ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

‘ดูดวง’ไหมครับแถมรักให้ด้วย➶☯(ธนู x มีน) - บทที่ 4 [RE]

ชื่อตอน : ‘ดูดวง’ไหมครับแถมรักให้ด้วย➶☯(ธนู x มีน) - บทที่ 4 [RE]

คำค้น : ❥ทำนายทายรัก✡THE SERIES : ‘ดูดวง’ไหมครับแถมรักให้ด้วย➶☯ (ธนู x มีน)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2559 17:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
‘ดูดวง’ไหมครับแถมรักให้ด้วย➶☯(ธนู x มีน) - บทที่ 4 [RE]
แบบอักษร

 

 

ทำนายทายรักTHE SERIES ดูดวงไหมครับแถมรักให้ด้วย(ธนู มีน)

 

 

 

 

รักที่นามสกุล รักยี่ห้อรถยนต์.. รักเพราะว่าไม่จน มีสตางค์ให้จ่าย

 

 

 

 “ผมถือกล่องของขวัญให้ปะ

ดอกไม้ช่อโตที่แวะไปรับมาจากที่ร้านก่อนมาที่นี้ก็เต็มไม้เต็มมือร่างสูงไปแล้ว พาสต้าจึงเอ่ยปากอาสาช่วยหิ้วกล่องของขวัญ ภาคินพยักหน้า ส่งกล่องของขวัญให้ถือ เดินนำไปหากลุ่มเพื่อนๆในงานที่ตะโกนเรียกชื่อภาคินแต่ไกล

อ่าว พาเด็กมาด้วยเหรอวะ

ดะ เด็กงั้นเหรอ? พาสต้ามองหน้าเพื่อนภาคินยิ้มแห้งๆ เขาไม่เคยสนทนาอะไรด้วยหรอกแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้จักเขานะ

นี่เพื่อนฉัน ต่อ เจ นัท ตี๋ แล้วก็ส้ม

สวัสดีครับ

ยกมือไหว้รุ่นพี่รอบวง คนสุดท้ายเป็นผู้หญิง สวยจนพาสต้าเผลอสะดุดมองอยู่นานสองนาน

ส่วนนี่..

น้องพาสต้า เด็กอักษรปีสองงงงง

ตี๋ลากเสียงยาวเน้นๆ เบ้ปากทำหน้ากวนตีนใส่ภาคินยกใหญ่

จะแนะนำทำไม รู้จักตั้งนานละ ได้ข่าวว่าไปรับไปส่งน้องมันทุกวัน

ต่อเสริมทัพ ว่าน้ำเสียงกัดๆปนแซว ก่อนที่ทุกคนในกลุ่มจะพากันส่งเสียงฮิ้วอย่างพร้อมเพียง ท่าทางแบบนั้นมันอะไรกันล่ะนั้น.. ภาคินไม่ได้บอกว่าเขาอยู่บ้านเดียวกันในฐานาพ่อบ้านหรอกเหรอ ก็เลยได้นั่งรถไปกลับด้วยกันเพื่อจะได้ประหยัดน้ำมันแถมไม่เสียเวลาด้วย

กินเด็กนี่หว่า

หึ..

ไม่ปฎิเสธ? พาสต้าหันมองคนกระตุกยิ้มจนไม่เหลือภาพลักษณ์พระเอกทันควับ ทำแบบนี้เขาเสียหายนะเว้ย

นั่งๆ ไอ้เจชงเหล้าให้น้องดิ

นัทว่าพรางดึงแขนพาสต้ากับภาคินให้นั่งลง งานวันเกิดใครไม่รู้ แต่คงจะรวยน่าดูเพราะของกินในงานแต่ละอย่างดีๆทั้งนั้น คฤหาสน์หลังใหญ่ก็หรูหราซะจนเขาไม่กล้าแตะอะไรเพราะเกรงว่าทำข้าวของเสียหายแล้วไม่มีปัญหาชดใช้ สถานที่จัดงานคือสระน้ำด้านหลัง แน่นนอนว่าชุดที่แขกใส่มาก็ต้องเข้ามาตรีมปาร์ตี้ริมสระ.. ชุดว่ายน้ำ!!

