ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น : ทะเลรัก ทะเลส้ม ควานเฉิง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 629

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2562 12:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

 

 

"พี่ทะเลหล่อจัง แต่ส้มไม่ให้ใส่แบบนี้บ่อยๆ หรอก ส้มหวง" แฟนเด็กของทะเลทำหน้ามุ่ยใสตอนที่เดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยกัน

 

"หวงอะไร พี่มีแค่ส้ม" เสียงห้าวพูดตอบกลับยกมือกอดเอวคนในชุดสูทสีขาวที่พอดีตัวจนเห็นสัดส่วน ไม่ใช่แค่ส้มที่หวงหรอก เขาเองก็หวง ชุดก็มิดชิดดีแท้ๆ แต่ทำไมมันเซ็กซี่ ขยี้ใจแบบนี้ มือใหญ่ขยับลงมาลูบสะโพกนูนที่ดันกางเกงออกมาอย่างห้ามใจไม่ไหว

 

"ไม่รู้ล่ะ หวงคือหวง พี่ทะเลเป็นของส้ม" เจ้าเด็กส้มทำปากยื่นหน้าตึง

 

"พี่ไม่ได้ว่าอะไรสักคำ" มือใหญ่อีกข้างยกขึ้นหยิกแก้มนุ่มเล่น ต้องรีบพาออกจากแถวนี้ก่อนที่ทะเลจะยกเลิกทุกอย่างแล้วพากับกลับขึ้นไปบนห้อง

 

ส้มลูกนี้กินเท่าไรก็ไม่เคยอิ่ม มีแต่อยากจะปอกชิมอยู่เรื่อยๆ

 

 

จนเดินเข้ามาถึงภายในงาน สถานที่จัดงานยังไม่มีผู้มาร่วมงานเท่าไร เพราะยังไม่ถึงเวลาเปิดงาน แต่ท่านนายกสมาคมนักท่องเที่ยวแห่งยุโรปมาถึงแล้ว เรือแจ้งเจ้าหน้าที่ด้านหน้าไว้ว่าถ้าทะเลมาให้นำเข้าไปที่โต๊ะรับรองได้ทันที

 

ทะเลจึงพาส้มเดินเข้าไปด้านใน พี่ชายของทะเลที่ยังนั่งอยู่กับแขกจึงแนะนำให้ทุกคนได้รู้จักกัน

 

"น้องชายผมเองครับ ปกติจะใช้ชีวิตเป็นชาวเล แต่วันนี้มาเป็นกรณีพิเศษ" เรือแนะนำน้องชายเป็นภาษาอังกฤษ

 

ที่นั่งอยู่มีท่านนายกสมาคมที่เป็นชายวัยกลางคนร่างท้วม ชื่อมิสเตอร์อองเดร มีรองนายกสมาคมเป็นชาวสวิตเซอร์แลนด์ ชื่อมิเตอร์มูลเลอร์ และสมาชิกอีกสี่ห้าคน

การพูดคุยไม่ได้ยากอย่างที่คิด เพราะคู่สนทนาก็พยายามที่จะเข้าใจ และพูดให้ช้าลงเมื่อรู้ทะเลฟังไม่ถนัด

 

"พี่ทะเล เค้าถามว่าเวลาไปออกเรือแล้วได้ปลาอะไรบ้าง" เจ้าส้มสะกิดบอกตอนที่อีกฝ่ายพูดเพลินจนเผลอพูดเร็วจนร่างสูงฟังไม่ทัน

 

 

จนได้เวลามีเจ้าหน้าที่มาเชิญท่านนายกไปที่เวที เมื่องานสัมมนาเปิดอย่างเป็นทางการ บรรยากาศโดยรวมถือว่าดี ไม่น่าเบื่อ เนื้อหากระชับไม่หลงประเด็น

 

ในช่วงเบรกเช้าทะเลพาแขกที่กลุ่มที่ตนเองดูแล ออกไปดื่มชา กาแฟ และแนะนำขนมของทางพื้นถิ่นต่างๆ ของทางภาคใต้

 

"พี่ทะเล ส้มได้ยินตรงนั้นเค้าคุยกันเอง อยากรู้ว่าในขนมใส่อะไรบ้าง แต่ส้มไม่รู้" ส้มที่เดินตามมาด้านหลังสะกิดทะเลที่เดินอยู่กับกลุ่มด้านหน้า

