Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.4 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.4 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.4 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ล่ามโซ่ talk's

30นาทีต่อมา

@ห้องโถงหน้าห้องฉุกเฉิน เวลา13:55น.

 

อ่า...แค่30นาทีทำไมสำหรับผมมันถึงได้นานจังว๊ะ ตอนนี้ผมกำลังเดินไปเดินมาอยู่ในห้องโถง

 

"นับดาว...ต้องไม่เป็นไร...ต้องไม่เป็นอะไร..." ผมบ่นพึมพำกับตัวเองออกมา ความรู้สึกกระวนกระวายใจห่านี่มันอะไรกันว๊ะ

 

แอ๊ดดดด~ และประตูก็ถูกเปิดออกมา ผมรีบพุ่งตัวเข้าใส่คุณหมอทันที

 

"หมอ...เมียผม?"  ผมถามไป โดยใช้สรรพนามเรียกนับดาวไปว่า "เมีย"

"ใจเย็นๆก่อนนะครับ ญาติคนไข้" คุณหมอพูดมา

"เฮ้ย! หมอเมียผมเป็นไรก็พูดมาดิ่ว๊ะ!?" แม่ง! เริ่มหงุดหงิดแล้วนะเว้ย...!

"คนไข้ปลอดภัยดีครับ แต่ว่า...แผลที่มือใหญ่มากครับอยากจะให้คุณสามีดูแลภรรยาดีๆหน่อยนะครับ ช่วงนี้..." คุณหมอพูดมา

"ฮู้ว์~" ผมเป่าลมออกจากปากด้วยความโล่งอกทันที

"ขอบคุณครับ คุณหมอ" ผมพูดไป

"ครับ เดี๋ยวจะย้ายคนไข้ไปห้องพักฟื้นนะครับ" คุณหมอพูดมา

"ห๊ะ!? ต้องนอนโรงพยาบาลด้วยหรอครับ?" ผมถามคุณหมอไป

"อ่า...ครับ คนไข้เหมือนจะมีไข้อ่อนๆแล้วเดี๋ยวเราจะสอนญาติคนไข้ทำแผลด้วยครับ" คุณหมอพูดมา

"ครับ" ผมตอบกลับคุณหมอไป เป็นอันเข้าใจ

 

@ห้องVip ห้องของนับดาว เวลา15:30น.

 

"หลับนานจังนะครับ...นับดาว..." ผมพูดพร้อมเกี่ยผมนับดาวเล่นไปมา

 

ว่าแล้วเชียว...ว่าไม่ใช่เพราะผมลืมนับดาวไม่ได้หรอกครับ...แต่เพราะผมไม่อยากลืมเธอต่างหาก

 

"อื้ออ~" นับดาวครางออกมา

"นับดาว! นับดาวครับ!" ผมเรียกเธอไป ก่อนที่จะกดปุ่มเรียกคุณหมอ

"คุณหมอครับ! เมียผมฟื้นแล้วครับ!" ผมพูดบอกคุณหมอไป ก่อนที่จะมีหมอกับพยาบาลเข้ามา

.

.

.

นับดาว talk's

 

"....." ค่อยๆลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตา เสียงโดยรอบยังไม่ได้ยินคงเพราะมันอื้ออยู่หล่ะมั้ง ก่อนที่จะมีคุณหมอเข้ามาเอาไฟฉายมาส่องตาของฉัน

 

หลายนาทีผ่านไป

 

"คนไข้ได้ยินเสียงหมอแล้วนะครับ?" คุณหมอหน้าหล่อถามมา

"ค่ะ..." ฉันตอบไปเสียงแหบพร่า 

"อ่า...คนไข้หิวน้ำหรือเปล่าครับ?" 

"ค่ะ..." 

"งั้นเดี๋ยวหมอเรียกสามีคนไข้เข้ามาให้นะครับ"

"หืม...?" ก็คงจะเป็นไอ้อาวุธนั่นแหละ และคุณหมอก็เดินออกไป

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ แป๊บนึงเสียงประตูก็ถูกเปิดออก

 

"เสี่ยอ่ะ...." ต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอทันที 

"มึง...?" เผลอเรียกเค้าโดยใช้ศัพท์สมัยพ่อขุนรามคำแหงไป

"หืม? ตื่นแล้วสินะครับ..." ไอ้คนเหี้ยที่เคยทำให้ฉันเกือบกระอักเลือดตายมันมาทำอะไรที่นี่

"มึง...มาทำ....อ๊ะ!" ดันใช้มือยันตัวเองเพื่อเถิบหนีมันไปจนได้

"นับดาว! จะเขถิบหนีพี่ทำไมหล่ะครับ เจ็บเลยเห็นไหม?" มันถลาเข้ามาพร้อมกับโอบเอวฉันไว้

"ปล่อยกูดิ๊!" พูดสั่งมันไปพร้อมกับใช้ข้อศอกตัวเองดันตัวมันออกไป

"นับดาว...ฟังพี่!!!" ทำไมต้องตะคอก 

"!!!" และกูก็เสือกตกใจจนต้องหยุดชะงัก

"เธอนั่งนิ่งๆก่อนเดี๋ยวจะตกไปอีก" มันพูดมา 

"....." ฉันจึงต้องนั่งนิ่งๆตามที่มันบอก

"นี่สิ เด็กดีของพี่" มันพูดออกมาพร้อมกับปล่อยมือออกจากเอวฉัน หันไปมองค้อนมันควับ

"พูดเหี้ยไร ที่กูยอมทำตามที่มึงบอกก็เพราะรังเกียจมึง! ไม่อยากให้มาโดนตัว!" ฉันพูดไป ความรู้สึกตอนนี้ที่มีให้มันคือความเกลียดเต็มร้อยส่วนที่เหลือน้อยคือความรัก

"อ่ะแฮ่ม!!" แม่งเอ๊ย! เผลอตะคอกมันเสียงดังไปหลายรอบ เลยทำให้ตอนนี้ต่อมผลิตน้ำลายในปากมันทำงานติดขัด มันเงียบและเดินไปอีกฝั่งนึงเพื่อที่จะรินน้ำมาและก็ยื่นมาให้ฉัน

"....." เงียบและทำเป็นมองไม่เห็นไป ประเด็นคือกูแดกเองไม่ได้ไง

"นับดาวครับ กินน้ำหน่อย..." มันพูดมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนที่จะค่อยๆเขยิบตัวมาใกล้ๆฉันและก็พยุงตัวฉันไปดื่มน้ำ ซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่ขัดขืนค่ะ ก็คนมันหิวน้ำนี่หว่า

"อึ่กๆๆๆๆๆ" หลับตากระดกน้ำไปค่ะ กินแบบไม่ลืมหูลืมตาหน่ะ...เคยได้ยินป้ะ?

"อ่า...เฮ้อ!" ดื่มจนหมดแก้ว แล้วก็หายใจหอบออกมา

"เอาอีกไหมครับ?" มันถามมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบเดิม

"ไม่!" ตอบไปเสียงแข็ง แต่อีกคนนึงกลับพยักหน้ารับเฉยๆ

"นอนไหม?"

"ไม่ต้องเสือก!" ฉันพูดจบก็ล้มตัวลงนอน อ๋า...ผ้าห่มจะห่มยังไงเนี้ย

"ฮึ๋ยๆๆๆๆ" ครางออกมาพร้อมกับใช้ตีนเขี่ยผ้าห่มขึ้นมา

"หึๆ"

 

ควับ! หันควับไปมองค้อนมันทันที อย่าคิดว่ากูไม่ได้ยินนะ

 

"มาครับ..พี่ห่มให้ ถึงท้องพอเนอะ" มันพูดมาพร้อมกับเดินมาห่มผ้าห่มให้ฉันถึงท้อง

"....." และฉันก็นอนหลับตา

 

มันกลับมาทำไม หรือไม่...มันอาจจะบังเอิญไปเจอฉันในห้องน้ำ เพราะมันจะไปคั่วกับผู้หญิงของมันในห้องน้ำ อืมม น่าคิดแฮะ ผู้ชายอย่างมันที่คั่วผู้หญิงทีละสี่ห้าคนไม่มีทางที่จะกลับมาหาฉันหรอกค่ะ 

ฉันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยและก็นอนหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

 

ผมเดินไปนั่งที่โซฟามองดูผู้หญิงที่อ่อนหวานคนนั้น ถึงจะรู้มาบ้างว่า...เปลี่ยนไปแต่ว่า...ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ พูดกูมึงเหมือนกับเป็นเรื่องปกติเลยอ่ะ

ผมก็นั่งเล่นโทรศัพท์ไปจนเวลาผ่านเลยไปหลายชั่วโมงมาดูเวลาอีกทีก็หกโมงเย็นแล้ว

ผมเดินไปดูคนร่างบางที่เตียงมือหนาอังหน้าผากของเธอไป ตัวอุ่นๆแฮะ

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ เสียงเปิดประตูห้องนี้ดังขึ้น

 

"เอ่อ...ขออนุญาติเช็ดตัวกับทำแผลให้คนไข้นะคะ" นางพยาบาลที่เดินเข้ามาบอกผม

"ครับ" ผมตอบรับเธอไป และเธอก็เดินเข้าไปและปิดม่าน

"....?" ทำไมต้องปิดว๊ะ ยังไงผมก็ต้องได้เห็น เอ๊ย! ได้เป็นคนทำอยู่ดีป้ะ?

 

20นาทีต่อมา

 

ผ้าม่านถูกเปิดออก

 

"สามีของคนไข้คะ มาดูวิธีทำแผลค่ะ"

"มันไม่ใช่สาม่ะ!...." 

"ครับ" ผมตอบรับนางพยาบาลไปก่อนที่นับดาวจะพูดจบ ก่อนที่จะเดินเข้าไปดู

"ชิ!" พอเดินเข้ามาปุ๊บคนร่างบางก็หันหน้าหนีผมมองไปนอกหน้าต่างทันที

"ทำอย่างงี้นะคะ" และนางพยาบาลก็อธิบายวิธีการทำให้ผมดู

 

5นาทีต่อมา

 

"และก็พันผ้าพันแผล พันบางๆพอนะคะ พันพอที่จะไม่มีเชื้อโรคเข้าไปได้และก็ไม่ให้อบเกินไปค่ะ" เธอพูดมาเมื่อทำเสร็จแล้ว

"....." ตั้งใจดูทุกขั้นตอน

"ข้างนี้ก็ทำเหมือนกันนะคะ แต่...วันนี้ฉันจะทำให้ก่อนนะคะเพราะแผลยังสดอยู่" 

"ครับ" และนางพยาบาลก็ทำอีกข้างนึง

"เสร็จแล้วค่ะ คนไข้จะง่วงนอนนะคะเพราะให้ยาแก้ไข้ไปค่ะ" ทำไม่ถึงห้านาทีก็เสร็จคือมันไวมากอ่ะ

"ค่ะ..." นับดาวตอบมาเสียงงัวเงีย ก่อนที่จะเอามือขึ้นไปหวังจะขยี้ตาแต่

 

หมับ~ ถูกนางพยาบาลจับข้อมือไว้ก่อน

 

"อีกเรื่องนึงที่ต้องขอเตือนคุณสามีไว้เลยนะคะ เนื่องจากโดนทั้งสองข้าง...บางทีกิจวัตประจำวันของคนไข้อาจจะเปลี่ยนไป และทำให้คนไข้หงุดหงิดเพราะงั้นคุณสามีจะต้องใจเย็นๆและก็สอบถามคนไข้บ่อยๆว่าต้องการอะไรคันตรงไหนหรือเปล่า...ถ้าคนไข้เผลอใช้มือและแผลฉีกขึ้นมาอาจจะต้องนอนโรงพยาบาลเพิ่มนะคะ" นางพยาบาลพูดประโยคยาวเหยียดออกมา

"ครับ" ผมตอบนางพยาบาลไป เป็นอันเข้าใจที่เธอพูด

"งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ" เธอพูดแค่นั้นก็วางมือของนับดาวลงที่เดิมและเดินออกไป

"ห่มผ้าห่มไหมครับ" ผมถามนับดาวไป

"อื้ม" นับดาวตอบมา ผมจึงเอาผ้าห่มห่มตัวให้นับดาว ก่อนที่จะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง

 

"ขอถาม...อะไรอีกสักหน่อยได้ไหมครับ"

"อืม ได้สิ"

"เป็นเพราะว่า...ผมจนด้วยหรือเปล่าครับ? คุณถึงไม่ชอบที่ผมไปยุ่งกับลูกสาวคุณ"

"ถ้าจะให้ตอบตามความจริงก็ ใช่นะ เพราะนายไม่คู่ควรกับนับดาวเลย"

 

"ฮึ! แต่ตอนนี้...มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วครับ ผมรวยพอที่จะคู่ควรกับลูกสาวคุณหรือยังครับ? พ่อตา..." แต่ก่อนที่จะไปเรียกร้องสิทธิ์จากพ่อตาต้องทำให้นับดาวยอมรับผมว่าเป็นผัวเธอก่อน ไม่ว่าจะเป็นทางพฤตินัยก็ดีหรือทางนิตินัยก็ดี จะว่า...ไปเอาแม่งทั้งสองทางเลยแล้วกัน

ผมลุกขึ้นและเดินไปนอนที่โซฟา และก็หลับไปตอนไหนไม่รู้

 

"อื้อออ!!" มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงหวานครางออกมาอย่างขัดใจนั่นแหละครับ

"อ่า...ห๋าวววว~" ผมลุกขึ้นมาจากโซฟาและเดินไปหานับดาว เอาจริงไม่เคยรู้สึกนอนไม่เต็มที่แบบนี้เลยนะ

"นับดาวครับ...จะเอาอะไรครับ" ผมถามไป

"สายน้ำเกลืออ่ะ มันพันแขน" อ่า...ผมจึงเดินไปอีกฝั่งเพื่อที่จะเอาสายน้ำเกลือออกให้คนร่างบาง

"มีอะไรเรียกพี่สิครับ ไม่งั้นพี่จะได้ยินได้ยังไงหล่ะ" ผมพูดแกมบ่นเธอไปนิดหน่อย

"อืม ผ้าห่มมันร่นลงไปอ่ะ" นับดาวพูดมา 

"ครับ" ผมจึงห่มผ้าห่มให้เธอใหม่ และหันไปดูนาฬิกา อ่า...ตีสอง

"นับดาวนอนนะครับ พี่ก็จะไปนอนเหมือนกัน" ผมพูดจบก็นั่งกับเก้าอี้ข้างเตียงและเท้าคางปรือตามองเธอไป

"นี่! ง่วงก็ไปนอนดิ่"

"ไม่เป็นไรครับ รอนับดาวหลับก่อนก็ได้" ผมพูดไป ถึงจะพูดไปอย่างงั้นแต่...ผมเองก็หลับไปตอนไหนไม่รู้นอนข้างเตียงเธอนั่นแหละ

.

.

.

นับดาว talk's

3วันต่อมา

@เวลา17:45น.

 

สามสี่วันมานี่มีแต่มันที่มาคอยเฝ้าฉันตลอด อยากถามไปนะว่าทำไมมันถึงได้...มาอยู่เฝ้าฉันแบบนี้ แต่ว่า...ตอนนี้มันลงไปซื้อของกินที่เซเว่นข้างล่างโรงพยาบาล

 

"เห้อ~" ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ เพราะรู้ว่าต้องเป็นมันแน่ๆฉันเลยหันหน้าหนี

 

"ไอ้ดาว" หืม? หันหน้ากลับไปมอง

"เชี่ยอา?" ก็ต้องเรียกชื่อมันออกมาด้วยความแปลกใจ

"เป็นยังไงบ้างว๊ะ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ยังมีหน้ามาถามอีก

"เมียมึงเพิ่งให้มาหรอว๊ะ?" แกล้งเอียงคอทำตอแหลว่าสงสัย

"อืม เพิ่งเคลียร์เสร็จ"

"ไอ้สัส มีงจะไปไหนก็ไปเลยนะ!" ฉันด่ามันไป

"เอ้า กูพูดจริงเพิ่งเคลียร์กับอิสามตัวนั้นเสร็จ" อ่า...งั้นหรอ?

 

แต่...ความอยากเอาชนะ อยากทำให้มันเจ็บเหมือนอย่างที่ฉันเคยเจ็บก็เริ่มครอบงำ เมื่อสายตาเจ้ากรรมของฉันดันเห็นมันยืนมองอยู่ด้านนอก

 

"งั้น...มึงอยู่กับกูก่อนเลย กูคิดถึงมึงมากๆ" พูดพลางซบลงบนอกแกร่ง

"ทีตอนแรกยังไล่กูกลับอยู่เลยนะ เออกูอยู่เป็นเพื่อนมึงก็ได้ อ้อ...." ไอ้อาวุธพูดอะไรอีกฉันก็ไม่รู้

 

ตอนนี้สายตาของฉันมองหาแต่มัน แป๊บดิ่ว๊ะ อินับดาวมึงอย่าบอกนะว่าแค่มันทำดีด้วยหน่อยมึงก็กลับมารักมันเกินครึ่งแล้วอ่ะ ไม่ๆ ไม่มีทางสิ่งที่มันทำไว้กับฉันมันมากเกินไป

และไอ้อาก็อยู่กับฉันแทนที่จะเป็นมัน แบบนี้ก็ดีแล้ว

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

@เคาท์เตอร์นางพยาบาล เวลา17:55น.

 

ออกมาทำอะไรหรอครับ แค่ไอ้อาวุธมันไม่ได้ทำให้ผมลดละความพยายามและจะปล่อยดวงดาวของผมไปหรอกครับแต่...ของอย่างงี้ต้องใช้สมองมากกว่าความรู้สึก 

ถึงตอนแรกที่เห็นมันจะเจ็บอย่างกับมีคนเอามีดมากรีดในหัวใจและก็อยากจะเข้าไปต่อยไอ้อาวุธไอ้เด็กห่านั่นให้หน้าหงายก็เถอะแต่...ผมมีวิธีไล่มันให้ออกไปแบบไม่เปลืองแรงเลยครับ

 

"คุณนางพยาบาลครับ" ผมเรียกนางพยาบาลประจำตัวนับดาวไป

"คะ?" เธอขานรับมาพร้อมกับลุกขึ้นยืน

"ไม่ทราบว่าแผลที่มือภรรยาของผมนั้นเอากลับไปทำที่บ้านได้หรือยังครับ" ผมถามไป

"จากที่ฉันดูให้เมื่อเช้านี้ก็กลับได้แล้วนะคะแต่...คงทำอะไรไม่ได้ต้องรอสักอาทิตย์สองอาทิตย์ก่อนค่ะถึงตัดไหมได้" เธอตอบมา

"งั้นผมมีอะไรให้คุณพยาบาลช่วยสักหน่อยหน่ะครับ" ผมพูดขอเธอไป

"คะ?"

.

.

.

นับดาว talk's

@เวลา18:20น.

 

"มึงแล้วเรื่องเรียนกูอ่ะ?" ฉันถามไป 

"ไม่เห็นต้องห่วงปีสี่ไม่มีเรียนอะไรมาก" มันพูดมา

"แล้วเคลียร์กับอิพวกนั้นเป็นไงบ้าง?"

"กูว่าน่าจะเป็นน้องสาวมึงใครสักคน" เดาไม่ยาก

"อ้อ...หรอ?" ฉันพูดไป

"หรอ...?"

"กูให้มึงทายว่าใครระหว่างอิสายป่านที่กูทำให้มันเลิกโง่โดยการแย่งผัวมันกับอิสายไหมที่มือกูลั่นตบมันจนสลบ?" ฉันถามมันไป

"แย่งผัว? ตบจนสลบ?" มันถามกลับมา ฉันพยักหน้าตอบไป

"กูว่า...สายป่านว่ะ เสียทองเท่าหัวไม่ยอมเสียผัวให้ใครอ่ะ" และมันก็ตอบมา

"หึๆ ก็...ไม่รู้สินะ" ฉันพูดไปพลางยกไหล่ขึ้นสูงเหมือนบอกเป็นนัยๆไปว่า "ก็ไม่รู้สิ"

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ เป็นพี่พยาบาลค่ะที่เข้ามา

 

"วันนี้พี่รันมาเรทจังค่ะ" ฉันพูดไป

"พอดีสามีน้องดาวมีเรื่องกลุ้มใจมาปรึกษาพี่นิดหน่อยหน่ะ" เธอพูดมา

"สามี? ไอ้ดาวมึงมีผัวแล้ว?" เป็นไอ้อาวุธที่ถามขึ้นมา

"ป่ะ...." ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดจบประโยคที่ว่า "เปล่า" เลย พี่รันก็พูดขึ้นมาก่อนว่า

"ค่ะ เอ่อ...ญาติคนไข้ธรรมดาๆกลับได้แล้วนะคะ" เธอพูดมา

"หืม? อ่า...ครับ" ไอ้สัสนี่!

"ไม่ได้นะม่ะ....อ๊ะ!" ฉันเผลอยันมือกับเตียงไป อีกแล้ว

"น้องดาวคะ...รอพี่แป๊บนึงนะ" พี่ดาวพูดจบก็วิ่งออกไปทันที

"มึงงั้นกูกลับก่อนนะ อยู่กับผัวมึงให้สบายหล่ะ" มันพูดมา ก่อนที่จะหันหลังออกไป

"ไอ้เพื่อนเหี้ย!" ด่าไล่หลังมันไป

 

แกร็ก! แอ๊ดดดด~ และมันก็เดินออกไป

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ คนที่เดินเข้ามาคือมัน

 

"นี่! เข้ามาทำเหี้ยไร!?" ฉันถามไปเสียงแข็ง

"ส่งแขนมานับดาวพี่ขอดูหน่อย!" มันเดินมาพร้อมกับแบมือออก ที่บอกว่าส่งแขนมาคือ...ไม่ผิดหรอกค่ะเพราะว่าฉันเจ็บมือ

"มาดูตอนนี้ให้มันได้อะไร ขอโทษทีแต่กูไม่นิยมกลับไปแดกของเก่า! และยิ่งเป็นของเก่าเน่าเฟะแบบมึงด้วยแล้วกูยิ่งไม่เอา! อ๊ะ!" อุทานเสียงหลงทันทีที่มันกระชากมือของฉันไป อ่า...อยู่ดีๆก็รู้สึกหงุดหงิดมันขึ้นมาซ๊ะดื้อๆ

"อย่าพูดคำหยาบนะ! นับดาว!" มันตะคอกฉันมา

"อ๊ะ! กูเจ็บ!" ฉันบอกมันไป

"เอ๊! พี่...ขอโทษนะครับ" มันพูดมาพร้อมกับคลายมือที่มันบีบมือฉันไว้ให้ผ่อนลง

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด!

 

"น้องดาวคะ มาพี่ทำผ่ะ...." พี่รันเดินเข้ามาพร้อมกับรถเข็นที่มีเครื่องมือทำแผลแต่ก็หยุดชะงักไป

"ขอบคุณพี่พยาบาลนะครับที่ช่วยผมไล่ญาติห่างๆภรรยาผมไปให้" มันพูดกับพี่รัน ญาติห่างๆ? ญาติพ่องมึงอ่ะนั่นเพื่อนกู

"ว่าแต่...จะกลับบ้านกันเลยหรอคะ?"

"ห๊ะ!? บ้านไหน?" ฉันถามไปด้วยความตกใจ

"ครับ กลับเลย" มันพูดไป 

"ค่ะ" และพี่รันก็เชื่อแต่มันเนอะ

"มาครับ พี่ทำแผลให้" มันพูดมา พร้อมกับเดินมาจับมือของฉันและก็ทำแผลให้ฉันอย่างตั้งใจ

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

@R condo สาขา6 เวลา19:20น.

 

"นี่ พากูมาที่นี่ทำไม?" นับดาวถามผมมา

"พามาอยู่ไงครับ" ผมตอบไป

 

ควับ! และนับดาวก็หันหน้ามามองค้อนผมควับ

 

"กูไม่ตลก มึงทำงี้ไมว๊ะ?" นับดาวถามผมมา

"พี่ว่า...ขึ้นห้องกันดีกว่านะครับ" ผมพูดเลี่ยงประเด็นตอบ ก่อนที่จะลงจากรถมา

 

ปั้ง~ ผมปิดประตูรถฝั่งคนขับเมื่อลงมาจากรถแล้ว และก็เดินไปเปิดประตูฝั่งคนซ้อนข้างๆคนขับเพื่อจะพานับดาวลงมา

 

"ไม่! กูไม่ลง!" นับดาวพูดมาเสียงแข็ง

"นับดาว...อย่าดื้อ!" ผมพูดเป็นการดุเธอไปนิดหน่อย

"มึงมีสิทธิ์อะไร?! มาสั่งกู!? กูจะกลับคอนโดไอ้อา!!" ดื้อชิบ...

"อยากหายไหม? ถ้าอยากหายเร็วๆก็...อย่าทำให้พี่โมโห" ผมพูดไปเสียงเรียบ

"ฮึ๋ย! ทำไม...กูต้องยอมมึงด้วยว๊ะ...แม่ง..." บ่นเก่ง แต่ก็ยอมลงมาจากรถ

 

ปั้ง~ ผมจึงปิดประตูรถไป

 

"ป้ะ" ผมพูดพร้อมกับจับแขนนับดาว แต่อีกคนนึงกลับสะบัดแขนออก

"ไม่ต้องมาจับ! เจ็บมือไม่ได้เจ็บตีน! เดินเองได้! มึงอ่ะนำทางไปเหอะ!" นับดาวพูดพร้อมกับหน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นโบว์ ผมจึงเดินนำคนร่างบางไปครับ นับดาวน่าจะสูงน้อยกว่าผมประมาณสิบถึงสิบห้าเซนมั้งเพราะเธอสูงถึงไหล่ผมอ่ะ

 

@ในลิฟท์ เวลา19:35น.

 

"....." ....กริบครับ เงียบกริบทั้งผมและก็นับดาว

"นับดาวครับ" ผมเอ่ยเรียกนับดาวไปครับ

"ไร?" คนร่างบางถามมา

"หิวข้าวไหม?" ผมถามไปเป็นคำตอบ

"เออ!" นับดาวตอบมา

"อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ?"

"ไม่!"

"อยากกินอะไรหล่ะ?"

"ได้หมด!"

"ถึงห้องแล้วอาบน้ำก่อนเนอะ ค่อยกิน"

"เออ!"

 

หืม? แล้วจะอาบไงว๊ะ เช็ดตัวก็ได้มั้ง เออ ค่อยตกลง

 

@ชั้น18 ห้องของผม เวลา19:40น.

 

"นี่ห้องมึงหรอ?" นับดาวถามผมมา

"ครับ" ผมตอบไป

"มีปัญญาซื้อห้องระดับนี้...ทำงานอะไรว๊ะ? ส่งยา?"

"เปล่าครับพี่เปิดห้าง" ผมตอบไปตามความจริง

"ห้าง? ขายห่าไรว๊ะ? โสเภณี อ๊ะ!!" ผมกระชากแขนนับดาวและดึงตัวเธอให้มาหาผม

"อย่ามาดูถูกพี่นะ นับดาว..." ผมพูดไปเสียงเย็น

"ดูถูกใช่ป้ะหล่ะ? ....น่าขยักแขยงชิบหายว่ะ" นับดาวพูดพร้อมมองที่ผมด้วยสายตาเหยียดๆ

"พี่เปิดห้าง ห้างที่เราไปเดินนั่นแหละ!" ผมพูดไปเสียงหงุดหงิด ทำไมชอบดูถูก? ผมเจ้าชู้แต่ก็ไม่ได้เหี้ยถึงขนาดที่ว่าจะเอาผู้หญิงมาขาย

"เหอะ!" เพิ่งเคยเห็น เพราะปกติถ้าผมบอกไปอย่างงี้มีแต่จะตาลุกวาว

"ไม่เชื่อหรอครับ?" ผมถามไปน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับปล่อยแขนนับดาวออก

"เปล่า... กูอยากอาบน้ำแล้ว" เธอตอบผมมาในประโยคแรกและบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมาในประโยคหลัง

"เช็ดตัวดีกว่านะครับพี่ว่า..." ผมพูดไป

"ไม่! กูจะอาบน้ำ!" รั้นอีกแล้ว

"จะอาบก็อาบครับ" ผมพูดไป ก่อนที่จะพานับดาวเดินเข้ามาในห้อง

 

5นาทีต่อมา

 

"อาบไงอ่ะ? มือก็เจ็บ กูอาบไม่ได้" นับดาวเดินออกมาจากห้องน้ำ เพื่อมาถามผม

"เดี๋ยวพี่อาบให้ไหมหล่ะ?" ผมถามไป เพราะผมเองก็ตันเหมือนกันครับ

"เอาดิ่!"

"!!!" ดวงตาเบิกกว้างทันทีที่นับดาวพูดจบ

"เร็วดิ่!" มีเร่งด้วย

"จริงจัง?" เลิกคิ้วขึ้นสูง

"มึง! กูแค่จะอาบน้ำตกใจอย่างกับกูจะให้มึงเยงั้นแหละ!" มันก็ไม่ต่างกันป้ะครับ

"....." อึ้งดิ่ว๊ะ

"เฮ้ย! จะอาบป้ะเหี้ย! ชักช้างี้กูโทรเรียกไอ้กัสมาอาบให้ดีกว่า!!"

 

End ep.4

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"อ๊ะ! เจ็บ..."

 

Talk

 

อิพี่โซ่ มึงไม่ได้คิดอักกุศลกับน้องใช่มั้ยยยย?

 

อิพี่มันจะละมุนก็ไม่ละมุนจะรุนแรงก็ไม่รุนแรงเนอะ หรือเป็นไบโพล่าคะ?

 

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจหรือติชมไรท์ด้วยนะ

ตอนนี้รู้สึกเฉามากอ่ะ เอาจริง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว