เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 14 60% Far from the heart

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2563 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 14 60% Far from the heart
แบบอักษร

 

 

 

"ฉันไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรหรอกนะ"  

-เควิน- 

 

INGDAW PART : 

 

พี่กันต์ เขาหายไปไหนของเขานะ หลังจากที่นั่งรอพี่เขาที่โต๊ะสักพักก็ยังไม่เห็นวี่แววของพี่เขาเลย ถามพี่พรีม พี่เขาก็บอกว่าพี่กันต์ออกมาตามฉัน แต่ไหงกลับออกมาไม่พร้อมกันก็ไม่รู้ โทรไปก็ไม่ติด เฮ้อ... 

"กันต์เขาอาจจะติดธุระด่วน โทรศัพท์แบตหมดรึเปล่า น้องดาวอย่าคิดมากเลยนะ เอางี้เดี๋ยวพี่กับแฟนแวะไปส่งหนูที่บ้านเอง" 

"เดี๋ยงหนูเรียกแท็กซี่มารับก็ได้ค่ะพี่ดาว เกรงใจพี่กับแฟน" ฉันปฏิเสธพี่สองคนไป เพราะระยะทางจากบ้านพี่เขามาบ้านฉันมันก็ไกลอยู่ระดับนึง 

"เดี๋ยวผมไปส่งอิงดาวเองครับ"  

"อ้าว บอส ยังไม่กลับหรอคะ" ฉันหันขวับไปตามเสียง ก่อนจะตกใจผงะถอยหลังอัตโนมัติทันทีที่เจอกับร่างสูงของผู้ชายใจร้ายคนนั้น  

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูกับกลับเองก็ได้ ไม่อยากรบกวนเวลาของบอสกับคุณชาร์ลอท" ฉันยกมือไหว้ขอบคุณตามมารยาท แต่ก็ปฏิเสธกลับไป  

"เดี๋ยวพรีมไปส่งน้องเองก็ได้ค่ะบอส" 

"ผมบอกว่าจะไปส่ง" 

"มันจะดีหรอคะ คือ...พรีมว่า" 

"ทำไม คุณกลัวผมจะทำอะไรไม่ดีกับน้องคุณรึไงพิมรดา" 

"เปล่าค่ะบอส ไม่ใช่แบบนั้น" พี่พรีมที่ยืนเถียงกับบอสอยู่นาน สุดท้ายก็ต้องยอม ก็เขาเป็นเจ้านายเขาจะทำอะไรก็ได้นี่เหอะ 

"ขึ้นรถ" ฉันมองประตูรถหรูสลับกับมองหน้าเขา หนียังไงก็หนีไม่พ้นจริงๆ สินะ 

"หรือต้องให้อุ้มด้วย?"  

"มะ..ไม่ต้องค่ะ หนูนั่งเองได้!" ฉันรีบตอบทันที่ที่ร่างสูงกำลังจะสาวเท้าเข้ามาหา 

"หึ" ใบหน้าหล่อที่ยังมีรอยช้ำแสยะยิ้มมุมปาก แค่นหัวเราะในลำคอ เหมือนจะเย้ยหยันในคำพูดที่ฉันตอบไป แต่ก็ไม่ได้สนใจ  

"จะกลับแล้วหรอครับคุณเควิน เอ๋ แล้วคู่หมั้นสุดที่รักของคุณไปไหนล่ะเนี่ย :)" ขณะที่กำลังจะเปิดประตูรถก็ต้องหยุดชะงักเพราะมีคนมาทักบอสเอาไว้ 

"!?" แต่บอสไม่ได้ตอบ ผู้ชายคนนั้นก็ยังคงพูดต่อ  

"เราสองคนยังไม่มีโอกาสได้คุยกันเลย" อะไรของเขา พูดกับบอสแต่มองฉัน แล้วผู้ชายคนนี้คือใครกัน อายุก็คงรุ่นเดียวกับบอสล่ะมั้ง ยี่สิบปลายๆ หน้าตาก็ดีแต่สายตาร้ายมากๆ เลย 

"ผมคิดว่า...ผมไม่มีธุระอะไรต้องคุยกับคนแบบคุณ" บอสก็รู้จัก แต่ทำไมบทสนทนามันถึงแปลกๆ นะ มีแต่รังสีความโหดออกมาจากทั้งคู่ 

