facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่4หนี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2562 21:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4หนี
แบบอักษร

 

 

 

 

อายอ้วน

 

 

 

หลังจากแบล็คเสพสมร่างกายของนิวจนพอใจ มันก็ถอดแก่นกายออกช่องทางบวมแดงกลวงโบ๋จนน่ากลัว น้ำกามสีขาวปนเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด แผ่นหลังมีรอยเสียดสีจากพื้น ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ไอร้อนแผ่ออกมาจากร่างบาง แบล็คหาได้สนใจ มันเดินออกมาจากห้องไม่แม้แต่จะชายตามอง แบล็คเลือกที่จะไม่ล็อคประตูเพราะดูจากสภาพ ร่างบางแล้วคงไม่ไหนไม่รอด แต่มันเป็นความคิดที่ผิด

มันประมาทร่างบางเกินไป.........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นิว

 

 

 

 

ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวอย่างหนักร่างกายแทบจะขยับไม่ได้เลยช่องทางด้านหลังแค่ขยับก็รู้สึกเจ็บจี้ดไปถึงกระดูกแล้วเหมือนจะเป็นไข้ด้วย ปกติก็เป็นคนร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว

 

" โอ้ย...แค่กๆ"

 

จะร้องก็ไม่ได้แค่ร้องก็เจ็บไปทั่วทั้งคอแล้ว

 

"ฮึก...ฮือ...มีใครอยู่ข้างนอกมั้ย แค่กๆๆ ช่วยด้วย"

 

เสียงที่ผมเปล่งออกมาแถบเรียกว่ากระซิบเลยก็ว่าได้ ผมหนาวจะตายอยู่แล้ว แถมนอนกับพื้นปวดตัวไปหมด เห็นเสื้อคลุมตัวใหญ่สีดำตกอยู่ที่พื้น คงเป็นของแบล็คหรือใครสักคนผมเลยเอามาสวมมันใหญ่และหนาพอจะคลุมร่างกายผมได้ เลยเข่าผมพยายามลุกขึ้นใช้มือยันกำแพงเอาไว้ ตาก็จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่และล้มไปหลายรอบ

ก็ใช้มือค้ำไปจนถึงประตูได้ ตอนแรกก็คิดนะ ว่าอสูรหรือแบล็คคงต้องล็อคประตูแล้วให้ลูกน้องเฝ้าไว้ แต่ที่ไหนได้ แค่ผมแตะประตูนิดเดียวประตูก็เปิดออกแล้ว ผมชะเง้อคอมองซ้ายขวาแต่ก็ไร้วี่แวว ผมเดินออกจากห้องออกมาเห็นเป็นทางบันได

วนสูงขึ้นไป ผมก้าวเท้าขึ้นบันไดขั้นแรกก็ทำเอาแทบล้มพับ ช่องทางด้านหลังที่ฉีกขาดทำให้ผมเจ็บจนน้ำตาเล็ด น้ำสีขาวขุ่นปนเลือดไหลย้อยตามขา แต่ผมกัดฟันเดินขึ้นไปเรื่อยๆ เดินอยู่นานทำเอาหอบเลยทีเดียว แต่ก็ยังไม่เห็นทางสะทีผมเลยเลือกที่จะพิงกำแพงสักพัก

 

"ซี้ด...แค่กๆ แฮ่กๆ บันไดมันมีกี่ขั้นว่ะเนี่ย"

 

พักได้ไม่นานผมก็ต้องเดินต่อเพราะเหมือนได้ยินเสียงแบล็คเอะอะโวยวายจากห้องใต้ดินที่ผมออกมา

 

"กรรร...นิวเจ้าอยู่ไหนอย่ามาเล่นกับข้านะนิวออกมาเจ้าอยู่ไหนอย่าให้ข้าเจอเจ้าข้าจะจับมาทรมานสะให้ตาย หึ่ม!!! ทหาร"

 

"ขอรับนายท่าน"

 

"ไปจับตัวนักโทษของข้ากลับมาถ้าข้าไม่ได้ตัวมันข้าจะลงทัณฑ์ตัดหัวพวกเจ้าให้หมด!!!"

 

"ขอรับ!!!"

 

เสียงอสูรนับสิบขานรับเจ้านายพวกมัน ผมที่ยืนฟังอยู่ถึงกับตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก ได้แต่รีบวิ่งขึ้นบันไดด้วยความเจ็บพิษไข้เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ผมจะไม่ยอม ไม่ยอมเด็ดขาดหนีมาได้ขนาดนี้แล้ว ผมเริ่มเห็นแสงข้างหน้าก็รีบเร่งฝีเท้าจนออกมาจากชั้นใต้ดินได้ก็พบกับห้องโถงแสนกว้างใหญ่มันสวยงามแต่ก็เต็มไปด้วยความน่ากลัวและอันตรายเช่นเดียวกัน มีอสูรอยู่ตามจุดต่างๆแต่ไม่มีอสูรตนใดสังเกตุเห็น ผมจึงหลบหลีก ไปเรื่อยๆจนถึง ประตูที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นประตูหลังปราสาท ผมเปิดออกไปก็พบว่าข้างนอกเป็นป่ารกทึบน่ากลัว แต่ผมไม่มีทางเลือก วิ่งหนีเข้าป่านั้นไปไม่สนอะไรทั้งนั้น เสียงข้ารับใช้อสูรดังมาเรื่อยๆ ผมยิ่งเร่งฝีเท้าไปอีก เสียงเริ่มหายไปพอหันไปมองก็เห็นว่าพวกอสูรคงตามมาไม่ทันแล้ว ผมจึงหันกลับ แต่ภาพข้างหน้าทำเอาผมแปลกใจ ตรงหน้าของผมเหมือนมีอีกมิติหนึ่งอย่างไงอย่างงั้นมีเส้นกั้น เหมือนมีไว้กั้นระหว่างดินแดน แยกเป็นสองฝั่ง ฝั่งที่ผมอยู่มันดูมืดมัวแต่อีกฝั่งกลับเป็นป่าไม้ธรรมชาติมีสัตว์เล็กสัตว์น้อยมากมาย มีแหล่งน้ำสีฟ้าอมเขียวใสมากๆมันสวยมากเลยครับแต่อึ้งกับความสวยได้ไม่นานแรงกระชากอย่างแรง จากด้านหลัง ใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม แบล็คมันหาผมเจอแล้ว

 

"โอ้ย...อึก ปล่อยนะเจ็บปล่อย"

 

"ไม่...เจ้าต้องกลับไปกับข้า ถ้าถึงเมื่อไหร่เจ้าไม่ตายดีแน่"

 

"ฮึกปล่อยนะ...โอ้ย"

 

อสูรกระชาก รากถูผมไปตามพื้นดินเศษกิ่งไม้บาดตามร่างกายต้นขาและแขน แต่

รากผมไม่ได้เท่าไหร่ก็มีบางอย่างพุ่งใส่แบล็คจนล้มลงไป

 

"กรรรรร!!!"

 

เสียงขู่คำรามดังลั่นสนั่นป่า ภาพที่เห็นคือหมาป่าพุ่งตรางมากัดเข้าที่แขนแบล็คจนจมเขี้ยว มันเอาตัวมาบังผมจากแบล็คไว้ ขนาดตัวของมันใหญ่โตตัวเกือบเท่าแบล็ค ขนสีดำสนิทดูน่าเกรงขามแต่ก็น่ากลัวไปอีกแบบ ตอนนี้ดูเหมือนร่างกายผมคงเกินขีดจำกัดแล้วล่ะ ตาผมเริ่มปิดแล้วภาพตรงหน้าพร่าเลือน แต่ยังพอสติ มองภาพตรงหน้าได้ การต่อสู้ของอสูรกับหมาป่าเริ่มขึ้นอย่างดุเดือดต่างฝ่ายต่าง ได้เลือดแต่เหมือนแบล็คจะเสียเปรียบนิดหน่อย

 

"ไหนมึงบอกจะไม่ทำร้ายมนุษย์ในเขตกูไงไอ้แบล็ค มึงผิดสัญญาหนิหว่า"

 

"นั่นมันนักโทษกูไอ้วูฟส่งมันคืนมา...กรรร!!"

 

เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินแบล็คพูดกู-มึง นึกว่าพูดแต่คำโบราณเป็นสะอีก ทั้งสองขู่คำรามอย่างไม่ยอมใคร ชื่อวูฟงั้นเหรอเข้าใจตั้งแหะเป็นหมาป่าชื่อวูฟก็แปลว่าหมาป่า เห้ย !!!มันใช่เวลามาคิดมั้ยเนี่ย

 

"แค่กๆๆอึก"

 

ผมไอออกมาจนเจ็บไปทั่วซี่โครงแล้วผมจะตายมั้ยล่ะเนี่ย หลังจากผมไอออกมาเป็นสัญญาณว่า ผมเริ่มไม่ไหวแล้ววูฟหันมามองพร้อมแสยะยิ้มให้แบล็คก่อนจะใช้ความเร็ว ตรงมากัดเข้าที่ลำคอผม ทำให้ผมรู้สึกเจ็บมากๆเขี้ยวมันฝังเข้าที่คอ จนเลือดออก แล้วยกตัวผมขึ้นตรงไปยังเขตป่าห่างจากแบล็คไม่มากนัก

 

"โอ้ย...!!!"

 

ผมร้องด้วยความเจ็บแต่มันก็ไม่ปล่อย และดูเหมือนแบล็คจะข้ามมาไม่ได้ ได้แต่ยืน

สะกัดความโกรธเอาไว้

 

"โธ่เว้ย...ฟากไว้ก่อนเถอะมึงไอ้เหี้ยวูฟแล้วกูจะมาเอาของๆกูคืน"

 

หลังจากนั้นอสูรก็กางปีกออก บินจากไป

 

 

"หึ...ของมึงเหรอน่าสนใจดีหนิ"

 

วูฟก้มลงมามองผมที่ห้อยต้องแต่อยู่ปากมัน

 

"อึก...ปะ ปล่อยได้รึยัง"ผมถามเสียงสั่น

 

"ว่าแต่นายชื่ออะไร"

 

"นิว..ผมชื่อนิวปล่อยผมได้แล้วมันเจ็บ"

 

"เห...ชื่อน่ารักจังนะ"

 

ว่าจบก็ปล่อยผมลงเบาๆข้างแหล่งน้ำท่าทางและคำพูดต่างจากตอนอยู่กลับแบล็คอย่างสิ้นเชิงเหมือนอยู่กับสุนัขมากกว่าแหะ

 

"มาล้างตัวดีกว่านะเลอะหมดแล้วเด็กดี"

 

"มะ...ไม่เป็นไรเดี๋ยวล้างเองได้ หะ หันไปก่อน"

 

"เรียกชั้นว่าพี่วูฟสิแล้วจะไม่มอง "

 

แล้วทำไมผมต้องเรียกด้วยเนี่ย แต่ผมก็ทนกับสายตาหื่นกามที่ใช้มองต้นขาที่โพล่พ้นเสื้อมาแล้วไม่ไหวน้ำลายจะไหลแล้วนั่น เรียกแล้วน่าจะเป็นผลดีกลับตัวผมนะ

 

"วูฟ...พะ...พี่วูฟหันไปก่อนผมอาย"

 

"หึๆ"

 

ทำไมถึงไม่ค่อยรู้สึกกลัวเลยนะ แล้วจะขำทำไมเล่า !!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตัดจบฉับๆ ตอนหน้ามีncนะเตรียมเหรียญหรือกุญแกรอไว้เลยชาวแก๊งตอนนี้อาจมีคำผิดเยอะหน่อยนะจะพยายามแก้ไขนะค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

1เม้น=1กำลังใจจ้ะ💙💚💛💜💓

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น