พี่คิน.. ทำไมไม่บอกล่ะว่าเขาให้แต่งกันแบบนี้

เสียงแหบกระซิบถามหลังจากที่นั่งลงบนเก้าอี้จนหายเมื่อยขาแล้ว กวาดตามองรอบๆก็มีแต่สาวๆใส่วันพีช ทูพีช เดินเต็มงาน จะชายจะหญิงก็ใส่ ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนๆภาคิน มีแต่เขากับร่างสูงนี่แหละที่ใส่ชุดปกติมางาน

ถ้าบอกแล้วนายจะใส่หรือไง

ก็ใช่ไง

พยักหน้าตอบ ภาคินถอนหายใจยาวพรืด ยกเหล้าที่เพื่อนรินใส่แก้วไว้ให้ขึ้นมาดื่ม.. ผู้ชายเปลือกอกมันแปลกตรงไหน?

น้องพาสต้า แก้วนี้เลยพี่ชงเองกับมือ

ต่อยื่นแก้วเหล้าไปให้ กลิ่นแรงๆที่ลอยแตะจมูก เดาไม่ยากเลยว่าเหล้าแก้วนี้มันเข้มแค่ไหน

ขอบคุณครับ

วางแก้วลงเดี๋ยวนี้

แค่กำลังจะจับแก้วขึ้น  ภาคินก็ตวัดสายตาดุๆมองมา ตาขวางเชียว.. ตกมันหรือไงกันน่ะ!?

เฮ้ย ไอ้คิน น้องมันมางานวันเกิดนะเว้ยต่อค้าน สะกิดนัทให้ชวยพูดเสริม

เออ ใช่ๆ น้องมันยี่สิบแล้ว จะมาบังคับมันไม่ได้

มันไม่เกี่ยวกับพวกนาย

ภาคิน!

หัวข้อที่กำลังถกเถียงถูกขัดจังหวะลงโดยหญิงสาวคนหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้น เธอใส่ชุดว่ายน้ำทูพีชสีฟ้าสดใส เอวคอด หน้าอกตูม จนพาสต้าอยากเอาผ้าไปคลุมไหล่ให้เพราะเขินแทนที่เห็นหญิงสาวอวดของดีซะจนเกือบเรียกว่าโป๊

มาถึงแล้วทำไมไม่โทรบอกแป้งละ ปล่อยให้แป้งคุยกับเพื่อนคนอื่นอยู่ตั้งนาน

ฟังจากประโยคเมื่อครู่เธอคงเป็นเจ้าของงานวันเกิด พาสต้าคงไม่รู้สึกอะไรเลยถ้าเธอเดินเข้ามาทักทายเฉยๆไม่ใช่พุ่งเข้ามากอดภาคินแนบแน่นต่อหน้าต่อตาแบบนี้!

ห๊ะ.. เดี๋ยวนี้ผู้หญิงเขาไม่เนียมอายกันแล้วหรือ? แต่ได้ความรู้สึกจี๊ดที่หัวใจตงิดๆ นี้มันอะไรกัน?

ไม่อยากกวนน่ะ

กวนอะไรกัน ไม่กวนสักหน่อย

ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แถมเข้ามาควงแขนภาคินเต็มที่ ผิดกับภาคินที่ทำหน้าเรียบเฉยต่างจากปกติ

หรือว่า.. นี้อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้พักหลังๆภาคินไม่ค่อยยิ้มเหมือนตอนแรกๆที่เขารู้จัก ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนเก่าที่ทิ้งภาคินไป แล้วชายหนุ่มก็พยายามตามง้อ แต่ไม่สำเร็จเพราะเธอมีแฟนใหม่แล้ว ภาคินยอมรับคำว่าเพื่อนที่เธอให้ไม่ได้ เลยทำตัวเฉยชาใส่ผู้หญิงคนนี้ มันต้องเป็นแบบนี้แน่ๆเลย ฟันธง!

เอ๋.. ดอกไม้นี่ของแป้งเหรือเปล่าน้า

เธอว่าพรางเหลือบตามองดอกกุหลาบสีแดงช่อโตที่ภาคินถือเข้ามาในงาน

อืม เห็นบ่นว่าอยากได้

คินนี่ยังรู้ใจแป้งเหมือนเดิมเลยนะ

หญิงสาวหัวเราะออกมาอย่างน่ารัก พาสต้าอดยิ้มเจ่อๆไม่ได้ ทั้งๆที่ไม่เคยมีประเด็นกับเธอมาก่อนแท้ๆ แต่พอเห็นเธอทำท่าสนิทสนมกับภาคินออกนอกหน้ามันก็รู้สึกหงิดหงุดขึ้นมา

