เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 14 100% Far from the heart

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 11:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 14 100% Far from the heart
แบบอักษร

ติ๊ด~

ติ๊ด~

 

จู่ๆ ก็มีเสียงดังจากกำลังข้อมือที่ฉันใส่เอาไว้ พร้อมกับแสงเป็นจุดเล็กๆ สีแดง ทำเอาฉันตกใจแทบจะถอดมันทิ้ง แต่ยังจำคำพูดเขาได้ว่าห้ามถอด

หมับ!

"กรี๊ดดดดดด" ระหว่างทางที่กำลังวิ่งออกไปยังถนนที่อยู่ไม่ไกลก็มีมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือฉันก่อนจะเบี่ยงตัวไปหลบอยู่หลังไม้ใหญ่ ฮืออ ต้องเจอกับอะไรอีก ไม่มีเรี่ยวแรงจะสู้แล้วนะ วิ่งได้ขนาดนี้ทั้งๆ ที่น้องยังระบมอยู่มันก็ดีแต่ไหนแล้ว T^T

"ฮือๆ ปล่อยหนูไปเถอะ อย่าทำอะไรหนูเลย" หลับตายกมือไหว้อ้อนวอนทั้งน้ำตา ถึงแม้จะไม่รู้ว่าคนที่จับไปคือใครก็ตาม ไม่สู้แล้ว จะจับก็จับไปเลย

"อิงดาวใช่ไหม?" เอ๋ เพราะเสียงเรียกชื่อจากคนแปลกหน้าทำให้ฉันต้องลืมตา

"ฮึก..คุณเป็นใครคะ"

"ผมเป็นเพื่อนเควิน" จะเชื่อได้ไหม ถึงแม้เขาจะหน้าตาดี แต่ใช่ว่าคนหน้าตาดีจะไว้ใจได้เสมอไป ดูตัวอย่างบอสสิ!

"แล้วหนูจะเชื่อคุณได้ยังไง ฮือๆ~"

"เควินเขารักคุณมากเลยนะคุณคิตตี้"

"!!!" คำพูดของเขาทำเอาน้ำตาที่กำลังไหลพรากหยุดกระทันหันเหมือนกดปุ่ม Stop เขาเรียกฉันว่าคิตตี้หรอ คนที่เรียกฉันว่าคิตตี้มีแค่บอสคนเดียว

"เยี่ยมเลยแฮะ" ประโยคนี้เหมือนผู้ชายหน้าหวานคนนี้จะพึมพำกับตัวเอง "หยุดร้องไห้ ตั้งสติแล้วบอกผมว่าวิ่งมาจากไหน" แต่สุดท้ายก็วกมาจบที่การถามฉัน

"ทาง..ฮึก..นั้น" ฉันชี้กลับไปทางที่วิ่งมา

"โอเค เก่งมาก" ผู้ชายหน้าหล่อคนนั้นพยักหน้ารับแล้วหันไปสั่งอะไรกับลูกน้องไม่รู้ ก่อนที่ลูกน้องของเขาบางส่วนจะวิ่งไปตามทางที่ฉันมา

"บอสเขาโดนยิง ฮึก...ช่วยเขาด้วยนะ"

"ห้ะ ไอเควินเนี่ยนะโดนยิง!?" ฉันพยักหน้ารับหงึกหงัก สูดน้ำมูกไปด้วย ทั้งน้ำตาน้ำมูกไหลปนกันไปหมดแล้ว แถมสภาพก็ดูไม่ได้เลย ชุดเดรสเจ้าหญิงฟูฟ่องสีขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เศษดินเศษโคลนที่ลุยมา ใครจะไปคาดคิดว่าการไปงานเลี้ยงในเทพนิยาย สุดท้ายจะต้องมาวิ่งหนีลูกกระสุนกับผู้ชายที่พึ่งตบหน้าเขาไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน

"โอเค คราวนี้ตั้งสตินะ เดี๋ยวผมจะให้คนพากลับคุณไปที่รถ เรื่องเควินไม่ต้องห่วง มันไม่เป็นอะไรแน่นอน แล้วนี่คุณ...ไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่ไหม?" ประโยคหลังถามพร้อมกับสำรวจร่างกายฉันไปด้วย

"คุณเลือดออกนี่ ไม่รู้ตัวเลยหรอ รองเท้าก็ไม่ใส่"

"หือ..หนูเลือดออกหรอคะ" มองตามสายตาของเขาก็พบว่าตรงแขนของตัวเองถูกกิ่งไม้ขูดเป็นทางยาว เริ่มเจ็บก็ตอนรู้ตัวนี่แหละ

"แผลนิดเดียวเอง ไม่เป็นไรค่ะ ไกลหัวใจ^^" บอกพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆ ไปให้ ไม่อยากให้ตัวเองต้องทำให้คนอื่นเป็นห่วงหรือเป็นภาระให้เขา

"หึ โอเค งั้นไปพักนะ เดี๋ยวผมช่วยเควินมันเอง แม็คดูแลเธอด้วยนะ อย่าให้เป็นอะไรเพิ่มแม้แต่ปลายเล็บ" พูดจบก็ฝากฉันไว้กับลูกน้องเขาอีกคน น่าจะเป็นคนสนิท ส่วนตัวเขาเองก็หายไปในความมืดอีกครั้ง

"คุณอิงดาวครับ ไปกันเถอะ เดี๋ยวแผลคุณจะติดเชื้อ" เสียงของผู้ชายที่ชื่อ 'แม็ค' เรียกสติฉันอีกครั้ง เพราะมัวแต่ยืนมองตามเขาตาละห้อย อยากยิงปืนเป็นแล้วต่อสู้ได้ จะได้ดูมีประโยชน์มากกว่านี้...

ให้คนไปช่วยแล้ว ห้ามเป็นอะไรนะ

 

KEVIN PART :

 

ปัง!! ปัง!!

วันนี้มันเป็นวันซวยอะไรของผมวะ มีแต่เรื่องให้เจ็บตัวจริงๆ โดนเมียตบไม่พอ เสือกโดนยิงอีก แต่มันก็สมควรสำหรับคนเลวๆ แบบผมแล้วล่ะ

ถามว่ารู้ตัวคนร้ายไหม ผมขอยังไม่ฟันธงดีกว่าว่าเป็นใคร ถ้าเป็นคู่แข่งธุรกิจในไทยมันก็มี แต่อาจจะเป็นคนอื่นที่เกลียดผมก็ได้ ใครจะไปรู้ล่ะครับ หึ คนสมัยนี้รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ ผมก็เจอมาหมดแล้วครับ ตั้งแต่ญาติพี่น้อง เพื่อนสนิทที่ถูกลดความสัมพันธ์เหลือแค่คนเคยรู้จัก

ครั้งนี้...ผมคงต้องรอหลักฐานมากกว่านี้ถึงจะสืบตัวคนร้ายและเอาผิดพวกมันได้ และนี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมโดนลอบทำร้าย แต่เป็นครั้งแรกที่อิงดาวโดนลูกหลงไปด้วย แถมไอพวกสวะนั้นคิดจะฆ่าผมทิ้งแล้วจับตัวอิงดาวไปให้นายมันอีก รอสิบชาติพวกมันก็ไม่มีวันได้แตะต้องตัวเธอ ฮึ!

"ทำไมมันตายยากตายเย็นจังวะไอนี่" เสียงของมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตอนนี้กระสุนผมเหลือแค่หนึ่งนัดสุดท้าย พวกมันเหลือทั้งหมดห้าคน กับกระสุนหนึ่งนัดที่เหลือ ทำให้ต้องหาโอกาสฆ่ามันด้วยมือก่อนมันจะลงมือฆ่าผมก่อน แต่ ไหล่ข้างซ้ายที่โดนยิงมันเริ่มทำให้ทั้งแขนเริ่มชาไปแล้วน่ะสิครับ แผลนี้ได้มาตอนที่อิงดาวกำลังหยุดถอดรองเท้า โชคดีที่เธอก้มอยู่ ถ้าเงยขึ้นมานิดเดียวเธอคงโดนยิง ผมยอมเจ็บดีกว่าให้เธอต้องมาโดนยิงเพราะผมหรอกนะ ทำเลวกับเธอมาตั้งเยอะ อย่างน้อยก็ขอได้ปกป้องเธอก็ยังดี บอกแล้วครับว่าผมจะไม่ยอมให้เป็นอะไรเด็ดขาด ส่วนกำไลข้อมือที่ผมให้เธอใส่มันคือ GPS ที่จะทำให้ผมหาเธอเจอ ทำให้เพื่อนของผมไปช่วยเธอได้ เพราะผมแจ้งโค้ดลับไปหาลูกน้องกับไอ 'ดีอ้อน' ที่ตอนนี้มันอยู่ไทยพอดี ไม่ได้บินไปไหน จะให้ 'แกริค' มาช่วยก็เกรงใจมันล่ะนะ ช่วงนี้กำลังสวีทหวานอยู่กับน้องเบลล์หลังจากที่พึ่งตีกันไปหมาดๆ ส่วนไอพวกที่เหลือก็ไม่ได้อยู่ไทยซะด้วย

 

สวบ

 

เสียงฝีเท้าที่เป็นสัญญาณบอกว่ามีพวกมันคนนึงกำลังเดินมาใกล้ถึงต้นไม้ใหญ่ที่ผมหลบอยู่เรียกสติกลับมาอีกครั้ง

 

หมับ!

