facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER XVIII ปล่อยเธอไปมีความสุข

ชื่อตอน : CHAPTER XVIII ปล่อยเธอไปมีความสุข

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่18

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2562 18:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER XVIII ปล่อยเธอไปมีความสุข
แบบอักษร

 ปีผ่านไป 

 

หญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวดูสวยงาม น่ารัก บริสุทธิ์มองไปยังซุ้มดอกไม้สีขาวด้วยแววตาเปี่ยมสุข 

 

"มุกใกล้ถึงเวลาแล้วนะ..." เสียงนั้นเรียกสติให้หญิงสาวตื่นจากภวังค์แล้วมองไปยังเพื่อนพี่สาวที่เรียกเธอ 

 

 

 

ทุกคนคงสงสัยกันสิว่าทำไมฉันถึงได้ยืนอยู่ตรงนี้ได้ จากเหตุการณ์ตอนนั้นที่ฉันสลบไปกลางฝน ฉันตื่นขึ้นนมาก็พบกับบอดี้การ์ดของพี่สาวฝาแฝดของฉันอีกครั้ง เขาเป็นคนที่ขับรถจะชนฉันนั้นเอง แต่โชคดีที่เขาเบรคทัน เขาดูแลฉันอย่างดีมาตลอดนับตั้งแต่วันนั้นจนไม่กี่เดือนหลังจากนั้น ฉันก็พบกับพี่สาวของฉัน 

 

"ค่ะๆ แล้วพี่กัสจังไม่..."  

 

"บอกแล้วว่าเรียกกัสจังเฉยๆก็พอ อย่าเรียกพี่เลย เรียกยัยพลอยคนเดียวก็พอแล้ว อืม เดี๋ยวกัสจะออกไปเตรียมสถานที่ตรงนู้นหน่อย" ชี้ไปตรงหน้างานที่ดูยังไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ 

 

"ค่ะ...งั้นมุกไปก่อนนะคะ" ยิ้มให้เพื่อนพี่สาวอย่างเป็นมิตรก่อนจะก้าวเท้าไปยังห้องๆหนึ่งทันที 

 

"ไปกันเถอะค่ะใกล้ถึงเวลาแล้ว" มองคนตรงหน้าอย่างชื่นชม 

 

"จ้ะ...ไปกันเถอะ" จับมือบางนั้นแล้วเดินออกจากห้องแต่งตัวทันที 

 

"พี่คะมีความสุขมากๆนะคะ คุณกรคะฝากดูแลพี่สาวฉันด้วยนะคะ" ประโยคแรกบอกพี่สาวที่เธอเดินมาส่งพี่สาวให้เจ้าบ่าว ส่วนประโยคหลังหันไปบอกว่าที่พี่เขยของตน 

 

"จ้ะ..." หญิงสาวที่ชุดเจ้าสาวยิ้มให้กับน้องสาวคนรองของตนก่อนจะเดินจับมือไปกับเจ้าบ่าว 

 

"..." ยิ้มมองภาพตรงหน้าอย่างสุขใจไปกับพี่สาวแต่แล้วจู่ๆก็มีภาพในวันวานซ้อนเข้ามาในหัว 

 

"ไม่สบายรึเปล่าเราน่ะ หน้าตาดูซีดๆนะ"  

 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่ตื่นเต้นนิดหน่อยเอง" ภาพเธอและคนที่เป็นทั้งพ่อของลูกและผู้ชายที่เธอรักมากซ้อนทับกับภาพพี่สาวและพี่เขยเธอ จนเธอต้องสะบัดหัวไล่ภาพเหล่านั้นออกไป 

 

"เราเป็นบ้าอะไรกันเนี่ย..." หันหลังกลับไปแล้วเดินไปยังห้องน้ำเพื่อจะล้างหน้า 

 

"คุณหนูมุกอยู่นี่นี่เอง" เสียงใสๆนั้นทำให้ตนหันไปมองก็เห็นแม่บ้านสาวเดินมาพร้อมเด็กน้อยที่อยู่ในอก 

 

"อึกๆ..." เด็กน้อยสะอื้นตัวสั่นพลางมองที่ครตรงหน้า 

 

"เมเปิ้ลลูก" ตกใจที่เห็นน้ำตาลูกสาวของตนแล้วรีบรับตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอดตนทันที 

 

"คุณหนูเมเปิ้ลตื่นมาแกร้องไห้ไม่ยอมหยุดเลยค่ะคุณหนูมุก"  

 

"อืม...เดี๋ยวฉันจะดูยัยเมเปิ้ลเอง ฝากเธอดูแลงานแต่งตรงนี้ด้วยนะ" 

 

"ค่ะๆ"  

 

"เมเปิ้ลลูก...ไม่ร้องนะคะ" รีบปลอบลูกสาวตัวน้อยพลางเดินไปห้องพักที่ทางบ้านพี่เขยจัดไว้ให้สำหรับเธอและลูก 

 

"มะ...แม่..." เด็กน้อยหยุดร้องแล้วมองภาพมารดาที่ดูอ่อนโยนของตนด้วยตาใสแป๋ว 

 

 

"หลับนะลูกไม่มีอะไรแล้วนะคะ" แบกลูกขึ้นบ่าแล้วตบก้นเบาๆ ที่ลูกเธอตื่นมาร้องไห้โยเยแบบนี้ลูกเธอคงจะฝันร้าย ซึ่งสิ่งนั้นคงจะติดตาเจ้าตัวน้อยไปตลอด 

 

... 

 

"หึ...เนื้ออ่อนๆแบบนี้ดูช่างน่าเชือดจริงๆ" อุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมอกด้วยแววตาโกรธแค้น 

 

"เธอจะทำอะไรก็ทำเถอะนะเกรท...ขอแค่ยัยนั่นเจ็บปวดทุกข์ทรมานก็พอ" หญิงสาวว่าพลางมองเด็กทารกตรงหน้าอย่างเย็นชาไม่ใส่ใจ 

 

"แต่ก็น่าแปลกจริงนะ...ยัยนั่นห่วงน้องห่วงหลานจะตายทำไมถึงปล่อยให้หลานตนเผชิญความตายได้" หญิงสาวฉุกคิดขึ้นมาทันทีพลางมองไปยังเด็กทารกอย่างสงสัย 

 

"หึ...มาถึงขั้นนี้แล้วเธอยังจะกลัวอะไรอีกล่ะ เอามีดมาซิฉันจะค่อยๆเฉือนทำลายใบหน้าที่พวกเราเกลียดนี้กันก่อน" มองร่างทารกน้อยที่มองตนตาแป๋วด้วยความสมเพชใบมีดสีเงินถูกส่งมาจากคนข้างๆกรีดลงบนเนื้ออ่อนนั้น 

 

"แอ้ๆ...." เสียงทารกน้อยร้องขึ้นมาอย่างเจ็บปวดทรมาน 

 

"อึก..." ทารกน้อยมองไปยังสามร่างที่ร่างใหญ่ทั้งสองดูน่ากลัวส่วนร่างเล็กที่เท่าตัวเธอนั้นก็ดูน่าสงสาร 

 

"อย่าร้องออกมาตอนนี้นะยัยเมเปิ้ล" ได้แต่กระซิบบอกหลานตัวน้อยในอ้อมกอดขณะกำลังแอบมองสองคนที่ทารุณกรรมเด็กทารกน้อยอย่างโหดร้ายอยู่ แต่ถึงกระนั้นเธอก็เข้าไปช่วยอะไรไม่ได้เพราะมีอีกชีวิตในอ้อมแขนเธอที่ต้องปกป้องนั่นคือชีวิตหลานสาวคนแรกของเธอ ที่ผู้เป็นแม่หายตัวไป 

 

"อึก...ฉันขอโทษนะ ฉันคงต้องรักษาชีวิตหลานฉันไว้" มองเด็กทารกน้อยที่ก่อนหน้านี้เธอนำไปวางไว้ตรงที่นอนที่มีชื่อของหลานสาวตนติดอยู่ทำให้สองคนนั้นเข้าใจผิดจนจะพรากชีวิตน้อยๆนั้นไปแทนหลานสาวตน 

 

"เกรท...เธอจะทำอะไรก็รีบทำเถอะนะ ถ้าช้ากว่านี้พวกเราคงไม่มีโอกาสได้ทำอะไรอีกชั่วชีวิตแน่" 

 

"หึ...เรื่องนี้ไม่ต้องสั่งฉันหรอกนะ" ว่าจบก็มองเด็กทารกด้วยสายตาเหี้ยมโหดพลางยกมีดขึ้นมาอย่างเตรียมพร้อม 

 

"คุณหนู..." เสียงกระซิบเรียกเบาๆนั้นทำให้หญิงสาวที่ซุ่มมองเหตุการณ์เลวร้ายพร้อมหลานสาวตนอยู่นั้นหันไปมองทางต้นเสียงที่เดินมาทางข้างหลังเธอ 

 

"พิคเซ่ล..." 

 

"พวกเรารีบกลับกันเถอะค่ะ" เด็กสาวว่าพลางรับเด็กน้อยที่นายสาวยื่นส่งมาให้มาอุ้มไว้ในอ้อมอก 

 

"พายัยเมเปิ้ลหนีไปก่อน..." พูดโดยไม่มองหน้าเด็กสาวที่อุ้มทารกน้อยอยู่ 

 

"คุณหนู..." เรียกนายสาวเสียงหลงทันทีเมื่อเห็นว่าเธอเดินออกไปจากมุมที่ซ่อนอยู่แล้วเดินไปยังทิศทางสองสาวที่มีแววตาร้ายกาจอยู่ 

 

"ปัง...ปัง" สักพักเสียงปืนก็ดังสนั่นทั่วโรงพยาบาลทารกน้อยในอ้อมกอดเด็กสาวร้องลั่นขึ้นมาทันที 

 

"เมเปิ้ล..." 

 

"พิคเซ่ลทำไมยังยืนอยู่ตรงนี้น่ะ" ตกใจที่ยังเห็นบอดี้การ์ดสาวน้อยอุ้มหลานของตนที่ร้องไห้เสียงดังลั่นอยู่ที่เดิม 

 

"คุณหนูคะ..." 

 

"เดี๋ยวค่อยให้คนของเรามาเก็บกวาดแล้วกัน ส่วนเด็กคนนั้น...หึ...ช่างเถอะไปกันเถอะ" หันไปมองข้างๆแค่แวบเดียวแล้วเดินจากไปทันที 

 

"ไม่ร้องนะปลอดภัยแล้วนะคะคุณหนูเมเปิ้ล" อุ้มเด็กทารกน้อยแนบอกแล้วเดินตามนายสาวตนไปทันที 

 

... 

 

"คุณหนูรองคะ...คุณหนูรอง..."  

 

"เอ๊ะ...เห้อ..." ถอนหายใจออกมาหลังออกจากภวังค์ความคิดแล้วมองไปยังผู้มาใหม่ที่เรียกเธอมาสักพักแล้ว 

 

"คุณหนูรองไม่เป็นอะไรนะคะ..." 

 

"เปล่าหรอก ฉันแค่นึกว่าเจ้าตัวเล็กนี้อยู่ได้ยังไงโดยไม่มีฉันอยู่" ว่าพลางลูบหัวร่างเล็กที่หลับไปแล้วอย่างอ่อนโยน 

 

"..." มองภาพนั้นอย่างรู้สึกผิดเพราะเหตุการณ์นั้นเจ้าตัวเล็กที่นอนหลับพริ้มอยู่จึงฝันร้านจวบจนกระทั่งวันนี 

 

"อืม ฉันนึกถึงเรื่องที่พี่พลอยเล่าให้ฟังน่ะ ว่าแต่เด็กน้อยที่โชคร้ายคนนั้นที่รับเคราะห์แทนยัยเมเปิ้ลน่ะเป็นไงบ้างน่ะ" 

 

"ตอนนั้นคุณหนูบอกว่าให้รีบกลับฉันจึงไม่ได้ดูเด็กคนนั้น ตอนนี้คง..." 

 

"โถ!!!" อุทานออกมาอย่างรู้สึกใจหาย 

 

"คุณหนูเข้าไปจัดการงูร้ายสองตัวนั้นเรียบร้อยแล้ว เด็กคนนั้นน่าจะปลอดภัยแล้วล่ะค่ะ คุณหนูรองอย่าเป็นห่วงเลยค่ะ" 

 

"อืม..." 

 

"ว่าแต่ทำไมข้างนอกดูเงียบๆจังงานเลิกแล้วหรอกเหรอ" 

 

"ค่ะ...คุณหนูรองพักผ่อนเถอะนะคะ ฉันแค่จะเข้ามาบอกว่าคุณหนูให้พวกเราไปส่งคุณหนูรองที่บ้านก่อน" 

 

"แล้วพิธีอื่นๆล่ะ" 

 

"เอ่อ...คือเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะค่ะงานเลยเลิกไปก่อน" 

 

"แล้วพี่พลอยล่ะ...พี่พลอยเป็นอะไรรึเปล่า" 

 

"คุณหนูไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ คุณหนูรองอย่ากังวลไปเลย ตุณหนูรองจะพักผ่อนก่อนก็ได้นะคะ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยกลับกัน" 

 

"อืม...ฉันว่ากลับเลยดีกว่า" พูดจบก็ค่อยๆประคองเจ้าตัวเล็กขึ้นสู่อ้อมอกแล้วเดินลงไปข้างล่างตามเด็กสาวทันที 

 

... 