จริงสิ แล้วของขวัญแป้งละ อย่าบอกนะว่าลืมเอามาเธอแกล้งทำหน้าดุๆ

ไม่ลืมหรอก

พาสต้าสะดุ้งเมื่อภาคินหันมามอง รีบยื่นถุงของขวัญส่งให้

ขอบคุณมากนะคิน

เฮ้อ ร่างบางถอนหายใจยาว ทิ้งตัวนั่งลงเซ็งๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนสองคนที่ยืนคุยกันข้ามหัวตนไปมาอยากหาอะไรปาผ่าแยกตรงกลางซะจริง- -

อะ..ซะหน่อย

เจส่งแก้วเหล้าให้รุ่นน้อง พาสต้าจึงกลับมาสนใจพี่ๆ ในกลุ่มต่อ มองของเหลวในแก้วสักพักแล้วตัดสินใจรับมันมาดื่ม

วางแก้วลง

แฮ่กๆ!

เหล้าแทบพุ่ง ภาคินไม่บอกอย่างเดียวแต่กระชากแก้วในมือออกอย่างแรง เขาเพิ่งได้ลิ้มรสแอลกอฮอล์นิดๆ ไม่ทันลงคอเลยด้วยซ้ำ!

ไอ้คิน ทำไมต้องโมโหด้วยวะ

เจ้าของงานวันเกิดสีหน้าบอกบุญไม่รับ หันหน้ามองผมนิดๆก่อนจะคว้าแขนพี่คินไว้เหมือนเดิม

กลับบ้าน

เอิ่ม.. พาสต้าเริ่มทำตัวไม่ถูกที่ร่างสูงเอาแต่จ้องหน้าตนไม่เลิก หน้าตึงๆของภาคินทำเอาคนอื่นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก โดยเฉพาะเจ้าของงานวันเกิดที่ทำหน้าเสียไปแล้ว

เฮ้ย ใจเย็นก่อน เดี๋ยวฉันดูไอ้พวกนี้ให้ รับรองน้องไม่ได้แตะแก้วเหล้าอีกแน่

ส้มดึงแขนเล็กๆของรุ่นน้องไว้ ลูบหลังทำท่าปลอบ.. เอ่อ เขาก็ไม่ได้กลัวภาคินขนาดนั้นสักหน่อย แค่งงเฉยๆที่ภาคินทำท่าโมโหจัดใส่เขา

คิน แล้วทำไมไม่แต่งตัวตามคอนเซ็ปงานละ แป้งเลยอดเห็นหุ่นคินเลย ฮ่าๆ

หญิงสาวพยายามเปลี่ยนเรื่อง ส่งยิ้มหวานให้ภาคิน แล้วคนอื่นๆก็พากันหัวเราะจืดๆไปตามน้ำ

แค่เอาของขวัญมาให้ เดี๋ยวก็กลับ

พูดจบก็เข้ามาดึงแขนร่างบางให้ลุกขึ้น แป้งถลาเข้ามาขวางไว้ จับแขนแกร่งเบาๆเป็นการห้ามปราบ

เดี๋ยวสิคิน วันเกิดแป้งทั้งทีนะ ทำไมรีบกลับจัง เอ๊ะ จริงสิคินมาช่วยแป้งเรียงกล่องของขวัญหน่อยนะ

พาสต้ายิ้มแหยๆให้ภาคินที่โดนเจ้าของงานลากตัวไปทันทีที่พูดจบ โดยมีเสียงส้มตะโกนตามหลังว่าจะช่วยจับตาดูพาสต้าให้ นี่เขาเป็นนักโทษเรอะ?

แป้งเป็นแฟนไอ้คินนะ

ตี๋บอกข้อสงสัยแม้เขาจะไม่ได้ถาม เจจึงตบหัวเพื่อนเต็มแรงก่อนจะรีบหันมาพูดกับรุ่นน้อง

แฟนเก่าต่างหาก”

“เลิกนานแล้วแต่ฝ่ายนู้นยังตื้อ จะพูดอะไรก็พูดให้ครบสิไอ้ตี๋

ประโยคหลังเจหันไปพูดกับเพื่อน พาสต้าได้แต่ยิ้มบางๆ ไม่รู้ควรพูดอะไรออกไป

ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ

แล้วรู้เหรอว่าไปทางไหน เดี๋ยวพี่พาไปละกัน

 “อ่อ ครับ

ร่างบางก้มหัวขอบคุณต่อหน่อยๆ รู้สึกแปลกๆเหมือนไม่ชอบใจอะไรสักอย่างจนลืมไปเลยว่าตัวเองไม่รู้จักที่นี้ พาสต้าวักน้ำในห้องน้ำล้างหน้าล้างตาเผื่อว่าจะช่วยลบความหงุดหงิดที่ไม่มีที่มาที่ไปไม่รู้ว่าปล่อยให้รุ่นพี่รอนานเท่าไร พอผมเดินกลับเข้าไปในงานเจ้าขอวันเกิดก็กำลังเป่าเค้กพอดี

ช็อก.. คงไม่มีคำไหนอธิบายอารมณ์เขาได้ดีเท่าคำนี้ ภาพตรงหน้าทำให้ร่างบางนิ่งค้างไปชนิด ราวกับถูกฟ้าผ่า หญิงสาวเป่าเทียนจนดับ เอ่ยขอบคุณภาคิน แล้วยื่นหน้าไปหอมแก้มร่างสูงต่อหน้าคนทั้งงาน

พี่ต่อ ผมอยากกลับบ้านวะคนกลางมองหน้าเด็กหนุ่มสลับกับเพื่อนอย่างหนักใจ

เดี๋ยวงานก็จะจบแล้ว

ผมเดินไปเรียกแท็กซี่หน้าปากซอยก็ได้พี่

จะว่าเขาเอาแต่ใจก็ได้ แต่จะให้เขาทนอยู่ต่อได้ไง ในเมื่อพาสต้าทั้งหงุดหงิดทั้งเสียใจจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว ต่อรับปาก ตัดสินใจพาร่างบางไปส่งที่บ้าน.. บ้านที่ว่าก็คอนโดเฉียดฟ้าของภาคินอีกนั้นแหละ ในเมื่อห้องเขาตอนนี้คงมีแต่ฝุ่น แถมกุญแจห้องก็อยู่ที่คอนโดภาคินด้วย

ขอบคุณนะพี่ที่อุสส่าต์มาส่งเสียงที่ฟังดูหมดแรงเอ่ยขณะปลดกำลังจะเปิดประตูรถ

ไม่เป็นไรหรอก แต่พี่ส่งข้อความไปบอกไอ้คินละนะ”

เพื่อนเขาหัวเสียน่าดู เล่นเอาแปลกใจไม่น้อย ทั้งที่ปกติภาคินที่ต่อรู้จักเป็นคนอารมณ์ดียิ้มง่ายอยู่เสมอ แต่พอเป็นเรื่องเด็กหนุ่มตรงหน้า.. อย่าบอกนะว่าเพื่อนเขาชอบเด็กนี่เข้าแล้ว คนที่ชอบแผ่รังสีทะมึนๆใส่คนรอบข้าง แต่จริงๆก็เป็นเรียบง่ายกว่าที่เห็นภายนอก ใบหน้าซีดขาว ใต้ตาดำคล้ำ แถมยังทำผมปิดหน้าปิดตา คนแบบนี้เนี่ยนะ?

พี่ต่อ

หื้อ?”

ผมก็เพิ่งรู้จักพี่คินได้สองเดือนนะ มันอาจจะฟังดูเร็วไปหน่อย แต่ผมว่า..

ร่างบางกลั้นหายใจ ก่อนจะหันหน้าไปมองรุ่นพี่ที่กำลังรอฟังคำพูดนั่น

ผมชอบพี่คินวะ

“อ่า..”

ร่างสูงพยักหน้าเข้าใจ เห็นใบหน้าที่ซีดอยู่เป็นประจำคล้ายแดงระเรื่อขึ้นมาหน่อยๆ

ผมไม่รู้ตัวเลยว่าชอบพี่คินตอนไหนทั้งที่ผมก็มีคนที่ชอบมานานอย่างพี่เชนท์อยู่แล้ว

ความรักมันไม่มีคำว่าช้าหรือเร็วหรอก ที่นายรู้สึกว่าเร็วไปเพราะนายแค่สงสัยว่ามันจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบหรือเปล่า ผู้ใหญ่เขาถึงบอกไงว่าจะคบใครก็ดูกันไปยาวๆ ให้เวลาเป็นตัวพิสูจน์

“...”

ก็อยากว่าแหละ วัยรุ่นสมัยนี้ชอบชิงสุกก่อนห่าม เจอกันแปปเดียวก็ทำท่าว่ารักจะเป็นจะตาย แต่พวกนายเป็นผู้ชายทั้งคู่นี่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ฮ่าๆ

พูดยังกับว่าตัวเองไม่ใช่เด็กวัยรุ่นงั้นแหละ..

ตอนแรกก็ฟังดูดี แต่ดันมาจบที่มุกแป้กๆ ทำเอาพาสต้าที่กำลังเครียดๆเผลอหัวเราะออกมา ร่างบางโบกมือลารุ่นพี่ รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะหลังที่ได้พูดความรู้สึกอึดอัดสับสนนั้นออกไป

 

 

 

 

รักแท้ต้องทำอะไร ต้องเดินห้างกันกุ๊กกิ๊กซึ่งกันและกัน ไม่สนสายตาใคร?

ซึ่งฉันไม่เข้าใจ ไม่ขอรักใครละกัน

 

 

 

 

 

พาสต้ารีบออกไปเรียนแต่เช้า หลบหลีการเผชิญหน้า พอเลิกเรียนก็รีบไปคลุกอยู่ที่ชมรมของตัวเอง ขอเวลาทำใจยอมรับก่อนว่าเขาเผลอชอบภาคินไปแล้วจริงๆ

ไอ้พาส มีจดหมายส่งมาที่ห้องชมรมด้วยวะ

ไหน?

รีบดึงกระดาษในมือไอ้เป้มาอ่าน นานแล้วที่ไม่มีใครมาชมรมนี้ ซ้ำยังไม่มีจดหมายร้องขอมาสักฉบับ

มึงเปิดอ่านสิ อยากรู้ว่าใครมันบ้าส่งมาชมรมนี้

ไอ้เป้!” พาสต้าหันไปทำหน้ายักษ์ โทษฐานที่ปากหมา

เออๆ ไม่ต้องทำหน้างั้น มันไม่ได้ดูกลัวสักนิด

เป้ทำหน้าเหนื่อยหน่าย ปล่อยให้ประธานชมรมนั่งอ่านคำปรึกษาของใครบ้างคนที่ส่งเข้ามาขอความช่วยเหลือ ส่วนตัสเองก็เกลือกกลิ้งบนโซฟาต่อ พาสต้ากำลังจะเดินไปนั่งที่ประจำเตรียมจะดูดวงให้น้องเอนามสมมุติ ทว่าเสียงประตูที่เปิดออกอย่างแรงทำให้คนที่อยู่ในห้องพากันหันไปมอง

จะกลับกันหรือยัง

“...”

ภาคิน.. ตัวจริงเสียงจริงไม่ใช่แสตนด์อินใดๆ

ผมยังไม่เสร็จธุระ พี่กลับก่อนเถอะ

แต่ฉันมี

พูดจบก็เดินเข้ามาลากตัวคนที่พยายามหลบหน้าหลบตาออกไป พาสต้าหันไปขอความช่วยเหลือจากเป้ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการโบกมือบ๊ายบายของเพื่อนสนิท! ไอ้เพื่อนเลวววววว

เมื่อคืนจะกลับทำไมไม่บอก

ก็.. ผมเห็นพี่กำลังสนุก ไม่อยากกวน

พอถูกดันเข้าไปนั่งในรถคันเดิมที่คุ้นเคย ภาคินก็เปิดฉากระดมถาม

ไม่ได้กวน บอกแล้วว่าแค่เอาของขวัญมาให้เดี๋ยวก็กลับ

ถ้าจะพูดเสียงนุ่มๆทุ้มๆแต่ตาดุแบบนั้นก็อย่าดีกว่า!

แล้วเมื่อเช้าทำไมไม่รอ

ก็พักหลัง ๆ พี่หนีผมไปเรียนก่อนทุกทีนี่

แล้วเมื่อคืนพอจะดีกันก็ดันเกิดเรื่องซะเกิด แม้ว่าเรื่องที่เกิดจะมีสาเหตุมาจากความรู้สึกส่วนตัวเขาก็ตาม

ฉันขอโทษ

ผะ.. ผมไม่ได้โกรธสักหน่อย

งั้นก็ดีกันนะ

 

งั้นก็ดีกันนะ..

 

ดีกันนะ..

 

ดีกัน..

           

            คำนี้แหละที่เขารอมาตั้งนาน! ถึงจะงงว่าโกรธอะไรแต่ก็ช่างมัน แต่ตอนนี้ดีใจสุดๆเลย เพราะเหลือเวลาไม่กี่วันก็จะครบกำหมดตามเงื่อนไขที่ตกลงไว้ ก็หวั่นใจมาตลอดว่าภาคินจะตึงใส่จนวันสุดท้าย ทีนี้ถ้าเขาจะตามง้อก็คงยาก

            “พาสต้า

            “หื้อ?”

นายชอบฉันหรือเปล่า

“...”

เปรี้ยง! ทำไมสองสามวันมานี้ถึงมีแต่เรื่องที่ทำให้เขาช็อก!?

ฮ่าๆ

วิธีหัวเราะกลบเกลื่อนของพาสต้าถูกทำลายลงเมื่อเจอสายตาที่จริงจังของร่างสูง.. เสียงหัวเราะจึงค่อยๆเหือดแห้งลง กระทั่งเงียบสนิท

พี่คิน..

เอ่ยเรียกชื่ออีกคนเสียงเบา ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆอย่างสับสน

ตอบมาสิ

ก็เลิกทำหน้าจริงจังแบบนั้นก่อนเซ่! ร่างบางโวยวายประท้วงอยู่ในใจ แต่ได้พูดเอ่อ..อ่า..อ่อ..อืม มาจนจะไม่มีอะไรพูดแล้ว

นายชอบฉันหรือเปล่า? ฉันอยากรู้

ผม..

เพราะฉันชอบนาย

 

เพราะฉันชอบนาย..

 

ฉันชอบนาย..

 

ชอบนาย...

 

ห๊ะ..

หูฟาดใช่ไหม เขาคงเพ้อมากไปจนได้ยินภาคินสารภาพรัก! ขณะที่สมองกำลังประมวลผลเหตุการณ์เมื่อครู่ เสียงโทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดังขัดจังหวะ ภาคินทำหน้าคล้ายจะปาอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ส่งเสียงร้อง แต่สุดท้ายก็ยอมกดรับสายแต่โดยดี

ฮัลโหล..อืม ใช่ โอเคเดี๋ยวไป..

ปลายสายตัดไปแล้ว ภาคินหันกลับมามองคนข้างๆ ถอนหายใจยาวก่อนจะสตาร์ทรถเปิดแอร์ไว้ให้ แล้วทิ้งท้ายว่า ‘รอแปป เด๋ยวมาต่อ

มาต่ออะไรกันเล่า!?

พาสต้านึกอยากโวยวายใส่คนที่เพิ่งเดินไปทำธุระแล้วทิ้งให้เขารถอยู่บนรถ ทั้งมึนทั้งงง..  ร่างบางค่อยๆลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนตั้งตัวไม่ทันเมื่อครู่ หนึ่ง..ภาคินสารภาพรักกับเขา สอง..มีโทรศัพท์มาขัดจังหวะ สาม..เลยบอกให้รอเดี๋ยวมา ต่อ!? สี่..เขากำลังนั่งรอเป็นเด็กดีอยู่ในรถ(เหตุการณ์ปัจจุบัน)

แล้วทำไมเราต้องทำตามคำที่บอกด้วยล่ะ? ไม่ๆ ทำใจดีๆไว้ อย่าสั่น

พูดไปจับมือที่สั่นงั่กๆของตัวเองไป พาสต้าตัดสินใจลงจากรถ  มองซ้ายมองขวาไม่รู้จะทำอะไร แต่ที่รู้ๆคือเขาจะไม่ทำตามคำพูดนั้นแน่ๆ พอสายตาเหลือบไปเห็นโรงอาหารคณะสถาปัตที่อยู่ไม่ไกล พาสต้าก็ก้าวขาไปทิศทางนั้นงงๆอย่างไม่มีจุดหมายว่าจะไปทำอะไรที่นั่น

            “ป้า ขอช็อกโค่นหนึ่ง

            กิน..

เวลาแบบนี้แหละที่ควรกิน กินแล้จะได้คิดออกว่าจะเอายังไงต่อ แต่นั่งกินไอตินจนเกือบหมดโค่นหัวเขาก็ตื้ด มือก็ยางสั่น อยากดมยาดมขึ้นมาตะหงิดๆ

            “พาสต้า?

            เสียงหวานใสเสียงชื่อเด็กหนุ่มอย่างไม่แน่ใจนัก แต่พอเห็นหน้าเต็มๆก็ส่งยิ้มให้ ส้มหัวเราะกับท่าทางแปลกๆของร่างบางที่เผลอสะดุ้ง ทำหน้าตกใจซะจนอดเป็นห่วงไม่ได้

            “พี่ส้ม..”

            “มานั่งทำอะไรคนเดียวอยู่ตรงนี้”

            “ผม.. เอ่อ มารอพี่คินน่ะ”

โกหกออกไปซะแล้ว.. แถมยังโกหกโง่ๆด้วย!

“งั้นก็ไปรอใต้ตึกถาปัตเถอะ พอดีไอ้คินไปเคลียร์งานกลุ่มให้น่ะ”

รู้ว่าหวังดี พาสต้าจึงปฎิเสธไม่ออก ได้แต่เดินหญิงสาวไป พอไปถึงก็เห็นเพื่อนของภาคินอยู่กันครบ ร่างบางลอบถอนหายใจพรางคิดว่าจะปฎิเสธยังไงดีทว่าบทสนาที่คุยกันเสียงดังทำให้เขาต้องเบรคเท้าตัวเองแล้วแอบฟังเงียบๆ

            “บอกแล้ว ว่าไอ้คินต้องจีบน้องพาสติด ฮ่าๆ

ส้มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นึกอยากเขกหัวเพื่อนก็วันนี้ เหลือบมองนัทที่หัวเราะเสียงดังสลับกับเด็กหนุ่มที่ตนพามาหาอย่างผิดที่ผิดเวลา

จ่ายเงินพนันมาเลยไอ้เจ

เจทำท่าหัวเสียนิดๆแต่ก็ยอมควักตังแบงค์สีเทาจ่ายไปหลายแบงค์

เล่นอะไรกันไม่รู้เรื่องต่อขึ้นเสียง ก่อนที่จะโดนนัทผลักหัวไปที

ทำไม อยากพนันด้วยละสิ?

เปล่า แล้วเรื่องมันไปไงมาไงทำไมถึงมาพนันกันได้

รู้ใช่ไหมว่ามีคนเขม่นน้องพาสเพราะเป็นประธานชมรมดูดวง ลูกศิษย์คนโปรดของอาจารย์วัลย์ดาไง ก็เลยมีคนพูดว่าหน้าตาก็ดีแต่บ้าดูดวงจนไม่มีแฟน ไอ้นัทเลยยุให้ภาคินไอ้จีบ ไม่คิดว่ามันจะทำจริง คนพูดทำท่าหัวเสียไม่เลิก เมื่อเล่าถึงสาเหตุที่ทำให้ตนต้องเสียตังค์ให้นัท

เออ แล้วไอ้คินยังวางแผนเรื่องยุบชมรมน้องพาสด้วยนะ กูล่ะเชื่อเลย ฮ่าๆ

พวกเหี้ย

ตี๋ยกเท้ายันใส่เพื่อน ก่อนจะโดนนัทเอาคืนจนต่อต้องห้ามทัพ ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่แล้วดวงตาสีดำก็ขยายขึ้นอย่างตกใจเมื่อเหลือบไปร่างผอมบางของคนที่พวกเขาเพิ่งเอ่ยถึง! ส้มส่ายหัวให้ต่อ ทำหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกพรางชี้ไปที่ข้อมือตนที่ถูกพาสต้าจับแขนไว้ไม่ไว้เข้าไปยุติบทสนทนานั้น

พาสต้า

อะไรวะต่อ?”

เจหันไปถามเพื่อนที่อุทานชื่อนั้นออกมาอย่างงงๆ เสียงในกลุ่มที่เคยโวกเวกโวยวายค่อยๆลดลง เมื่อหันไปมองตามสายตาของต่อแล้วก็เห็นรุ่นน้องงปีสองที่พวกเขาเพิ่งเอ่ยถึง!

เคลียร์อาจารย์ให้ละ กลับบ้านกันได้..มั่วยืนนิ่งทำอะไรกัน?

ภาคินเดินลงบันไดมาอย่างรีบร้อน ขมวดคิ้วมองปฏิกิริยาของเพื่อนอย่างสงสัย ก่อนจะชะงักไปหน่อยๆหลังเห็นคนควรจะอยู่ที่รถ ไม่ใช่ที่นี้

ฉันบอกให้นายรอที่รถไม่ใช่เหรอ

“....”

เพียงแค่ได้ยินเสียง ดวงตาสีดำก็สั่นไหว ความรู้สึกจุเสียดที่อกทำเอาเขาอยากคว้าหัวใจทิ้งไปซะ ดีกว่าที่จะต้องเอามันไปรักษา..

เป็นอะไรไป?

เจ้าของเสียงนี้.. คือคนที่เห็นเขาเป็นแค่ของพนัน? และยังเป็นคนๆเดียวกันที่บอกว่าชอบเขาเมื่อไม่กี่นาทีผ่านมา

“พาสต้า?”

“....” อย่าเรียกชื่อ..

พาส..

ภาคินเอื้อมมือจับแขนนั้นเบาๆ.. ราวกับถูกของร้อน ร่างบางสะบัดแขนออก ลูบตรงที่โดนภาคินสัมผัสเมื่อครู่ไปมา ทำเหมือนว่ามันจะช่วยปกป้องความรู้สึกที่กำลังแตกสลายนี้ได้

พอเหอะวะพี่

นายเป็นอะไร

พี่ทำไปเผื่ออะไรวะ

มีไม่กี่ครั้งหรอกที่พาสต้ากล้าจ้องหน้าอีกคนเขม็งแบบนี้ ครั้งแรกที่ตอนที่เข้าใจผิดเรื่องแมว ส่วนครั้งที่สอง.. ก็เรื่องที่หลอกลวงเขา เห็นเขาเป็นไอ้โง่ที่บ้าดูดวงแล้วจะหลอกอะไรก็ได้นี่ไง!  ร่างบางมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เกิดคำถามในใจมากมายว่าภาคินเคยจริงใจกับเขาบ้างไหมหรือเปล่า?

พี่เป็นคนวางแผน ทำให้ชมรมผมถูกยุบใช่ไหม

“...”

“...”

ใช่

ทำไมต้องตอบในสิ่งที่เขาภาวนาขอให้เป็นแค่เรื่องโกหก? แต่พอลองย้อยกลับไปคิดดู.. เขาใช่ไหมที่โง่เอง? ทำไมตอนนั้นถึงไม่เอ๊ะใจนะ ว่าภาคินใช้วิธีไหนให้อาจารย์ยอมรับชมดูดวงปัญญาอ่อนที่ใครๆเขาพูดกัน!

แล้วที่ผมได้ไปอยู่บ้านหลังเดียวกันกับพี่ นี่ก็แผนพี่อีกใช่ไหม

ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนวางแผนทั้งหมด

คนพูดยังคงทำหน้านิ่งเฉย พาสต้าดูไม่ออกจริงๆแบบไหนคือตัวตนที่แท้จริงของภาคินกัน

พี่ทำแบบนี้ได้ไงวะ

ทำลายชมรมที่เขารัก แล้วทำเป็นช่วยเหลือเพื่อที่จะให้เขาคิดว่าเป็นคนดี ทำแบบนั้นแล้วเขาจะรักภาคินงั้นเหรอ? ใช่..มันได้ผล เพราะพาสต้าเผลอรักภาคินไปแล้วจริงๆนั้นแหละ แต่ไม่ใช่แค่เพราะคำว่าคนดี

ที่พี่ลงทุนทำถึงขนาดนี้ ก็แค่อยากให้เพื่อนพี่ได้พนันกันว่าความคิดใครจะถูกงั้นเหรอ? แค่อยากรู้ว่าคนที่หมกหมุ่นอยู่กับการดูดวงจนไม่มีแฟนอย่างผม มันจะรักใครเป็นไหมอย่างนั้นเหรอวะ!?”

ร่างบางหอบหายใจเพราะเผลอตวาด เก็บอารมณ์ไม่อยู่..

เมื่อก่อน..สาเหตุที่เขาชอบก้มหน้ามองพื้นเพราะต้องการซ่อนอาการประหม่าและลังเล แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกอีกนั่นแหละ ที่พาสต้าเลือกก้มหน้าเพราะไม่อยากเห็นสีหน้าหรือสายตาของคู่สนทนา เพราะเขาก็แค่กลัว.. ว่ามันจะเป็นสีหน้าเยาะเย้ยให้กับความโง่เง่าที่ดันเชื่อใจคนอื่นง่ายๆ โง่ที่ดันไปรักคนที่เพิ่งรู้จักกันได้แค่สองเดือน!

พาส นายฟัง..

อย่าพูดอีกเลยว่ะพี่ ผมยอมแล้ว.. ยอมแพ้แล้วจริงๆ

กระบอกตาที่ร้อนผ่าวคล้ายจะซ้ำเดิมว่าเขามันก็แค่ไอ้คนอ่อนแอ่.. พาสต้าสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วค่อยๆผ่อนหายใจออกมาช้าๆ

ขอแค่อยากเดียว

“...”

พี่อย่าทำแบบนี้กับใครอีกนะ อย่าหลอกให้รักทั้งที่พี่ไม่ได้คิดอะไร.. อย่าเห็นความรู้สึกของคนอื่นเป็นแค่เรื่องตลก

 

 

เพราะมันไม่เคยตลกเลยสักนิด.. 

 

เรื่องของหัวใจมันไม่ควรเอามาล้อเล่น

 

 

 

ความคิดเห็น