 

ตุ้บ

 

"เฮ้ย!!"

 

พลั่ก! ตุ้บ! ผั่วะ!!

 

ผมใช้แรงทั้งหมดที่มีรวมน้ำหนักจากแขนข้างซ้ายปัดปืนมันออกจากมือ แล้วปล่อยหมดหนักๆ ไปให้มันกิน เราสองคนตะลุมบอนกันอยู่พักนึงก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะมันย้ำมาที่แผลที่โดนยิง ไอพวกเหี้ยเอ้ย!!

"โดนยิงขนาดนี้ยังจะอวดเก่งอีกนะมึง" มันพูดยิ้มเยาะ ผมเลยใช้โอกาสนั้นผลักมันออก แต่ไม่ทันที่จะซัดหมัดไปหาไอเลวนี้ก็มีเสียงนึงดังขึ้นมา

"เควิน หลบ!!" เงยหน้ามาเจอไอดีอ้อนพอดี ก่อนที่กระสุดหนึ่งนัดจะถูกยัดเข้าไปในหัวของไอเลวจนมันตายคาที่ เล็งตรงอื่นไม่สำคัญเท่าเล็งที่หัว คติของพวกผมแหละครับ

"เฮ้ย มึงมาจากไหนวะ"

 

ปัง!! ปัง!!

 

ไอสามสี่ตัวที่เหลือพอได้ยินเสียงปืน ก็กรูออกมา ตะลุมบอนกันอยู่พักนึงตามด้วยลูกน้องไอดีอ้อนจะจัดการจนหมด แต่เหลือไว้คนนึงนะครับ

"พวกมึงจับมันไว้ดีๆ อย่าให้หลุดรอดสายตาไปได้" ดีอ้อนกำชับลูกน้องให้จับคนร้ายที่รอดมาได้คนนึง คนร้ายที่จะเป็นคำตอบให้ว่าคนที่สั่งพวกมันมาอีกทีคือใคร ถึงจะถามตอนนี้ไปไอนี่ก็คงไม่เปิดปากพูด เลยต้องรอเข้ากระบวนการ 'เค้นความจริง' กันอีกที วิธีที่ใช้ ผมว่าทุกคนไม่รู้ดีกว่า เพราะเป็นวิธีที่คนดีๆ เขาไม่ทำกันยังไงล่ะครับ

 

แต่ตอนนี้น่ะ...

เจ็บสัส! เจ็บแผลที่โดนยิงนี่แหละ แขนข้างซ้ายผมเหมือนไร้ความรู้สึกไปแล้ว

"เป็นไงบ้างวะ"

"ยังไม่ตาย" ไอดีอ้อนเดินมาพยุงผม ส่วนลูกน้องมันก็จัดการเคลียร์ศพไอพวกเลวทั้งหลาย เก็บหลักฐานสำคัญที่ใช้มัดตัวคนบงการ

"เมียกูล่ะ" ผมถามไอดีอ้อน

"ยังไม่ตาย"

"สัส" ถ้าไม่ติดว่าโดนยิง ผมตบกบาลมันไปแล้ว!

"ฮ่าๆ กูให้คนพาออกไปแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง" โอเค โล่งใจหน่อย

"แต่มึงน่ะ น่าเป็นห่วงมาก เลือดแทบหมดตัวยังจะมีแรงไปฟัดกับไอพวกเหี้ยนั่นอีกนะ" พอมันพูดว่าน่าเป็นห่วง ผมก็เริ่มจะเป็นห่วงตัวเองแล้วล่ะครับ เหมือนตอนนี้หัวมันหนักอึ้ง ตาก็พร่ามัวลงเรื่อยๆ น่าจะเป็นเพราะเสียเลือดไปเยอะเหมือนที่ไอดีอ้อนบอก ที่มีแรงไปฟัดกับพวกสวะนั่นคงเป็นเพราะอะดรีนะลินในร่างกาย แต่ผมจะเป็นอะไรตอนนี้ไม่ได้จนกว่าจะเห็นว่าอิงดาวปลอดภัย

"บอส!" นั่นไงพอนึกถึงก็เจอเลย คนตัวเล็กวิ่งออกมาจากรถจนลูกน้องไอดีอ้อนตกใจเพราะยังทำแผลให้เธอไม่เสร็จ แต่เธอมีแผลหรอวะ

ตุ้บ!

"ฮืออ หนูคิดว่าจะไม่ได้เจอบอสอีกแล้ว ฮึกๆ ฮือออ~" มาถึงก็วิ่งเข้ามากอดจนผมเซเล็กน้อยเพราะตอนนี้แทบไม่มีเรี่ยวแรงจะยืน แต่ที่ยังมีสติอยู่ตอนนี้ก็เพราะอิงดาว ใช้มือข้างขวาที่ยังดีอยู่ลูบผมเธอเบาๆ

'กลัว' แทบแย่ กลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป กลัวว่าผมจะปกป้องเธอไม่ได้ ผมไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนไอแกริค หรือของไอออสติน ผมไม่อยากให้เธอต้องเป็นอะไรแม้แต่นิดเดียว เพราะผมเสียเธอไปจริงๆ ให้ตายเถอะ แค่คิดว่าชีวิตนี้ไม่มีเธอก็เจ็บแล้วว่ะ (อยากรู้เรื่องของพี่แกริคตามไปอ่านได้ที่ STORY OF BAD BOY / พี่ออสติน STORY OF MR. PRESIDENT)

"คราวหลัง ฮึก..ห้ามทิ้งให้หนูอยู่คนเดียวแล้วออกไปสู้ฮือ..คนเดียวแบบนั้นอีกนะ!" จะพูดหรือจะร้องผมว่าเธอควรเลือกสักอย่าง สายตาที่จ้องเขม็งทำให้ผมต้องพยักหน้ารับแบบส่งๆ พร้อมกับดูตามเนื้อตามตัวเธอไปด้วยว่าเจ็บตรงไหน มีรอยขีดข่วนรึเปล่า แต่ก็เจอเข้ากับแผลที่แขน ว้อท!? แผลนี้มาได้ไงวะ

"บ้าจริง.." สบถออกมาเบาๆ ด้วยความลืมตัวและคงมีผมคนเดียวที่ได้ยิน ถึงแม้รอยที่แขนของเธอจะมีร่องรอยของการทำแผลแต่ยังไม่เรียบร้อยเพราะเธอวิ่งมาหาผม แต่แผลมันก็คือแผล เป็นรอยยาวด้วย เลือดออกอีก เวรเอ้ย!!! ไปโดนกิ่งไม้ขูดตอนไหนวะเนี่ย

"เจ็บไหม?" อยากจะเจ็บแทนเธอจริงๆ

ตุ้บ!

ผมถามแต่มือเล็กกลับเอากำปั้นน้อยๆ ทุบที่อกผมเบาๆ

"ฮึก...ตอบหนูก่อนว่าเข้าใจไหม" จะยังไม่หยุดจนกว่าผมจะตอบสินะ

"เข้าใจครับเมีย"

"!!!" อยากให้ตอบก็ตอบ จนคนตัวเล็กหน้าแดงเพราะผมเรียกเธอว่า 'เมีย' ต่อหน้าคนเป็นสิบนี่แหละ เห็นเมียเขินแล้วชื่นใจชะมัด แต่ทว่าดีใจได้ไม่นาน สติของผมก็เลือนรางลงทุกที...

 

ภาพหมุนหรอวะ? ผมเห็นอิงดาวแล้วก็อิงดาวอีกหลายคน...

 

"ไหวไหมคะ รถพยาบาลจะมาแล้วรอแป๊ปนึงนะ" เสียงของอิงดาวก็เบาจนผมจับใจความไม่ได้ว่าเธอพูดอะไร ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบ...

อย่างน้อยผมก็ได้เห็นหน้าเธอเป็นคนสุดท้ายล่ะนะ

 

.........................

บอสเขาก็รักของเขาน๊าาาาา แค่ปากแข็ง ปากเสียไปนิด 555555 เมื่อคืนไรท์ไปยิงปืนที่บูธทหารบกกับบูธตำรวจในงานกาชาดมาด้วย เยี่ยมมาก 5555 มาเพื่อยิงปืนโดยเฉพาะ ปีที่แล้วก็ยิง ปีนี้ก็ยิงอีก ติดใจ ใครอยู่กรุงเทพวันนี้งานวันสุดท้ายแล้วอย่าลืมไปเที่ยวกันเด้อ ไปจับฉลาก สอยดาว จิ้มโป่ง ตักไข่ ป่าโป่ง ปาเป้า อะไรก็ว่ากันไป ถ้าไปกับแฟนจะดีมาก มันเป็นโมเม้นน่ารักสุด ไรท์เจอเยอะมาก อิจ 555 อยากแต่งฉากนี้ในนิยายเลย โมเม้นไปเที่ยวงานกาชาดเอาไว้เรื่องหน้า ปีหน้านะ มาแน่ 55555555

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น