ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทเรียนที่ 14

คำค้น : สอนลองรัก ควานเฉิง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 255

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2562 15:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทเรียนที่ 14
แบบอักษร

 ฟิคเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการล้วนๆ ไม่มีเจตนาให้อิมเมจนักแสดงเสื่อมเสีย กาวล้วนๆ

-.-.-.-.-.-.-

 

ปกติเวลาไปไหนมาไหนกับหลิวไห่ควานก็จะมาสายตาหันมาสนอกสนใจอยู่เรื่อยๆ เพราะร่างสูงเป็นดีเจคนดังพ่วงงานนายแบบอิสระไปด้วย คนดูดีใครๆ ก็อยากมองอยู่แล้ว

 

แต่วันนี้สายตาของผู้คนรอบข้างยิ่งสนใจกลุ่มของพวกเขาเป็นพิเศษ เพราะวันนี้หลิวเหวินซันตามออกมาเลือกซื้อวัตถุดิบเพื่อไปทำหม้อไฟด้วยอีกคน

 

ขนาดวังจั๋วเฉิงมาด้วยยังแอบมองเพลินเลย เหมือนนายแบบสองคนมาถ่ายแฟชั่นกันในซุปเปอร์มาเก็ต แล้วไม่ใช่คนที่สูง หล่อ บุคลิกดีดูเด่นธรรมดา แต่เป็นแฝดกันอ่ะ มันเลยยิ่งเด่นเข้าไปอีก

 

แค่หยิบผงปรุงรสทำไมซีเกอต้องหล่อด้วยล่ะ นี่ก็อีกคน ระหว่างชั่งใจเลือกซอสสองยี่ห้อทำไมฮิลเกอต้องดูดีแบบนี้

 

พี่ชายฝาแฝดข้างบ้านของเขาทั้งสองคนทำไมใช้ความเท่ฟุ่มเฟือยแบบนี้

 

อ่าา ทำไมเรายังเรียกว่าพี่ชายข้างบ้านอยู่อีกนะ ตอนนี้ เรียกว่าแฟนกันแล้วได้หรือเปล่า ก่อนหน้ากับซีเกอก็ยังไม่แน่ชัด ตอนนี้มีฮิลเกอด้วยอีกคน มีความรักทีเดียวพร้อมกันสองคนได้จริงๆ เหรอเนี่ย

 

วังจั๋วเฉิงมองร่างสูงของพี่ชายทั้งสองคนอย่างใช้ความคิด แต่ก็ยังคิดไม่ตก แค่รู้ตัวว่ารักหลิวไห่ควานเพราะรักมาตั้งแต่เด็กๆ แต่กับหลิวเหวินซันก็รู้สึกขาดไม่ได้ พออีกฝ่ายหลบหน้าก็อยู่ไม่สุข มันเอาแต่คิดถึงช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน

 

คิดไปก็ป่วยการ ขอหยุดคิดใช้เวลาตรงนี้ให้มีความสุขก่อนก็แล้วกัน

 

และแล้วพี่ชายฝาแฝดก็สงบศึกกันได้ไม่นาน นั่นไง ทะเลาะกันอีกแล้ว คนหนึ่งจะเอาซุปแบบใส อีกคนจะเอาซุปน้ำดำ ร่างโปร่งถอนหายใจเดินเข้าไปแทรงต้องกลาง

 

"เฉิงจื่อ ซุปใสนะครับ เวลาต้มผักต้มเนื้อลงไปน้ำยิ่งหวาน" หลิวเหวินซันพูดเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าคล้อยตาม

 

"ซุปน้ำดำดี ทั้งหอมทั้งหวาน ไม่ต้องรอต้มอะไรซักนิด" หลิวไห่ควานให้เหตุผลบ้าง

 

"เหอะ พวกใจร้อนลิ้นจระเข้"

"ไอ้เย็นชา หมาไม่แดก"

 

"หยุดดดดด!! " ก่อนที่จะโต้วาทีหัวร้อนกันมากกว่านี้ ร่างโปร่งรีบห้ามทั้งสองทัพที่จะพุงเข้าฟาดฟันกัน

 

"เฉิงอยากกินน้ำซุปมะเขือเทศครับ นะๆ เอาน้ำซุปมะเขือเทศนะ" มือเรียวเขย่าแขนพี่ชายทั้งสองคน ส่งสายอ้อนให้ทั้งสองคน

 

 

กว่าจะซื้อของได้ครบก็ต้องหย่าศึกไปอีกหลายยก ถ้าอยู่บ้านจะจับแยกห้องกันเลยจริงๆ ดื้อทั้งคู่เลย

 

 

 

"ซีเกอหั่นอันนี้รอนะครับ เดี๋ยวเฉิงนำน้ำจิ้ม ฮิลเกอต้มน้ำซุป" ร่างโปร่งแบ่งงานให้สองแฝดทำกันคนละมุมจะได้ไม่ตีกันอีก

 

ตาคมสองคู่มองสบกันอย่างท้าทาย ถึงจะตกลงกันได้ แต่ก็อยากเรียกร้องความสนใจอยู่ดีนั่นแหละ

 

คนที่ปรุงน้ำซุปอยู่ ก้มลงไปหอมหัวคนที่ยืนคนน้ำจิ้มเบาๆ แล้วส่งยิ้มเหนือกว่ากว่าให้คนที่นั่งหันผักอยู่อีกมุม

 

ร่างสูงที่นั่งหั่นผักกำมีดแน่น รีบสับๆๆๆๆ ผักใสถาดอย่างเร่งรีบ มองมือไอ้พี่ชายตัวดีที่ลูบอยู่ที่กลางหลังร่างโปร่งที่ไม่ระวังตัวสักนิด ลูบไล้ลงมาจะถึงสะโพกอยู่แล้ว

 

เมื่อเร่งสปีดผักทั้งหลายจึงกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปในพริบตา แล้วก็รีบเข้าไปประชิด ตีมือซนของไอ้พี่ชายฝาแฝด แล้ววางมือโอบแทนทันที

 

"ไหนน้ำจิ้มเสร็จหรือยัง" หน้าคมวางลงบนบ่าของคนตัวเล็กกว่า

 

"ซีเกอลองชิมให้หน่อยว่าพอดีหรือยัง" ร่างโปร่งที่ขมักเขม้นไม่รู้ว่าสองแฝดกำลังตีกัน ยกช้อนจ่อป้อนคนที่ยื่นหน้าเข้าหา

 

"โอเคแล้ว" หลิวไห่ควานตอบกลับคนน้องไป แต่ยักคิ้วส่งให้พี่ชายฝาแฝด

 

แต่หารู้ไม่ว่าตอนนี้มือใหญ่ของอีกคนเลื้อยเข้าไปในเสื้อยืดตัวโคร่งของวังจั๋วเฉิงแล้ว

 

"อ่ะ" เสียงหวานหลุดครางออกมาเมื่อถูกสะกิดที่ยอดอกอย่างไม่ทันตั้งตัว พอเงยหน้ามองหาผู้กระทำอุกอาจ ก็ถูกรั้งหน้าให้เข้าไปรับจูบเสียแล้ว

 

ปกติพี่ๆ ก็มือปลาหมึกน้องเล็กแทบต้านทานอะไรไม่ได้ ครั้งนี้ก็เช่นกัน

 

'อาเฉิงครางชื่อใครก่อน คนนั้นได้เสียบก่อน' แฝดน้องขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงบอกกติกาเกมรักครั้งนี้

 

มือใหญ่ล้วนลงไป ด้านหน้าหยอกเย้ากับส่วนสัดขนาดสมตัวของคนน้อง รูดรั้งให้ช้าๆ

 

มือขาวทั้งสองข้างถูกมือใหญ่ดึงให้ไปกอบกำความแข็งขืนร้อนระอุ ที่ขนาดเท่าๆ กัน แล้วจับให้ขยับขึ้นลง จนเจ้าของมือนุ่มเริ่มเคยชินก็ขยับด้วยตัวเอง

 

"โอ๊ะ อ้าา อืออ" เสียงหวานอุทานตามด้วยเสียงครางในลำคอที่ ท่อนล่างเปลือยเปล่า ถูกรุกรานด้วยสองมือใหญ่ ที่แย่งกันจะเข้าไปสำรวจภายในช่องทางอ่อนนุ่ม

 

ลำคอขาวแหงนเงยให้หน้าคมเข้ามาซุกไซ้ง่ายๆ ยอดอกถูกงับกัดทั้งผ่านเนื้อผ้าแถมถูกดูดดึงจนเสื้อยืดเปียกเป็นวง

 

ริมฝีบางถูกขบเม้มกลั้นเสียงคราง สองแฝดขยับไปจุ๊บสลับกันแผ่วๆ เหมือนบอกกลายๆ ว่าไม่ให้กัดปาก คนน้องจึงยอมเผยปาก เปล่งเสียงครางหวานออกมา

 

ด้านหลังที่ถูกล้วงล่ำด้วยนิ้วของฝาแฝดถึงสี่นิ้ว อึดอัดพอๆ กับที่ถูกแกนกายเติมเต็มจนร่างเล็กต้องโน้มตัวลงกับเคาน์เตอร์ พี่ๆ ทั้งสองจึงรั้งให้ขยับมาที่โต๊ะตัวใหญ่แทน

 

"ฮิลเกอ อ่ะๆ " เสียงหวานครวญครางชื่อพี่ชายแฝดคนโตที่รูดรั้งส่วนไวต่อสัมผัสของตนเองไว้ เมื่อใกล้จะปลอดปล่อย

 

หลิวเหวินซันหัวเราะให้ลำคอเบาๆ

'หลบเลยกูก่อน' ขยับปากพูดแบบไม่มีฟังกับน้องชายฝาแฝดที่กำลังฮึดฮัด แต่ก็ยอมละมือออกจากช่องทางที่ฉ่ำชื้น

 

ทรุดตัวลงใช้ปากลิ้นปรนเปรอให้กับคนน้อง

พอลิ้นร้อนแตะที่ส่วนปลายร่างโปร่งก็สะดุ้ง พร้อมกับด้านหลังที่ถูกจับกางขากว้างขึ้น มือใหญ่บีบเคล้นก้อนเนื้อกลมให้แยกออกจากกันเพื่อให้แทรกตัวตนเข้าไปได้ถนัด

 

หลิวเหวินซันกดความต้องการเข้าไปในช่องทางร้อนช้าๆ นุ่มเนื้อคับแคบค่อยๆ ขยับขยายตามแรงดัน ที่กดเข้าแล้วดึงออกเนิบนาบ พอเข้าไปได้ครึ่งทาง ก็ออกแรงเพิ่มกระแทกเข้าไปสุดทาง ร่างสูงกดกายแนบอยู่แบบนั้น รั้งร่างตรงหน้าให้หันมารับจูบ ก่อนที่จะขยับเขยื้อนเคลื่อนตัวเข้าออก

 

ร่างโปร่งได้แต่ยื่นเกร็งสั่นไปทั้งตัว กระแสความเสียวซ่านสาดเข้าใส่ทั้งสองทาง ปลายนิ้วเรียวกดจิกลงบนโต๊ะแน่นเป็นหลักไม่ให้ล้มลงไปเสียก่อนตอนที่ธารรักซัดกระเซ็นเข้าไปในลำคอของแฝดผู้น้อง

 

เสียงสัมผัสหยาบโลนดังสะท้อนอยู่ในห้องครัว ไม่นานก็เงียบเสียงลง ร่างโปร่งที่ตัวอ่อนฟุบลงกับโต๊ะกลางถูกอุ้มลอยขึ้น หลังถูกดันให้พิงกับอกแกร่งของแฝดผู้พี่ ข้อพับทั้งสองข้างพาดอยู่บนแขนแข็งแรงเปิดเผยให้แฝดผู้น้องเห็นทุกพื้นที่เล้นลับจนหมดสิ้น หยาดสีขาวขุ่นหยอดจากช่องทางสีสดลงที่พื้นเป็นดวงๆ

 

แต่ไม่นานช่องทางก็ถูกแทรกปิดอีกครั้ง แขนเรียวโอบลำคอคนด้านหน้าที่กำลังส่งแรงกระแทกเข้าใส่เป็นหลักยึด ตัวลอยอยู่ระหว่างพี่ชายทั้งสองคน ที่ช่วยกันโอบอุ้มเอาไว้

 

เสียงคำรามต่ำ ประสานกับเสียงครางหวาน ริมฝีปากถูกจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า สลับสับเปลี่ยนกันจนไม่รู้ว่าลิ้นใครเป็นลิ้นใคร

 

จนพายุอารมณ์มาถึงจุดสิ้นสุด ร่างโปร่งสั่นเกร็งไปทั้งตัว ฟุบหน้าหอบหายใจจนตัวโยน ถูกอุ้มลงวางลงกลางโต๊ะ หายใจเข้าออกแรงๆ จนหน้าอกขยับขึ้นลงถี่ๆ ขาเรียวถูกดันขึ้นกระดาษอ่อนนุ่มถูกดึงออกมาซับที่ช่องทางสีสดเบาๆ

 

พอซับจนหมดก็ถูกจับแต่งตัว อุ้มลงให้นั่งกับเก้าอีกดีๆ มีน้ำดื่มเย็นๆ เทใส่แก้วมาส่งให้

 

ที่เหลือหลิวไห่ควานก็กระดกแก้กระหายจนหมด หลิวเหวินซันหันกลับไปดูน้ำซุปบนเตาที่หรี่ไฟเคี่ยวเอาไว้ระหว่างที่จับน้องชายข้างบ้านกินก่อนอาหาร

 

เตาไฟฟ้าถูกยกออกมาตั้ง น้องเล็กนั่งฟุบหน้ากับแขนมองพี่ชายสองคนเดินไปเดินมาเอาของนั่นนี่มาวางบนโต๊ะ

 

สองแฝดจัดเรียงผัก เต้าหู้ เนื้อหลายชนิดลงในหม้อที่มีน้ำซุปเดือดๆ ปิดฝารอให้สุข ระหว่างนี้ก็แจกจ่ายถ้วยผักดองเครื่องเคียงให้ครบกันทุกคน

 

"เฉิงจื่อลุกขึ้นมากินได้แล้วครับ" เสียงพี่ชายคนโตเรียกตอนเปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมควันฉุยเรียกให้ร่างโปร่งกระเด้งตัวลุกขึ้นมาทันที

 

น้ำซุปในหม้อเดือดปุๆ มือใหญ่เลยกดลดไฟลง แล้วหยิบตะเกียบคีบเนื้อวางลงในถ้วยของคนที่ถูกกินจนเพลีย

 

"ขอบคุณครับซีเกอ" มือขาวยกตะเกียบคีบเนื้อในถ้วยจิ้มน้ำจิ้มแล้วส่งเข้าปาก

 

"ฮิลเกอซุปหอมจังเลยครับ" หน้าใสที่เหนื่อยๆ อยู่เมื่อครู่แจ่มใสขึ้นมาเหมือนต้นไม้ได้น้ำตอนที่ของอร่อยเข้าปาก

 

น้ำซุปกลมกล่อมไม่จืด และไม่จัดจนเกินไป พอลวกกับเนื้ออย่างดีที่ซื้อกันมายิ่งชูรส เนื้อก็นุ่มเคี้ยวเพลินไม่เหม็บสาบเลยสักนิด

 

มือขาวคีบเนื้อส่งให้พี่ๆ บ้าง

"ผักก็กินเข้าไปด้วย" หลิวไห่ควานคีบผักใส่จานคนน้องที่คีบกินแต่เนื้อ จนเจ้าตัวทำแก้มพองใส่

 

"อันนี้ครับเฉิงจื่อหมูยัดไส้ในต้นหอม มีทั้งเนื้อทั้งผัก" หลิวเหวินซันก็คีบใส่ถ้วยให้บ้าง คนน้องก็คีบใส่ปากไม่มีอิดออด เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มกลม

 

"กินเยอะๆ ชดเชยกับที่โดนกิน"

"ฮิลเกอ!!! " เสียงใสร้องออกมา จนพี่ๆ หัวเราะกัน

 

"ไม่ต้องไปเรียก กินๆ เข้าไป เดี๋ยวจะถูกกินอีก"

"ซีเกอ!!! " ตาโตเบิ่งกว้าง แก้มร้อนฉ่าแดงปลั่ง ถึงจะโดนจับกินบ่อยๆ แต่เอามาพูดกลางโต๊ะอาหารแบบนี้เขาก็อายนะ

 

"คืนนี้เฉิงจะกลับไปนอนบ้าน หึ" เสียงใสเข้าจมูก หน้าบึ้ง ปากเบ้ วางตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดัง

 

"อะไรกัน มาหลอกกินตับเกอเกอแล้วก็หนีกลับบ้าน เฉิงจื่อได้พวกเกอแล้วทิ้งเหรอครับ" พี่คนโตทำหน้าสลดขึ้นมาทันที

 

"นั่นสิได้ไปทั้งสองคนแล้วก็จะหนี แบบนี้เกอเกอเสียหายนะ" แฝดคนเล็กก็พูดขึ้นมาบ้างอีก

 

ตาโตใสแจ๋วมองกลอกไปมาอย่างประมวลผลยังไม่ทัน ใครทิ้งใคร ใครเสียหาย ใครได้ใคร เป็นงงไปหมด

 

หัวคิ้วขมวดหมุน ยกมือขึ้นเกาหัวแกร๊กๆ อ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ก็พูดไม่ออก หัวคิ้วขมวดหมุ่น เอียงหน้าไปมาอย่างใช้ความคิด นัยน์ตาใสเหม่อมองออกไปไกลๆ ยกมือขึ้นมานวดขมับ

 

สรุปเขาต้องรับผิดชอบใช่มั้ยเนี่ย หรือยังไง

ต้องโทรบอกพ่อกับแม่ที่ไม่ค่อยได้ติดต่อกันแล้วหรือเปล่า จัดงานยกน้ำชาเหรอ

 

 

สองมองหน้าคนน้องที่กำลังมึน คิดไม่ตกอย่างหนัก แล้วหันมากระตุ๊กยิ้มให้กัน

คิดจะกลับบ้านหนีพวกเกอ เร็วไปร้อยปีครับเฉิงเฉิง

 

 

ความคิดเห็น