ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 10 : ข้อตกลง 100%

ชื่อตอน : Chapter 10 : ข้อตกลง 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2558 18:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 10 : ข้อตกลง 100%
แบบอักษร

 

Chapter 10

 “เปล่าครับ” ไนท์ตอบทั้งที่ยังมองหน้าฉันอยู่  “แค่ไม่ชอบน่ะครับ พอดีของหวง”

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/129212/1050296290-member.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

10

 

ข้อตกลง

 

                ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้าบิดขี้เกียจไปมาช้าๆ สดชื่นยังไงไม่รู้ ฉันทำอาหารเช้าเสร็จสรรพก่อนจะนั่งกินแล้วเข้าไปอาบน้ำลางานหลายวันแล้วจะกลับไปสอนซะที รอยตามตัวก็เริ่มหายไปบ้างแล้วแค่คิดเห็นหน้าคนทำก็โมโหป่านนี้ไม่รู้จะตายรึยัง ฉันอาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวในชุดเรียบร้อย? ฉันใส่กระโปรงสีดำยาวเลยเข่าลงมาเล็กน้อย สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในก่อนจะสวมสูททับใส่รองเท้าส้นสูงสีเดียวกับกระเป๋าสีขาวทาปากแดงตามเดิมสีสดฉันชอบ

 

                แอ๊ดดด!

 

                ฟุบ!

 

                ฉันกระโดดหนีแทบไม่ทัน ตัวอะไรมาอยู่หน้าห้องฉันก่อนจะพินิจสังเกตได้ว่าไม่ได้เป็นตัวอะไรแต่เป็นไนท์ เขาล้มลงเพราะแรงเปิดประตูของฉัน เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเราสองคนมองหน้ากันนิ่งๆ สักพักไนท์ก็ดึงฉันเข้าไปกอดฉันทำอะไรไม่ถูกเลยได้แค่ยืนแช่ไว้อย่างนั้น ไนท์ยังอยู่ในชุดเดิมมีเลือดเกรอะตามตัว เขาไม่ได้ล้างตัวทำแผลเลยแต่เดี๋ยว….เสื้อผ้าฉัน

 

                “อย่ามากอด!

 

                ฉันผลักไนท์ออกห่างเขาเซถลาล้มลงไปกองบนพื้น เขานอนนิ่งมองหน้าฉันอยู่บนพื้น โอ๊ยยย! อยากจะบ้าตาย ฉันถอดรองเท้าโยนกระเป๋าไว้แถวๆ นี้เข้าไปพยุงไนท์ขึ้นมาจากพื้นหน้าห้องเดี๋ยวคนก็เดินผ่ามาตกใจหรอกหาว่าฉันทำร้ายเขา ฉันลากไนท์เข้ามาในห้องตัวหมอนี่ร้อนมากไม่สบาย? เปลี่ยนกันเป็นเปลี่ยนกันหายอยู่แบบนี้แหละ

 

                “ทำไมไม่เข้าห้อง”

 

                “เข้าไม่ได้” คนที่นอนซมอยู่บนโซฟาพูดขึ้นมาเรียบนิ่ง ท่าทางเหนื่อยหน้าดูสรุปวันนี้ฉันจะได้ไปสอนใครมั้ย ฉันมองหน้าไนท์สักพักพร้อมกับดูเวลาปกติฉันจะไปรอสอนก่อนหนึ่งชั่วโมงเสมอท่าจัดการหมดนี่ก่อนคงทัน

 

                “ทำไมไม่นอนที่ห้อง”

 

                ฉันเดินสาละวนอยู่ในห้องหยิบนั่นนี่มาเพื่อทำแผลให้เขา ทำเขาเองยังมารักษาเขาเองอีกคือมันดีมาก ฉันใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดเลือกให้เป็นแผลใหญ่เหมือนกันต้องเย็บนะแบบนี้ ดูเลือดเขาเยอะชะมัด

 

                “อยากนอนกับเธอ” สายตาคมพยายามที่จะมองสบตาฉันแต่ฉันเลือกที่จะใช้ผ้าเช็ดไปบริเวณตาเขา รู้สึกใจเต้นแบบแปลกๆ ฉันไม่ชอบแบบนี้เลยจริงๆ ฉันรักนนท์นะ

 

                “เฮอะ! แล้วมาไง”

 

                “เดิน”

 

                ฉันชะงักหยุดการกระทำทั้งหมด มองหน้าไนท์ผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลา มั่นใจในตัวเองสูงแต่กลับเดินมาจากคอนโดมาที่นี่ มันก็ไกลพอสมควรนะสำหรับคนที่มีแผลแบบนี้

 

                “ทำไมไม่โทร ไม่ใช้เงิน”

 

                “โทรศัพท์มือถืออยู่ในรถ กระเป๋าตังค์ก็อยู่ในรถ แล้วถ้าเอาโทรศัพท์ห้องโทรมาหาก็จะไม่รับแล้วก็จะไม่ให้มาเลยเดินมา”

 

                ฉันอยากจะกรีดร้องรู้สึกปวดหัวตุ้บๆ ขึ้นมาทันที ฉันไม่ใจร้ายขนาดนั้นแต่มันก็ถูกของเขานะฉันไม่ให้เขามาอยู่แล้ว

 

                “เพื่อนน่ะ ทำไมไม่ให้มาส่ง”

 

                “อยากเดินมาเงียบๆ”

 

                “เออ โอ๊ยยนายนี่ ไปอาบน้ำ”

 

                “อาบให้หน่อย”

 

                “ไนท์!

 

                “ไม่อายหรอก เราเห็นของกันแล้ว อาบให้หน่อยจะไปเรียน”

 

                “ไม่ต้องไป ไปหาหมอแล้วกลับมานอน”

 

                “จะไป นะอยากไปไปหาหมอแล้วไปเรียน จะไม่กวนเลย”

 

                ไนท์ลุกขึ้นส่วนฉันก็ได้แต่นั่งมองผู้ชายบ้าคนนี้ เขาขยับลงมานั่งบนพื้นใช้มือจับเข่าทั้งสองข้างของฉันไว้อะไรของไอ้บ้านี่อีกเนี่ย

 

                “กั้งส์บอกว่าถ้านั่งจับเข่าคุยกันเราจะเคลียร์กันได้”

 

                “หา?”

 

                นี่ไนท์ไปเข้าใจอะไรผิดๆ มาจากไหนอีก จับเข่ามันคนละความหมายเถอะ ดูหมอนี่ทำ นอกจากกอดแล้วเขายังเอาหน้ามาซบตักฉันอีก

 

                “ไปอาบน้ำไปแล้วได้มาเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเรียนก็ไป แต่รับปากแล้วว่าจะไม่กวน”

 

                “อื้อ”

 

                ไนท์ลุกขึ้นพรวดเดียวเดินเข้าไปในห้อง ฉันเองก็สำรวจตัวเองอยู่ว่าเสื้อผ้าเปื้อนอะไรเยอะแต่ไหน มันก็ไม่มีอะไรมากแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเท่านั้น ฉันเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าจัดการถอดเสื้อเชิ้ตทิ้งๆ ลงตะกร้า ในห้องมีเสื้อผ้าฉันกับเสื้อผ้าไนท์อยู่คนละฝั่ง

 

                “อยากจับนม”

 

                “ตกใจหมด!!” ฉันรีบใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสวมสูททับทันที สายตากับสีหน้าอีกทั้งคำพูดของคนป่วยอย่างไนท์ไม่น่าไว้ใจแบบสุดๆ พูดบ้าอะไร

 

                “อาบน้ำเร็วจัง”

 

                “รีบ เดี๋ยวไปสอนไม่ทัน จับนมได้มั้ย?” อย่ามาทำหน้าตาร้ายเดียงสาแบบนั้น ใครเขาจะให้จับกันป่วยไม่ป่วยก็นิสัยเดิมๆ

 

                “ใส่เสื้อผ้าซะถ้ายังอยากไป”              

 

                “คร้าบบบ”

 

                ฉันเดินออกมารอไนท์อยู่ในห้องรับแขกจัดแจงสวมรองเท้าถือของที่เตรียมจะไปสอนเรียบร้อย รอไม่นานนักไนท์ก็เดินออกมาจากห้อง เขาอยู่ในชุดเตรียมไปเรียนเรียบร้อยเขาใส่กางเกงยีนส์กับเสื้อสีดำไว้ด้านในสวมช็อปสีน้ำตาลผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด ฉันถอนหายใจออกมาเดินเข้าไปหาพร้อมๆ กับจัดผมเขาให้เข้าที่แต่ก็ระวังไม่ให้มันโดนแผลเขา

 

                “ไปเถอะ”

 

                เราสองคนมายังลานจอดรถ วันนี้เอารถฉันไปปกติเราไม่ไปเรียนพร้อมกันหรอกเดี๋ยวคนสงสัยเอาได้ว่าเราเป็นอะไรกันที่มากกว่าลูกศิษย์กับอาจารย์ ฉันขับรถพาไนท์มายังโรงพยาบาลซึ่งเป็นทางผ่านไปมหาลัย ฉันนั่งรอเขาเข้าไปหาหมอสักพักไนท์ก็เดินออกมาพร้อมกับก็อตที่อยู่บนหัว เขารับยาจ่ายเงินเรียบร้อย

 

                “ไปได้ยัง แล้วก็อย่าลืมข้อตกลง”

 

                “อื้อ”

 

 

 

                ฉันมานั่งทานข้าวที่โรงอาหารคณะคนเดียว อาจารย์ในคณะคนอื่นๆ ที่ฉันสนิทด้วยก็ไม่อยู่ ส่วนไนท์ก็ไมได้กวนฉันอย่างที่ตกลงไว้ตอนนี้เขาก็นั่งทานข้าวกันควีนซึ่งมาเป็นอาจารย์ที่นี่อย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ เห็นแล้วหงุดหงิดเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้

 

                “นั่งด้วยคนนะครับ”

 

                “ได้ค่ะ ดร.จ๋าย”

 

                ฉันส่งยิ้มให้กับอาจารย์หนุ่มรูปหล่อที่พึ่งจบด็อกเตอร์มาหมาดๆ พึ่งย้ายกลัมาได้ไม่นานมานี้เองเมื่ออาทิตย์ที่แล้วมั้งถ้าจำไม่ผิด  

 

                “ทำไมไม่ออกไปทานข้าวข้างนอกล่ะครับ”

 

                “ทานที่นี่แหละค่ะ ได้ดูเด็กๆ ด้วยอยากซึมซับบรรยากาศอยู่นอกนาน แล้วด็อกเตอร์ล่ะคะ”

 

                “เหมือนกับอาจารย์เกล้าแหละครับ เรียกผมอาจารย์จ๋ายก็ได้นะครับ” ฉันส่งยิ้มให้คนตรงหน้า เรานั่งทานข้าไปด้วยคุยเรื่องราวชีวิตไปด้วย เรื่องราวชีวิตเขาน่าสนใจมาก

 

                “เด็กที่นี่เป็นไงบ้างครับผมจบที่นี่นะ น่าจะเป็นรุ่นพี่อาจารย์”

 

                “เหรอ ไม่น่าเชื่อเลย”

 

                “ผมจบแล้วก็สอนที่นี่ได้ปีเดียวก็ไปต่อโทต่อเอกที่เมืองนอกเลย คิดถึงนะครับคณะเราเปลี่ยนไปเยอะ”

 

                “นั่นสินะ”

 

                ฉันมองไปรอบๆ เปลี่ยนไปหมดทุกอย่างเลย ผ่านไปก็สองปีจะสามปีที่ฉันจบไป กลับมารอบนี้พัฒนาจนฉันจำคณะเดิมตัวเองไม่ได้

 

                “จะว่าก็คิดถึงบรรยากาศรับน้องเรานะครับ เต้นสะนั่นกลอง”

 

                “ค่ะ คิดแล้วก็อยากกลับไปเป็นเด็กใหม่”

 

                ฉันนั่งยิ้มเมื่อคิดถึงประเพณีรับน้อง อืม! ออกจะโซตัสหน่อยๆ สำหรับฉันแต่ก่อนก็เฮ้วสุดๆ เถียงรุ่นพี่ซะจนยอมพี่ปกครองหรือพี่ว๊ากก็มาขอให้ฉันไปอยู่ในสังกัดเพื่อรับน้องปีหนึ่งด้วยแต่ฉันไม่เอาด้วยหรอกฉันไม่ชอบ แต่ถามถึงว่ามันดีมั้ยก็ดีนะ เรารักรู้จักกันเกือบทั้งคณะเลยทั้งอาจารย์รุ่นพี่ ขนาดช็อปที่เราใส่เราก็ต้องพิสูจน์เอามันแกร่งดีฉันชอบ

 

                “นั่งด้วยคน”

 

                ไม่รู้ว่าไนท์มาตอนไหนเขานั่งลงข้างๆ ฉัน ฉันได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนให้อาจารย์จ๋ายเท่านั้น ไนท์ไมได้มาคนเดียวแต่ควีนก้เดินตามมานั่งด้วย

 

                “อาจารย์ควีนเป็นไงบ้างครับ สอนวันแรก”

 

                อาจารย์จ๋ายทักทายควีนด้วยความเป็นมิตร ควีนนั่งลงข้างๆ อาจารย์จ๋าย พามาวุ่นวายทำไม ไนท์นั่งนิ่งเท้าคางลงบนโต๊ะนั่งมองฉันไม่ได้สนใจข้าวที่ตัวเองถือมาเลย มองบ้าอะไรคนอื่นเขามองกันหมดแล้ว

 

                “ก็ดีค่ะ เด็กๆ น่ารักดีแต่ก็มีแอบมึนๆ บ้างแซวบ้าง”

 

                “ก็อาจารย์น่ารักนี่ครับ”

 

                “ไม่จริงหรอกคะ” ควีนยิ้มเขิน แต่ฉันยิ้มอาย ให้ตายเถอะทำไมไนท์ถึงได้เท้าค้างมองฉันแบบนี้วะ รอบๆ ข้างเด็กๆ คนอื่นก็มองทางเราสองคนแม้แต่อาจารย์จ๋ายกับควีนก็ยังมอง

 

                “นิสิตมีอะไรรึเปล่า”

 

                “เปล่าครับ” ไนท์ตอบทั้งที่ยังมองหน้าฉันอยู่  “แค่ไม่ชอบน่ะครับ พอดีของหวง”

 

                “มันหายเหรอ” ฉันรู้ว่าไนท์หมายถึงอะไร

 

                “เปล่าครับ แต่มันอาจจะหายเพราะมีคนจ้องจะขโมยมัน”

 

                “อาจารย์คะ เกล้าต้องขอตัวนะคะพอดีต้องไปเตรียมเอกสารสอนค่ะ”

 

                “อ้าวเหรอครับ งั้นไปพร้อมกัน”

 

                “ไม่ต้อง!

 

                ไนท์ขัดขึ้นมาดื้อๆ เขายันตัวลุกขึ้นยืนตามฉัน ไหนว่าจะไม่วุ่นวายไงเห็นมั้ยว่าที่เขาทำตอนนี้มันวุ่นวายแค่ไหน ฉันไม่รอให้ใครได้พูดอะไรมากกว่านี้เดินหนีออกมาเลย ฉันก้าวขาฉับๆ บนส้นรองเท้าสูงที่ฉันชอบใส่ พึ่งรู้ว่ามันจะลำบากก็ตอนนี้แหละ

 

                “ทำไมถึงคุยกับคนอื่น”

 

                อยากหัวแตกอีกรอบรึไงถึงได้เดินตามฉันมาแบบนี้ ไนท์เดินตามฉันมาที่ห้องพักของฉัน ดีช่วงนี้ไม่มีใครอยู่เลยไม่มีใครซักอะไรมากปกติเด็กผู้ชายก็มาถามงานฉันประจำแต่ว่าไนท์มาไม่เหมือนคนอื่น

 

                “นี่ อยากโดนตบรึไง”

 

                “ยอมถ้าได้จูบ”

 

                ไนท์ปิดประตูล็อคห้องเสร็จสรรพ เขาเดินเซๆ เข้ามาหาฉันพร้อมกับรั้งตัวฉันเข้าไปกอด ฉันผลักไนท์ออกอย่างง่ายดายเพราะเขาป่วย

 

                “ไหนว่าจะไม่วุ่นวาย”

 

                “ไม่เอา”

 

                “อะไร อย่าเดินเข้ามา”

 

                ฉันถอดรองเท้าออกมาข้างหนึ่งหันส่วนที่เป็นส้นใส่หน้าเขา ไนท์หยุดยืนอยู่กับที่มองฉันอย่างไม่ชอบใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะป่วย

 

                “เกรงใจผัวบ้าสิจะคุยกับใคร ไม่เห็นเหรอว่าผู้ชายคนนั้นมองด้วยสายตายังไง”

 

                “อย่าทวงสิทธิ์ปัญญาอ่อน แค่ครั้งเดียวไม่เรียกผัว”

 

                “เอาอีกมั้ยล่ะ!” ไนท์เริ่มใช้น้ำเสียงดูดันพยายามจะเดินเข้ามาด้วย ฉันง้างมือขึ้นสูงจนเขาต้องหยุดชะงักแล้วถอยออกไปบ่นอุบอิบทำปากอยู่คนเดียว

 

                “อย่าวุ่นวายเดี๋ยวส่งกลับห้อง!!

 

                “ไม่กลับ ไม่วุ่นวายแล้วถ้ากลับแล้วมีคนมามอง มาสนใจอีกใครจะดูแล”

 

                “ไร้สาระน่าไนท์ ทีผู้หญิงมองนายฉันยังไม่หึงเลย”

 

                “ทำไมไม่หึง?”

 

                “ไม่รักไง”

 

                “เหรอ”

 

                “เออ! ออกไปได้แล้วจะไปสอน”

 

                ไนท์ยืนนิ่งมองหน้าฉัน อะไรของหมอนี่ตามอารมณ์ไม่ทันแล้วจริงๆ เดี๋ยวก็ไม่พอใจ เดี๋ยวก็อ้อนเดี๋ยวก็นิ่ง เดี๋ยวก็เศร้ามันเดาอารมณ์ยากจริง

 

                “ไปด้วย”

 

                “วิชาต่อไปนายไม่ได้เรียน”

 

                “ไปเฝ้า”

 

                “เป็นหมา?”           

 

                “ยอม”

 

                “โอ๊ยยย! อย่าวุ่นวายน่า เอางี้วันนี้ฉันจะไม่มองใครไม่สนใจ จะเว้นช่องว่างไม่ให้ผู้ชายเข้าใกล้ ไม่ทำตัวสนิทจะพูดจาห่างเหินเค๊?”

 

                Really?”

 

                “อย่ามากระแดะใช้อังกฤษ ฉันจะทำตามที่พูด”

 

                “ดีมาก”

 

                “อื้อไอ้เด็กเปรต”

 

                ไนท์กระชากฉันที่ยังไม่ทันตั้งตัวเข้าไปจูบ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ฉันรู้สึกปวดหัวตุ้บๆ ไนท์ชักจะวุ่นวายเกินไปแล้วสงสัยต้องเข้าไปคุยกับผู้หญิงสองฝ่ายของเราแล้วให้ไนท์เลิกทำตัวแบบนี้สักที ฉันรำคาญแล้วอึดอัดด้วย ฉันไม่อยากให้คนรู้เรื่องของเราสองคนมันดูไม่ดีเท่าไหร่อาจารย์กับลูกศิษย์

 

Talk

กลับมาแล้วจ้า ขอเม้นท์ ขอโหวต ไนท์น่ารักนะ รึเปล่า

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว