ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 38 มากเกินพอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 38 มากเกินพอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2562 10:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 38 มากเกินพอ
แบบอักษร

 

 

“เอย”

“......”

“ไปไหนมารู้ไหมฉันตามหา”

“.......”

“เอย”

ฉันตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงเข้มของคุณฌาณที่เดินเข้ามาพูดกับฉัน รู้ตัวอีกทีฉันก็มาอยู่หน้าบ้านเสียแล้ว

“คะ?”

“เป็นอะไรไป”

“คุณฌาณ...กลับมาแล้วเหรอคะ”

“ไม่สบายเหรอ”

“เอยสบายดีค่ะ”

คนตัวสูงมองฉันด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้ในหัวของฉันมันมีเรื่องราวมากมายไปหมดความทรงจำวัยเด็กของฉันมันหายไปไหนหมดกันนะ ทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลย

“เข้ามาบ้านก่อนสิ”

คุณฌาณโอบเอวฉันเดินเข้าไปในบ้านเพราะคงเป็นห่วงที่ฉันทำตัวแปลกๆ ความจริงที่ฉันรับรู้มันเหมือนมีดที่กรีดกลางหัวใจของฉันจนเกิดแผลใหญ่หม่อมพันรวีคือคนที่ฆ่าแม่ของเรา...แม่....

“เอย...ไปเตรียมน้ำให้อาบนะคะ”

“ไม่ต้อง ฉันอาบแล้ว”

“......”

“นั่งก่อนนะ”

“คุณฌาณ”

“หืม?”

“อย่าไปนะคะ”

“เอย?”

“อึก อย่าไปไหนนะคะ”

ฉันกอดคนตัวสูงเอาไว้เพราะไม่อยากออกห่างจากเค้า เวลามีคุณฌาณอยู่มันทำให้ฉันอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูกฉันไม่อยากอยู่คนเดียวอีกแล้วไม่อยากแล้ว

“เอย เป็นอะไรไปครับ”

“ฮือๆ”

“.......”

น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลลงมาอาบทั้งสองแก้มของฉันไม่ยอมหยุด ฉันไม่ไม่อาจเก็บความรู้สึกได้อีกแล้ว

สิบนาทีผ่านไป

“ดื่มอะไรร้อนๆก่อนนะ”

“ค่ะ”

ฉันรับแก้วนมร้อนจากมือคุณฌาณแล้วจิบเพื่ิอให้สดชื่น

“ร้องไห้ตาบวมหมดแล้ว”

“.......”

“บอกได้หรือยังว่าร้องไห้ทำไม”

“เอย...”

“อย่าโกหกฉัน”

“หม่อม...”

“.......”

“เอยได้ยินคุณพ่อกับหม่อมทะเลาะกันค่ะ”

“หม่อมมาหาเรื่ิองเธอที่นี่ใช่ไหม”

“ค่ะ”

“หม่อมทำอะไรเธอ”

“หม่อมไม่ได้ทำอะไรเอยแต่หม่อม...อึก ฆ่าแม่ของเอย”

“!!!!!!”

“ท่านขับรถชนแม่ของเอย”

ฉันบอกความจริงให้คุณฌาณได้ทราบและไม่สามารถเก็บความอัดอั้นภายในใจได้อีกต่อไปแล้ว สิ่งที่ได้ยินมาฉันรับไม่ได้เลยจริงๆ

“ใจเย็นก่อนนะ ฉันจัดการเรื่องนี้เอง”

“อึก”

“มานี่สิ”

คุณฌาณขยับเข้ามากอดฉันเอาไว้แน่นเพื่อปลอบใจให้ฉันสงบลง ทำไมหม่อมถึงได้ทำกับคุณแม่แบบนี้เพราะคุณแม่ไปยุ่งกับคุณพ่อก็เลยฆ่าได้ลงคออย่างนั้นเหรอ....

วันต่อมา

“ไหวไหม”

“ค่ะ”

“เมื่อคืนก็ร้องไห้ทั้งคืนเลยนะ”

“คุณ...”

“ฉันรู้”

“......”

