Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2562 02:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 21
แบบอักษร

TAKE CARE : 21

 

"จะไปไหน" มือหนาเอื้อมคว้าข้อมือของลูกคุณหนูตัวดีที่ทำท่าจะวิ่งออกจากหมู่บ้านเอาไว้ก่อนจะดึงอีกฝ้ายเข้ามาหาให้ทั้งคู่อยู่ในระยะประชิด

 

"ปล่อย ผมอยากอยู่คนเดียว"

 

แทฮยองตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือพยายามแกะมือหนาที่จับกุมข้อมือเจ้าตัวเอาไว้ไม่ยอมปล่อยในขณะที่น้ำตายังคงไหลออกมาอาบแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน คนตัวเล็กกว่าเริ่มสะอื้นเมื่อไม่สามารถหลุดออกจากมือของจองกุกได้แทฮยองไม่อยากร้องไห้ให้ใครเห็นแต่ตอนนี้น้ำตามากมายไม่สามารถหักห้ามมันได้อีกต่อไปตั้งแต่รู้ว่าจีมินรักใครที่ไม่ใช่เขา

เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก...

 

[พรึบ!]

 

"อย่าร้อง" จองกุกพูดขึ้นหลังจากที่ดึงคนร่างบางให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าตัวทั้งที่รู้ว่าที่แทฮยองร้องไห้อยู่ตอนนี้มันเป็นใครที่ไม่เขาแต่ถึงอย่างนั้นเขาอยากทำให้แทฮยองอุ่นใจ

และรู้ว่ายังมีเขา เขาคนนี้...

 

"ฮึก! ฮือออ!!" อ้อมกอดไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายนั้นสงบลงแต่ดันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุดแขนเรียวยกขึ้นโอบกอดรอบเอวหนาของจองกุกเอาไว้แน่นจะว่าไปอ้อมกอดนี้ก็ทำให้แทฮยองอุ่นใจขึ้นมาบ้างแล้วจริงๆ

 

"แทฮยอง"

 

"....."

 

"มึงยังมีกูนะ" น้ำเสียงนุ่มนวลถูกเอ่ยออกมาให้ได้ยินมือหนาอีกข้างทำหน้าที่ยกขึ้นสูงและลูบศีรษะของคนในอ้อมกอดด้วยความอ่อนโยน

 

"ผมไม่อยากอยู่บ้าน" แขนเรียวยังคงกอดคนตัวโตไว้แน่นพลางเอ่ยบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอู้อี้เพราะซุกหน้าลงกับอกแกร่ง

 

"แล้วอยากไปไหน"

 

"ไปไหนก็ได้ให้ไกลจากที่นี่"

 

"กูจะพาไปแต่วันจันทร์ต้องกลับมาเรียนเหมือนเดิม"

 

"ก็ได้" คนตัวเล็กกว่าพยักหน้างึกงักก่อนอ้อมกอดของทั้งคู่จะคลายออกจากกันหลังจากที่ยืนกอดกันอยู่ที่ถนนในหมู่บ้านกันมาหลายนาทีได้แม้จะเป็นถนนในหมู่บ้านแต่ช่วงเวลานี้มีรถผ่านไปมาแม้จะน้อยแต่ก็มี

 

"จีมินก็เสียใจไม่แพ้มึง รู้เอาไว้"

 

"......"

 

"ไปรออยู่กับพี่ยามกูจะไปเอารถออกมา อย่าไปไหนล่ะ"

 

"อือ" ตอบรับคำของคนอายุมากกว่าแต่โดยดีแทฮยองไม่ไปไหนหรอกหากจองกุกไม่ไปด้วย อยู่กับเขาคนนั้นแทฮยองสบายใจที่สุด

 

 

[ 6 ชั่วโมงผ่านไป.. ]

 

"แทฮยองตื่น"

 

มือหนาเอื้อมไปเขย่าไหล่คนที่หลับอยู่ข้างกายให้ตื่นขึ้นจากหลับไหลรถยนต์คันหรูที่จองกุกยืมของพี่ชายคนโตอย่างซอกจินมาเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในที่จอดรถของโรงแรมที่ดูดีมีระดับแห่งหนึ่งในขณะที่ตอนนี้ท้องฟ้าข้างนอกมันมืดสนิท เขาขับรถมานานหลายชั่วโมงคิดไม่ออกว่าควรจะพาแทฮยองไปที่ไหนเลยจำเป็นที่จะหยุดพักที่นี่เสียก่อน

 

"พาผมมาที่ไหน" ลูกคุณหนูตัวดีเปิดเปลือกตาขึ้นมาปลดเข็มขัดนิรภัยเอ่ยถามสารถีข้างกายด้วยความงัวเงีย

 

"โรงแรม"

 

"......"

 

"มันดึกแล้วพักที่นี่แหละ ตื่นขึ้นมาค่อยไปห้างแถวนี้"

 

"....."

 

"ทำไมทำหน้าแบบนั้น กูไม่ข่มขืนมึงหรอก" จองกุกว่าเมื่อคนร่างบางข้างกายกำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาและใบหน้าที่แสดงความสงสัยออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

"งั้นพรุ่งนี้ไปดูหนังกันนะ" ลูกคุณหนูตัวดีเปลี่ยนเรื่องเอ่ยปากชวนคนอายุมากกว่าเนื่องจากเจ้าตัวไม่ได้ไปดูหนังที่ห้างมาเป็นเวลานานพอสมควร

 

"อืม จะพาไปวันนี้นอนพักก่อน" พยักหน้ารับจองกุกยอมในสิ่งที่แทฮยองต้องการทุกอย่างแต่วันนี้เขาเหนื่อยและเมื่อยจากการขับรถระยะทางที่ไกลมากแล้วเขาอยากจะหยุดพักผ่อนสักหน่อย

 

 

[ ภายในห้องโรงแรมแห่งหนึ่ง.. ]

 

ทั้งสองนั่งทานอาหารกันที่โต๊ะอาหารภายในห้องหลังจากที่พากันสั่งอาหารมาทานกันสายตาทั้งสองคู่จ้องมองไปที่สารคดีจากโทรทัศน์จอยักษ์ด้วยความเพลิดเพลินไม่นานนักจานทั้งคู่เหลือเพียงความว่างเปล่ามีเพียงคราบจากอาหารหลงเหลืออยู่เพียงเท่านั้น

 

[Rrrrr]

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นปกคลุมเสียงสารคดีที่แทฮยองกำลังจตั้งใจดูมันโดยไม่ปริปากพูดอะไรออกมา จองกุกหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาดูรายชื่อที่โทรเข้าก่อนจะกดรับมันโดยมีแทฮยองละสายตาจากจอโทรทัศน์มองมาที่เขาด้วยความสงสัย

 

"[จองกุก เอารถพี่ไปไหน]"

 

"พาแทฮยองออกมาเที่ยว"

 

"[โอเค ขับรถอย่าประมาทล่ะ]" ซอกจินตัดสายไปทันทีเมื่อพูดจบปกติจองกุกไม่ชอบขับรถยนต์คันใหญ่สักเท่าไหร่แต่มาวันนี้พอรู้เหตุผลก็ไม่มีอะไรให้คนเป็นพี่อย่างซอกจินถามอีกต่อไป

คำเดียวรู้เรื่อง...

 

"มึงไปอาบน้ำก่อนกูจะออกไปซื้อเสื้อผ้ามาให้" จองกุกว่าพลางหยิบจานทั้งของเจ้าตัวและของแทฮยองมาถือเอาไว้ก่อนจะเอามันไปไว้ในซิงค์ล้างจานเปิดน้ำแช่มันเอาไว้

 

"ไม่เอานะ อย่าทิ้งผมอยู่คนเดียว"

 

"ทำไม กลัวผีหรือไง"

 

"ก็ต้องกลัวสิสถานที่แบบนี้มีผีอยู่แล้ว"

 

"เพ้อเจ้อ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งจองกุกส่ายหัวไปมายกยิ้มมุมปากหัวเราะในลำคอเมื่อสิ้นประโยคของคนตัวเล็กกว่าที่นั่งมองเขาอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม

 

"ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่" คนร่างบางลุกขึ้นยืนใช้สายตามองจองกุกที่กำลังสาวเท้าเดินไปที่โซฟาตัวยาวและทิ้งตัวนั่งลงบนนั้น

 

"ไปอาบน้ำไป" เขาว่าก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูมาเปิดดูโซเชียลแม้สารคดีบนโทรทัศน์ยังคงเปิดอยู่สายตาคมเหลือบมองแทฮยองที่กำลังยืนมองมาที่เขาพลางดึงความสนใจกลับมาที่จอโทรศัพท์ในมือของเจ้าตัว

 

"ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ใส่ชุดคลุมนอนก็ได้มีสองตัวพอดี"

 

"เออ ก็ได้"

 

จำใจตอบรับไปแบบนั้นและแน่นอนว่าลูกคุณหนูตัวดีเอ่ยคำสั่งกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดแบบนั้นมีหรือคนอย่างจองกุกจะออกก็คงต้องใส่ชุดคลุมนอนอย่างที่แทฮยองว่าเพียงไม่นานเด็กหนุ่มหน้าสวยก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำแม้ก่อนหน้านั้นจะมองเขาด้วยความระแวงกลัวว่าจองกุกจะออกไปจากห้องก็ตาม

 

 

[ 1 ชั่วโมงผ่านไป.. ]

 

หลังจากที่เขาทั้งสองพากันอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยบนร่างกายมีเพียงชุดคลุมสีขาวเพียงเท่านั้นพากันมานั่งที่โซฟาตัวยาวแทฮยองกำลังนั่งดูสารคดีด้วยความเพลิดเพลินมีเพียงสายตาคู่เดียวเท่านั้นที่ไม่ได้สนใจสารคดีบนหน้าจอโทรทัศน์จอยักษ์นั่นเลยแม้แต่น้อยจองกุกใช้สายตาสำรวจมองร่างกายของคนข้างกายอย่างพินิจ

เขาหลงใหล หลงใหลทุกอย่างที่เป็นแทฮยอง...

 

"พี่จองกุกหายใจแรงจัง เป็นอะไรหรือเปล่า"

 

"เปล่า"

 

[หมับ!]

 

"จะไปไหน" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามคนร่างหนาทันทีที่เห็นว่าจองกุกลุกขึ้นยืนโดยเจ้าตัวรีบเอามือคว้าแขนแกร่งเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายนั้นสาวเท้าเดินต่อ

 

"เข้าห้องน้ำ" จองกุกตอบเสียงอ่อนพยายามข่มอารมณ์ความต้องการของเขาเอาไว้ไม่แสดงออกไปให้แทฮยองเห็นและแน่นอนตอนนี้เขาต้องการปลดปล่อยมากที่สุด

 

"เข้าไปทำอะไร"

 

"เยี่ยว"

 

"โกหก"

 

[พรึบ!]

 

คนอายุมากกว่าถูกผลักให้นั่งลงบนโซฟาตามเดิมแต่คราวนี้ไม่เหมือนเก่าแทฮยองขึ้นมานั่งบนตักแกร่งของเขาและหันหน้าเข้าหาแขนเรียวโอบรอบลำคอหนาแม้ใบหน้าสวยจะแดงฉ่าเหมือนลูกมะเขือเทศสดจองกุกรู้ดีว่าลูกคุณหนูตัวดีกำลังเขินอายกับการกระทำของเจ้าตัว

 

"ทำอะไร"

 

"ให้ผมทำเพื่อพี่จองกุกบ้างได้หรือเปล่า"

 

"แบบไหนก็ได้ที่ไม่ต้องฝืนใจตัวมึงเองแทฮยอง" เขารู้สึกดีที่แทฮยองอยากจะทำเพื่อเขาบ้างแต่ถ้าการทำเพื่อเขาทำให้คนบนตักต้องฝืนใจแน่นอนว่าเขาจะไม่มีทางทำเรื่องอย่างว่าหากแทฮยองไม่สมยอม

 

"ผมไม่เคยฝืน เฉพาะพี่จองกุกเท่านั้น"

 

สิ้นประโยคของคนตัวดีทำเอาจองกุกใจเต้นแรงมุมปากยกยิ้มขึ้นภายในใจรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกคำพูดของแทฮยองทำให้เขารู้สึกพิเศษ ไม่รอช้ามือหนาทำหน้าที่ถอดชุดคลุมสีขาวโยนทิ้งมันลงกับพื้นอย่างไม่ใยดีพลางยกสะโพกมนต์ให้ลอยขึ้นเล็กน้อยคนตัวโตถมน้ำลายลงมืออีกข้างแล้วลูบมันที่ช่องรักของแทฮยองแหย่นิ้วเข้าไปเล็กน้อยเบิกทางให้พร้อมสำหรับบทรักครั้งนี้

 

"ลุยเลยคนดี" จองกุกว่ารอยยิ้มที่มุมปากเผยออกมาให้เห็นอีกครั้งแทฮยองแกะเชือกชุดคลุมของเจ้าของตักแกร่งออกความเป็นชายตั้งชันตรงหน้าเขาคนตัวดีจูบที่ปลายคางสากด้วยความบางเบาในขณะที่จับแก่นกายจ่อที่ช่องรักของเจ้าตัว

 

"อ่า! ลึกจัง" แทฮยองเอ่ยเสียงกระเซ่าสายตาเว้าวอนทันทีที่กดสะโพกลงบนแก่นกายเพียงรวดเดียวเขารับรู้ว่าปลายหัวมันชนเข้ากับจุดกระสันแต่ครั้งนี้มันไม่เจ็บเช่นครั้งแรก

 

"ชอบมันมั้ยครับ" คนร่างหนาเอ่ยถามเมื่อคนเก่งของเขาเริ่มขยับสะโพกและเรียนรู้มันด้วยตัวเอง เขาชอบเวลาที่แทฮยองเคลื่อนย้ายร่างกายบนตัวเขาไม่แพ้กัน

 

"อือ ชอบครับ"

 

"มันก็ชอบหนูเหมือนกันครับ ชอบแค่หนู รักแค่หนู"

 

"อึก! อื้อ!!" เสียงครางดังขึ้นยิ่งกว่าเดิมทันทีที่จองกุกเด้งสะโพกสวนกลับเอวบางคอดถูกกอดเอาไว้แน่นราวกลับกลัวว่าจะหายไปไหนแม้จะถูกกระแทกกระทันด้วยความรุนแรงก็ตาม

 

"แทฮยองอ่า ซี๊ด! ตอดแรงเกินไปแล้ว"

 

"พะ พี่จองกุก! บะ เบา!!"

 

อันที่จริงพวกเขาว่านอนแบบไม่ใส่อะไรเลยมันสบายตัวกว่านอนใส่ชุดคลุมเสียอีก..

 

 

 

Talk Talk

คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญนะคะ

ความคิดเห็น