องงานก่อสร้างที่เชียงใหม่สิ่นะครับ เจสันยิ้มอมอากาศ

เรย์พยักหน้าตอบ

เรย์ : ลูกเดาถูก เรย์หยักยิ้ม

เจสัน : โปรเจกต์นี้ใกล้จะก่อสร้างแล้วใช่ไหมครับเห็นเฌอแตมบอก

เรย์ : อืม…ถูกต้องลูกรักตอนนี้ก็อยู่ระหว่างกำลังจัดการขั้นตอนทำหนังสือยื่นขออนุมัติการก่อสร้างจากภาครัฐ

เจสัน : ครับ อืม…แล้วนี้ตกลงแล้วพ่ออยู่ฉลองกับพวกเราได้แค่วันเดียวจริงๆหรอครับ

เรย์ : โอ่วแจ็ค พ่อต้องขอโทษลูกด้วยนะที่อาจจะไม่ได้อยู่ฉลองต่อกับลูกแล้วพ่อมีประชุมต่อ

และ…

อันที่จริงแล้วพ่อคิดว่าลูกเองก็ควรมีช่วงเวลาส่วนตัวกับเธอด้วย ใช้เวลาอยู่กับเธอ

จริงไหม

เจสัน : อันนั้นก็จริงครับ แต่…ช่างมันเถอะครับ เจสันพำพัมก้มหน้าเม้มริมฝีปาก

เรย์ : แจ็คพ่อดีใจกับลูกด้วยอีกครั้งนะ เรย์ยิ้มกว้าง

เจสัน : ขอบคุณครับพ่อ…ผมไม่กวนแล้วพ่อทำงานต่อเถอะครับ

เรย์ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ

เรย์ : โอเคๆ เรย์ก้มหน้าอ่านบางอย่างในหน้าจอแล็ปท็อปของเขาต่อ

เจสันลุกขึ้นจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามของเรย์เขาเดินตรงไปยังโซฟาริมหน้าต่างที่เฌอแตมกำลังนั่งพิงหมอน

หันหน้าเข้ากับหน้าจอทีวี

เมื่อเจสันเดิมมาถึงเขาพบว่าเธอผล็อยหลับไปเสียแล้ว

เจสัน : หลับไปซะแล้ว ขี้เซาจริงๆเลย เจสันยิ้มมองเธอด้วยสายตาอบอุ่น

ก่อนจะหยิบผ้าห่มที่อยู่บริเวณนั้นมาห่มและจัดท่าทางนอนให้กับเธอ เขาเดินไปยั่งเก้าอี้โซฟาฝั่งตรงข้ามกับเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านทวนบทแสดงของเขา

ไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไปเช่นเดียวกับเฌอแตม

เวลาผ่านไปนานกว่า 6 ชมแล้วหลังจากที่พวกเขา Take off

เฌอแตมลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เธอใช้มือดันตัวลุกตัวขึ้นมานั่งบนโซฟา

เธอมองซ้ายมองขวา

เธอมองไปยังเจสันเอ่นตัวหลับอยู่บนเก้าอี้โซฝาปรับระดับฝั่งตรงข้ามกับเธอ เฌอแตมเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟาเธอกดปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์

บ้าจริงนี่มันจะ5ทุ่มแล้วทำไมยังไม่ถึงนิวยอร์กอีกหล่ะ เกิดอะไรขึ้นนะ

เฌอแตมพึมพำ

แอร์โฮสเตสเดินออกมาจากด้านหลังประตูพอดี

เฌอแตม : มีอะไรเกิดขึ้นรึป่าวคะ

แอร์โฮสเตสยิ้มเอียงคอเล็กน้อย

แอร์โฮสเตส : คุณเฌอแตมหมายถึงอะไรนะคะ

เฌอแตม : เออคือ…เราควรจะถึงนิวยอร์กตั้งแต่2ชั่วโมงที่แล้วหนิคะมีอะไรเกิดขึ้นหรือป่าวคะ

แอร์โฮสเตสยิ้มกว้างส่งเสียงหัวเราะเล็กน้อยในลำคอ

แอร์โฮสเตส : คุณเฌอแตมคุณคงน่าจะลืมไปแล้วใช่ไหมคะว่าเรากำลังมุ่งหน้าไปฝรั่งเศส

เฌอแตม : หา!!! ว่ายังไงนะคะ ! เรากำลังไปฝรั่งเศสงั้นหรอ !!

เฌอแตมพูดโพร่ง เธออ้าปากค้าง

แอร์โฮสเตสเผยยิ้มกว้าง แสดงแววตาที่เหมือนจะเดาสถานการณ์ออก

แอร์โฮสเตส : ถูกต้องแล้วค่ะ เธอยิ้ม

เฌอแตม : โอ้ว ให้ตายเถอะ!

แจ็คเขานี่จริงๆเลย !! โอ่ว! ไม่หน่าหล่ะ เขาถึงได้พูดอะไรแปลกๆเกี่ยวกับฝรั่งเศสอยู่บ่อยๆ

นี่คงเป็นแผนการของเขาตั้งแต่แรกสิ่นะ

โธ่ยายบื้อเอ้ย

ทำไมพวกเขาถึงแนบเนียนได้ขนาดนี้นะ ! บ้าจริง

เฌอแตมพึมพำ

เฌอแตมยกมือขึ้นจับใบหน้า ขณะรำลึกถึงเหตุการณ์คำพูดต่างๆของเจสันก่อนหน้านี้ทั้งหมด

เธอส่ายหน้าเธอยอมแพ้ให้กับแผนการของเขา

แอร์โฮสเตส : รับอาหารหรือเครื่องดื่มหน่อยไหมคะคุณเฌอแตม

เฌอแตม : โอ้ว! อืม…ก็ดีเหมือนกันค่ะ

เฌอแตมยิ้ม

แอร์โฮสเตสนำแผ่นกระดาษเมนูยื่นให้กับเฌอแตม

แอร์โฮสเตส : รับอะไรดีคะ

เฌอแตม : อืม…

เฌอแตมกรอกตาอ่านเมนูอาหาร

ฉันขอเป็นดอมเปริยองแล้วกันค่ะ

แอร์โฮสเตส : ได้เลยค่ะ

แอร์โฮสเตสยิ้มก่อนจะเดินกลับไปด้านหลังประตูท้ายห้องโดยสาร

เฌอแตมเดินผ่านฉากกั้นเก้าอี้ห้องรับแขกเพื่อไปยังที่โต๊ะของเรย์ เธออยากจะชวนเขาพูดคุยกับเขาเกี่ยวกับเรื่องเซอไพร์สขอแต่งงานที่ผ่่านมา เมื่อเธอเดินผ่านฉากมาก็พบว่าเรย์กำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่เช่นเดียวกัน

ถัดจากตำแหน่งที่นั่งของเรย์เฌอแตมพบกับบางอย่างกองไปอยู่ที่พื้น

เฌอแตม : เอ๊ะ ! นั่นมันสูทของคุณเรย์นินา

เฌอแตมเธอเดินตรงไปยังบริเวณนั้น

ก่อนจะย่อตัวก้มเก็บเสื้อสูทราคาแพงของเรย์ เธอพาดมันไว้ยังพนักเก้าอี้นั่งของเขาอย่างเบามือ แต่จู่จู่สายตาของเธอก็สะดุดไปที่กระเป๋าเสื้อสูทขอวเขา และนั่นทำให้เฌอแตมแทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่

มือของเธอเย็บวาบ ตกใจสุดขีด

ไม่จริง !

ป่ะโปสการ์ดใบนั้น!!

เฌอแตมสะบัดหน้าเธอได้แต่จ้องมองโปสการ์ดใบนั้นก่อนจะเหลือบตามองเรย์

เขายังคงหลับอยู่

โปสการ์ดใบนั้นอยู่ที่นี่!!

พระเจ้า!!!

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเป็นเขาที่แอบหยิบโปสการ์ดใบนั้นไป ซวยแล้วยายบื้อ บ้าจริง ! ฉันจะทำยังไงดีนะจะแก้ตัวกับเขายังไงดีหล่ะ…แต่ในเมื่อเขาอ่านมันแล้วทำไมเขาถึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกันนะ

ในขณะที่เฌอแตมกำลังยืนคิดทบทวนเรื่องราวมากมายภายในใจ

เรย์ก็ลืมตาขึ้น

เฌอแตมสะดุ้งโหยงราวกับกระต่ายตกใจทันทีที่เรย์ลืมตา

เรย์กระพริบตาช้าๆ

เรย์ : อะหึ่ม เรย์ส่งเสียงเคลีย์ลำคอที่แห้งผาก

ว่ายังไงสาวน้อย

มายืนตรงนี้มีอะไรรึป่าวเฌอแตม

เฌอแตม : อ่ะเอ่อ…ป่ะป่าว ป่าวค่ะ

เฌอแตมพูดติดขัด

เรย์ : นี่กี่โมงแล้วเฌอแตม อ่ะหึ่ม น้ำเสียงเรย์แหบแห้ง

เฌอแตม : อีก20นาทีจะเที่ยงคืนค่ะ คุณเรย์

เธอยิ้มสีหน้าไม่สู้ดีนัก

เรย์ : อื้มจะว่าไปนี่ผมหลับไปนานพอสมควรเลยนะ เรย์ยิ้มพร้อมกับยืดตัว

เฌอแตม : ฉันเองก็หลับไปนานเหมือนกันเลยค่ะ เฌอแตมยิ้มยิงฟัน

เรย์ : ดูเหมือนลูกชายของผมจะยังหลับอยู่ ใช่ไหมเฌอแตม

เรย์มองตรงไปสุดทางเดิน

เฌอแตม : ค่ะเขายังหลับอยู่ค่ะคุณเรย์

ดอมเปริยองได้แล้วค่ะคุณเฌอแตม

เสียงของแอร์โฮสเตสแว่วเข้ามาเธอเดินถือถาดเปริยองพร้อมแก้วแชมเปญเดินตรงเข้ามา

เรย์ : โว้ว ! แชมเปญหลังจากตื่นนอนหน่ะหรอน่าสนใจนะ

นั่งก่อนเฌอแตม

เรย์ผายมือไปยังเก้าอี้โซฟาฝั่งตรงข้าม

เฌอแตม : คะค่ะ

เฌอแตมหย่อนตัวนั่งลงด้วยความเชื่องช้า เธอรู้สึกถึงความปั่นป่วนอะไรบางอย่างภายในจิตใจ

แอร์โฮสเตส : เปริยองค่ะ

แอร์โฮสเตสวางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะก่อนจะรินเปริยองลงในแก้วด้วยท่าทางสุภาพ

รับเครื่องดื่มอะไรดีคะมิสเตอร์เรย์เนอร์

เธอกล่าวถามเขาขณะรินแชมเปญลงในแก้ว

เรย์ : ผมขอน้ำเปล่าและวิสกี้แบบเดิมครับ ขอบคุณ เรย์หยักยิ้ม

แอร์โฮสเตส : ได้เลยค่ะท่าน ยิ้ม

แอร์โฮสเตสวางบัคเก็ตสำหรับใส่เปริยองก่อนเดินถอยจากไปอย่างสุภาพ

เฌอแตกระดกเปริยองอย่างรวดเร็ว

เรย์ : โอ้วใจเย็นๆสาวน้อย เรย์ส่งเสียงหัวเราะเฌอแตมในลำคอ

เฌอแตม : ฉันกระหายน้ำค่ะ เธอยิ้มแหย๋หน้าเริ่มแดง

ก่อนที่จะหยิบขวดแชมเปญรสเยี่ยมนี้รินลงในแก้วใหม่

เรย์ : ดูเหมือนคุณมีเรื่องไม่สบายใจนะ มีอะไรกังวลใจหรือป่าวเฌอแตม

เฌอแตมกระดกเปริยองหมดแก้วอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าเหือกใหญ่เข้าท้อง

 

ปล่อยเรื่องนี้ไว้ไม่ดีแน่!!ฉันต้องพูดกับเขา

 

เฌอแตม : คุณเรย์คะคือฉัน…

เอาไงเอากันว๊ะ

อ่ะหึ่ม…ฉันมีบางอย่างจะสารภาพค่ะคุณเรย์…ให้ตายเถอะฉันไม่ทราบมาก่อนเลยนะคะเรื่องโปส…

เรย์ยกมือขัดขณะที่เฌอแตมยังพูดไม่จบประโยค

เรย์ : ผมรู้ เขาพูดแทรก

เฌอแตม : เอ๋ ! คุณ ระรู้ !? ดวงตาของเฌอแตมขยายกว้าง

เรย์ : ใช่ผมรู้ เรย์หยักยิ้มแววตามุ่งมั่น

เฌอแตม : คุณรู้…หรอคะ

เรย์หยักยิ้ม

เรย์ : ใช่ผมรู้ รู้เกี่ยวกับครอบครัวของคุณและผมก็รู้ว่าคุณเองก็ไม่ได้มีเจตนาปิดบังอะไรเกี่ยวกับครอบครัวของคุณหรอก จริงไหม

เฌอแตม : โอ้ว!! ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณนะคะคุณเรย์ที่คุณเชื่อแบบนั้น

เฌอแตมพ่นลมหายใจออกจากท้องก่อนจะค่อยๆเผยยิ้มด้วยรู้สึกสบายใจอย่างเห็นได้ชัด

เรย์ : หากว่าคุณมีความลับกับผมมาตั้งแต่แรก

คุณคงพยายามหาวิธีเลี่ยงไม่ให้ผมไปพบพ่อแม่ของคุณโดยที่คุณเป็นผู้เก็บงำความลับอะไรบางอย่างไว้หรอกจริงไหม

“เฌอแตม”

เฌอแตม : ค่ะคุณเรย์ ! ฉันยืนยันได้ค่ะว่าฉันไม่รู้เรื่องพวกนี้มาก่อนเลยจริงๆนะคะ

จนกระทั่ง…ฉันพบโปสการ์ดใบนั้น

เฌอแตมมองไปยังโปสการ์ดที่อยู่ในกระเป๋าสูทของเรย์

ฉันเองก็แปลกใจมากเหมือนกันเลยนะคะ

คือฉันบังเอิญพบมันยังห้องใต้หลังคาเมื่อสองวันก่อน มันทำให้ฉันสับสนเอามากๆ ฉันไม่รู้ว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันและฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าควรจะปรึกษาใครดีฉันไม่กล้าแม้แต่จะถามครอบครัวของฉันหรือถามคุณเลยและด้วยความประมาทของฉันเอง…ที่ว่างโปสการ์ดใบนั้นทิ้งไว้บนโต๊ะตัวนั้น

จนกระทั่งคุณมาพบเข้า

เฌอแตมแสดงสีหน้าไม่สู้ดีนัก

เรย์ : ผมไม่สงสัยอะไรในตัวของคุณหรอกเฌอแตมคุณสบายใจได้ เรย์หยักยิ้ม

เฌอแตม : จริงหรอคะคุณเรย์! ขอบคุณนะคะที่เข้าใจฉัน ถึงแม้ว่านี่มันจะฟังดูบังเอิญเกินไปก็ตาม

เฌอแตมเม้มริมฝีปาก มองต่ำ

เรย์ : ผมเชื่อคุณเฌอแตม ผมพอจะเดาได้ว่าโปสการ์ดใบนี้มันไปอยู่กับครอบครัวคุณได้นั่นก็เพราะ…

อรแม่ของเธอทำจดหมายใบสุดท้ายของอริสาตกไว้และเควินเก็บมันได้เขาจึงนำมันมอบให้กับอรแม่ของเธอ

และนั่นคือเหตุผลที่เธอได้ชื่อว่าเฌอแตมที่มาจากโปสการ์ดใบนั้น

จากเรื่องราวที่เธอเคยเล่าเอาไว้

เฌอแตม : ฉันคิดว่ามีความเป็นไปได้ค่ะ อืม…ว่าแต่…

แล้วเหตุผลอะไรกันนะที่แม่ของฉันถึงไม่ยอมส่งจดหมายใบนี้ให้กับคุณหล่ะคะ…คุณเรย์

เรย์ : นั่นคือปริศนาสำหรับผมเหมือนกันเฌอแตม

ผมเองก็แปลกใจและร้อนใจที่อยากจะรู้เหมือนกัน…

เรย์ขบฟันเว้นคำพูด

นั่นก็เพราะโปสการ์ดใบสุดท้ายที่ผมได้รับจากเธอหน้าตาเหมือนกับโปสการ์ดใบนี้ทุกประการเพียงแต่ข้อความในโปสการ์ดนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เรย์หลับตาเว้นจังหว่ะพูดไปชั่วขณะ

บางที…อรเธออาจตั้งใจจะทิ้งมันอยู่แล้วแต่เควินดันบังเอิญพบมันเข้าเสียก่อน

เฌอแตม : มะหมายความว่ายังไงกันคะแม่ของฉันจงใจที่ทิ้งโปสการ์ดใบนี้…งั้นหน่ะหรอ!?

แล้วข้อความในโปสการ์ดใบนั้นเขียนว่ายังไงกันนะ

เฌอแตมพึมพำในใจ

เรย์ : ผมแค่เดา…

อ่ะหึ่ม ! เอาหล่ะถึงเวลาแล้วเฌอแตม ผมมีบางอย่างให้คุณดู

เรย์จับแลปท็อปราคาแพงของเขาก่อนจะกดปุ่มเปิดเครื่อง แสงจากไฟเอลอีดีของหน้าจอสว่างขาวขึ้นเขาใช้นิ้วเลื่อนเปิดไฟล์เอกสารบางอย่างขึ้นมาก่อนที่จะจับตัวเครื่องหมุนหน้าจอให้กับเฌอแตม

หน้าจอแสดงเอกสารข้อมูลประวัติวันเกิด ประวัติการศึกษา ประวัติการทำงาน ประวัติครอบครัวของอรแม่ของเฌอแตม รวมถึงประวัติของทั้งหมดของเควินด้วย

เอกสารยาวหลากหลายหน้า

ด้านซ้ายล่างแสดงเอกสารหน้าถัดไปมีของเฌอแตมอยู่ด้วยเช่นกัน

เฌอแตม : โอ้วพระเจ้า ! คุณเรย์ !! คุณ… เฌอแตมอ้าปากค้าง

เรย์พยักหน้า เม้มริมฝีปากเน้น

เฌอแตมชโงกหน้าเข้าใกล้หน้าจอแท็ปเลตของเรย์ใช้นิ้วลากจอเพื่ออ่านรายละเอียดเอกสารอื่นๆเพิ่มเติม

จากประวัติข้อมูลส่วนบุคคลของอร

 

เอกสารบันทึกข้อมูลการเปลี่ยนแปลงชื่อของ นาง อร อิงคำ ริดชาร์ดสัน

ชื่อเดิมของเธอคือ นางสาว จำปี อิงคำ อิงจากใบแจ้งเกิด

แจ้งเปลี่ยนชื่อจาก นางสาว จำปี อิงคำเป็น เป็น นางสาว อร อิงคำ วันที่ 12 พฤษภา 2003

ก่อนจะมาเป็น อร อิงคำ ริดชาร์ดสัน ตามใบสมรส ในวันที่ 1 มกราคม 2005

 

เรย์ : เฌอแตมผมมีความจำเป็นต้องทำแบบนี้จริงๆ ผมต้องขอโทษคุณด้วย ผมรู้ว่านี่มัน…

วิสกี้ได้แล้วค่ะมิสเตอร์เรย์เนอร์

เสียงของแอร์โฮสเตสขัดจังหว่ะของพวกเขาเธอเดินถือถาดบรรจุวิสกี้พร้อมกับแก้วเดินตรงมายังโต๊ะของเรย์

 

“ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะสืบประวัติแม่ของฉันมากมายขนาดนี้ โอ้วพระเจ้า ! นี้มันละเอียดมาก”

เฌอแตมพมพำกับความคิด

 

แอร์โฮสเตส : วิสกี้ค่ะท่าน

เธอรินวิสกี้ลงในแก้ว Rock และน้ำเปล่า 1 ฝาก่อนจะวางแก้วอย่างสุภาพไปยังตำแหน่งที่นั่งของเรย์ เรย์พยักหน้ารับ ก่อนที่แอร์โฮสเตสจะเดินจากไป

เรย์สูดดมวิสกี้ก่อนจะจิบมัน

เฌอแตมกระดกแชมเปญของเธอในขณะที่ความวิตกกังวลเข้าครอบงำอีกครั้ง

เฌอแตม : ใช่ค่ะนี่มัน…โอ้ว!คุณเรย์ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณจะ…

เฌอแตมได้แต่อ้าปาก เธออึ้งเธอยกมือทาบอกเธอพูดอะไรไม่ออกกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า

เรย์ : ใช่ ! ผมยอมรับว่านี่คือสิ่งที่ไม่ถูกต้องนัก แต่มันก็ทำให้ผมได้คลายความสงสัยในตัวคุณได้มากเลย

นะเฌอแตมว่าคุณคือผู้บริสุทธิ์

เฌอแตม : โอ่วคุณเรย์… นี่คุณทำให้ฉันรู้สึกกลัวคุณขึ้นมาเลยนะคะ

เฌอแตมกลืนน้ำลาย ดัง อึ๊ก

นักสืบของคุณสุดยอดมากเลยนะคะไม่น่าเชื่อเลยว่าเวลาแค่เพียงข้ามวันคุณจะได้ข้อมูลละเอียดมากมายขนาดนี้

เรย์หลับตา สั่นหน้าเล็กน้อย

เรย์ : คุณไม่มีอะไรให้ต้องกลัวหรอกนะสบายใจได้

อะหึ่ม ! อันที่จริงผมไม่ได้เพิ่งจะสืบเรื่องนี้หรอกเฌอแตม

เฌอแตม : มะหมายความว่ายังไงนะคะ คะคุณสืบเรื่องของฉันมานานแล้ว…หน่ะ…หรอคะ

เรย์พยักหน้ารับก่อน เทวิสกี้ลงในแก้วของเขา

เรย์ : ใช่ ผมไม่ปฎิเสธ…คุณมีบางอย่างที่น่าสนใจบางอย่างที่สะกิดภายในใจของผม

เฌอแตม

ผมอดที่อยากจะรู้เกี่ยวกับครอบครัวของคุณและตัวของคุณไม่ได้เลย

ที่จริงจุดเริ่มต้นมันเริ่มจากประวัติที่มาชื่อของคุณ

“เฌอแตม”

เรื่องโปสการ์ดหอไอเฟลที่คุณเคยพูดถึง ถิ่นบ้านเกิดแม่ของคุณ นามสกุลเดิมของอริสาที่ดูเหมือนคุณจะบังเอิญรู้จักและบุคคลที่เธอเคยเอ่ยถึงอยู่บ่อยๆ

“มาลิ”

เรย์สูดลมหายใจเข้าท้อง

เอกสารข้อมูลสำคัญพวกนี้มันใช้เวลาพอสมควรไม่ได้ใช้เวลาเพียงวันเดียวอย่างที่เธอเข้าใจหรอก

เรย์กระดกวิสกี้ในมือ

เฌอแตม : โอ้ว พระ เจ้า ! เฌอแตมพูดโพร่ง

เรย์ : ผมต้องการรู้ความจริงเฌอแตม อรแม่ของคุณ…มีความลับบางอย่างที่เธอเก็บซ่อนอยู่

ผมใช้เวลาไตร่ตรองและคิดและผมก็จำเธอได้แล้วเธอคือหญิงสาวที่ผมเคยพบเมื่อครั้งที่ผมออกไปตามหาอริสาที่เชียงใหม่

เฌอแตม : มะหมายความว่ายังไงกันคะคุณเรย์!! หน่ะนี่ฉันสับสนไปหมดแล้ว

เรย์ : ผมอยากให้คุณดูข้อมูลนี่

เรย์ใช้มือแตะเปิดไฟล์เอกสารแผ่นใหม่ขึ้นมา

หน้าจอแสดงช่ื่ิอโฟร์เดอร์ “อริสา สันกำแพง”

เอกสารแสดงข้อมูลประวัติวันเกิด ประวัติการศึกษา ประวัติการทำงาน ประวัติครอบครัวของอริสา

ก่อนจะพบกับประวัติที่น่าสงสัยบางอย่าง

นางสาว อริสา สันกำแพง แจ้งบุคคลสูญหาย ลงวันที่ 12 พฤษภา 2003

นางสาวมะลิส้อน สันกำแพง ไม่พบข้อมูล ข้อมูลถูกซ่อน

เฌอแตม : ข้อมูลถูกซ่อนงั้นหรอ ปะปะเป็นไปไม่ได้ !

เฌอแตมยกมือป้องปากจ้องหน้าจอค้าง ก่อนจะอ่านทวนอีกรอบ

เรย์กระดกวิสกี้ซ้ำ

เรย์ : ใช่ มันเป็นไปไม่ได้เลยว่าอริสาจะถูกระบุว่าเป็นบุคคลสูญหาย

ทั้งที่จริงแล้วในเอกสารมันควรจะต้องระบุว่าอริสาคือผู้เสียชีวิต

และนี่ คุณดูตรงนี้

วันที่ 12 ของเดือนพฤษภา ปี 2003 จำปีเปลี่ยนมาใช้ชื่อ อร ในขณะที่อริสาถูกลงบันทึกเป็นบุคคลสูญหายนี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว

บ้าเอ้ย!

ผมปล่อยให้เรื่องนี้หลุดมือไปนานถึงยี่สิบปีได้ยังไงกัน ผมมันช่าง…

เรย์ขบฟันส่ายหน้าให้กับความโง่เขลาของเขา เรย์เทวิสกี้ก่อนจะกระดกวิสกี้ด้วยความเกรี้ยวกราด

เฌอแตม : โอ่ว…บ้าจริง นี่มัน…มันน่าเหลือเชื่อ เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากันแน่นะ!

เรย์ : เฌอแตม คุณจำเทศกาลลอยกระดาษที่เชียงใหม่ปีผ่านมาได้ไหม…

เฌอแตม…ผมพบกับเธอที่นั่น

เฌอแตม : อริสาหน่ะหรอคะ !! พระเจ้า !

เฌอแตมพูดโพร่งตกใจอีกครั้งก่อนจะรีบใช้มือปิดปากชำเรืองตามองไปยังที่นั่งของเจสัน

ไม่น่าหล่ะ!!ตั้งแต่กลับมาจากเชียงใหม่คุณเรย์ถึงได้มีท่าทีที่เปลี่ยนไป เขาเปลี่ยนไปมาก มากจริงๆหล่ะนะ ไหนจะหย่าล้างกับมิเรนด้า ไหนจะพยายามเรียกฉันไปพบบ่อยขึ้น ไหนจะทะเลาะกับแจ็ค

โอ่ว…เพราาะอย่างนี้นี่เองสิ่นะ

เฌอแตมจมอยู่กับความคิดไปชั่วขณะ

เรย์ : ใช่ ผมรู้ว่ามันฟังดูบ้า ผมคิดว่านั่นเป็นเธอ…ที่จริงแล้วผมเองก็ยังไม่แน่ใจสักเท่าไหร่

กระทั่งผมได้โอกาสไปยังบ้านของคุณที่หลุยวิวล์จิกซอชิ้นสุดท้ายที่ถูกซ้อนไว้ก็ปรากฎขึ้น…

เรย์ขบกรามเน้น แววตาของเขาแข็งกระด้าง

ยี่สิบกว่าปีนี้ผมทำบ้าอะไรอยู่ ผมมันช่าง…เรย์วางแก้ววิสกี้ดังลั่น

ก่อนที่เขาจะหลับตาลงยกมือขึ้นปิดหน้า ได้แต่ส่ายหน้าให้กับตัวเอง

เวลานี้เขาช่างดูเปราะบางเหลือเกิน

เฌอแตม : ใจเย็นๆนะคะคุณเรย์… เฌอแตมขมวดคิ้ว

เรย์ : ผมใจเย็นไม่ไหวอีกต่อไปแล้วเฌอแตม…น้ำเสียงของเรย์เริ่มสั่นเครือ

ได้โปรด ! เฌอแตมคุณเป็นความหวังเดียวของผมที่เหลือยังอยู่ในตอนนี้แล้ว

ได้โปรดช่วยผม

เฌอแตม : แต่คุณเรย์คะ!!! ในเมื่อเธอจงใจสร้างสถานการณ์หนีคุณไปขนาดนี้ทำไมคุณถึง…

เรย์ : ผมรู้จักเธอดี เฌอแตม ผมรู้ว่าที่เธอทำไปทั้งหมด…นั่นก็เพื่อตัวผมและลูก

เธอรักผมและลูกมากกว่ารักตัวเองเรื่องนี้ผมคงพูดกับคุณไม่ได้ แต่เฌอแตมคุณลองจินตนการตามผมนะว่าเธอต้องเสียสละแค่ไหน เธอต้องเจ็บปวดมากขนาดไหนกันที่ต้องทิ้งลูกในวัยเล็กไว้ให้กับผมเพียงเพราะเธอ…

เรย์ขบฟันส่ายหน้า ดวงตาของเขาแดงกล่ำปนกับน้ำใสๆที่เออล้นในตา

เฌอแตม : โธ่…คุณเรย์ เฌอแตมขมวดคิ้วเห็นใจเรย์เป็นที่สุด

ที่จริงฉันรู้เรื่องนั้นแล้วค่ะคุณเรย์รู้ว่าเธอ…

โธ่ อริสาถ้าคุณคือน้ามะลิจริงๆคุณเองก็ไม่เคยห่างจากเจสันไปไหนเลยสินะ

โอ้ว…บ้าจริงถ้านี่เรื่องจริงหล่ะก็…

เฌอแตมส่ายหน้าได้แต่พึมพำในใจ

เรย์ : บ้าเอ้ย ! ผมมันโง่เขลาจริงๆ

เรย์ยกมือปิดหน้าของเขาอีกครั้ง

โง่เขลาที่ปักใจเชื่อแผนการของเธอ ญาติๆของเธอ

อริสาคุณช่างใจดำกับผมเหลือเกิน เหตุผลของคุณมันช่างไม่ยุติธรรม

เฌอแตม : อะไรที่ทำให้คุณปักใจเชื่อพวกเขาได้คะคุณเรย์

เรย์ : เธอวางแผนล่วงหน้าไว้อย่างดีเลยหล่ะ เฌอแตม

ดีอย่างที่ผมคาดไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ โดยที่เธอมีผู้ที่ค่อยช่วยเหลือบิดเบือนเรื่องราวและจัดฉากว่าเธอเสียชีวิตแล้ว หลุมศพ รูปภาพไว้อาลัย

เธอช่างกล้าหาญที่เสียสละลูกไว้ให้กับผมเพื่อให้ผมเชื่อเธออย่างสนิทใจ

เรย์ได้แต่ส่ายหน้าให้ตัวเอง เขารู้สึกโกรธเองที่รู้ความจริงช้าเกินไป

น้ำตาของเขาแฉะเปื้อนกระบอกตา

เฌอแตม : โธ่…คุณเรย์ เฌอแตมยื่นมือจับแขนของเรย์เห็นใจเขา

อริสาหัวใจของคุณทำด้วยอะไรกันนะ ทำไมคุณถึงใจร้ายใจดำกับพวกเขาได้ขนาดนี้

เรย์จับฝ่ามือของเฌอแตมตอบ

เรย์ : ได้โปรดเถอะนะเฌอแตม ได้โปรดไปกับผมคุณเป็นกุญแจสำคัญที่ผมเหลืออยู่

อีกสองอาทิตย์ข้างหน้าผมเลื่อนไฟลท์บินและที่พักไว้เรียบร้อยแล้วคุณและผมเราจะไปเชียงใหม่กันก่อนกำหนด

 

อีกสองอาทิตย์งั้นหรอ

เฌอแตมพึมพำในใจ

เธออึ้งไปชั่วขณะดวงตาของเธอจ้องมองเขาขณะที่กำลังจมอยู่กับคำพูดมากมายภายในใจ

มือที่ว่างของเธอลูบคลำแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ

 

ซวยแล้วเฌอแตม

 

ฉันจะช่วยคุณเรย์ได้ยังไงกันในเมื่อ…บ้าจริง! ทำไมฉันต้องรู้สึกลำบากใจแบบนี้ด้วยนะ ถ้าเกิดว่าฉันช่วยให้คุณเรย์ได้ไปพบกับน้ามะลิและถ้าหากน้ามะลิเป็นอริสาจริงๆขึ้นมาหล่ะ

มีหวังแจ็คคงจะไม่มีวันให้อภัยฉันแน่ ฉันจะทำยังไงดี

ให้ตายเถอะ! ชีวิตคู่ของฉัน!!

หรือว่าฉันควรจะบอกคุณเรย์ดีไหมว่าเจสันหายไป6ปีเพราะอะไรและเขาเกลียดแม่ของเขาเองมากแค่ไหน

เรย์ : ได้โปรด

ผมให้สัญญาว่าผมจะไม่มีวันลืมสิ่งที่คุณช่วยเหลือผมเอาไว้ ผมตอบแทนคุณได้ทุกสิ่งที่คุณต้องการ

เฌอแตม : อ่ะ…เอ่อ…คะคือ…คุณเรย์

โอ้ว !! ฉันทำให้คุณตื่นหรือป่าวคะคุณเจสัน

เสียงของแอร์โฮสเตสแว่วเข้ามาตัดบทสนทนาของเฌอแตมได้อย่างพอดี

บ้าจริงแจ็คจะได้ยินที่พวกเราคุยกันไหมนะ เรย์รีบใช้มือปาดน้ำตา

เฌอแตมพึมพำในใจ

เจสัน : โอ้วไม่เลยครับ อืม…ว่าแต่นี่กีี่โมงกันแล้วครับ

เจสันถามแอร์โฮสเตสด้วยน้ำเสียงของเจสันแหบแห้ง

พร้อมกับส่งเสียงบิดตัวเล็กน้อย

แอร์โฮสเตส : อีก10นาทีจะตี1ค่ะคุณเจสัน

เจสัน : โอ่วจะตี 1 แล้วหน่ะหรอ ขอบคุณครับ

แอร์โฮสเตส : ด้วยความยินดีค่ะ แอร์โฮสเตสยิ้มอย่างสุภาพ

รับอาหารหรือเครื่องดื่มอะไรหน่อยดีไหมคะคุณเจสัน

เจสัน : อืม…ผมขอน้ำส้มครั้นแล้วก็แซนวิชวีเก้นชิ้นเล็กๆแล้วกันครับ ขอบคุณครับ

แอร์โฮสเตส : ได้เลยค่ะ รอสักครู่นะคะ

แอร์โฮสเตสเดินหันหลังกลับเข้าไปยังท้ายห้องโดยสาร

เจสันลุกจากเก้าอี้ของเขาเดินตรงไปยังโซนที่นั่งของเรย์และเฌอแตม

เจสัน : โว้วๆ เขาฉีกยิ้มขณะมองวิสกี้ที่วางอยู่บนโต๊ะของเรย์

อะไรกันมาแอบดื่มกันตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย

เรย์ : โอ๊ะโอ้! เฌอแตมดูสิ่ว่าใครกำลังเดินเข้ามา เรย์ฝืนยิ้มเมื่อมองเจสัน

เจสัน : เอ…ดูเหมือนผมจะพลาดเหตุการณ์อะไรไปหรือป่าวครับ เจสันหรี่ตามองพวกเขา

น้ำเสียงของเขาค่อนข้างร่าเริง

น้ำเสียงของเจสันทำให้เฌอแตมรู้สึกโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด

เฌอแตม : ฉันต่างหากหล่ะที่พลาด แจ็ค! ให้ตายเถอะ ! ฝรั่งเศสงั้นหรอ !!

เฌอแตมหงายมือเอียงไหล่

เธอเปลี่ยนบทสนทนาได้อย่างชาญฉลาด

เรย์ : ดูเหมือนเธอจะรู้แพลนเข้าซะแล้วนะลูกรัก เรย์ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ

ก่อนจะเผยยิ้มกว้างราวกับคนละคนอย่างสิ้นเชิง

เจสันส่งเสียงหัวเราะ ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงยังเก้าอี้เขานั่งไขว่ห้างยังเก้าอี้โซฟาที่อยู่ตรงข้ามกับเรย์

เขาส่งยิ้มแววตาซุกซน

เจสัน : โธ่ที่รักจะให้ฉันปล่อยช่วงเวลาอันสุดแสนจะวิเศษแบบนี้ให้ล่วงเลยไปได้ง่ายๆยังไงกันหล่ะ

ขอให้ฉันได้ใช้เวลาชื่นชมภรรยาของฉันหน่อยไม่ได้หรอ

เฌอแตมยิิ้มกว้าง

เฌอแตม : แล้วฉันจะปฎิเสธเธอยังไงได้หล่ะ แจ็คเธอนี่มันจริงๆเลย

เธอส่ายหน้าให้กับความบ้าเห่อของเขาที่มีต่อเธอ

เจสัน : เธอเคยปฎิเสธฉันได้ด้วยหรอ

เฌอแตม : เชอะ !

เรย์ : อื้ม ! เฌอแตมเรื่องงานเธอไม่ต้องห่วงนะผมคุยกับจัสตินเรียบร้อยแล้ว

เฌอแตม : โอ้ว ! จัสตินทราบเรื่องนี้ด้วยงั้นหน่ะหรอ…คะ ก็แน่หล่ะนะ

จริงด้วยไม่น่าหล่ะ โอ้ว!! ไม่น่าหล่ะเขาถึงรีบโทรมาพูดความในใจอย่างรีบร้อนแบบนั้น

“ผมตกหลุมรักคุณเข้าแล้วจริงๆ เจ…นี่คือสิ่งสำคัญที่ผมอยากให้คุณรับรู้เอาไว้”

เฌอแตมทบทวนคำพูดของจัสติน

เรย์ : ที่จริงผมเองก็เพิ่งบอกเขาเพียงไม่นาน

เจสัน : ขอบคุณครัับพ่อ หึ ให้หมอนั่นรู้ซะบ้าง ! เขาจะได้เลิกมองภรรยาผมสักที

เรยส่งเสียงหัวเราะชอบใจ

เรย์ : แจ็ค ! ลูกนี่ช่างขี้หึงเสียจริงๆ

สบายใจได้ลูกรัก จัสตินเขามีแฟนสาวมาได้สักพักนึงแล้ว

เฌอแตม : แถมยังเป็นสาวสเปนิช หน้าตาสวยหุ่นดีและก็เพอร์เฟคกว่าฉันเยอะเลยด้วย

เจสัน : หึ ให้ตายเถอะ นั่นมันร่างโคลนของเธอชัดๆ

เรย์ส่งเสียงหัวเราะเขาอีกครั้ง

เรย์ : โอ่วข้อนี้ผมเห็นด้วยกับเขานะ เฌอแตม เรย์ส่งขยิบตาเมื่อพูดจบ

เฌอแตม : คุณเรย์ !! เฌอแตมแสดงน้ำเสียงงอแง

เจสัน : หมอนั่นหน่ะเป็นแฟนคลับตัวยงของเธอเลยก็ว่าได้นะ

เฌอแตม : อะไรกันไม่ขนาดนั้นหรอกนะ เฌอแตมหน้าแดง

เจสัน : แต่ถึงยังไงแล้วฉันต่างหากหล่ะที่เป็นเจ้าของของเธอ

เฌอแตม : จ้า ! ยอมแล้วๆเอาไปเลยๆเอาไปแล้วแล้วก็ห้ามคืนนะ เฌอแตมยิ้มกว้าง

มองไปยังแอร์โอสเตสที่กำลังเดินตรงเข้ามา

แอร์โฮสเตส : น้ำส้มครั้นและแซนวิชค่ะคุณเจสัน

เจสัน : โอ่ว ! ขอบคุณครับ

เฌอแตม : น่ากินจัง เฌอแตมมองไปยังจานของเจสันทีแอร์โอสกำลังจัดวางลงบนโต๊ะของเขา

แอร์โฮสเตส : รับอาหารเช้าเลยไหมคะคุณเฌอแตม

อาหารเช้าหน่ะหรอ … จริงด้วยสิ่นี่เรากำลังไปฝรั่งเศสสินะ

น่านฟ้าย่านนี้คงจะเช้าแล้ว

เฌอแตมพูดกับความคิด

เฌอแตม : ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันมีนี่แล้วค่ะ

เฌอแตมชูแก้วแชมเปญขึ้น

แอร์โฮสเตสอมยิ้ม เรย์ส่งเสียงหัวเราะ

เฌอแตมชวนพวกเขาพูดคุยถึงเรื่องแผนการเซอร์ไพรส์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเพื่อกลบเกลื่อนความเครียดที่กัดกินภายในใจที่เธอกำลังเผชิญ พวกเขาต่างดื่มฉลองพูดคุยกันอยู่นานเกี่ยวกับกำหนดวันแต่งงานที่ต้องหาลือกัน

เฌอแตมดื่มไปมากกว่าที่ควร

เธอผล็อยหลับไปบนไหล่ของเจสัน เจสันช้อนตัวของเฌอแตมอุ้มเธอไปนอนยังโซฟาวางเธอลง

จัดท่าทางนอนให้กับเธอ เขาประคองหัวของเธอก่อนที่เขาจะหมุนตัวเขานั่งลงลงวางศรีษะของเธอไว้บนตักของเขาให้เธอหนุนนอน

เขาลูบผมของเธอจ้องมองเธอ

เธอเป็นใครกันเฌอ เธอกล้าดียังไงทำให้ฉันคลั่งเธอได้มากมายขนาดนี้ เธอมาทำอะไรกับฉันกันแน่…

เขาจ้องมองเธออยู่อย่างงั้น

เวลาผ่านไปนานพอสมควรจนกระทั่งกัปตันนำเครื่องลงจอดยังสนามบินฝรั่งเศส

เจสันลืมตาขึ้น เขาเขย่าตัวของเฌอแตม

เจสัน : ถึงแล้วที่รัก

เขาเขย่าตัวของเธอซ้ำ

เฌอแตมส่งเสียง หึ่มๆ ในลำคอ

ป่ะถึงเวลาสนุกแล้วที่รัก

เฌอแตม : อืม ขอห้านาที

เจสันยิ้มกว้างส่ายหน้า

เจสัน : ยายบ๊องเอ้ย ลุกได้แล้ว เจสันดันตัวของเธอขึ้น

เฌอแตมกระพริบตา

ถึงแล้วงั้นหรอ

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น