Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2563 19:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 22
แบบอักษร

TAKE CARE : 22

 

"ขอบคุณที่มาส่งนะพี่จองกุก"

 

"เออ ตั้งใจเรียน"

 

มือหนาถูกยกขึ้นลูบศีรษะของแทฮยองอย่างอ่อนโยนหลังจากที่ลูกคุณหนูตัวดีก้าวขาลงจากมอเตอร์ไซต์คันโปรดของเขาและหมวกใบใหม่ที่จองกุกเพิ่งจะซื้อมันให้แทฮยองเมื่อไม่นานมานี้ หลังจากที่เขาดร๊อปเรียนไปงานอดิเรกที่ทำเป็นประจำคือการไปรับไปส่งแทฮยองในระหว่างที่รอแทฮยองเรียนเขาใช้เวลานั้นไปทำงานที่ร้านกาแฟของเพื่อนสนิทเพราะไม่อยากรบกวนเงินของซอกจินและพ่อแม่จนเกินไป

 

"กินข้าวเที่ยงด้วยนะไม่ใช่ทำงานจนลืมกินข้าว"

 

"ครับคุณหนู"

 

"ตอนเที่ยงผมจะวิดีโอไปเช็ค"

 

"เมียหรือแม่วะ" จองกุกหันหน้าออกไปอีกทางสายตาจ้องมองไปที่ถนนพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

 

"อะไรนะ" คนร่างบางถามด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินที่คนอายุมากกว่าพูดไม่ถนัดอีกอย่างเสียงรถยนต์ที่วิ่งแล่นผ่านไปมาก็คอยกลบเสียงของอีกฝ่ายซะจนไม่สามารถฟังได้อย่างชัดเจน

 

"เปล่า ไปเรียนได้ละถ้าตอนเย็นอยากให้มารับก็โทรมา" เขาเปลี่ยนเรื่องพลางยื่นมือไปหยิบหมวกในมือของแทฮยองมาสอดเข้าแขนยาวของเจ้าตัวเอาไว้เพราะแทฮยองต้องใช้มันประจำ

 

"ไม่อยากให้มาหรอก แบร่" ลูกคุณหนูตัวดีเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงทะเล้นลิ้นเล็กสีชมพูถูกยื่นออกมาจากปากทำเอาคนมองกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังอยากจับกัดลิ้นให้เข็ด

 

"เดี๋ยวโดน"

 

"ไปเรียนแล้ว! ขับรถให้ดี!!"

 

 

[08:40]

 

สองขายาวสาวเท้าเข้ามาในห้องก่อนจะหยุดยืนนิ่งเมื่อสายตาเหลือบมองเห็นเพื่อนสนิทตัวเล็กที่กำลังนั่งจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เศร้าหมองแต่ปากอวบอิ่มดันฉีกยิ้มเล็กน้อยเมื่อพบหน้า แทฮยองหันหน้าหนีทันทีใบหน้าและสายตาแบบนั้นอาจจะทำให้เจ้าตัวน้ำตาไหลออกมาก็ได้ลูกคุณหนูตัวดีตัดสินใจเดินผ่านไปก่อนจะไปยืนอยู่ที่หน้าห้อง

 

"ไอหัวหน้ากูขอนั่งด้วย" ว่าแล้วคนตัวดีก็เคลื่อนเก้าอี้ออกมาจากใต้โต๊ะก่อนจะหย่อนก้นลงบนเก้าอี้โดยไม่สนใจคนที่นั่งมองตามด้วยแววตาที่เศร้าหมอง จีมินคิดไว้แล้วว่าแทฮยองต้องเป็นแบบนี้

 

"อ้าว ทำไมแทฮยองถึงไม่ไปนั่งกับจีมินล่ะ" หัวหน้าห้องหน้าตาน่ารักเอ่ยถามด้วยความสงสัยเนื่องจากปกติแล้วลูกคุณหนูคนนี้มักจะนั่งข้างจีมินอยู่หลังห้องเสมอก็ทั้งสองคนสนิทกันมาตั้งนาน

 

"เออน่าอย่าถามมาก"

 

"ปกติก็นั่งด้วยกันนี่น่า"

 

"พูดอีกทีกูจะไปเอาหมูแคระบ้านมึงมาย่างแดก" เมื่อคนเอาแต่ใจรู้จุดอ่อนของหัวหน้าห้องอย่างชัดเจนจึงเอาหมูแคระตัวเล็กสีชมพูลายดำที่อีกฝ่ายชอบโพสลงโซเชียลว่ารักนักรักหนามาขู่เพื่อให้คนที่นั่งข้างกายหยุดถามเขาเสียที

 

"อย่ามายุ่งกับหมูแคระเรานะ!!"

 

"แทฮยองมาคุยกับกูหน่อย"

 

เสียงทุ้มคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลังแทฮยองละสายตาจากหัวหน้าห้องที่นั่งคิ้วขมวดอยู่ข้างกายก่อนจะหันหน้ากลับไปมอง ลูกคุณหนูจัวดีลุกขึ้นยืนจนสุดตัวก่อนจะสาวเท้าเดินตามหลังโฮซอกเพื่อนสนิทอีกคนออกจากห้องไป

 

"มีไรวะ" แทฮยองเอ่ยถามด้วยความสงสัยมือทั้งสองข้างล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงนักเรียนอย่างไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย

 

"มึงทะเลาะไรกับจีมินหรือเปล่า"

 

"เปล่า"

 

"อย่ามาโกหกน่า! ถ้าไม่ทะเลาะมึงจะแยกกันนั่งทำไม" โฮซอกอยากจะจับเพื่อนคนที่ยืนอยู่ตรฃหน้ามาเขกให้หัวปูดอยู่กันมานานนับหลายปีทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าจีมินกับแทฮยองกำลังผิดใจกันแถมวันนี้อีกฝ่ายก็ยังนั่งแยกกับคนตัวเล็กโดยไม่เอ่ยปากทักทายกันสักคำ

 

"ก็..."

 

"....."

 

"นั่งตรงนั้นมันน่าเบื่อนี่"

 

"......"

 

"อีกอย่างกูอยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างนั่งช่วงหลังห้องมันน่าเบื่อเลยอยากมานั่งหน้าห้องบ้าง" บอกเพื่อนสนิทอีกคนออกไปด้วยใบหน้าที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวถึงแม้ภายในใจไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อยสำหรับแทฮยองแล้วจีมินไม่มีอะไรน่าเบื่อเลยสักนิด

เพียงแต่เขายังทำใจไม่ไหว...

 

"บอกกูมาเดี๋ยวนี้" โฮซอกรู้ดีว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นไม่ได้พูดออกมาจากใจจริงคำพูดและการกระทำอาจจะโกหกได้แต่สายตาที่ถ่ายทอดออกมานั้นโกหกอะไรไม่ได้เลย

 

"ไม่มีอะไรไง" คนตัวดีเลือกที่จะเก็บเอาไว้ปากแข็งไม่กล้าที่จะพูดสิ่งที่เกิดขึ้นให้เพื่อนสนิทอีกคนได้รับฟังก็ไม่เป็นไรจองโฮซอกจะหาคำตอบด้วยตัวเขาเอง

 

"เออ กูถามจีมินเองก็ได้"

 

 

[12:00]

 

"ไอแทฮยอง" เสียงทุ้มดังขึ้นในขณะที่แทฮยองนั่งอยู่ที่เก้าอี้สีน้ำตาลตัวยาวในมือถือโทรศัพท์ราคาแพงใบหูหนึ่งข้างเสียบสายหูฟังเอาไว้หารู้ไม่ว่าเจ้าตัวกำลังแชทหาคนอายุมากกว่าที่ชื่อว่าจองกุกระหว่างพักเที่ยงนี้

 

"มีไรวะเพื่อน" คนตัวดีถอดหูฟังออกแล้วละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองหน้าเพื่อนสนิทอีกคนอย่างโฮซอกที่เพิ่งสาวเท้าเดินเข้ามาหา

 

"หันไปดูที่ม้าหินหน้าห้องสมุดดิ"

 

"......" แทฮยองไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแต่หันหน้าตามมือที่โฮซอกชี้ไปที่หน้าห้องสมุดสายตาเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยของเพื่อนสนิทตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าร้องไห้ตัวสั่นอยู่ที่ม้าหินหน้าห้องสมุดมือเล็กป้อมยกขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาของเจ้าตัวตลอดเวลา

เห็นภาพแบบนี้แล้วหัวใจแทฮยองแทบจะแหลกสลาย...

 

"จีมินร้องไห้ที่มึงไม่ยอมคุยด้วย"

 

"......"

 

"อันที่จริงจีมินจะรักใครแต่งงานกับใครมันก็สิทธิของเขาหรือเปล่าวะ"

 

"......"

 

"ทำไมมึงไม่ยอมรับ ทั้งที่รู้แต่แรกแล้วว่าจีมินให้มึงได้แค่เพื่อน"

 

"......"

 

"จีมินรักมึงแค่เพื่อนแล้วมึงดูดิว่าจีมินกลัวเสียมึงไปขนาดไหน"

 

"......"

 

"ทำไมจีมินต้องมารู้สึกผิดทั้งที่จีมินก็ไม่ได้ผิดเลยวะ"

 

"ฮึก!" เสียงสะอื้นดังขึ้นทันทีที่โฮซอกพูดจบประโยคน้ำตาสีใสเริ่มคลอเบ้ามีท่าทีว่าจะไหลลงมาอาบแก้มอยู่ตลอดเวลาทำเอาคนมองตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้

 

"อ้าว มึงจะไปร้องตามทำไม"

 

"กูก็ไม่ได้อยากเสียจีมินไป"

 

"ไม่อยากเสียไปก็คุยกันดีๆสิวะ ยอมรับสถานะที่เขาให้มาหน่อย"

 

"ขอบใจมึงมากนะไอโฮซอก" คนร่างบางลุกขึ้นยืนจนสุดตัวโพล่เข้ากอดร่างของเพื่อนสนิทอีกคนพร้อมกับคราบน้ำตารู้สึกขอบคุณที่เข้ามาเตือนสติไม่เช่นนั้นแทฮยองอาจสูญเสียคนตัวเล็กไปตลอดชีวิตก็เป็นได้

 

"เออ เลิกร้องแล้วไปปรับความเข้าใจกัน" โฮซอกว่าพลางยกมือขึ้นลูบหลังแทฮยองเอาไว้ถึงแม้อาจจะไม่ได้ค่อยได้คุยเล่นด้วยกันแต่แน่นอนว่าคนคนนี้หวังดีกับเพื่อนจอมซื่ิอบื้อคนนี้เสมอมา

 

 

[12:20]

 

"จีมิน"

 

"ทะ แทฮยอง.." เสียงหวานปนสะอื้นเอ่ยเรียกชื่อของคนที่เพิ่งเดินตรงเข้ามาหาเจ้าตัวก่อนมือเล็กจะรีบยกมือขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าสวยทำเหมือนกับว่าเขาไม่เป็นอะไร

 

"ไม่กินข้าวเที่ยงหรอ" ถึงแม้จะรู้ดีว่าอารมณ์แบบนี้เพื่อนตัวเล็กคงไม่ได้รับประทานอาหารเที่ยงอย่างแน่นอนเขาก็เช่นกัน

 

"ไม่ล่ะ เราไม่หิว" ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่โอนอ่อนพลางส่ายหัวไปมาเล็กน้อยจนถึงตอนนี้จีมินก็ยังไม่กล้าที่จะสบตาจากเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

"ไม่หิวก็ต้องกินเดี๋ยวจะปวดท้อง เราให้แม่นมทำอาหารมาให้"

 

"ไม่เป็นไร แทฮยองกินเถอะ"

 

"เรากินไม่หมดหรอกมีตั้งสองกล่อง กินด้วยกันนะ" สิ้นประโยคข้าวกล่องก็ถูกวางลงตรงหน้าของคนตัวเล็กทันทีอย่างเอาแต่ใจไม่มีทางให้จีมินปฏิเสธได้อีกแล้วแต่ถึงอย่างนั้นแทฮยองก็เป็นห่วงเพื่อนตัวเล็กเสียมากกว่า

 

"อือ ขอบใจนะ" รอยยิ้มน่ารักฉีกยิ้มออกมาจากใจจริงความหนักใจหรือความกังวลที่มีก่อนหน้านี้เริ่มจางหายไปบ้างแล้วหลังจากที่แทฮยองเดินเข้ามาทักทายกัน

 

"เรื่องวันนี้ ขอโทษนะที่ทิ้งให้นั่งเรียนคนเดียวแถมไม่ยอมคุยด้วย"

 

"......"

 

"จีมินคงรู้ดีว่าเราคิดกับจีมินแบบไหน"

 

"......"

 

"มันเลยทำใจลำบาก"

 

"เพราะรู้ว่าแทฮยองจะเสียใจเลยไม่ได้บอกตั้งแต่แรก"

 

"ขอบใจที่แคร์ความรู้สึกเรามากขนาดนี้" แทฮยองว่าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาพอให้คนตัวเล็กได้ยินภายในใจรู้สึกผิดขึ้นมาอีกแล้วจีมินแคร์ความรู้สึกเขาขนาดนี้แต่เขากลับทำให้จีมินเสียความรู้สึก

 

"แล้วตอนนี้แททำใจได้แล้วหรอ"

 

"ไม่รู้เหมือนกัน แต่คิดว่าจีมินมีสิทธิที่จะรักใครที่ไม่ใช่เรานี่ จริงไหม"

 

"ขอบคุณที่เข้าใจเรานะ"

 

"......"

 

"งานแต่งเราจะจัดขึ้นเมื่อเรียนจบปีนี้"

 

"......"

 

"อยากให้แทฮยองมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวหน่อยนะ" คราวนี้จีมินเงยหน้าขึ้นมาสบตากับแทฮยองรอยยิ้มน่ารักถูกส่งให้กับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้งทำเอาคนมองยิ้มตามออกมาอย่างแผ่วเบา

 

"เรายินดีที่สุด" ถึงแม้ว่าภายในใจจะรู้สึกแปลกไปอยู่บ้างแต่ถ้าหากแทฮยองไม่สามารถเป็นคนรักของคนตัวเล็กได้เขาคนนี้ก็จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตของปาร์คจีมินเอง

 

 

Talk Talk

กลับมาอัพต่อให้จบแล้วค่ะ เปิดเรื่องใหม่แล้วนะ

baleful (Kookv) ft.bts

แนวแฟนตาซีครั้งแรกของเราเลย ฝากติดตามด้วยนะคะสาวๆ คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญนะ

 

ความคิดเห็น