facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2562 13:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

ผ่านไปแค่สามวันเขาก็ทนคิดถึงภรรยาไม่ไหวจึงออกจากรีสอร์ทแต่เช้าเพื่อมารับกวางน้อยของเขากลับบ้าน ตั้งใจว่าจะเผชิญความจริงไม่ว่าความจริงนั้นจะเป็นอย่างไร  

ไม่ว่าเธอจะรู้ใจตัวเองว่าชอบเขาเหมือนพี่ชายคนหนึ่งเขาก็จะยอมรับ และยอมปล่อยมือเธอ ให้เธอได้ใช้ชีวิตอยู่กับคนที่รัก  

แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เป็นสามีภรรยากันแล้ว แต่เขาก็จะคอยดูเธออยู่ห่างๆ จะได้แน่ใจว่าเธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่ถูกใครเอารัดเอาเปรียบ 

ขับรถมาถึงบ้านหลังโตของคุณย่ากนก ยังไม่ทันเปิดประตูรถออกมาแต่เพียงมองผ่านประตูกระจก มองเห็นรอยยิ้มสดใสของเธอ รายล้อมไปด้วยญาติพี่น้อง แล้วยังมีหนุ่มกวี คนที่แอบชอบเธอรวมอยู่ด้วย เขาจึงตระหนักถึงความจริง 

กวางน้อยจากญาติพี่น้องไปอยู่กับเขาในสถานที่ที่ห่างไกลความเจริญ มีที่ให้พักผ่อนหย่อนใจไม่มาก ถ้าหากไม่อยู่ที่โรงพยาบาลเธอก็อยู่ที่บ้าน กวางน้อยคงจะเหงามาก แต่เธอไม่เคยปริปากบ่นเรื่องนี้ เป็นเขาเองที่ไม่มีจิตใจละเอียดอ่อนพอที่จะคิดถึงเธอในจุดนี้ 

ถ้าหากกวางน้อยอยู่ที่นี่ คงจะมีความสุขมากกว่าที่จะกลับไปกับเขา 

ไม่มีใครรู้ว่ารถคันโตจากไปเงียบๆในความมืดมิด และไม่มีใครรู้อีกเหมือนกันว่าหัวใจดวงนี้ว่างเปล่า เพราะคิดว่าสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตได้หลุดลอยไปแล้ว  

เพราะว่าเส้นทางของ ‘ความรัก’ ไม่จำเป็นต้องจบลงด้วยการเป็น ‘คนรัก’ เสมอไป 

ความสุขของกวางน้อยคือสิ่งสำคัญที่สุด  

เพราะฉะนั้น… 

เขายินดีเสียสละความสุขส่วนตัว  

 

วันนี้ครบกำหนดสองอาทิตย์ที่สามีสัญญาว่าจะมารับเธอกลับบ้าน แต่รอแล้วรอเล่า รอจนถึงดึกดื่นเที่ยงคืนเขาก็ยังไม่มา แต่เธอก็ยังรอ  

…รอด้วยความเชื่อมั่นว่าพี่เรจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอ  

แต่ว่าระยะสองอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาไม่เคยติดต่อเธอ แต่เธอก็ยังคิดในด้านบวกว่าสามีคงยุ่งกับงานที่รีสอร์ท การรอคอยอย่างไม่มีกำหนด ทำให้ความเชื่อมั่นของเธอสั่นคลอน  

หรือว่าพี่เรจะเปลี่ยนใจ? 

ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัดกลุ้ม เธอแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงดาวเกลื่อนฟ้าแต่เวลานี้ไม่มีเขาอยู่เคียงข้าง ดวงดาวที่เปล่งแสงระยิบระยับไม่สวยงามเหมือนเดิมอีกแล้ว 

 

ถึงแม้การแยกกันอยู่กับสามีเป็นเรื่องที่เธอไม่คาดคิด แต่ก็ยังมีเรื่องน่ายินดี ตอนนี้คุณพ่อของเธอกลับตัวกลับใจ จากคนติดเหล้า ติดผู้หญิง กลายเป็นคนทุ่มเทให้กับงาน ช่วยคุณย่าดูแลบริษัทรับเหมาก่อสร้างและหันมาใส่ใจเธอมากขึ้น เหมือนกับเมื่อครั้งที่เธอยังเป็นเด็ก 

“พ่อได้ยินมาว่าร้านอาหารญี่ปุ่นเพิ่งเปิดใหม่ที่ห้าง…”  

ห้างสรรพสินค้าเป็นธุรกิจของครอบครัวผู้พันเร เขาไม่รู้ว่าเด็กสองคนมีปัญหาอะไรกันแน่ แต่ก็กลัวว่าถ้าหลุดปากพูดถึงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับสามีของเธอออกมา ก็อาจจะทำให้ลูกสาวคนเดียวเศร้าใจ โชคดีที่หยุดไว้ได้ทัน 

“เห็นพนักงานที่บริษัทบอกว่าร้านอาหารถึงกับลงทุนจ้างพ่อครัว…บินตรงมาจากญี่ปุ่น พรุ่งนี้ตอนเที่ยงกวางว่างไหม กินข้าวเสร็จจะได้แวะไปเยี่ยมคุณแม่เราด้วย” 

แววตาของเธอเปล่งประกายเจือความรู้สึกผิด ระยะนี้เกิดเรื่องต่างๆมากมายทำให้เธอไม่มีเวลาไปเยี่ยมคุณแม่ ตอนแรกตั้งใจจะพาพี่เรในฐานะลูกเขยไปกราบท่านด้วย แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่มีโอกาสได้ทำเช่นนั้น เธอคิดด้วยจิตใจห่อเหี่ยว  

“ว่างค่ะ คุณพ่อช่วยไปรับกวางที่โรงพยาบาลด้วย” หญิงสาวฝืนยิ้มให้คุณพ่อ 

เพราะไม่อยากทำตัวเป็นคนว่างงาน เธอจึงอาสาไปช่วยดูแลคนไข้โรคหัวใจฐานะยากจนที่โรงพยาบาล 

“ได้” คุณพ่อตอบตกลงด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ  

เขารู้ตัวดีว่าในอดีตไม่ได้ทำหน้าที่พ่อที่ดี แต่เรื่องที่ผ่านมาแล้วเขาไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ จึงได้แต่ทำวันนี้ให้ดีที่สุด  

“เปิดดูสิ” คุณพ่อหันไปหยิบกล่องของขวัญสีแดงไร้ลวดลายจากถุงกระดาษข้างตัวให้ลูกสาวคนเดียว 

“เนื่องในโอกาสอะไรคะ” เธอถามพลางคาดเดาโอกาสพิเศษ 

“ไม่มีอะไรมากหรอก พ่อคิดว่ากวางคงชอบ เปิดดูสิ” 

คุณหมอเปิดกล่องของขวัญออก ในนั้นเป็นกล่องดนตรีไขลาน ตรงกลางคือตุ๊กตาเต้นบัลเล่ห์แต่งกายด้วยชุดทูทูกระโปรงพองฟูสีชมพูอ่อน เธอลองไขลานกล่องดนตรีดู ปรากฏว่าเป็นเพลงคลาสสิคยุค 1980 เพลงโปรดของเธอ ตุ๊กตาบัลเล่ห์เคลื่อนไหวช้าๆเต้นรำไปตามจังหวะเพลง 

“ขอบคุณนะคะคุณพ่อ” เธอยิ้มด้วยนัยน์ตาสดใส ความมีชีวิตชีวาของเธอคล้ายจะทำให้โลกทั้งใบสว่างไสวขึ้นมาทันตาเห็น 

“คืนนี้กวางอย่าลืมวางไว้ตรงหัวเตียงนะ จะได้นอนหลับสบายไงล่ะ” คุณพ่อกำชับ  

เขาซักถามสาวใช้ส่วนตัวของลูกสาว ได้ความว่าตั้งแต่กวางกลับมาบ้านมักจะนอนไม่หลับ จำได้ว่าตอนเธอเล็กๆคุณแม่ของเธอมักจะใช้กล่องดนตรีกล่อมนอน ถึงจะร้องไห้งอแง แต่พอได้ยินเสียงดนตรีกวางก็จะนอนหลับสนิทจนถึงเช้า เขาหวังว่าสิ่งนี้จะช่วยเธอได้ไม่มากก็น้อย 

เรื่องระหว่างสามีภรรยาเขาจะเข้าไปยุ่งก็คงจะไม่เหมาะ ได้แต่คอยจับตาดูอยู่ห่างๆ หวังว่าเรื่องราวของพวกเขาจะลงเอยด้วยดี 

 

หลังอาหารกลางวันสองพ่อลูกเดินทางไปที่วัดใกล้บ้าน ด้านหลังคือสถานที่ที่วางโถบรรจุอัฐิของคนที่ล่วงลับไปแล้ว ในมือของหญิงสาวมีตะโก้เผือกของโปรดของคุณแม่ เสียดายที่เธอไม่มีโอกาสได้ทำให้ท่านได้ทาน เธอโน้มตัวลงวางขนมตรงหน้าอัฐิ คิดถึงคุณแม่จับหัวใจ 

“กวางเองค่ะคุณแม่ คุณแม่สบายดีไหมคะ วันนี้กวางแวะซื้อขนมตะโก้เผือกให้คุณแม่ด้วยนะคะ” เธอพูดพลางใช้ผ้าที่เตรียมมาทำความสะอาดโถบรรจุอัฐิ “วันนี้คุณพ่อก็มาด้วยนะคะ เสียดายที่…” เธอกลืนก้อนแข็งๆลงคอแล้วพูดต่อ “ช่วงนี้พี่เรยุ่งๆอยู่ค่ะ เอาไว้พี่เรว่างเมื่อไหร่กวางจะพามากราบคุณแม่ กวางสบายดี…คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ รักษาตัวด้วย” 

คุณพ่อยืนฟังลูกสาวด้านข้างสะเทือนใจจนต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทาง คิดถึงภรรยาที่มาด่วนจากไปจับหัวใจ คิดถึงวันคืนที่พวกเขาอยู่กันพร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก  

อยากให้วันคืนแห่งความสุขหวนคืนกลับมา ความปรารถนาที่ไม่มีทางจะเป็นความจริง  

เขาติดค้างคุณแม่ของกวางมากมายเหลือเกิน คงต้องรอจนถึงชาติหน้าถึงจะมีโอกาสได้ชดใช้ความผิด และสำหรับวันเวลาที่เหลืออยู่ เขาสัญญากับตัวเองและต่อหน้าอัฐิของภรรยา ว่าจะดูแลลูกสาวคนเดียวให้มีความสุขจนกว่าชีวิตจะหาไม่ 

  

ท่ามกลางความเป็นห่วงเป็นใยของคุณย่า ญาติผู้พี่และพี่สะใภ้ทั้งสอง เวลานี้พวกเขาจึงมารวมตัวกันแต่เช้าตรู่ เผื่อจะทำให้กวางน้อยของพวกเขามีรอยยิ้มสดใส กลับมาเป็นน้องสาวร่าเริงคนเดิม 

คุณหมอสาวเดินบันไดลงมาก็ต้องแปลกใจ เพราะคนร่วมทานอาหารเช้าไม่ได้มีแค่คุณย่าเท่านั้น  

ทุกคนต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก ถึงกวางน้อยจะตาบวมเป่งเป็นหมีแพนด้าแต่เวลานี้ใบหน้าสวยเต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มมีชีวิตชีวา นานเหลือเกินที่พวกเขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มเช่นนี้ 

“พี่เสือทานข้าวเสร็จเแล้วกวางขอติดรถไปด้วยคนนะคะ” เธอคลี่ยิ้มเอ่ยถามญาติผู้พี่ด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น 

“กวางจะไปไหนเหรอลูก ถ้าไม่อยากขับรถไปเองเดี๋ยวย่าจะให้คนขับรถไปส่ง” คุณย่าเสนอ 

“พอดีเมื่อเช้าที่โรงพยาบาลโทรฯมา ขอให้กวางไปพูดให้นักศึกษาแพทย์ฟังค่ะ เป็นทางผ่านของพี่เสือพอดีจะได้ติดรถไปด้วยคน”  

โรงพยาบาลค่ายทหารต้นสังกัดของหมอกวางอยู่ติดกับค่ายทหาร ที่ทำงานของพันตรีนเรศพอดี  

เธอตัดสินใจแล้วว่าระหว่างที่รอพี่เรกลับมารับ เธอจะใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่า จะใช้ความรู้ที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์ 

“ถ้างั้นขากลับเสือแวะรับน้องแล้วก็มากินข้าวเย็นกับย่า” หญิงชราพูดอมยิ้ม  

“คุณย่าชวนแต่เสือคนเดียว ผมก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ” นายอำเภอกรินทร์แสร้งพูดด้วยน้ำเสียงแง่งอน 

“นายอำเภองานไม่ยุ่งเหรอวันนี้” คุณย่าถามแกมประชดเพราะตั้งแต่หลานชายคนโตได้รับตำแหน่งนายอำเภอเขาก็มีงานยุ่งทั้งวัน วันนี้ที่ปลีกตัวมากินข้าวกับย่าได้เพราะว่าเป็นห่วงญาติผู้น้องคนเดียว 

“สาวสวยอย่างคุณย่าชวนทานข้าว ผมไม่ว่างก็ต้องว่าง ใช่ไหม…น้องลิตา” นายอำเภอหันไปถามภรรยาคู่ใจที่ปิดปากหัวเราะคิกคัก  

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ” ปาลิตาเออออไปกับความขี้เล่นของสามี 

ข้างกายผู้พันเสือคืออารตี...ภรรยาสาว เธอเป็นน้องสาวคนเดียวของผู้พันเร หญิงสาวส่งยิ้มให้คุณหมออย่างให้กำลังใจ เธอไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไรดี เพราะคาดเดาความคิดของพี่ชายไม่ออก ภายนอกเขาเหมือนเป็นคนง่ายๆสบายๆ แต่ความจริงแล้วไม่ชอบให้ใครก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว ไม่เว้นแม้แต่น้องสาวอย่างเธอ  

 

กลับมาถึงบ้านพักค่ายทหารที่อำเภอเชียงแสน ไม่มีครั้งไหนที่พันตรีนเรศรู้สึกว่าบ้านหลังนี้ว่างเปล่าเท่ากับครั้งนี้ มองไปทางไหนคล้ายจะมองเห็นเงาร่างของกวางน้อยเต็มไปหมด  

แม้แต่ห้องนอนที่เขาเคยอิงแอบแนบชิดกับเธอเหมือนจะกว้างขวางขึ้นมาก ห้องอาบน้ำที่เขามักจะเอาเปรียบเธอบ่อยๆ เตียงสระผมที่เขาซื้อให้เธอโดยเฉพาะยังคงอยู่ที่เดิม แต่กลับไม่มีร่างบางคุ้นตาที่กล้าสั่งให้เขาสระผมให้ ถักเปียผมให้ แล้วยังหาญกล้าชี้หน้าเขาว่าเป็นพวกหื่นกระหาย  

เรื่องที่เขาไม่เคยทำให้ใครมาก่อนก็ทำให้เธอเป็นคนแรก จำได้ว่าวันหนึ่งเธอปวดท้องประจำเดือนจนลุกขึ้นไม่ไหว วันนั้นเป็นวันที่สาวใช้ของเธอลากลับบ้าน เธอยังสั่งให้เขาไปซื้อผ้าอนามัยให้โดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่นิดเดียว 

ตอนนั้นเขาถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออกอยู่เป็นนานสองนาน กวางน้อยยังมีหน้ามาเร่งให้เขารีบๆไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อ แน่นอนว่าเขาปฏิเสธ แต่พอเห็นใบหน้าซีดเซียวของเธอก็ต้องเปลี่ยนใจ ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีลูกผู้ชายอกสามศอกไปซื้อของจำเป็นสำหรับผู้หญิงให้เธอ 

‘จะเอาแบบมีปีกหรือไม่มี’ เขาถามอย่างใส่ใจ แต่กลับถูกเธอค่อนขอด  

‘เรื่องแบบนี้ทำไมพี่เรถึงรู้ดีจริง หรือว่าไปซื้อให้ผู้หญิงจนชิน’ ถูกกล่าวหาเรื่องที่ไม่มีมูลความจริงแม้แต่นิดเดียว แน่นอนว่าเขาควรจะโกรธเป็นเจ้าเข้า แต่ทำได้เพียงขบกรามเข้าหากันแน่น ไขข้อข้องใจว่า  

‘โฆษณาทีวีทุกวัน ไม่รู้ก็แปลกแล้ว’  

เธอยังทำหน้าไม่เชื่อถือ จนเขาต้องตีสีหน้าดุดันกวางน้อยถึงยอมสงบปากสงบคำ 

‘กวางคิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหน…กล้าสั่งให้พี่ทำเรื่องพวกนี้อีก หือ?!’  

ในโลกนี้คงจะมีเพียงกวางน้อยคนเดียวเท่านั้น  

…และเธอก็เป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่เขาจะยอมทำให้ถึงเพียงนี้  

กวางน้อยเอียงคอครุ่นคิดอยู่นานสองนานในที่สุดก็ฉีกรอยยิ้มกว้าง กว่าจะอธิบายให้เธอเข้าใจเขาก็เหนื่อยอกเหนื่อยใจเหลือเกิน  

นัยน์ตาคมกริบกลับมายังโลกปัจจุบันเหม่อมองไปยังหน้าบ้าน จุดที่เธอมักจะยืนรอเขาหลังเลิกงาน 

…ว่างเปล่าเหมือนหัวใจของเขา 

ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนตัวเองถึงจะชาชินกับการอยู่ตัวคนเดียว 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว