facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER XIX เวลาผ่านไป ความรู้สึกยังเหมือนเดิม

ชื่อตอน : CHAPTER XIX เวลาผ่านไป ความรู้สึกยังเหมือนเดิม

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่19

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2562 18:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER XIX เวลาผ่านไป ความรู้สึกยังเหมือนเดิม
แบบอักษร

"เห้อ...เรียนจบสักที" หญิงสาวพูดออกมาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

 

"หึ...กว่าจะเรียนจบได้ก็..." ชายหนุ่มว่าพลางยิ้มกวนๆให้หญิงสาวตรงหน้าที่ตนได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของการเจริญเติบโตของเธอ

 

"เหอะ ฉะนก็เรียนจบตามเกณฑ์นี่ คุณหมอมีปัญหาอะไรมิทราบคะ" ถามพลางยิ้มกวนๆตอบไป

 

"พิคเซ่ล..." เสียงนั้นทำให้ทั้งสองที่จะเริ่มการเถียงกันหยุดชะงักแล้วมองไปยังต้นเสียงทันที

 

"คุณหนูรอง คุณหนูเมเปิ้ล" 

 

"ยินดีด้วยนะ" เดินมาโดยทีลูกสาวถือดอกไม้อยู่ในอ้อมอก

 

"ยินดีด้วยนะคะ..." เด็กหญิงตัวน้อยพูดพลางส่งยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้าแล้วยื่นดอกไม้ไปให้

 

"น่ารักจริงๆเลยคุณหนูเมเปิ้ล" บีบจมูกเล็กๆนั้นเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว

 

"ว่าแต่คุณหนูรองมาได้ยังไงกันคะเนี่ย"

 

"ฉันก็มาแสดงความยินดีกับเธอไง อีกอย่างก็อยากจะมาเยี่ยมพี่ที่นี่บ้าง 3 ปี แล้วที่ไม่ได้กลับมาที่นี่"

 

"นี่ๆ งั้นนายก็พาคุณหนูรองกับคุณหนูเมเปิ้ลไปพักผ่อนเถอะนะ เดี๋ยวฉันบอกลาเพื่อนๆก่อน"

 

"ไม่ป็นไรหรอกพิคเซ่ล เธออยู่ถ่ายรูปกับคุณหมอไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะพายัยเมเปิ้ลไปเดินเล่นแถวๆนี้หน่อย"

 

"ครับคุณหนูรอง ตามสบายนะครับ" พูดจบก็กอดไหล่คนข้างๆแล้วเดินไปยังซุ้มดอกไม้ต่างๆไว้ถ่ายรูปทันที

 

"นี่นาย..."

 

"จุ๊ๆ...อย่าโวยวายสิ วันนี้วันสำคัญของเธอนะพิคเซ่ล เรียนจบแล้วเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วก็ทิ้งนิสัยเด็กๆไปเถอะ..."

 

"นายนี่มัน...เอ๊ะ...วันนี้นายดูพูดมากผิดปกตินะ"

 

"หึๆ เธอก็เรียนจบแล้วละน้า ถึงเวลาที่ต้องพูดเรื่องนี้สักที" ว่าพลางยิ้มกรุ้มกริ่มสายตาคมที่เป็นประกายแพรวพราวมองไปยังหญิงสาวในชุดครุย

 

"ระ...เรื่อง อะไรกัน" ก้มหน้าหนีสายตานั้น ให้ตายสิเขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย อยู่ๆก็มาทำท่าทางแปลกๆใส่

 

"ผมชอบเธอนะพิคเซ่ล"

 

"อืม...หา นะ...นายว่าอะไรนะ"

 

"เราหมั้นกันเถอะนะ เธอก็เรียนจบแล้ว เราก็คบกันไปก่อน ไว้เธอพร้อมเมื่อไหร่ค่อยแต่งงานกัน"

 

"นะ...นายว่าไงนะ"

 

"ฟรุบ...ฉันชอบเธอพิคเซ่ล" คุกเข่าแล้วพูดออกมาเสียงดังลั่นทำให้ผู้คนรอบๆหันมามองกันเป็นตาเดียว

 

"นี่นาย ทำบ้าอะไรเนี่ย" หันไปส่งยิ้มแหยๆให้คนที่มองมาเป็นเชิงบอกว่าไม่มีอะไรก่อนจะรีบดึงแขนคนที่คุกเข่าอยู่ให้ลุกขึ้นมา

 

"ไม่ผมไม่ลุก จนกว่าเธอจะยอมตกลงพิคเซ่ล"

 

"เรื่องนี้เราคุยกันสองคนไม่ได้นะ คุณอาท่านจะ..."

 

"หึๆ เรื่องนี้ผมแค่มาบอกให้เธอรู้ไว้เอง เรื่องคุณอาผมจัดการหมดแล้ว ท่านอนุมัติแถมบอกอีกว่า แต่งไวๆยิ่งดี"

 

"นายนี่มัน...เห้อ..."

 

"เร็วสิครับอยากมีสามีที่ข้อเข่าเสื่อมไวก่อนวัยอันควรรึไง ตกลงหรือจะตกลง"

 

"ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนเผด็จการแบบนี้"

 

"หึๆ..." หัวเราะในคออย่างมีความสุข

 

"อืม ถ้าอยากจะข้อเสื่อมก่อนลูกโตแล้วหาแฟนได้ก็เชิญนั่งต่อไปนะคะ คุณสามีในอนาคต" พูดจบก็รีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะโดนคนแก่แกล้ง

 

"พิคเซ่ล...เธอตกลงแล้ว"

 

"ไว้ฉันหางานทำเป็นหลักเป็นแหล่งได้ค่อยแต่งละกัน" 

 

"เธออยู่บ้านเลี้ยงลูกก็พอแล้ว ผมเลี้ยงเธอได้สบายๆ"

 

"หึๆ นายนั้นแหละที่ต้องอยู่บ้านเลี้ยงลูก แก่แล้วออกไปบู๊ไปซนเหมือนหนุ่มๆ กระดูกกระเดี้ยวคงหักหมด หึๆ" 

 

"พิคเซ่ล เธอว่าใครแกกัน..."

 

"ไม่รู้สิ ใครกันน้า..." ยิ้มยียวนก่อนจะวิ่งหนีการจับกุมของคนตรงหน้า

 

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ..."

 

"หึๆ หยุดก็โง่สิ ฮ่าๆ" หัวเราะไปวิ่งไปอย่างสนุกสนาน

 

... 

 

"เห็นพวกเขาแล้วทำให้นึกถึงอดีตจริงๆ" หญิงวัยชราพูดออกมาพลางจ้อมมองไปยังหญิงสาวในชุดครุยกับชายหนุ่มที่อยู่ในชุดสุภาพซึ่งเธอรู้จักทั้งสองเป็นอย่างดี ทั้งสองวิ่งเล่นกันอยู่

 

"คุณแม่ครับ..." มองไปยังบุคคลทั้งสองที่อยู่ในระยะสายตาตามมารดาของเขาก็รู้สึกแปลกใจหรือว่ามารดาเขาจะรู้จักทั้งสองด้วยนะ 

 

"สองคนนั้นน่ะเป็นทายาทของสหายเก่าแม่เองล่ะ"

 

"..." ฟังมารดาอย่างเงียบๆโดยสายตาก็มองไปที่ทั้งสองที่วิ่งเล่นกันอยู่อย่างสนุกสนานแล้วอดคิดภาพตนกับหญิงสาวที่เป็นแม่ของลูกตนและลูกตนวิ่งเล่นด้วยกันเป็นครอบครัวเล็กๆที่น่ารักเสียไม่ได้

 

"ดูท่าสองคนนั้นจะชอบพอกันแล้วก็คงคบกันแล้วล่ะ ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริงๆ"

 

"นั่นสิครับ ได้อยู่กับคนที่เรารักคงจะมีความสุขมากน่าดู" พูดออกมาด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ

 

 

"นั่นสิตาภพ...เแกไม่อยากมีความสุขแบบนั้นบ้างรึไง"

 

"คุณแม่ครับ...กลับกันเถอะครับนี่ก็เริ่มจะเย็นแล้ว" พูดตัดบทก่อนที่มารดาจะพูดอะไรต่อ

 

"แต่เพิ่งจะบ่ายโมงเองนะ"

 

"นะครับคุณแม่ หมอบอกว่าให้ออกมาได้แต่ไม่อย่านาน ผมเป็นห่วงคุณแม่นะครับ" พูดจบก็เข็ญวีลแชร์ที่มารดานั่งไปเรื่อยๆ

 

"ตาภพ ฉันก็แก่จนขนาดนี้แล้ว ฉันอยากจะเห็นหลานบ้างก่อนที่ฉันจะตาย"

 

"คุณแม่ครับ...ทำไมถึงพูดแบบนี้กันครับ คุณแม่แค่เป็นหวัดนิดหน่อยเอง คุณแม่ไม่เป็นอะไรหรอกครับ"

 

"ตาภพ แกไม่ต้องปลอบใจฉันเลย ร่างกายฉันฉันรู้ดี แต่หนูมุกกับหลานนี่สิ ป่านนี้ไม่รู้เป็นไงบ้าง"

 

"คุณแม่อย่ากังวลไปเลยครับ เธอสบายดี"

 

"แกรู้ได้ไงตาภพ"

 

"เอ่อ...คือผม" ชายหนุ่มได้แค่พูดไม่ออกที่ผ่านมาทั้งสองคนแม่ลูกอยู่ในสายตาเขาเสมอเขาได้จ้างนักสืบตามตัวเธอและให้ถ่ายรูปส่งมาให้เขาดูทุกวัน 

 

"หึ แกคงติดตามเธอตลอดล่ะสินะ ทำไมแกไม่ไปคุยกับเธอเคลียร์ทุกอย่างให้รู้เรื่องกัน"

 

"ผม...เธอคงไม่อยากมีพ่อของลูกแบบผมหรอกครับคุณแม่ ไม่งั้นเธอคงไม่โกหกเรื่องร้ายแรงแบบนั้น" นึกด้วยแววตาที่ตัดพ้ออันแสนเจ็บปวด

 

"เห้อ...บางทีอะไรๆอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่แกคิดก็ได้"

 

"แต่วันนั้น..."

 

"เอาเถอะๆ...ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้แล้ว มันเป็นเรื่องของแก แกจัดการเอาเองละกัน ตอนที่ฉันคงทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ ขาก็พิการ หึๆ มันคงเป็นเวรกรรมที่ทำไว้กับเดชสินะ..."

 

"ถึงเขาจะช่วยคนชั่วแต่ใช่ว่าเขาจะเป็นคนเลว แต่กว่าจะคิดได้มันก็สายไปแล้ว..."

 

"คุณแม่..."

 

"แกไม่ต้องปลอบอะไรฉันหรอกนะ ฉันแค่นึกถึงเรื่องพวกนั้นขึ้นมา ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก"

 

"..."

 

"พอนึกขึ้นมา ฉันก็นึกถึงสมัยวัยหนุ่มสาวจริงๆตอนที่อยู่ที่ญี่ปุ่น"

 

"..."

 

"ตาภพ ฉันอยากไปที่นั่นอีกครั้งนึง" หันไปบอกลูกชายที่ทำหน้าอึ้งๆอยู่

 

"แต่ว่า..."

 

"หึ ฉันแก่แล้วล่ะตาภพ ก่อนตายฉันก็อยากจะนึกถึงความสุขอันน้อยนิดที่เคยมีบ้าง แกคงช่วยฉันได้นะ"

 

"ครับแม่" ตอบได้เพียงเท่านั้นก่อนจะเข็ญวีลแชร์ไปยังรถของตนที่จอดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

 

... 

 

"แม่คะ แม่" เด็กหญิงตัวน้อยเดินมาสะกิดมารดาที่เหม่อลอยอยู่

 

"อ้ะ...เมเปิ้ล ว่าไงลูก" นั่งยองๆแล้วลูบศีรษะน้อยนั้นเบาๆอย่างรักใคร่เอ็นดู

 

"หนูคิดถึงมี๊..."

 

"ออ...งั้นเราไปหามี๊กันเถอะนะคะ"

 

"ค่ะ..." พูดจบก็กุมมือมารดาแล้วเดินไปด้วยกัน

 

"แม่...เมื่อไหร่พ่อจะมาอยู่ด้วยกันเหรอคะ" เด็กน้อยถามขณะที่หยุดเดินแล้วมองไปยังครอบครัวหนึ่งที่มีสามคนพ่อแม่ลูกกำลังเล่นกันอย่างมีความสุข

 

"เห้อ...เมเปิ้ลลูกสักวันหนูจะได้เจอพ่อนะคะ ตอนนี้พ่อเขาต้องทำงานหาเงินซื้อตุ๊กตาหมีน้อยให้หนูอยู่นะคะ" ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วดบาก่อนจะก้มไปคุยกับลูกสาวตัวน้อยที่แสนจะไร้เดียงสา

 

"แต่หนูไม่อยากได้ตุ๊กตาหมีแล้วนี่คะ..."

 

"น้าดาว น้าพิคเซ่ลซื้อให้หนูเต็มบ้านหมดแล้ว"

 

"หนูอยากเล่นกับคุณพ่อและคุณแม่เหมือนพี่สาวคนนั้นบ้าง" ชี้ไปทางครอบครัวนั้นที่เล่นกันอย่างมีความสุข

 

"รีบไปกันเถอะนะหนูอยากเจอมี๊นี่ แม่กำลังพาไปหามี๊อยู่เดี๋ยวมี๊ต้องทำงานแล้วไม่ได้เล่นกับหนูนะ" 

 

"เย้ๆจะได้เจอมี๊แล้ว แล้วม้าล่ะ"

 

"ม้าก็อยู่จ้ะ แต่หนูต้องไม่ดื้อไม่ซนกับมี๊และม้านะ"

 

"ค่ะๆ หนูจะเป็นเด็กดี" คว้ามือมารดาแล้วดึงไปที่รถที่จอดไว้ทันที

 

"อย่ารีบสิจ้ะ เดี๋ยวล้มหรอก"

 

"ค่ะๆ" เดินช้าลงจนไปถึงรถ

 

"เก่งมากลูก จำที่จอดรถได้ด้วย"

 

"ค่ะ หนูเก่งเหมือนพ่อใช่มั้ยคะ พ่อต้องกลับมาหาหนูไวๆแน่"

 

"จ้ะลูก" ได้แต่บอกลูกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนทั้งที่ในใจนั้นยังเจ็บปวด ถึงกระนั้นเธอก็ไม่สามารถเลิกคิดถึงเขาได้สักวัน ถ้าความคิดถึงทำให้คนตายได้เธอคงตายไปแล้ว 

 

... 

 

"เฮือก..." ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัวอย่างกลัวสิ่งตรงหน้า

 

"เมี้ยว..." เจ้าแมวน้อยตัวสีขาวตาแหลมคมเรียวเล็กจ้องมองไปที่เป้าหมายด้วยตาเป็นประกายร้ายกาจ

 

"ให้ตายสิกะทิ นายยังไม่ชินรึไงกัน" ได้แต่บ่นชายหนุ่มที่เป็น(อดีต)คู่กัด ซึ่งตอนนี้ผันตัวเป็นแฟนของตนแล้วอย่างเหนื่อยหน่าย พลางอุ้มเจ้าเหมียวน้อยของตนมาไว้แนบอก

 

"ก็ดูแมวตัวสิ จ้องเค้าอย่างกับจะข่วนหน้าเค้าให้ตาย"

 

"เจ้าโมโม่ตัวแค่นี้เอง นายจะกลัวอะไรตัวตั้งใหญ่นี่ ฉันบอกแล้วให้ทำความคุ้นเคยกันไว้" หญิงสาวว่าพลางอุ้มเจ้าแมวขาวตรงไปยังชายหนุ่ม

 

"ไม่เอาน่าขนม ผมจะไม่แตะเจ้าปีศาจแมวตัวนี้แน่" 

 

"เห้อ เราเป็นอะไรกันกะทิ ถ้านายยังเป็นแบบนี้เราคงต้องเลิกกัน" พูดจบก็หันหลังให้ชายหนุ่มแล้วเดินเข้าบ้านทันที

 

"เดี๋ยวก่อนสิ อย่างอนเค้าเลยนะตัวเอง เค้าผิดไปแล้ว" ว่าพลางก็ถูแก้มกับแขนหญิงสาวอย่างออดอ้อน

 

"หึๆ" หัวเราะเบาๆในคอแล้วแอบยิ้มในความขี้อ้อนของชายหนุ่ม ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงไม่เชื่อแน่ว่าในอนาคตจะมีแฟนเป็นคู่กัดและกลายเป็นคนขี้อ้อนแบบนี้ 

 

"เอาเถอะ ถ้าเจ้าโมโม่ยอมให้นายอุ้ม ฉันก็จะไไม่เลิกกับนาย" พูดจบก็ยื่นแมวให้ชายหนุ่มทันที

 

"มะ...โมโม่" รับแมวน้อยมาด้วยมือสั่นๆ

 

"แง้วววว...ฟู่ววว" ร้องขู่ออกมาด้วยเสียงดังลั่น

 

"ลูบหัวมันสิ นั่นแหละแบบนั้นแหละ" หญืงสาวบอกชายหนุ่มที่อุ้มแมวด้วยท่าทีเก้ๆกังๆ

 

"เจ้าโมโม่" ร้องเรียกเจ้าเหมียวที่หลับตาพริ้มในอ้อมกอดของตน

 

"เท่านี้นายก็เลิกกลัวได้แล้ว เจ้าโมโม่มันรู้ละน่าว่าใครมาดีใครมาร้าย แต่นายไม่ยอมเล่นกับมันมันเลยเหวี่ยงใส่" พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

 

"..." ชายหนุ่มได้แต่ตาค้างมองรอยยิ้มสดใสและเสียงหัวเราะใสๆนั้น เขาคิดว่าเธอจะไม่ชอบเขา ไม่อยากเป็นแฟนกับเขาเสียอีก ที่ผ่านมาเธอได้แต่มำตัวเย็นชาเหมือนไม่สนใจเขาตลอด แต่ตอนนี้มันคงจะเปลี่ยนไปแล้วสินะ

 

"เข้าบ้านเถอะ แม่รอทานข้าวอยู่" ดึงชายเสื้อแฟนหนุ่มให้เดินเข้าบ้านมาด้วยกันทันที

ชายหนุ่มได้แต่อมยิ้มแล้วมองแมวสีขาวที่อุ้มอยู่

 

"ขอบคุณนะเจ้าเหมียว" ส่งโทรจิตบอกเจ้าเหมียวน้อยในใจ เจ้าเหมียวก็เหมือนจะรู้เลยลืมตามองเขาตาแป๋วแวบนึงก่อนจะซุกตัวลงในอ้อมแขนแกร่งเหมือนเดิม

 

... 

 

"เห้อ..." อุทานออกมาอย่างรู้สึกเหนื่อยล้าแล้วทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนสีขาวทันที

 

"คิดถึงจัง..." มองดูรูปข้างเตียงที่เป็นรูปสมัยเด็กๆที่ถ่ายด้วยกันสามคนพี่น้องทั้งสามหน้าตาเหมือนกันมากจนแยกไม่ออกหากแต่โชคดีที่ในรูปนั้นทั้งสามไม่ได้ใส่ชุดเดียวกัน

 

"แกรก..." เปิดลิ้นชักข้างเตียงออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะหยิบอัลบั้มรูปออกมาจากลิ้นชัก

 

 

"หึๆ ยัยเมเปิ้ลนี่เหมือนเราตอนเด็กๆจริงๆ" มองดูรูปตัวเองตอนเด็กๆพลางนึกถึงหน้าลูกสาวที่ไปนอนกับพี่สาวฝาแฝดของตนที่อีกห้องหนึ่ง

 

"..." หญิงสาวชะงักค้างลงทันทีเมื่อเห็นรูปใบสุดท้ายที่เธอเปิดดู

 

"คิดถึงจัง..." ฝ่ามือบางค่อยๆลูบลงบนรูปนั้นอย่างแผ่วเบา ซึ่งเป็นรูปที่เธอถ่ายกับเขาที่ร้านตุ๊กตา รอยยิ้มที่แสนคุ้นเคยส่งมาทางกล้องอย่างเปิดเผย เธอคิดถึงเขาเหลือเกินถึงแม้เขาจะทำให้เธอเจ็บปวดแค่ไหนแต่ก็ไม่มีวันไหนเลยที่เธอจะเลิกรักเขาได้ ยิ่งไม่ได้เจอ ยิ่งคิดถึง ยิ่งคะนึงหา หากแต่หัวใจเขานั้นมันต่างจากเธอ ความเจ็บปวดนี้คงมีแค่เธอเท่านั้นที่สัมผัสมันได้อย่างลึกซึ้ง

 

"คุณคงจะมีความสุขกับคุณที่คุณรักอยู่สินะ" ตัดใจปิดอัลบั้มลงแล้วไว้ที่เดิมก่อนจะเอนตัวลงนอนกับที่นอนอันแสนหนุ่ม หากแต่ไม่สามารถกล่อมเธอให้หลับใหลได้ มีแต่น้ำตาที่ไหลมาจากความรู้สึกภายในก้นบึ้งจิตใจค่อยๆไหลรินลงไปกับหมอนอยู่เป็นเพื่อนเธอให้คลายความหนักอึ้งในจิตใจลงบ้าง

 

... 

 

จบตอน 

มาแล้วน้าทุกคน อย่าเพิ่งทิ้งไรต์กันไปนะ เรื่องนี้ยังไม่จบเหลืออีกแค่1ตอนเท่านั้น รอกันก่อนแล้วไรต์ก็มีเซอร์ไพรส์ด้วย แต่อาจจะนานหน่อยต้องรอสักหน่อยนะ หรือไม่ต้องรอก็ได้แค่ตามนิยายเรื่องต่อไปเรื่อยๆก่อน อาจจะเจอเซอร์ไพรส์นะ ตอนนี้พี่ภพก็กำลังทรมานอยู่ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ ถ้าใครยังไม่ไปไหน พวกเราอาจจะได้เจอกันไม่นาน อะไรก็เกิดขึ้นได้ บายค่ะ...

ความคิดเห็น