 

ทะเลก็ถามกลุ่มสตรีที่มาตั้งบูธประชาสัมพันธ์สินค้าที่กลุ่มช่วยกันผลิต และจนรู้ส่วนผสม ส้มก็เดินกลับไปคุยกับกลุ่มด้านหลัง

 

ซึ่งทำให้ร่างสูงแปลกใจ ส้มพูดภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษได้ด้วย

 

เหมือนปมในใจบางอย่างที่ทะเลพยายามฝังกลบเอาไว้ให้ลึกที่สุดก็ถูกกวนให้เป็นตะกอนขุ่นขึ้นมาอีก แต่ก็ต้องพยายามทำเฉยไว้

 

จนช่วงรับประทานอาหารกลางวันก็รวมตัวกันเป็นโต๊ะใหญ่ หัวข้อสนทนาก็เป็นเกี่ยวกับเรื่องที่ยกมาสัมมนากัน รวมไปถึงผลิตภัณฑ์ต่างๆ ที่มาออกบูธ จนไปถึงอาหารไทยที่โรงแรมจัดมาเพื่อรับรองผู้มาร่วมสัมมนา

 

เจ้าส้มก็คุยจ้อกับแหม่มสูงวัยสองคนที่ไม่ค่อยถนัดภาษาอังกฤษเท่าไร เล่าเรื่องชีวิตชาวเลที่ไปออกเรือ หาหอยเวลาน้ำลง ท่าทางสนุกสนาน จนหลายคนสนใจหันไปฟังด้วย

 

 

"พี่ทะเลแฟนพี่ไม่ธรรมดานะเนี่ย ทั้งฝรั่งเศส เยอรมัน พูดจ้อเลย ระดับภาษานี่แอดวานซ์แบบทางการด้วยไม่ใช่แค่โต้ตอบงูๆ ปลาๆ ยืมตัวไปช่วยขายของที่ร้านบ้างสิ ยอดขายน่าจะพุ่ง" น้องชายคนที่สามของทะเลมาสะกิดคุยด้วยหลังจากจบงานสัมมนาในวันนี้

 

"จริง ปลาแอบฟังนะ ยังฟังเพลินเลยอ่ะ ไม่แน่อาจจะได้อิตาเลี่ยนด้วยก็ได้แน่ๆ " น้องชายคนเล็กรีบมาเสริม ทะเลหันไปมองร่างโปร่งในชุดสูทสีขาวที่กำลังล่ำลาแหม่มที่คุยกันถูกคอ นัดแนะว่าพรุ่งนี้จะมานั่งด้วยกันอีก

 

เมื่อโบกมือลากันเรียบร้อยก็หันมาหาร่างสูงเดินมาอยู่ใกล้ๆ เหมือนอย่างเคย

"หิวหรือยัง อยากกินอะไร" วันนี้ทุกคนค้างที่โรงแรมด้วยกันทั้งหมด ยกเว้นคุณแม่ที่กลับไปนอนที่บ้านเพราะระยะทางไม่ได้ไกลกันมาก

"กินอะไรก็ได้กับพี่ทะเล" เสียงใสตอบมา น้องชายสองคนของทะเลทำท่าเหม็นความรัก

ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยเห็นพี่ชายคนรองที่ปกติจะนิ่งๆ ดุๆ มองใครตาเยิ้มได้ขนาดนี้ วันนี้จะปล่อยไปไม่แซวก็แล้วกัน ปูและปลาจึงขอแยกตัวออกไป

 

"วันนี้เหนื่อยหรือเปล่า" ทะเลพูดกับส้มตอนที่พากันเดินขึ้นห้อง เพราะตกลงกันแล้วว่าจะสั่งอาหารขึ้นไปกินกันด้านบน อยากเปลี่ยนเสื้อผ้า อึดอัดเหนียวตัวกันเต็มที่

 

"ไม่เหนื่อยเลย สนุกมากๆๆๆ ขนมมีให้กินเยอะเลย ส้มชอบขนมที่เป็นกรวยอ่ะ พี่ทะเลวันหลังพาไปซื้อกินเยอะๆ หน่อย วันนี้ต้องแบ่งกัน กินไม่จุใจเลย" แล้วเสียงใสก็ดังเจื้อยแจ้วไปตลอดทาง มือไม้ยกขึ้นประกอบคำบรรยายในอากาศอย่างออกรส

 

กลับถึงห้องพัก อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จอาหารที่สั่งไปก็มาถึงพอดี ก็ยกออกมานั่งกินกันที่โต๊ะตรงระเบียง

 

อากาศยามเย็นกำลังสบายเสียงนก เสียงคลื่นทะเลจากไกลๆ ยิ่งทำให้รู้สึกผ่อนคลาย บวกกับเสียงใสของคนตรงหน้าที่มีเรื่องเล่ามาคุยจ้อไม่หยุด ทะเลก็ฟังไปอมยิ้มไป

ท้องอิ่มนานแล้วแต่เรื่องราวที่จะพูดคุยแลกเปลี่ยนกันยังไม่หมด เลยนั่งคุยกันต่อจนฟ้ามืดพระจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้าสีดำ

 

"เข้าไปเล่าต่อข้างใน" ทะเลดึงแขนส้มที่ยังเล่าเรื่องผู้สูงอายุหญิงชาวต่างชาติที่แลกเปลี่ยนเรื่องราวการท่องเที่ยวกับส้มระหว่างวัน

 

 

"เก่งนะพูดได้หลายภาษาเลย" ทะเลชมคนที่นอนหนุนแขนเขานอนคุยกันอยู่บนเตียงกว้าง

 

"ส้มก็ไม่รู้ พอได้ยินเค้าพูดมา ส้มก็นึกออกมาได้ ส้มก็พูดตอบไป" ตาใสมีแววครุ่นคิด แต่เพียงชั่วครู่ก็เลิกใส่ใจ

 

แต่นัยน์ตาร่างสูงกลับมีความขมุกขมัวของความสับสน จึงทำให้เงียบจมลงไปอยู่ในความคิดของตัวเอง

 

ร่างโปร่งที่นอนข้างๆ เลยพลิกตัวขึ้นมาอยู่บนอกแกร่ง มองหน้าคม

"นึกว่าพี่ทะเลหลับแล้ว คิดอะไรคนเดียวเล่าให้ส้มฟังด้วย" หน้าใสยิ้มเผล่ ดวงตาเป็นประกายซุกซน แขนแข็งแรงยกขึ้นมากอดเอวส้มไว้ ลูบผิวเนื้อนุ่มที่หลังอย่างเพลินมือ

 

"ก็คิดถึงเรื่องในอดีตของส้ม ถ้าส้มจำได้ แล้วส้มเสียใจที่อยู่กับพี่ ไม่รักพี่แล้ว พี่คงทนไม่ได้" เสียงทุ้มพูดขึ้นมาหลังจากเงียบไปสักพัก

 

"พี่ทะเลใส่ร้ายส้มอ่ะ ยังไม่ทันเกิดเลย ส้มรักพี่ทะเล แค่ตอนนี้ก็พอแล้ว"

"ไม่พอ พี่อยากมีส้มตลอดไป" เจ้าส้มยิ้มกริ่ม ไม่บ่อยนักที่คนหน้าเข้มจะมีอารมณ์แบบนี้ พูดความในใจหวานๆ ปกติทะเลจะแสดงออกด้วยการกระทำห่วงใย ใส่ใจมากกว่า

 

"จริงๆ ส้มก็เคยคิดถึงเรื่องอดีต แต่ส้มมีรู้สึกกลัว และเศร้ามาก ถึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ความรู้สึกพวกนี้มันยังอยู่ ส้มเลยไม่อยากรู้มันแล้ว ส้มอยากอยู่ที่นี่ตอนนี้มากกว่า ส้มอยากอยู่กับพี่ทะเล" มือใหญ่ลูบผมนุ่มปลอบใจคนหน้าใบที่มีสีหน้ากังวลขึ้นมา

 

"แล้วถ้าส้มจำได้ ความรู้สึกที่มีมันแค่ส่วนหนึ่ง จริงๆ ชีวิตส้มดีกว่านี้มาก และส้มไม่รักพี่อีกต่อไปล่ะ" ส้มยกสองมือขึ้นตีหน้าคม ประกบเอาไว้แล้วขยับตัวขึ้นไปจ้องตาแบบจริงจัง

 

"ส้มก็ไม่รู้ แต่พี่ทะเลจะจีบส้มอีกได้หรือเปล่าล่ะ ทำแบบตอนที่ส้มจีบพี่ทะเลก็ได้ ห้ามปล่อยส้มไปนะ ทำให้ส้มรักพี่อีก" คำตอบของเจ้าส้ม ทำให้ทะเลยิ้มออกมาได้ เหมือนยกภูเขาออกจากอก

จริงสินะ ถ้าจำได้ แล้วไม่รักก็จีบใหม่สิ เมียทั้งคนจะปล่อยไปได้ยังไง

 

ทะเลจับมือขาวนุ่มของส้มที่จับหน้าอยู่มาจูบที่ปลายนิ้วทั้งสองข้าง

"พี่สัญญา ถ้าส้มไม่รักพี่ พี่ก็จะทำให้ส้มรักพี่อีกครั้งให้ได้" ตาคมจ้องมองสบตากลมโตแน่วแน่ หน้าใสยิ้มกว้างออกมาอย่างชอบใจ

 

"ส้มก็สัญญา จะไม่ลืมรักพี่ทะเลแน่นอน" ส้มก้มหน้าเอาหน้าผากชนกันเหมือนเป็นการทำสัญญา

 

กลีบปากบางแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากหยัก ดูดดึงเล็กน้อยอย่างซุกซน มือเรียวลูบไปตามแขนแกร่งจนถึงมือใหญ่แล้วประกบเข้าด้วยกันนิ้วเรียวสานกับนิ้วยาวแล้วกำเอาไว้แนบแน่น

 

"ส้มรักพี่ทะเลที่สุด" ได้เสียงหัวเราะ หึๆ ตอบมาจากร่างสูง แล้วออกแรงจับเจ้าตัวแสบแสนน่ารักพลิกลงไปอยู่ใต้ร่าง

 

แล้วทะเลก็วนเวียนแสดงความรักด้วยภาษากายให้อีกคนได้รับรู้อยู่ค่อนคืน

 

 

วันที่สองของการสัมมนาผู้เข้าร่วมเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว กิจกรรมที่เกิดขึ้นยิ่งสนุกสนาน

บูธกิจกรรมถูกสับเปลี่ยนมาเป็นการบริการต่างๆ ที่นักท่องเที่ยวจะสามารถมาทำได้ระหว่างมาเยือน

 

บูธสปาวิถีชาวบ้านได้รับความสนใจอย่างมาก ทั้งพอกโคลน และใช้เกลือทะเลเนื้อละเอียดขัดเซลล์ผิวเก่า

บูธนวดแผนโบราณและสมุนไพร น้ำมันสกัดก็ได้รับความนิยม ไม่ต่างจากบูธกิจกรรมชุมชนนวัตวิถี

ส้มช่วยแปลจากชาวบ้านให้ทุกคนที่ตามมาฟังหลังจากที่ชาวบ้านอธิบาย จนจากกลุ่มเล็กๆ กลายเป็นเป็นกลุ่มใหญ่ เดินตามส้มกันเป็นพรวน

 

ทะเลต้องคอยส่งน้ำเย็นให้จิบ กลัวเจ้าเด็กส้มช่างจ้อจะเสียงหายไปเสียก่อน เพราะเมื่อก็ใช่เสียงไปเยอะเหมือนแล้วกัน

 

งานสัมมนาจบลงอย่างชื่นมื่น ทุกฝ่ายให้ข้อสรุปความร่วมมือการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์แบบยั่งยืน ให้เข้าใจตรงกันทุกฝ่ายทั้งผู้ประกอบการ ชาวบ้าน และนักท่องเที่ยว เพื่อให้ทรัพยากรและอัตลักษณ์วัฒนธรรมคงอยู่ไปให้คนรุ่นหลังได้มาชื่นชม

 

มีสมาชิกสมาคมท่องเที่ยวยุโรปหลายท่านบอกว่าจะพาครอบครัวกลับมาเที่ยวเป็นการส่วนตัวอีกแน่นอน ก่อนจะบอกลาเพื่อจะได้กลับมาพบกันใหม่

 

เย็นวันนั้นทุกคนจึงทานอาหารร่วมกัน ทั้งครอบครัว พ่อก็ตามมาสมทบหลังจากเสร็จภารกิจ พี่ชายคนโตและภรรยา กับลูกสาวลูกชายสามคน

และแฟนสาวของปู น้องชายคนที่สามก็มาทานด้วย

 

ส้มยิ้มอย่างมีความสุข ถึงจะเป็นผู้ชายที่เป็นแฟนกับผู้ชายด้วยกัน ทุกคนก็ไม่ได้แสดงท่าทีให้ลำบากใจ แถมยังพูดคุยกันอย่างสนิทสนม

 

คุณแม่ก็กอดไม่ห่างเอ็นดูที่เจ้าส้มช่วยให้งานวันนี้สดใส มีบรรยากาศที่ดี ส้มก็อ้อนซบแม่ไม่ต่างกัน

จนแม่อยากให้ไปอยู่กับแม่ให้ได้ เป็นห่วงที่บ้านหลังเล็กจะอยู่ท้าแดดท้าฝนได้ยังไง

 

แต่ส้มอยากกลับไปอยู่กับทะเลที่ท่าเรือมากกว่า จนคนแม่อดหมั่นไส้ลูกชายไม่ได้

 

"ดูแลน้องให้ดีๆ นี่เห็นแก่ว่าน้องดูมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าครั้งแรกที่เจอนะ ไม่งั้นแม่ไม่ปล่อยไปแน่ๆ " คนแม่ตีค้อนวงใหญ่ใส่ลูกชายที่ยืนทำหน้านิ่งขวับๆ แล้วหันมาพูดกับร่างโปร่ง

 

"น้องส้มมีอะไรหนูรีบโทรหาแม่เลยนะลูก เบอร์โทรแม่มีแล้วใช่มั้ย บอกให้เป๊ปซี่โทรให้ก็ได้" มือนุ่มลูบผมเจ้าเด็กหน้าใส ที่ก้มลงกอดอย่างเอ็นดู ก่อนจะยอมปล่อยให้กลับบ้านกันไป

 

 

พอลูกชายพาคนรักกลับไป เธอก็ถอนหายใจ เอื้อมมือไปกุมมือสามี

"คุณ ชั้นล่ะกังวลแทนลูก ถึงลูกไม่พูดแต่ชั้นเห็นสายตาที่มองน้องส้ม ชั้นว่าน้องส้มคงไม่ใช่ลูกชาวบ้านทั่วๆ ไป กลัวใจถ้าน้องความทรงจำกลับมา" มือใหญ่ประกบมือเรียว ลูบปลอบใจเบาๆ

 

"อย่าตีตนไปก่อนไข้เลยคุณ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด" สามีพูดปลอบให้คลายใจ

 

 

 

 

ปึก!!!! เสียงแท็บเล็ตเครื่องบางกระแทกกับโซฟาอย่างแรง จอแสดงผลปรากฏภาพบุคคลยืนเรียงกันหน้างานสัมมนาการท่องเที่ยว

 

ใบหน้าขาวใสที่ยิ้มกว้างถูกซูมเข้าจนเห็นเด่นชัด

 

มัน!!! เป็นมันจริงๆ อุตส่าห์หายไปตั้งเกือบปี ยังวนเวียนกลับมาเป็นหอกข้างแคร่ มารความสุขชัดๆ

 

สมาร์ตโฟนสีขาวเงาวับถูกยกขึ้นมาแนบหู ได้ยินเสียงเรียกไม่นานอีกฝั่งก็กดตอบรับ

 

"ไหนพวกแกบอกว่ามันตายแล้ว แล้วนี่อะไร"

 

"มันตายแล้วจริงๆ นะครับคุณ พวกผมโยนมันลงทะเลเองกลับมือ"

 

"ไม่ฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้นจัดการให้เรียบร้อย ไม่งั้นพวกแกนั่นแหละที่จะหัวขาด"

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-

คนในอดีตของส้มจะมีบทบาทแย้ววววววว ลุ้นกันม๊ายยยยย

ความคิดเห็น