“ฉันต้องไปเคลียร์งานจะรีบกลับมาอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”

“ค่ะ”

“วันนี้ไม่ต้องทำอะไรนะกลับมาแล้วจะพาออกไปข้างนอก”

“ไปไหนคะ”

“ไปผ่อนคลายเมียฉันจะได้อารมณ์ดี”

คนตัวสูงหอมแก้มฉันเบาๆก่อนจะหยิบกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงานเมื่อคืนคุณฌาณกอดฉันเอาไว้ทั้งคือนั้นก็ทำให้ฉันอุ่นใจเพราะรู้ว่าเขาอยู่ข้างๆต่อให้ฉันจะเสียใจมากแค่ไหนหัวใจของฉันก็อบอุ่นเพราะคุณฌาณ

เวลา 07:30 น.

ก๊อกๆ

“ลืมของเหรอคะ...”

ฉันเดินไปเปิดประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนมาเยือนไม่ใช่คุณฌาณแต่กลับเป็นร่างบางที่มองฉันด้วยสายตาหยิ่งผยอง

“ได้ยินว่าเมื่อวานหม่อมแม่มาหาเธอ”

“เชิญเข้ามาก่อนสิคะ”

คุณแพรวาเดินเข้ามาในบ้านโดยที่ไม่เปลี่ยนรองเท้าก่อนจะตรงเข้าไปในบ้านราวกับว่าเป็นเจ้าของบ้าน

“ไม่ต้องเชิญฉันก็มีสิทธิ์เข้ามาเพราะนี่มันบ้านว่าที่สามีในอนาคตของฉัน”

“คุณแพรมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ถึงเวลาแล้วที่เธอควรจะคืนคุณฌาณให้ฉันเสียที”

“คืน?”

“หย่ากับคุณฌาณซะเซ็นนี่แล้วฉันจะจัดการทั้งหมดเอง”

ฉันมองใบหย่าตรงหน้าแล้วมองคุณแพรวาด้วยความเจ็บปวดสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญอยู่มันมากเกินพอแล้ว

“เอยคงทำแบบนั้นไม่ได้”

“!!!!!”

“คุณฌาณคงไม่ยอมให้เอยหย่า”

“อะไรทำให้เธอคิดแบบนั้น?”

“เอยเคยขอหย่ากับเค้าแล้วแต่คุณฌาณไม่ยอม”

“เธอก็เลยคิดว่าคุณฌาณรักเธองั้นสิ”

“ผิดเหรอคะที่เอยคิดแบบนั้น”

“ผิด!! ฉันจะบอกให้เธอรู้ไว้นะเอยที่เค้ารั้งเธอไว้ก็เพราะประชดฉัน!!”

“.......”

“เค้ารักฉันไม่ได้รักเธอ!!”

“คุณไปคุยกับคุณฌาณดีกว่านะคะถ้าเค้ายอมหย่าเอยจะเซ็นให้”

“นี่เธอกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ ฉันสั่งให้เธอเซ็นก็เซ็นสิ!!”

“คุณแพร!!”

“เซ็น!!”

“ไม่!!”

“!!!!”

ฉันผลักคุณแพรวาที่พยายามจะจับมือฉันเซ็นใบหย่าตรงหน้าออกไปสุดแรงจนเธอล้มลงไปที่โซฟาอย่างแรง

“เอยทำตามที่คุณสั่งมามากพอแล้ว”

“นี่เธอกล้าผลักฉันงั้นเหรอเอย!!”

“อย่าบังคับเอยอีกเลยค่ะ เอยไม่อยากสู้กับใครอีกแล้ว”

“เหอะ นี่เธอ...มันจะมากเกินไปแล้วนะ!!”

“มันน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่เอยเจอ!!”

“!!!!!”

“เอยยอมคุณมามากพอแล้ว”

“นั้นมันเป็นสิ่งที่คนอย่างเธอควรทำ!! รู้ไหมว่าครอบครัวฉันต้องทนทุกข์ทรมานเพราะแม่ของเธอมากแค่ไหน!!”

“!!!!!”

“หม่อมแม่ต้องอับอายเพราะแม่เธอให้ท่าคุณพ่อจนมีมารหัวขนอย่างเธอ มันก็สมควรแล้วที่เธอควรจะหมอบกราบพวกฉันนังลูกเมียน้อย!!”

“เอยยอมมามากพอแล้วคุณแพร!!”

“อึก!!!”

“เอยยอมให้คุณกับหม่อมโขกสับจิกหัวใช้มาตลอดชีวิต ยอมอยู่อย่างเจียมตัวเหมือนคนใช้ทั้งๆที่เอยก็มีเลือดคุณพ่ออยู่ครึ่งหนึ่ง!!”

“ลูกเมียน้อยชั้นต่ำอย่างหล่อนอย่ามาบังอาจเถียงฉัน!! บุญคุณข้างแดงแกงร้อนที่วังของฉันมันคงทำให้หล่อนสำนึกขึ้นเลยใช่ไหม!!”

“ค่ะ เอยมันต่ำต้อยเอยไม่เคยอยู่ในที่สูงเหมือนคุณแค่แม่เอยสอนเอยเอาไว้ว่าอย่าทำอะไรให้ต่ำกว่าพื้นฐานของการมนุษย์บุญคุณเอยไม่เคยลืมสิ่งที่พวกคุณทำกับเอยเอยก็จะไม่ลืมเหมือนกัน!!”

“นังเอย!!”

“กลับไปซะ อย่าให้เอยผมดความอดทน”

“!!!!!”

“เอยไม่อยากให้คุณมาโวยวายที่นี่”

“นี่แกกล้าไล่ฉันเหรอ!!”

“ค่ะ”

“นังคนชั้นต่ำ แกมันก็ต่ำเหมือนแม่แกนั้นแหละ!!”

เพี๊ยะ!!

คนตัวเล็กเซล้มไปตามแรงตบของฉันที่ฟาดฝ่ามือลงไปสุดแรง ฉันทนเห็นคนพวกนี้ก่นด่าแม่ของฉันไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“หยุดกล่าววาจาร้ายใส่แม่ของเอยเสียที”

“!!!!!!”

“เอยตอบแทนบุญคุณพวกคุณไปมากแล้ว หย่างั้นเหรอ? คุณฌาณของฉันงั้นเหรอ? สิ่งที่พวกคุณยัดเยียดให้เอยแล้วตอนนี้จะมาหาว่าเอยแย่งไปมันไม่น่าด้านไปหน่อยเหรอคะ”

“กะ แก”

“ให้เอยอยู่เรือนคนใช้เอยก็ทนอยู่อย่างสงบปากสงบคำ ให้เอยเรียกคุณพ่อว่าท่านชายเอยก็เจียมตัวใช้ของที่คุณทิ้งเพราะไม่อยากเป็นภาระเอยก็ไม่ปริปากบ่นให้เอยแต่งงานกับคนที่คุณรังเกียจเอยก็ยอม!! แล้ววันนี้กลับมากล่าวหาว่าเอยแย่งคุณฌาณไปคุณบ้าไปแล้วเหรอคะ!!”

“กรี๊ด!!”

“คุณเองไม่ใช่เหรอคะที่อ้อนวอนเอยให้แต่งงานกับคุณฌาณเพราะไม่อยากแต่กับมาเฟีย พอตอนนี้เอยเป็นเมียคุณฌาณคุณต่างหากที่คิดจะแย่งสามีเอย ทำตัวต่ำๆอย่างที่คุณด่าแม่ของเอยทำตัวคิดจะแย่งสามีของคนอื่น!!”

“นังลูกเมียน้อย!! นังสารเลว!!”

“ถ้าเอยลูกเมียน้อยคุณมันก็ลูกฆาตกร”

“!!!!!!”

“กลับไปก่อนที่เอยจะพลั้งมือฆ่าคุณ”

“นะ นังเอย!!”

“ออกไป!!!”

“เอย!!”

“อึก!!”

ฉันชะงักมือที่จะตบคุณแพรวาเมื่อคุณฌาณวิ่งเข้ามากอดฉันเอาไว้แน่น

“ออกไปแพรวา!!”

“คุณฌาณ!!”

“ถ้าคุณมากวนใจเมียผมอีกผมไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่!!”

“กรี๊ด!!”

คุณแพรวารีบออกไปจากข้านเพราะทนไม่ไหวที่ถูกฉันต่อว่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนความจริงที่ฉันได้รับรู้มันมากพอที่ฉันจะเปลี่ยนการปฏิบัติกับพวกหล่อนเสียที ฉันยิมมามากพอแล้ว

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว