facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

60.คำขอสุดท้าย

ชื่อตอน : 60.คำขอสุดท้าย

คำค้น : 60.คำขอสุดท้าย

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 228

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2562 23:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
60.คำขอสุดท้าย
แบบอักษร

เสียงหัวเราะของมาโคโตะดังขึ้นก่อนที่จะพูดออกมา 

“สมแล้วที่เป็นคาลเดีย ” 

คานะที่อยู่ในร่างของมาโคโตะดึงดาบออกมาอีกครั้งก่อนที่จะปักลงพื้น 

“ใช่แล้วล่ะ ฉันคือซายามิ คานะ” 

ซาโอริที่ได้ยินแบบนั้นจึงพูดออกมา 

“แล้วตอนนี้มาโคโตะอยู่ไหนค่ะ” 

คานะที่ได้ยินก็จับหน้าอกของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา 

“อยู่ในนี้ละ ในร่างกายของมาโคโตะเอง เราสองคนสลับร่างกันตั้งแต่ตอนที่รถชน ไม่สิถ้าให้พูดละก็” 

คานะที่อยู่ในร่างของมาโคโตะกัดฟันเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมา 

“มาโคโตะน่ะ ตายตั้งแต่ตอนโดนรถชนแล้วละ” 

อัลเตอร์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ล้มลงไปกับพื้นก่อนจะกำเสื้อของตัวเองแน่น 

“ไม่จริง หมอนั้นสัญญาแล้วว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” 

คานะหัวเราะออกมาก่อนที่จะพูดตอบอัลเตอร์ 

“นั้นน่ะ ฉันเป็นคนทำเองละ ฉันที่อยู่ในร่างของมาโคโตะเป็นคนทำทั้งหมด” 

คานะค่อยเดินลงมาอัลเตอร์ 

“ในหัวของมาโคโตะมีแต่ เธอนะ เขาคิดถึงแต่เธอ ฉันขอบคุณจริงนะที่ทำให้น้องชายของฉันมีความสุขได้มากขนาดนี้” 

คานะเดินเข้ามาลูบหัวของอัลเตอร์ก่อนจะพูดออกมา 

“ถึงเวลาแล้วละ เดี๋ยวฉันจะคืนร่างนี้ให้กับมาโคโตะและก็คุณอัลเตอร์ ฝากดูแล มาโคโตะ น้องชายสุดที่รักของฉันด้วยนะ มาโคโตะน่ะก่อนที่จะเจอพวกเธอ เขาต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวแต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่แล้วและก็ซาโอริจัง” 

“ค่ะ” 

ซาโอริตอบรับก่อนที่คานะจะยิ้มอ่อนๆให้และพูดออกมา 

“ขอบคุณที่ช่วยดูแลมาโคโตะนะ” 

ในวินาทีนั้นอัลเตอร์เห็นเด็กสาวผมสีดำที่กำลังลูบหัวของเธอทับซ้อนกับร่างของมาโคโตะก่อนที่ร่างของหญิงสาวจะปรากฎออกมาและมาโคโตะก็ล้มลงไปกับพื้น 

“พี่ไปก่อนนะ มาโคโตะ” 

“อย่าไปนะ พี่ครับ” 

มาโคโตะค่อยๆลุกขึ้นมาจากพื้นก่อนจะวิ่งเข้าไปหาคานะ ร่างของคานะที่พร้อมจะหายไปทุกเมื่อ 

“มาโคโตะฟังนะต่อจากนี้ช่วยดีแลน้องดีๆละ” 

คานะกับซิบที่ข้างหูของมาโคโตะเบาๆก่อนที่ผมจะตอบกลับ 

“น้องงั้นหรอ” 

“พ่อน่ะ ไปมีผู้หญิงใหม่แล้วมีลูกด้วยกันหนึ่งคน แต่พี่ก็ไม่ได้เกลียดพ่อหรอกนะ แล้วก็ไม่ได้เกลียดเมียใหม่ของพ่อและลูกของเขาเลย” 

ในวินาทีนั้นผมสร้างกำแพงที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงก่อนจะยืนคุยกับคานะ 

“เมียคนใหม่ของพ่อและก็ลูกของเขาน่ะ นิสัยดีมากๆเลยขนาดตอนที่แม่ตอนเขายังมางานศพเลย” 

“แต่พ่อไม่มีสินะ” 

คานะเงียบไปสักพักก่อนที่ผมจะพูดออกมา 

“พ่อแบบนั้นผมไม่ต้องการ แต่ว่าเรื่องน้องละก็ผมคงให้อภัยได้” 

“งั้นหรอ ต่อไปนี้ก็จำชื่อเอาไว้นะ คาโรจิ มายะ” 

คานะลูบหัวของผมอย่างอ่อนโยนก่อนที่ผมจะร้องไห้ออกมา 

“โตขนาดนี้ มาร้องไห้เนี่ย ไม่สมกับเป็นผู้ชายเลยนะ” 

“ผมแพ้พี่อีกแล้ว ครั้งต่อไปผมไม่แพ้แน่” 

“งั้นพี่จะรอนะ” 

ผมยังคงร้องไห้ออกมาอย่างต่อเนื่องก่อนที่จะยิ้มให้คานะเป็นครั้งสุดท้าย 

“ขอบคุณสำหรับหัวใจที่พี่ให้ผมมา ขอบคุณที่ยอมตายเพื่อเปลื่ยนหัวใจให้ผม ขอบคุณที่ช่วยดูแลผมตลอดมา ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผมในวันที่ผมไม่มีใคร ขอบคุณที่มอบพลังให้กับผม ขอบคุณที่รักษาโรคให้ผม ขอบคุณ...ที่ทำให้...ผมได้เจอกันคนพวกนี้” 

ในวินาทีนั้นคานะได้ยิ้มออกมาก่อนที่ร่างกายของเธอจะสลายหายไปจนหมด เปลวเพลิงขึ้นมาเป็นกำแพงค่อยๆหายไปก่อนที่ผมจะลุกขึ้น 

“จบแล้วงั้นหรอ” 

อัลเตอร์ถามผมก่อนที่ผมจะยิ้มออกมา 

“อืม จบแล้วละ” 

ผมเดินเข้าไปหาอัลเตอร์ก่อนที่จะจับมือขวาของเธอและพูดออกมา 

“ครั้งนี้ เรามาเริ่มกันใหม่เถอะนะ” 

ผมจับมืออัลเตอร์แน่นก่อนจะเข้าไปจูบกับอัลเตอร์ทั้งน้ำตา 

“ขอสัญญาเลย ไม่ว่ายังไงฉันก็จะอยู่กับเธอแล้วสักวันเรามาแต่งงานกันนะ” 

ในวินาทีนั้นก็ได้มีสายลมพัดผ่านแต่ว่ามันก็ได้พัดตัดผมตกลงไปในเหว 

“มาโคโตะ” 

อัลเตอร์ตะโกนออกมาก่อนที่จะใช้มือขวาของตัวเองแต่ว่า 

“อา...นึกถึงตอนนั้นเลย” 

ผมเกาหัวของตัวเองก่อนจะดึงดาบขึ้นมาปักภูเขาเอาไว้และกระโดดขึ้นไป 

“กลับบ้านกันเถอะ” 

ผมเดินกลับเข้าไปในบ้านแต่ว่าวินาทีนั้นก็มีชายแปลกหน้านั่งอยู่ที่ห้องอาหารก่อนที่ผมจะดึงดาบออกจากฝัก 

“เหมือนแม่เลยนะ มาโคโตะ” 

“แกเป็นใคร” 

“แกนี่เหมือนแม่จริงๆเลยนะ เก่งจริงๆชอบลากคนอื่นเข้ามาในบ้าน...” 

ผมเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของชายคนนั้นก่อนจะพูดออกมา 

“ฉันถามว่าแกเป็นใคร!!! ถ้าไม่อยากตอบ ฉันจะเผาแกทั้งเป็น” 

ผมปักดาบลงกับพื้นก่อนที่เปลวไฟจะขึ้นมาปกคลุมดาบ 

“พ่อค่ะ อย่าไปพูดแบบนั้นกับพี่สิ” 

“เธอคือ...” 

ผมกำหมัดของตัวเองแน่นก่อนที่เด็กสาวผมสีน้ำเงินจะพูดออกมา 

“คาโรจิ มายะค่ะ จากนี้ขอฝากตัวด้วยนะค่ะ” 

ผมที่ได้ยินก็ดึงดาบออกมาก่อนที่จะฟันลงไปแต่ว่า 

“ขอร้องละ เธอไม่ได้มีความผิดอะไรเลย” 

ผมหยุดดาบของตัวเองก่อนจะดึงมันลงมาและเดินไปหาชายที่นั่งอยู่ 

“แกมาทำอะไรที่นี่ ไอพ่อเวร” 

“กล้าพูดกับพ่อแบบนี้งั้นหรอ” 

ผมจ่อดาบไปที่คอของพ่อตัวเองก่อนจะพูดออกมา 

“รีบออกไปจากบ้านฉันเลยนะไอสวะ ถ้าไม่ออกฉันจะใช้มือของฉันเอาดวงตาของแกออกมาและจะเผาแกทั้งเป็น” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว