email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Lovely shot 19

คำค้น : Lovely shot Nanaกะหอยทาก พี่กรน้องกานต์ น่ารัก อบอุ่น ฟิน ละมุน สบาย ฟีลกู้ด พระเอกน่ารัก ฟินๆจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2562 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lovely shot 19
แบบอักษร

 

Lovely shot 19 

“พี่ไม่เคยอุ้ม” ปากปฏิเสธแต่แววตาที่มองเด็กคือตื่นเต้นมาก

“เดี๋ยวให้พี่ภัสสอนอุ้ม หนูก็ได้พี่ภัสสอน”

“พี่ภัสคะ”

“ว่าไง”

“คุณกรอยากอุ้ม แต่ว่าไม่เคยพี่สอนได้ไหมคะ”

“ได้ๆ” พี่ภัสขยับมาใกล้อุ้มเด็กไปฉันขยับห่างจากพี่กรก่อนจะมองคนตัวโตที่ยังเก้ๆ กังๆ กลัวลูกพี่ปองหล่นจัง แต่ไม่นานทุกอย่างก็ลงตัว เด็กน้อยอยู่ในอ้อมแขนพี่กรเรียบร้อย พี่กรที่ตอนนี้สวมเพียงเสื้อเชิ้ต ใบหน้าหล่อๆ นั้นดูเป็นคุณพ่อเห่อลูกไปเลยล่ะ อารมณ์รีบกลับมาจากที่ทำงานเพื่อที่จะมาอุ้มลูก มาเล่นกับลูก ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปไว้เยอะมากกะว่าเย็นนี้กลับบ้านจะเอาให้แม่เก๋ดู ว่าตอนพี่กรอุ้มเด็กเป็นยังไงบ้าง อบอุ่น ฉันบอกได้แค่นี้จริงๆ

หลังจากแยกกันกลับบ้าน พี่ขิมกับโชคขอไปกับพี่ภัสส่วนฉันกับพี่กรก็รีบกลับบ้านเพราะกลัวแม่เก๋กับพี่เกมจะรอนาน แต่ก็อย่างว่ารีบให้ตายรถก็ติดอยู่ดี

“กานต์”

“คะ?”

“อยากมีลูกไหม” พี่กรเอ่ยถาม

“ก็ค่ะ อยากมี แต่ก็ยังไม่พร้อมไง”

“ทำไมยังไม่พร้อม” พี่กรเอ่ยถามต่ออย่างไม่เข้าใจ

“ก็หนูอยากทำงานหาเงินได้เยอะๆ มีเงินเก็บเยอะๆ ลูกจะได้ไม่ลำบากไงคะ ตอนนี้ยังสนุกกับการไปเที่ยวไปคอนอยู่”

“พี่พร้อมจนไม่รู้จะพร้อมยังไงแล้วนะครับ หนูก็รู้ว่าพี่ดูแลหนูกับลูกได้อยู่แล้ว” คนข้างๆ บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ไม่ได้มีความหงุดหงิดหรืออารมณ์ไม่ดี

“หนูรู้ค่ะ แต่หนูก็ไม่อยากถูกมองว่าเกาะพี่ พี่เข้าใจใช่ไหม”

“เข้าใจครับ”

“เอาเป็นว่า รอเคลียทุกอย่างให้มันลงตัวเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันดีไหม ให้เรื่องที่บ้านมันลงตัวก่อน”

“พูดแล้วนะ”

“ค่ะ สงสารคนแก่แถวนี้”

“แก่ไม่แก่ก็ทำให้คนบางคนแถวนี้หมดแรงได้ล่ะนะ โอ๊ย! ตีทำไมเนี่ย”

“โรคจิต ไม่ต้องมายิ้มแบบนั้นใส่หนูเลยนะ” ฉันเหวใส่คนตัวโตงอนๆ เขาน่ะชอบล้อฉัน

“ให้ทุกอย่างมันลงตัวแล้วเราแต่งงานกันนะครับ”

“ค่ะ”

“โอเค งั้นพรุ่งนี้พี่จะเข้าไปเคลียเรื่องที่บ้านให้เสร็จแล้วมะรืนเราแต่งงานกัน”

เดี๋ยว! ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ เขาจะรีบเกินไปแล้ว!!

 

มื้อเย็นเรามีแขกที่พี่กรไม่ค่อยอยากรับเชิญนั่นก็คือคุณพ่อของเขา ก็ไม่รู้นะว่ามายังไงแต่พอเราเข้าห้องมาก็เจอท่านนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกแล้ว ตรงข้ามเป็นพี่เกม ที่พอเห็นฉันก็โบกไม้โบกมือยิ้มกว้างมาให้ ส่วนแม่เก๋ ไม่อยู่น่าจะอยู่ในห้องนอนนั่นแหละ

“เข้าไปล้างหน้าก่อนไหม” พี่กรกระซิบถามพรางประคองให้เดินไปหน้าห้องนอน

“ค่ะ พี่เข้ามาเปลี่ยนชุดก่อนไหม”

“ยังก็ได้ครับ เดี๋ยวอยู่ข้างนอกก่อน”

“ได้ค่ะ แม่คะ หนูกับพี่กรกลับมาแล้ว” ทันทีที่เปิดประตูเข้าห้องนอนฉันก็เอ่ยร้องบอกแม่เก๋ แล้วก็จริงแม่เก๋อยู่ในห้องนอน ท่านกำลังนั่งถักนิตติ้งอยู่บนโซฟามุมห้องใกล้กับระเบียง

“มาแล้วเหรอลูก เหนื่อยไหม”

“ไม่ค่ะแม่ หนูมีอะไรจะอวดด้วย แต่ว่าขอล้างหน้าก่อนนะคะแม่”

“จ้า” ฉันยิ้มหวานให้แม่เก๋ เดินเข้าห้องน้ำล้างหน้าทันที ระหว่างที่นั่งรถกลับรู้สึกคันยิบๆ บนหน้ายังไงชอบกล คงจะแพ้อากาศนั่นแหละเพราะท้องฟ้าทั้งครึ้มแล้วลมก็แรงไม่รู้ว่าพัดอะไรมาบ้าง เมื่อล้างหน้าเสร็จก็ออกมาคุยเล่นกับแม่เก๋ไม่ลืมเอารูปพี่กรอุ้มเบบี้น้อยให้ดูด้วย ท่านหลุดขำเมื่อเห็นรูปพี่กร

“อะไรจะเกร็งขนาดนั้น” แม่เก๋หัวเราะน้อยๆ

“ฮาๆๆ ตอนนั้นขำจริงๆ นะคะแม่ พี่เกร็งจนหนูกลัวว่าตะคริวจะกิน”

“แล้วเมื่อไหร่จะมีให้แม่อุ้มบ้างลูก” แม่เก๋หันมามองอย่างมีความหวัง พรางส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ แต่ว่าฉันน่ะยังไม่พร้อมจริงๆ นะ ยังสนุกกับการใช้ชีวิตแบบนี้อยู่เลย

“ขอโทษนะคะ หนูยังไม่พร้อมจริงๆ”

“ไม่เป็นไรลูก แม่เข้าใจ แต่ถ้ามีก็ดีนะ”

“รอสักนิดนะคะแม่”

“พูดแล้วนะ”

“ค่า”

“สาวๆ ทานข้าวได้แล้วครับ” พี่กรเปิดประตูห้องเข้ามาเรียก ฉันประคองแม่เก๋ให้ลุกยืนก่อนจะพาเดินไปหาพี่กรที่ยืนรออยู่หน้าประตู เมื่อเราทั้งสามออกจากห้องนอนคุณพ่อพี่กรก็พยายามเอาใจและชวนแม่เก๋คุย แต่แม่เก๋ก็ยังเงียบและดูเหมือนไม่ใส่ใจอะไรมาก ท่านยังคุยเล่นกับลูกๆ แต่เลือกที่จะเมินผู้เป็นสามี

“พี่ทำเองหมดเลยนะ รับประกันความอร่อย” พี่เกมชวนคุย มือก็ตักนู่นตักนี่ใส่จานให้คนนั้นทีคนนี้ที ส่วนฉันนอกจากพี่เกมแล้วพี่กรก็ยังตักอาหารมาใส่จานให้

“มีของหวานด้วยนะ สละร้อยแก้ว”

“ว้าว หนูชอบๆ” ฉันมองพี่เกมตาโต รายนั้นหัวเราะร่วนก่อนจะชวนคุยไม่หยุด บนโต๊ะอาหารไม่ได้เงียบจนกดดันเพราะมีเสียงฉันกับพี่เกมคุยกันบ้างสลับกับพ่อพี่กรที่ทำคะแนนเอาใจแม่เก๋

“ระวังจุก” พี่กรดุเมื่อเห็นฉันทานของหวานถ้วยที่สอง

“จะพอแล้ว หนูจะไปโทรหาเพื่อน”

“ครับ พี่คงคุยธุระกันอยู่ด้านนอกนะ ออกมาได้” พี่กรลูบผมเบาๆ

“ไม่เอาหรอก ให้พี่เป็นส่วนตัวไงอย่าใช้อารมณ์นะรู้ไหม”

“ครับ จะใจเย็นๆ เกมมันก็อยู่”

“ค่ะ เดี๋ยวล้างจานเสร็จหนูก็จะเข้าห้องแล้วล่ะ”

ใช้เวลาไม่นานก็ล้างจานและทำความสะอาดห้องครัวเสร็จ ฉันรีบเดินเข้าห้องนอนเมื่อเห็นพวกเขากำลังนั่งคุยกันด้วยสีหน้าเครงเครียด ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกมาเล่นและคุยกับเพื่อนบนโซฟามุมห้อง แต่ไม่รู้ว่าเพราะอิ่มเกินไปหรือฉันเหนื่อยถึงทำให้ผล็อยหลับไปโดยที่ไม่รู้ตัว แต่ก็สะดุ้งตื่นเพราะโทรศัพท์มีสายเรียกเข้าจากพี่กั้ง ฮื่อ! คิดถึงไม่ได้คุยกันตั้งนาน

“พี่กั้ง! หนูคิดถึง”

(หนูอยู่ไหน พี่มาหาที่ห้องไม่เจอ)

“แฮ่ อยู่ห้องพี่กรค่ะ”

(แล้วไป นึกว่าออกไปเถลไถลที่ไหน) อ้าว เป็นงั้นไป

“ไม่ห่วงหน่อยเหรอ? นี่มาค้างห้องผู้ชายเลยนะ” ฉันถามกลับอย่างสงสัย

(ไม่อ่ะ เออนี่ พี่รู้เรื่องที่บ้านแล้วนะ)

“คะ?” เรื่องอะไร? หรือจะเป็นเรื่องของผู้หญิงคนนั้น

(เรื่องเจนท้อง แล้วยังไปทำงามหน้ากับครอบครัวพี่กรไง พ่อโกรธมากเลยนะรู้ไหม แม่เองก็โมโห)

“ก็เรื่องของเขาเถอะค่ะ หนูไม่อยากยุ่งกับพวกเขาแล้วแต่ที่จริงวันนั้นหนูก็อยู่ด้วยนะมีหลายอย่างเกิดขึ้นเลย ได้เจอกับเขาด้วยวันนั้นน่ะ” ฉันเล่าให้พี่ฟัง แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดเรื่องราวทั้งหมด

(เหรอ แล้วได้คุยกันไหมเมื่อวานพี่เข้าบ้านแม่เอาแต่พูดว่าเราผอมเกินไป แล้วก็บ่นพี่ว่าไม่ดูเราไม่พาไปทานของอร่อยๆ) ฮึก เขาจะมาสนใจฉันทำไมกัน คงหาเรื่องคุยกับพี่กั้งซะมากกว่า

(พี่กูลก็นั่งบ่นว่าเราไม่ทัก ไม่มองหน้าแล้วก็ลงท้ายด้วยการบ่นพี่ว่าเลี้ยงเราไม่ดี บอกว่าผอมเกินไป จะให้พี่กล้าบอกได้ยังว่าที่เราผมเพราะเก็บตังค์ไปเปย์ผู้ชายที่มีเงินในบัญชีสองร้อยล้าน)

“ฮาๆๆๆ พี่อ่ะไม่ต้องแซวน้องเลย ส่วนเรื่องพวกเขาหนูขอไม่ยุ่งนะคะ ให้มันเป็นแบบเดิมก็ดีแล้วล่ะ”

(ก็ได้แล้วแต่แก แต่ว่ามีอีกเรื่อง)

“ทำไมเรื่องเยอะจังเลยคะเนี่ย คิดถึงหนูขนาดนั้นเชียว” ฉันแกล้งแซว

(คิดถึงสิ พออย่าพานอกเรื่อง)

“ค่าๆ ว่ามาเลยจ๊ะพี่จ๋า”

(ที่บ้านอยากทานข้าวด้วย)

“หนูไม่ไปค่ะ มีอะไรอีกไหมคะ”

(อ้อ พี่จะบอกว่าพี่ท้องแล้วนะสามเดือนแล้ว)

“ฮะ? ถามจริง จริงๆ ใช่ไหม” ฮื่อ ตื่นเต้นอีกแล้ว หลานฉัน!! ต้องซื้อชุดให้แล้วเอาน่ารักๆ เลย

(จริงๆ พรุ่งนี้ว่างจะไปรับที่บริษัท ไปทานข้าวด้วยกัน)

“ได้เลย เจอกันนะคะ”

(เจอกัน รักกานต์นะ)

“รักพี่กั้งนะ จุ๊บๆ!”

“จุ๊บใครครับ”

“เฮ้ย! ตกใจหมด มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ฉันหันไปมองคนที่เดินเข้ามาใกล้ พี่กรยิ้มขำเมื่อเห็นฉันมีอาการตกใจ

“เพิ่งเข้ามา ว่าไงครับ เมื่อกี้จุ๊บๆ กับใคร”

“กับพี่กั้งค่ะ พรุ่งนี้หลังเลิกงานหนูไปทานข้าวกับพี่กั้งนะคะ”

“ให้ไปส่งไหม” พี่กรเดินมาทรุดนั่งลงข้างๆ ไม่พอเขาใช้สองมือยกเอวฉันให้ขึ้นไปนั่งทับบนตักเขาอีกที

“เดี๋ยวพี่กั้งมารับค่ะ แล้วเป็นไงบ้างคะโอเคไหม” ฉันถามอย่างไว้เชิง กลัวว่าเขามองว่าละราบละล้วงเรื่องภายในครอบครัวเขา

“ก็ดีมั้ง แต่แม่ไม่ยอมกลับไป เห็นบอกว่าทนไม่ไหวที่จะเห็นเขาทำตัวแบบเดิม ไม่เคยนึกถึงจิตใจแม่อะไรแบบนั้นน่ะ แล้วแม่ยังบอกอีกว่าเรื่องของเราให้เราตัดสินเอง เขาไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งเพราะลูกเลี้ยงได้แค่ตัว หัวใจให้ลูกเลือกเอง แม่บอกแบบนั้น”

“ไม่ได้ไปยุให้แม่พูดใช่ไหมคะ?” ฉันขยับตัวหันกลับไปมอง หรี่ตามองพี่กรอย่างจับผิด แต่ก็อย่างว่าเขาไม่มีพิรุธอะไรเลยสักอย่าง

“ไม่ได้พูดอะไรเลยครับ แต่ปัญหาของคืนนี้นี่สิ” เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ คางที่วางบนไหล่ฉันเลื่อนถอยห่างก่อนจะโน้มเข้ามากดลงบนซอกคอแรงๆ

“ปัญหาอะไรคะ?”

“ก็พองอนกัน แม่ไม่ยอมกลับเขาก็ยืนยันจะค้างที่นี่ พอเขาค้างไอ้เกมกลัวผีก็จะค้างที่นี่ด้วย” อ่า ฉันควรจะพูดอะไรดี

“สรุป ไม่มีใครยอมกลับบ้านเลยน่ะสิ”

“...”

“แล้วพี่จะกอดหนูยังไง!”

========================= 

ตอนสุดท้ายแล้ววววว ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจต่างๆ  

เรื่องนี้ Lovely Shots สามารถอ่านตอนพิเศษได้ต่อใน e-book นะคะ ค้นหาได้ใน meb ค้นหาคำว่า Nanaกะหอยทาก ได้เลยค่ะ 

สอบถามเพิ่มเติมได้ที่แฟนเพจ Nanaกะหอยทาก 

ความคิดเห็น