เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 15 100% Personal nurse

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 11:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 15 100% Personal nurse
แบบอักษร

 

 

INGDAW PART :

@โรงพยาบาล

01.00 น.

 

พึ่งรู้ว่าตัวเองใช้เวลาวิ่งหนีอยู่ในป่าเป็นชั่วโมงก็ตอนที่ถึงโรงพยาบาลนี่แหละ

"หนูไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ กิ่งไม้ขูดนิดเดียวเอง แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ"

[ฮือ กิ่งไม่ขูดลูกแม่ก็เจ็บตัวเหมือนกัน รอแป๊ปนะดาว เดี๋ยวแม่นั่งแท็กซี่ไปหา]

"ฮึก มันดึกแล้ว มันอันตราย แม่นอนพักเถอะนะ ถ้าแม่มาหาดาวเดี๋ยวไม่มีใครอยู่กับยาย พรุ่งนี้เช้าเดี๋ยวหนูจะรีบไปหา"

[แต่...เฮ้อ ก็ได้ ทำไมนะ ทำไมลูกสาวแม่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้]

"หนูไม่เป็นอะไรแล้ว เดี๋ยวเซลฟี่ไปให้ดูเลย แม่จะได้ไม่ต้องห่วงหนู พักผ่อนนะคะคนเก่งของดาว ฮึก" พยายามจะกลั้นเสียงตัวเองไม่ให้สั่น พยายามจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ แต่เสียงสะอื้นก็หลุดรอดไปจนได้

[บอสหนูเขาเป็นยังไงบ้างลูก หมอว่าไงบ้าง แล้วพี่กันต์คนดีนั่นหายไปไหนซะแล้ว ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ]

"บอสยังไม่ออกจากผ่าตัดเลยค่ะ แต่คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเพราะถึงมือหมอแล้ว ส่วนพี่กันต์เขาคงติดธุระด่วนจริงๆ แม่อย่าว่าพี่เขาเลยนะ"

[เฮ้อ ไม่ว่าก็ไม่ว่า เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เช้าเดี๋ยวแม่ไปหาดาวที่โรงพยาบาลดีกว่า เอาชุดอะไรไปให้ หนูจะได้ไม่ต้องวกกลับมา]

"เอางั้นก๋ได้ค่ะ แม่ก็พักผ่อนได้แล้วนะคะ หนูปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะ รักแม่ค่ะ..."

 

หลังจากที่วางสายแม่ปุ๊ปก็รีบถ่ายรูปฉีกนิ้มกว้างไปให้แม่ในไลน์ที ท่านจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงฉันมากกว่านี้ โชคดีที่ยายหลัลไปก่อน เลยไม่รู้ว่าฉันเจอเรื่องอะไรมา แต่มีแม่ที่ยังรอฉันกลับบ้าน ตอนแรกเราร้องไห้โฮกันทั้งคู่ กว่าจะปลอดกัยได้ก็พักใหญ่เลย

ตอนนี้ฉันกำนั่งรอคุณเควินอยู่หน้าห้องผ่าตัดหลังจากที่ทำแผลตัวเองเรียบร้อย เปลี่ยนชุดธรรมดาที่เพื่อนของบอสเอามาให้เปลี่ยน จิตใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเพราะเป็นห่วงคนด้านใน เขาคงไม่เป็นอะไรมากหรอกใช่มั้ย...ยอมรับเลยว่าตอนที่เห็นเขาทรุดลงไปกับพื้น ตกใจแทบแย่ ตั้งไม่ทัน หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม โชคดีที่รถพยาบาลมาได้ทันเวลา

"ไปพักก่อนมั้ย" เสียงทุ้มของผู้ชาบที่ช่วยชีวิตฉันด้วนอีกคนมาพร้อมกับลูกน้องที่เดินตามหลัง

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะรอจนกว่าคุณเควินเขาออกมา"

"แน่ใจ? แต่เราดูไม่ไหวแล้วนะ"

"แน่ใจค่ะ" ฉันยืนยันคำเดิม จะอยู่ตรงนี้ จะไม่ไปไหม...จะไม่ทิ้งเขาไว้เด็ดขาด "งั้นก็แล้วแต่"

แต่ทว่า...

"พี่ดีอ้อน!" น้ำเสียงสดใสของผู้หญิงแปลกหน้าที่วิ่งเข้ามาพร้อมกับคนติดตามอีกสองคนทำเอาฉันแปลกใจเล็กน้อย

"ฮือ ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ" ร่างบางวิ่งเข้ามากอดคุณดีอ้อนทันที ถ้าให้เดา คงเป็นคนรักของเขาแหละ หน้าตาน่ารักมาก เหมาะกับคุณเขาล่ะ แถมยังดูโตกว่าฉันเยอะด้วย ฮ่าๆ

"พี่ไม่เป็นอะไร แล้วแมวน้อยมาได้ไงเนี่ย พี่บอกแล้วไม่ใช่หรอว่าไม่ต้องห่วง" ไม่ได้แอบฟังนะ แต่สรรพนามที่เขาใช้เรียกกันมันทำฉันแอบเขินเบาๆ >///<

"ก็คนมันเป็นห่วง จะให้ทำไงเล่า! อีกอย่างลูกก็หลับแล้วด้วย" เอ๋...เขามีลูกด้วยกันแล้ว งั้นก็แสดงว่า เขาต้องแต่งงานกันแล้วแน่เลย โอ๊ย แล้วฉันจะไปยุ่งเรื่องชาวบ้านทำไมเนี่ย

"อ๊ะ น้องคนนั้นใช่ไหมคะที่ชื่อคิตตี้" รู้สึกเหมือนถูกพูดถึง แต่ฉันชื่ออิงดาวนะ ไม่ใช่คิตตี้

"ชื่ออิงดาวต่างหาก"

"อ่าว ก็อันนาเคยได้ยินพี่ดีอ้อนแซวพี่เควินว่าคิตตี้นี่น่า" เสียงมันเริ่มใกล้ขึ้นเรื่อยๆ รู้ตัสอีกทีผู้หญิงคนนั้นก็มานั่งข้างฉันเรียบร้อย

"สวัสค่ะน้องอิงดาว พี่ชื่ออันนานะ ^^" น้ำเสียงบวกกับรอยยิ้มสดใสที่ทักทายฉันทำให้ฉันยิ้มทักทายกลับไปเช่นกัน นอกจากจะน่ารักแล้วยังนิสัยดีอีก อิงดาวปลื้ม!

"สวัสดีค่ะพี่อันนา ^^"

"อันนา งั้นพี่ฝากอิงดาวด้วยนะ เดี๋ยวพี่ออกไปคุยธุระกับลูกน้องก่อน" เสียงของพี่ดีอ้อนดังมาจากมุมประตู "ได้ค่ะ แต่ห้ามไปฆ่าใครนะ!" พี่อันนาตะโกนกลับเช่นกัน เอ่อ แต่ห้ามฆ่าใครนี่ มันเป็นเรื่องปกติที่เขาพูดกันใช่ไหมนะ...

"ไม่ต้องตกใจนะ ไม่มีอะไร พี่พูดเล่นเฉยๆ ฮ่าๆ"

"อ๋อ ค่ะ แฮ่ะๆ" โอเค พูดเล่นก็พูดเล่นล่ะเนอะ - -

เราสองคนนั่งคุยถามไถ่กันไปสักพัก ฉันก็รู้ได้เลยว่าพี่เขาอัธยาศัยดีมากกก เริ่มอิจฉาคุณพี่ดีอ้อนเขาแล้วล่ะที่มีภรรยาน่ารักแบบนี้

ปึง!

"อ๊ะ คุณหมอ เขาเป็นยังไงบ้างคะ!" ฉันลุดขึ้นยืนอัตโนมัติทันทีที่เห็นประตูห้องผ่าตัดเปืดออกพร้อมกับคุณหมอและพยาบาล รวมทั้งลูกน้องของบอสที่ตามมาดูแลฉันก็เข้ามาฟังด้วย

"คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ หมอผ่าตัดเอากระสุนออกให้เรียบร้อย โชคดีที่กระสุนไม่โดนเส้นประสาทสำคัญ ทำให้แขนซ้ายยังคงใช้งานได้ แต่ตอนนี้ต้องใส่เฝือกไปก่อนนะครับ"

เฮ้อ! โล่งอกสักที

"ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณจริงๆ" ฉันขอบคุณคุณหมอจนแทบจะเช้าไปกอดคุณหมอเขาแล้ว แต่ยั้งตัวเองไว้ทัน ดีใจเกินไปหน่อย

 

เช้าวันถัดมา

บอสย้ายมาอยู้ห้องพิเศษเรียบร้อยแล้ว แถมเป็นห้องพักคนไข้ที่หรูหราเหมือนเป็นห้องสวีทโรงแรม แต่ผ่านมาหลายชั่วโมง เขาก็ยังไม่ฟื้นอยู่ดี

"ดาว!"

"แม่!" ฉันโผเข้ากอดแม่ทันทีที่ประตูเปิดออก พร้อมกับกระเช้าผลไม้และของพะรุงพะรังเต็มไปหมด

"โถๆ ลูกแม่ ขวัญเอ้ยขวัญมานะคนเก่ง ไม่เป็นอะไรแล้วนะ" ถึงแม้เมื่อคืนจะร้องไห้ไปแล้ว แต่พอได้สัมผัสความอบอุ่นความเป็นห่วงจากแม่ความเข้มแข็งที่มีมันก็พังทลายลงทันที เราสองคนผลัดกันปลอบอยู่สักพัก

"แล้วนี่คุณเขายังไม่ฟื้นหรอลูก" คุณแม่ถามพร้อมกับหยิบผลไม้ใรกระเช้ามาจัดให้เรียบร้อย "ยังไม่ฟื้นเลยค่ะ แต่เดี๋ยวก็คงฟื้น..." ฉันตอบกลับ แต่ในใจก็แอบกลัวว่าคุณแม่จะโทษบอสรึเปล่าที่เขาทำให้ฉันต้องตกอยู่ในอันตราย

"ทำหน้าแบบนั้น คิดว่าแม่จะโทษเขารึไง ฮึ?"

"เอ๋ นะหนูเปล่านะคะ!" ฮือโดนจับได้ซะงั้น "แม่ไม่โทษคุณเขาหรอกน่า แต่คนที่แม่ควรโมโห ควรจะเป็นแฟนเรามากกว่า รับปากซะดิบดีว่าจะดูแลลูกสาวให้ มารับแต่ไม่มาส่ง แถมตอนนี้ก็ยังไม่มาหาเรา ใช้ได้ซะที่ไหนกัน แม่ล่ะผิดหวังจริงๆ นี่แม่คงดูคนผิดไปสินะ" ท่านพูดรวดเดียวจบ แต่น้ำเสียงที่ฟังก็ดูจะโกรธพี่กันต์จริงๆ นั่นแหละ

"พี่เขาอาจจะติดธุระกระทันหันก็ได้ค่ะ" พี่กันต์เขาเป็นทั้งพี่ เป็นทั้งแฟนที่ดีมาตลอด ฉันเชื่อว่าเขาต้องมีเหตุของเขา

"เอาเถอะๆ พูดแล้วอารมณ์เสีย แม่กลับไปบ้านก่อนดีกว่า ตอนนี้ยายอยู่คนเดียว หนูก็อยู่ดูแลคุณเขาไปก่อนนะ ถ้าเขาฟื้นแล้วบอกแม่ด้วย แม่จะได้หายห่วง" ฉันพยักหน้ารับ เพราะท่านก็ดูจะอารมณ์เสียจริงๆ ตอนพูดเรื่องพี่กันต์ เฮ้อ แต้ถึงตอนนี้ ฉันก็ยังเชื่อใจพี่เขาอยู่ดี เชื่อว่าพี่เขาต้องมีเหตุผล และด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เหตุการณ์ระหว่างฉันกับคุณเควิน ทำให้ฉันตัดสินใจที่จะส่งข้อความไปบอกเลิกพี่กันต์ ไม่ใช่เลิกเพราะเหตุผลที่เขาหายตัวไปนะ แต่บอกเลิกเพราะฉันไม่ได้รักเขาต่างหาก บอกเลิกเพราะไม่อยากทำผิดไปมากกว่านี้ แต่ก็อธิบายเหตุผลไปพน้อมกับคำขอโทษและคำบอกเลิก หวังว่าพี่เขาจะเข้าใจ...

"อืม.." น้ำเสียงแหบแห้งจากคนที่อยู่บนเตียงทำให้ฉันตกใจรีบปรี่เข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว "บอส!"

คิ้วหนาขมวดก่อนจะกระพริบตาเพื่อปรับแสง เห็นแบบนั้นฉันก็รีบไปปิดม่านตรงหน้า เพราะแสงด้านนอกกระทบเข้าเต็มๆ

"กินน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูเรียกคุณหมอให้" บอกพร้อมกับประคองคนป่วยให้ดื่มน้ำเปล่า ตามด้วยกดกริ่งเรียกคุณหมอ

"เธอเป็นยังไงบ้าง" ประแรกจากเขามันทำฉันน้ำตาคลอ ให้ตายเถอะ ฉันควรจะถามเขามากกว่า ไม่ใช่เขามาถามฉันแบบนี้ "ฮือ หนูต้องถามบอสสิ" ขนาดตัวเองโดนยิงแต่ก็ยังจะถามว่าฉันโอเคไหม คนตัวโตเพียงแค่ยิ้มมุมปากนัยน์ตาคมเลื่อนมาสังเกตผ้าก็อซที่แปะอยู่ตรงแขนข้างขวา แผลื่โดนกิ่งไม่ขูดเมื่อคืนคุพยาบาลทำแผลให้เรียบร้อยแล้ว

"หนูไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ" ตอบพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างไปให้ เขาจะได้หายห่วงฉันสักที

"ขอโทษ...." มือหนาจับมือฉันไว้ เป็นแขนข้างขวาที่ไม่ได้ใส่เฝือก "ขอโทษที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" สายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดมันทำให้ความโกรธที่เคยมีหายไปเป็นปลิดทิ้ง ฉันเองก็เหนื่อยเหมือนกัน เหนื่อยที่ต้องมาคอยเกลียด คอยโกรธเขา เหนื่อยที่ต้องฝืนความรู้สึกตัวเอง

"ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันถอนมือออกแต่เปลี่ยนเป็นกุมมือเขาแทน ไม่ทันที่เราสองคนจะได้พูดอะไรมากกว่านี้ คุณหมอกับคุณพยาบาลก็เข้ามาตรวจอาการบอสซะก่อน ฉันก็อยู่ฟังด้วยเช่นกัน

"คุณเควิน อยากได้พยาบาลส่วนตัวมาคอยดูแลไหมครับ" หือ นี่มันเป็นบริการพิเศษของโรงพยาบาลรึไง

"ทางเราสามารถหาพยาบาลมาดูแลให้ได้ครับ" พึ่งรู้ว่าถ้าเป็นคนไข้นรวยๆ โรงพยาบาลเอกชนเขามีบริการพยาบาลส่วนตัวให้มาดูแลเป็นพิเศษด้วย! แต่มันเป็นบริการที่ทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย รอฟังคำตอบของเขาเหมือนกันว่าจะตอบอะไร เพราะถ้าเขาตกลงเลือกพยาบาลมาดูแลแบบส่วนตั๊วส่วนตัวฉันจะได้กลับบ้านไปหาแม่กับยาย!

"มะ..มองหนูทำไมคะ คุณหมอเขารอคำตอบอยู่นะ" ทั้งสายตาทั้งรอยยิ้มของบอสมันทำใหเฉันหงุดหงิด เหมือนตัวเองถือไพ่เหนือกว่า หึ เขาจะทำอะไรก็ได้นี่น่า จะให้พยาบาลสวยๆ มาดูแลทั้งวันทั้งคืนตลอดเวลาที่อยู่โรงพยาบาลก็ย่อมได้

"ไม่เป็นไรครับ ผมมีพยาบาลส่วนตัวคอยดูแลอยู่แล้ว ขอบคุณคุณหมอมากนะครับ" ตอนแรกตั้งใจจะเมินไม่สนใจแต่คำตอบของเขาทำฉันหูผึ่ง! คุณหมอได้ยินเช่นนั้นก็ขอตัวออกไปตรวจต่อ เหลือแค่ฉันกับเขาสองคน แต่พยาบาลส่วนตัวที่ว่า เขาหมายถึงใคร? เขามีพยาบาลส่วนตัวอยู่แล้วงั้นหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วฉันมานั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะ เธอนี่โง่จริงๆ เลยอิงดาว จะไปคาดหวังอะไรจากเขากัน

"เป็นอะไร" ถามเสียงทุ้ม

"ถ้าบอสมีพยาบาลส่วนตัวแล้ว งั้นหนูขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ" ฉันรีบตอบทำท่าจะลุกขึ้นเก็บของ

"ฉันหมายถึงเธอต่างหากคิตตี้ ฮ่าๆ คิดไปถึงไหนเนี่ย"

"!!!" เดี๋ยวนะ เขาหมายถึงฉันงั้นหรอ

"เมียอยู่ตรงนี้ทั้งคน จะให้ฉันเรียกผู้หญิงคนอื่นมาดูแลได้ไงกัน"

"คนบ้า -///-" ทั้งอายที่ตัวเข้าใจผิด ทั้งเขินกับประโยคของเขา

"อยากกินแอปเปิ้ล ป้อนให้หน่อยได้ไหมครับ"

"...." น้ำเสียงอ่อนโยนออดอ้อนแบบนี้ ฉันพึ่งเคยได้ยินครั้งแรก "นะ ป้อนหน่อย^^" ยังจะมายิ้มอ้อนใส่อีก!! ฮือ คนบ้า ทำฉันเขินหมดแล้วเนี่ย เขินจนสุดท้ายก็ต้องมานั่งป้อนแอปเปิ้ลเขาอยู่ข้างเตียงแบบนี้ พยายามจะไม่สนใจสายตาที่มองฉันทุกการกระทำ แต่อดไม่ได้ เพราะสายตาของเขามันทำฉันหน้าร้อนผ่าวไปหมดแล้ว

"ละ..เลิกมองหนูได้แล้ว" พูดเสียงสั่นๆ

"ก็เมียน่ารัก ไม่ให้มองได้ยังไง :)"

"คนบ้า!" มองค้อนใส่ จะตีก็ลืมไปว่าเป็นคนป่วย!

"แว่นนี้ ไม่ต้องถอดได้ไหม"

"หือ?" เอียงคอถามกลับด้วยสายตาสงสัย แต่ก็ได้คำตอบทันทีมี่นิ้วเรียวมาแตะตรงกรอบแว่นที่ฉันใส่อยู่ คอนแทคเลนที่ใส่จากงานเมื่อคืนถอดไปเรียบร้อย แต่ใส่แว่นที่แม่เอามาให้เมื่อเช้าแทน

"ตอนใส่ก็น่ารักอยู่แล้วแต่พอไม่ใส่น่ารักกว่าเดิมอีกเท่าตัว" อ้าว แล้วมันไม่ดีตรงไหนเนี่ย ไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ

"ฉันหวง"

"บอส..."

"นะ ห้ามถอดนะ" คนตัวโตพูดพร้อมกับขยับกน้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ แถมหน้าตาตอนเขาอ้อนเหมือนลูกเจี๊ยบตัวน้อยๆ เลย ฮือออ ทำไมต้องอ้อนกันขนาดนี้ด้วย ปกติเขาจะสั่งฉันมากกว่า ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อคืนก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลย ฉันรับมือไม่ทันแล้ว

"อื้อ หยุดขยับเข้ามาได้แล้วค่ะ" พูดพร้อมกับยกมือดันหน้าหล่อๆ นั่นออกไปด้วย ป่วยก็ยังหล่อ คนอะไรไม่รู้หล่อตลอดเวลาเลยรึไงกัน =_=

"น่ารักจัง ฟอดดดด"

"บอส!" เขาหอมแก้มฉัน!!! ฮือ ขนาดมองตาเขียวใส่แต่เจ้าตัวกลับยิ้มหน้าระรื่น

"แล้วก็ขออีกอย่างนึง"

"หึ่ย! ขออะไรอีกคะ"

"ขอ..." ขอครั้งนี้ดูเขาจะจริงจังกว่าขอครั้งที่ผ่านมา มันทำให้ฉันอยากรู้ไปด้วยว่าเขาจะขออะไร

แต่ทว่า...

ปึง!!

เสียงประตูที่เปิดออกทำให้ฉันผละตัวออกจากเขาอัตโนมัติ

"ไอเควินเป็นยังไงบ้าง"

"มึงยังไม่ตายใช่มั้ย"

พี่ดีอ้อนเข้ามาพร้อมกับพี่อีกคนนึงที่หน้าตาดีไม่แพ้กัน แต่ฉันก็ไม่รู้จักเขาอยู่ดี คงเป็นเพื่อนบอสแหละมั้ง

"ไอสัส รู้จักไหมคำว่ามารยาท!" ส่วนบอสเขาก็ด่าเพื่อนทันทีที่เข้ามา ดูจากบทสนทนาเดาว่าคงสนิทกันมาก - -

"ใครจะไปคิดว่ามึงจะกระหนุงกระหนิงอยู่ดับเมีย ฮ่าๆ" เห็นเพื่อนเขาคุยกันออกรส ฉันเลยปล่อยให้เพื่อนเขาคุยกัน ทำท่าจะออกมานอกห้อง

"คิตตี้จะไปไหน" อุส่าแอบออกมาเงียบๆ เขาก็ยังเห็นอีก!

"หนู...หนู" นั่นสิ ฉันจะไปไหน ด้วยความที่คิดคำตอบคำแก้ตัวไม่ออกเลยได้แต่ยิ้มแห้งๆ กลับไปให้บอสกับเพื่อนเขา

"มานี่มา" เขากวักมือเรียกให้ฉันไปข้างๆ เขา

"คนนี้หรอ น้องคิตตี้มึง ได้เจอตัวจริงสักที" เพื่อนอีกคนที่ฉันไม่รู้จักถามบอส แต่ประโยคคำถามจองเขาเหมือนเขาจะรู้จักฉันมาก่อนหน้านี้เสียอีก พี่ดีอ้อนก็เหมือนกันเลยทุกคนเรียกฉันว่าคิตตี้

"เออ เมียกู"

"หูยยย เมียเต็มปากเต็มคำเลยว่ะ ฮ่าๆ แล้วสาวๆ คนอื่นของมึงไม่อกแตกตายกันหรอเนี่ย"

"แขนข้างซ้ายกูใช้ไม่ได้ แต่ข้างขวากูใช้ได้นะ -_-!"

"แหมกูแซวนิดแซวหน่อยเอง"

"อิงดาว นี่ไอแกริค ส่วนอีกคนชื่อดีอ้อน คนที่มาช่วยเราสองคนเมื่อคืน"

"สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักพี่ๆ ทั้งสองคนนะคะ ^^" ฉันยกมือไหว้เพื่อนเขาทั้งสองคน ถึงแม้จะไม่ค่อยมั่นใจว่าเขาทั้งสองคนเป็นคนไทยรึเปล่า แต่ถ้าเพื่อนเขาพูดไทยได้ งั้นทักทายแบบไทยก็คงไม่เป็นไรล่ะมั้ง

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ แล้วเราทำไงมาไงถึงมารักไอเควินได้เนี่ย"

"คะ O_O!?" คำถามของพี่แกริคทำเอาฉันตั้งตัวไม่ทัน เขาถามกันตรงๆ แบบนี้เลยหรอ

"เสือกจังเรื่องของเพื่อนเนี่ย"

"หรือมึงไม่อยากรู้"

"อยาก ฮ่าๆๆ"

"กูอยากจะตบหัวพวกมึงรายตัว" บอสตอบเอือมๆ แต่น้ำเสียงแฝงไปด้วยความหงุดหงิด สายตาเหมือนจะฆ่าเพื่อนตัวเองทางอ้อมไปแล้ว

"แล้วนี่มึงจะทำไงต่อ กับชาร์ลอทจะเอายังไง มึงยังต้องแต่งงานไม่ใช่หรอ"

"...." ฉันเองก็รอคำตอบขากปากของบอสด้วยเช่นกัน แต่เขาไม่ตอบ และการที่เขาไม่ตอบมันก็ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบได้ เพราะมันอาจจะแปลว่าเขาต้องแต่งงานกับคู่หมั้นเขาจริงๆ แก้วน้ำที่กำลังเตรียมให้เพื่อนของเขาก็พลอยสั่นไปด้วย

"เมียมึงล่ะ?"

"มึงจะทิ้งน้องคิตตี้ไปแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย เมื่อคืนกูอุส่าหนีเมียมาช่วยเมียมึงโดยเฉพาะ"

"สัส แล้วใครบอกว่ากูจะทิ้ง มันเป็นปัญของกูเดี๋ยวกูจัดการเอง" ประโยคนี้เขาตอบเพื่อน แต่สายตาคมคู่นั้นมันกลับมองมาทางฉัน คำว่าไม่ทิ้งของเขาทำให้เกิดความคิดนึงผุดขึ้นมาในหัว เขาต้องแต่งงานกับคุณชาร์ลอท แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยฉันไปไหน แบบนี้มันแปลว่าเขาจะให้ฉันเป็นผู้หญิงลับๆ รึเปล่า เรียกง่ายๆ ก็เมียน้อยนั่นแหละ แต่คงไม่หรอกมั้ง เพราะถ้าเขาจะยัดเยียดให้ฉันอยู่ไหนสถานะนั้น ฉันก็ยอมรับไม่ได้เหมือนกัน

"เออ แล้วเรื่องคนร้ายมึงจะเอายังไง" พี่แกริคถามต่อ

"ถ้ามึงไม่อยากจัดการเอง เดี๋ยวกูจัดการให้ก็ได้ คันไม้คันมือมานานละ" จัดการของเพื่อนเขาหมายถึงอะไรก็ไม่รู้ แต่พวกเขาลืมกันไปรึเปล่าว่าฉันก็ยังอยู่ในห้องเหมือนกันนะ!

ทั้งสามคนพูดเบากันจนเรียกว่าซุบซิบก็ได้ เพราะฉันไม่ได้ยินเลยว่าพวกเขาพูดอะไรกัน เงี่ยหูฟังก็แล้ว แต่ก็ไม่ได้ยินอยู่ดี ไม่อยากรู้ก็ได้!

"พวกพี่กลับก่อนนะ ฝากดูแลไอเควินมันด้วย" เวลาผ่านไปจนเพื่อนเขาทั้งสองคนขอตัวกลับ ฉันเลยเดินออกมาส่งเพื่อนเขา แต่พึ่งสังเกตว่าหน้าห้องมีลูกน้องสองคนของเขายืนเฝ้าอยู่ด้วย

ทันทีที่เพื่อนของเขากลับ ฟ้าด้านนอกก็ร้องพร้อมกับเม็ดฝนที่สาดลงมาทันที โชคดีมากๆ ที่ไม่ได้ตกเมื่อคืน ถ้าตกไม่อยากจะคิดเลยว่าการวิ่งหนีกระสุนในป่าในป่าท่ามกลางฝนตกจะลำบากขนาดไหน แต่ฝนตกแบบนี้บรรยากาศก็น่านอนเหมือนกันนะ วันหยุดเสาร์อาทิตย์กับการนอนนี่เป็นอะไรที่ดีสุดๆ ไปเลย

"คิตตี้" ทำท่าจะล้มตัวลงนอนที่โซฟาก็ต้องหยุดชะงัก

"คะ?"

"มานอนนี่มา" ทำมือแปะๆ ตรงที่ว่างข้างเตียง อย่าบอกนะว่าให้ฉันขึ้นไบนอนบนเตียงคนไข้กับเขา!

"หนูว่า มันไม่เหมาะ/บอกให้ขึ้นก็ขึ้นมาเถอะน่า" ด้วยความที่ไม่อยากให้คนป่วยอารมณ์เสีย เลยขึ้นไปนอนเตียงเดียวกับเขา เตียงไม่ได้เล็ก กว้างพอที่จะนอนสองคนได้เลย แต่ก็ไม่ได้กว้างมาก ฉันนอนฝั่งขวามือของเขา เพราะซ้ายมือแขนเขาใส่เฝือกอยู่

"บอสจะอึดอัดไหมคะ"

"เรียกพี่เควินเหมือนเดิมได้แล้ว" นอกจากจะตอบไม่ตรงคำถามยังจะบอกให้ฉันเรียกอีกแบบ

"ไม่อึดอัดเพราะฉันอยากนอนกอดเธอแบบนี้" พูดจบก็ยืนยันด้วยการกระทำวงแขนแกร่งด้านขวากระชับแน่นขึ้นทำให้ฉันต้องซุกหน้าอยู่กับแผงอกกว้าง ก่อนที่มือหนาจะถอดแว่นตาฉันออกแล้ววางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ทุกสิ่งรอบตัวมันเบลอยกเว้นเขา...

 

ฝนตกๆ กับการนอนกอดผู้ชายที่เรารัก มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาก็รักเราเหมือนกัน

 

"ฉันรักเธอนะ"

 

 

..............................

กรี๊ดดดดด บอสเขาบอกรักแล้ว😍 5555 ส่วนพี่กันต์ตอนหน้ากลับมาแน่นอนนน!! ไรท์ยังไม่เทพี่กันนะ อิอิ

ว่าแต่คิดถึงกันไหมมม ขอโทษที่หายไปนานเลยน้า ไรท์วุ่นอยู่กับการทำเรื่องจบที่มหาลัยเลยไม่ค่อยมีเวลา แต่ตอนนี้ว่างแล้ววว จะหาเวลามาอัพให้บ่อยขึ้นเด้อ รักก ❤

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น