"ว๊า เรียกซะห่างเหินเลยน๊าา..." เหมือนเขาสองคนเคยสนิท แต่ตอนนี้ไม่สนิทกันแล้ว 

"ขึ้นรถไปก่อน เดี๋ยวฉันตามไป ไม่ต้องออกมานะ" บอสหันมากระซิบกับฉัน จะถามว่าทำไมแต่ไม่เอาดีกว่าเลยตัดสินใจมานั่งรอในรถ ไลน์บอกแม่ว่ากำลังจะกลับท่านจะได้ไม่เป็นห่วง ไปกับอีกคน แต่กลับกับอีกคน เธอนี่มันแย่จริงๆ ทำไมถึงได้ทำตัวไร้ค่าให้ผู้ชายคนนั้นกดขี่ข่มเหงได้แบบนี้นะ เฮ้อ เหตุการณ์ในห้องน้ำ ถึงแม้ตอนแรกจะขัดขืน แต่ตอนหลังเธอก็เต็มใจเองไม่ใช่เหรอ จะไปโทษเขาอย่างเดียวคงไม่ถูก  

มันผิดที่ฉันต่างหาก ผิดตั้งแต่รักเขาแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่ควรจะรัก แต่ก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้... 

เฮ้อ 

เฮ้อ! 

ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก เธอคือผู้หญิงไร้ค่า ผู้หญิงที่ควรจะอยู่คนเดียว ผู้หญิงที่ไม่ควรดึงผู้ชายดีๆ แบบพี่กันต์มาเกี่ยวข้อง ฉันตัดสินใจแล้วล่ะว่าจะเลิกกับพี่เขา ไม่อยากให้เขาต้องมาแปดเปื้อนผู้หญิงแบบฉัน เขาดีเกินไปจริงๆ  

 

เวลาผ่านไปได้สักพักบอสเขาก็ขึ้นตามมานั่งฝั่งคนขับ คิ้วเค้มขมวดเหมือนไปทะเลาะกับใครมา อยากถามอยากรู้แต่นั่งเฉยๆ เถอะยัยดาว ไม่เกี่ยวกับเธอ -_- 

ฟุดฟิด~ 

ทำไมในรถถึงได้กลิ่นบุหรี่ล่ะ เมื่อกี้เขาไปสูบบุหรี่มาด้วยหรอหลังจากคุยกับผู้ชายหน้าตาร้ายๆ คนนั้น? ปกติไม่เคยเห็นเขาสูบเลยนะ ทำไมถึงสูบ 

"เหม็นบุหรี่รึไง" 

"เปล่าค่ะ รีบออกรถเถอะ หนูไม่อยากกลับถึงบ้านช้า" ในใจคืออยากตอบว่าไม่อยากใช้เวลาอยู่กับเขาต่างหาก กลิ่นบุหรี่เหม็นก็จริง แต่ถ้าให้ทนก็ทนได้ เพราะยังไงมันก็คือรถของเขา  

ครืดด~ 

"อ๊ะ!" เผลออุทานออกมา เพราะจู่ๆ หลังคารถก็เปิดออก มันเปิดประทุนได้ด้วยหรอเนี่ย ฮื่อ หรูมากเลย แต่ระหว่างที่กำลังสนใจกับการเปิดประทุนของรถอยู่นั่นก็เผลอสบตากับเจ้าของรถที่มองอยู่ก่อนหน้าจนฉันต้องรีบหลบตาแล้วทำตัวเป็นปกติ  

"ง่วงก็หลับไปก่อน ถึงแล้วเดี๋ยวปลุก" 

"....." ใครจะไปกล้าหลับ  

"ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า" 

"เหอะ" ฉันเมินหน้าหนีไปมองวิวข้างทางแทน บอกทางอ้อมว่าไม่ได้อยากฟังคำพูดของเขา 

"เฮ้อ ขอโทษเรื่องในห้องน้ำด้วยล่ะกัน" 

"....." 

"ไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอแบบนั้น" ไม่ได้ตั้งใจ แต่ว่าฉันเสียๆ หายๆ จะมาตบหัวแล้วลูบหลังรึไง เหอะ! 

"...." 

"อิงดาว ฟังอยู่รึเปล่า" 

"ขอโทษไปก็เท่านั้นแหละค่ะ ยังไงความรู้สึกที่เสียไปมันก็เอาคืนมาไม่ได้แล้วค่ะ" 

"...." 

"ต่างตนต่างอยู่มันน่าจะดีสำหรับเราทั้งสองคน ช่วงนี้ ก็ทนๆ ไปหน่อยนะคะ อีกแค่สี่อาทิตย์บอสก็จะไม่ได้เห็นหน้าหนูให้รำคาญใจแล้วค่ะ" หันไปมองเขาเพราะรู้สึกว่าเขาไม่ได้ฟังฉันเลยสักนิด สนใจอยู่กับกระจกข้างรถ 

"บอส" 

ครืด 

กึก 

มือหนาเปิดกดปุ่มปิดประทุนรถ ก่อนจะเปิดลิ้นชักใต้คอนโทรลหยิบปืนออกมาหนึ่งกระบอก ห๊ะ ปืนหรอ!! 

"บะ..บอสเอาปืนออกมาทำไมคะ"  

"....." 

"บอส อย่าเงียบสิ หนูกลัวนะ"  

"....." 

"บอสหนูว่ามันเร็วไปมั้ย" ใบหน้าหล่อดูเครียดกว่าปกติเพราะวุ่นกับการมองกระจกข้างรถ แถมความเร็วรถยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พอฉันมองตาม มันมีรถตามพวกเรามา!! คันนั้นฉันเห็นตั้งแต่ตอนติดไฟแดงแล้ว ตอนนี้เหมือนจะมีสองคันตามมาติดๆ ด้วย แถมถนนก็โล่งเพราะมันดึกไม่ค่อยมีรถผ่านไปมา ยิ่งไม่ใช่ถนนเส้นหลักอีก มันยิ่งน่ากลัว  

"รถคันนั้น...ตามเรามารึเปล่าคะ" ถามออกไปด้วยความกลัว นั่งไม่ติดแล้วตอนนี้ฉี่จะราด ฮืออออ 

"บอส...หนูกลัว" กลัวจริงๆ นะ มันเหมือนฉากในละครหลังข่าวทีาแม่กับยายชอบดู แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอกับตัวเองแบบนี้ 

"ฉันรู้น่า" ตอนนี้พยายามจะใจเย็นให้มากที่สุดถึงแม้จะกลัวแค่ไหนก็ตาม TTOTT 

 

แต่ทว่า... 

 

ปัง!!! 

 

"กรี๊ดดดดด"  

"Shit!!"  

มันคือเสียงปืนใช่ไหม เสียงปืน ฮือออออ โชคดีที่รถคันนี้น่าจะกันกระสุน แต่ก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี ตอนนี้เขาขับเร็วจนสลัดรถคันที่ตามออกมาได้แล้ว สลัดได้แค่แป๊ปเดียวก็หยุดรถกระทันหัน  

เอี๊ยดดด! 

หมับ! 

"อิงดาว มองหน้าฉัน" จอดปุ๊ปจับหน้าฉันปั๊ป แต่ฉันร้องไห้โฮไปแล้ว! 

"ฮึกก...หนูกลัว" 

"อิงดาว ฉันอยู่นี่" มือหนาจับใบหน้าฉันให้อยู่ในอุ้งมือแล้วสบตากับเขา เพราะฉันเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด  

"ตั้งสติก่อน ฉันไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรหรอกนะ"  

"ฮืออ แต่เมื่อกี้เขาพึ่งยิง ฮึก ฮือๆ"  

"ใส่นี่ไว้ ห้ามถอดเข้าใจไหม" พูดพร้อมกับหยิบกำไลข้อมือสีเงินแล้วเอามาสวมไว้ที่ข้อมือข้างขวาเสร็จสรรพ  

ฉันพยักหน้าหงึกหงัก ส่วนเขาก็เช็คกระสุนของปืนที่ถืออยู่ก่อนจะเหน็บไว้กับกางเกงด้านหลัง แล้วก็พาฉันลงจากรถ หลบเข้าไปในป่าข้างทาง มือหนาจับมือฉันไว้ไม่ปล่อย มันไม่ใช่เวลาที่จะมาโรแมนติกเลย แต่ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามามันช่วยเพลาความกลัวลงไปได้หน่อยนึง ตอนนี้พวกเราอยู่ไหนก็ไม่รู้ มีเพียงแสงสว่ากจากพระจันทร์ที่เป็นแสงนำทางเราสองคนไว้ 

"อ๊ะ" 

"เป็นอะไรไหม" 

"แป๊ปนึงนะคะ" ฉันหยุดวิ่งก่อนจะก้มถอดรองเท้าส้นสูงของตัวเองแล้วหิ้วไปแทน ยอมเจ็บเท้าดีกว่าวิ่งด้วยส้นสูงคู่นี้ มันทำให้วิ่งช้าลง แถมจะเป็นภาระให้เขาด้วย แค่ชุดเดรสที่ใส่ก็ลำบากพอแล้ว 

 

ปัง!! ปัง!! 

 

"กรี๊ดดดดด" เผลอกรีดร้องออกไปเพราะรู้สึกเสียงปืนมันใกล้มากๆ ฮือออ นี่พวกมันมาตามมาเร็วขนาดนี้เลยหรอ  

หมับ 

"ว๊ายย!" 

"หลบตรงนี้ก่อน เงียบๆ นะ" เขาพาฉันไปนั่งหลบอยู่ใต้พุ่มไม้ มันเป็นเพิงอยู่ เหมือนพุ่มไม้พวกนี้มันโตมาเพื่อช่วยชีวิตพวกเราโดยเฉพาะ นั่งพิงอยู่กับร่างสูงของเขาอีกที เหมือนกับการกอดทางอ้อม มันทั้งเงียบ และใกล้ จนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองชัดเจน ทั้งกลัว ทั้งลุ้น ว่าพวกมันจะหาเราเจอไหม 

 

ตึกตัก ตึกตัก 

 

สวบ 

 

สวบ 

 

เสียงฝีเท้าของพวกมันก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฮือ สั่นหมดแล้ว แต่... 

อะไรมันเปียกๆ ชื้น ๆ ตรงแขน พอหันไปมองที่มา  

"!!!" มันคือเลือดด อยากจะกรี๊ดแต่กรี๊ดไม่ได้ ฉันโดนยิงหรอ ตอนไหน ทำไมไม่เจ็บ เอ๊ะ หรือคุณเควินเขาโดนยิง พอตั้งใจสังเกตดีๆ มันคือเลือดที่เปื้อนแขนฉัน แต่เป็นเลือดที่มาจากเขา เพราะเขากำลังโอบฉันอยู่ นั่นไง เขาโดนยิงตรงไหล่ข้างซ้าย! 

ส่งสายตาไปหาเขาที่กำลังมองมาพอดี แต่บอสยกมือขึ้นมาห้ามเหมือนไม่ให้สนใจ ให้ตายเถอะ จะไม่ได้สนใจไงเล่า! ที่มองไม่เห็นว่าเขาโดนยิงคงเป็นเพราะเสื้อเจ้าชายตัวนอกที่เขาใส่มันเป็นสีดำด้วย  

"หนีไปไหนวะแม่ง เร็วฉิบ" 

"มึงอ่ะไม่น่าพลาดเลย รู้งี้ได้ฆ่าไอเควินแล้วเอาผู้หญิงมันมาให้นาย โว๊ะ!" 

"พวกมึงหุบปากแล้วหาเงียบๆ ดิ เดี๋ยวไอเควินมันกับนังนั่นก็ไหวตัวทันพอดี" 

บทสนทนาของไอพวกเลวนั่นที่เดินวนเวียนอยู่บริเวณที่เราสองคนหฃบอยู่ทำเอาฉันขยะแขยง ความคิดต่ำช้ามากไอพวกคนเลว! 

 

เวฃาผ่านไปสักพักเราสองคนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ถึงแม้ความหนาวจากอากาศในช่วงกลางคืนบวกกับลมที่พัดมาปรอยๆ มันทำให้ร่ายกายสั่นสะท้าน แต่ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากอ้อมกอดของเขามันทำให้ไม่หนาวเลย มีเพียงลมหายใจที่ขาดห้วงของคนตัวโต ใบหน้าหล่อซุกลงกับไหล่ เขาคงเจ็บแผลมาเลยใช่มั้ยนะ ยอมรับจากใจจริงว่า 'เป็นห่วง' เป็นห่วงแต่ทำอะไรไม่ได้ วันนี้เขามีแต่เรื่องให้เจ็บตัว โดนฉันตบหน้าไปสองครั้ง ตอนนี้ก็โดนยิงที่ไหล่อีก ใจนึงก็สมน้ำหน้าคนปากเสีย แต่ใจนึงก็เป็นห่วง  

"พวกมันคงไปกันแล้ว..." กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ก็ยังไม่ปล่อยฉันออกจากอ้อมกอด 

"บอสโดนยิงนะ.." เลือดไหลซิบๆ อยู่เลย ฮือออ "ถ้าบอสไม่ไหว เราอยู่ที่นี่กันก่อนก็ได้" ฉันบอก 

"ไกลหัวใจ ป่ะ เราต้องออกจากที่นี่ ตรงนี้มันไม่ปลอดภัย" ไม่ได้สนใจคำพูดของฉันเลยคนบ้า T^T เราเถียงกันอยู่พักนึงกว่าจะลุกออกมาจากพุ่มไม้ แต่ตอนที่กำลังลุกออกมา ใครจะไปรู้ล่ะว่าเสียงฝีเท้าที่เงียบไปไม่ได้แปลว่าพวกมันกลับไปแล้ว พวกมันยังอยู่แถวนี้  

"เฮ้ย อยู่ตรงนี้เว้ย!!" ไอคนแรกที่เห็นฉันตะโกนบอกคนอื่นที่เหลือ  

"อิงดาว เธอหนีไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันตามไป"  

"แต่บอส/ไม่มีแต่!" 

ปัง!! ปัง!! 

นัดแรกมันยิงมา นัดสองคนข้างๆ ฉันยิงสวนกลับไป โดนเต็มๆ โดนหัวจนไอเลวนั่นที่ตะโกนเรียกพื้นตายคาที่ เขายิ่งแม่นมาก แต่ภาพก็ติดตาฉันด้วยเช่นกัน  

"หนีไปเร็ว ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน" 

"ฮืออ..แต่บอสโดนยิงอยู่นะคะ..หนู/ปัง!!/กรี๊ดดดด" กระสุนเมื่อกี้เฉียดหัวฉันไปนิดเดียวโชคดีที่บอสเขาดึงฉันหลบได้ทัน เกือบตายสองรอบแล้วนะอิงดาว! 

"วิ่ง!!" เขาผลักฉันออก ตะโกนบอกให้วิ่ง ส่วนตัวเขาวิ่งไปอีกทางเพื่อจัดการกับไอพวกเลวนั่น แต่ก่อนที่เขาจะไป สายตาที่เขามองมา เหมือนแฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง แต่ไม่รู้ว่ามันแปลว่าอะไร... 

เหมือนเขาต้องการจะพูด แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดมันออกมา... 

ปัง!! ปัง!! 

เสียงปืนที่ได้ยินเริ่มเบาลงไปเพราะฉันวิ่งห่างออกมาเรื่อยๆ แบบไม่มีจุดหมายปลายทาง แต่เส้นทางที่ฉันวิ่งมามันพาฉันไปหาแสงรำไรที่อยู่ข้างหน้า เริ่มเห็นถนนอยู่ลิบตา วิ่งจนลืมความเจ็ยปวดจากเศษก้อนหินเศษดินที่ทิ่มแทงอยู่ตรงปลายเท้าไปเสียสนิท พอมองย้อนกลับไปทางเดิมที่วิ่งมา ในใจก็กลัวไปหมด กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป 

 

เราจะกลับไปหาเขาหรือออกไปตามคนมาช่วยดี... 

 

..................... 

ไรท์เปลี่ยนอารมณ์ไวมาก รีดต้องเปลี่ยนให้ทันนะ 5555555 

น้องต้องทำยังไงดี เอาใจช่วยนางเอกเราด้วย ส่วนคนร้ายคือใครน้านนนนนนนนน.....แท๊นแท่นแทนนนนนน!! รอตอนต่อไปนะ อุ้บอิ้บ....แต่ ใครกันนะ ใครหายไป แล้วบอสคุยกับใคร  

ตัวละครใหม่คือใครก็ไม่รู้ แต่ตอนหน้ามีเพื่อนมาร่วมแจม! 

ความคิดเห็น