 

"พี่พลอยคะ..." เมื่อกลับมาถึงบ้านก็เห็นพี่สาวของตนที่เปลี่ยนชุดที่รัดกุมแล้วนั่งขมวดคิ้วหน้าเครียดอยู่ 

 

"มุกกลับมาแล้วเหรอ...ยัยเมเปิ้ลขี้เซา" เดินมาหาน้องสาวฝาแฝดที่อุ้มหลานรักอยู่แล้วอุ้มหลานรักมาไว้แนบอก 

 

"พี่คะ พี่เป็นอะไรรึเปล่า" ได้แต่ถามผู้เป็นพี่สาวอย่างรู้สึกเป็นห่วง 

 

"ออ...พี่ไม่เป็นไรหรอก อืมว่าแต่วันนี้ได้ยินจากแม่บ้านว่ายัยเมเปิ้ลงอแงนี่ ไม่สบายรึเปล่า" 

 

"ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ แกอาจจะฝันร้ายแล้วตื่นขึ้นมาไม่เจอมุกเลยร้องไห้" ว่าพล่งมองหน้าลูกสาวตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยบนบ่าพี่สาว 

 

"อืม...ดีแล้วล่ะที่ไม่ได้ป่วย" พูดได้เท่านั้นก็อุ้มหลานรักขึ้นไปพักผ่อนข้างบนทันที 

 

"เห้อ...พี่คงเหนื่อยมากสินะคะ" ได้แต่พึมพัมกับตัวเองเบาๆพี่สาวของเธอถึงแม้คนอื่นจะมองว่าเป็นคนที่โหดเหี้ยม แข็งแกร่ง เข้มแข็งแต่ความจริงแล้วเธอก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เจ็บเป็น อ่อนแอเป็นและเหนื่อยเป็นแต่เธอกลับไม่แสดงมันออกมาเธอก็อยากจะเข้มแข็งให้ได้เหมือนผู้เป็นพี่สาวบ้างแต่ในใจเธอยังคงเจ็บปวดเสมอเมื่อเห็นหน้าลูกน้อยแล้วนึกถึงบิดาของเจ้าตัวแสบที่ทำให้เธอเจ็บปวดมากที่สุด 

 

... 

 

"ตาภพ..." ได้แต่เรียกชื่อลูกชายอย่างรู้สึกหดหู่ใจลูกชายเธอมักจะเหม่อลอยจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเลยเวลากลับมาบ้านแล้ว ส่วนเวลาทำงานก็ทุ่มเทกับงานเต็มที่จนบางทีก็ไม่ได้พักผ่อนเลยก็มี 

 

"ครับ..." ใบหน้าที่ซีดเซียวนั้นหันมามองมารดาด้วยแววตาเลื่อนลอยที่เจือปนคำถามไปด้วย 

 

"เห้อ...แม่ขอโทษนะลูก" แต่ก็ทำได้เพียงแต่ถอนหายใจและขอโทษลูกชาย เหตุการณ์แบบนี้เหมือนเดจาวูเพราะเธอทำได้เพียงเท่านี้เท่านั้น ผู้เป็นลูกยแทบจะไม่คุยกับเธอเลยด้วยซ้ำตั้งแต่ลูกสะไภ้หายออกไปจากบ้านหลังนี้ เขาได้แต่เย็นชา เลื่อนลอย แล้วไม้ยอมพูดคุยกับใครเลย นอกเสียจากึำว่าครับเพียงอย่างเดียวที่ตอบเธอเวลาเธอเรียกหรือถามอะไร 

 

"ครับ..." ตอบโดยไม่มองมารดาของตนแววตาคมที่มีนัยต์ตาเลื่อนลอยมองออกไปยังนอกหน้าต่างที่มีดวงดาวมากมายส่องแสงสว่างอยู่ซึ่งต่างจากใจเขาที่มืดมนไร้แสงสว่างใดๆนำทาง 

 

"เอ้า...ดื่มนมหน่อยนะตาภพ นี่แซนด์วิชปลาทูน่านะกินหน่อย จะได้ไม่หิว ตอนเที่ยงแกไม่ได้กินอะไรเลยนี่" บอกลูกช่ยจบก็วางถาดอาหารลงบนตักลูกช่ยผู้เลื่อนลอย 

 

"ครับ..." มองไปที่แก้วนมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมจากเลื่อนลอยเป็นเศร้าสลด 

 

"ตาภพ...ลูก" 

 

"แม่ครับ...มันคงไม่มีวันนั้นแล้วสินะครับ วันที่เธอจะให้อภัยผม" พูดด้วยนัยต์ตาเศร้าจนผู้เป็นมารดาที่แทบจะไม่ได้ร้องไห้มานานน้ำตาไหลซึมออกมาผ่านร่องแก้มทันที 

 

"แกอย่าคิดอย่างนั้นสิ...หนูมุกเป็นคนดีต่องไม่เป็นอะไรแน่ๆ" 

 

"ครับ...เธอไม่เป็นอะไรจริงๆครับแม่"  

 

"อะไรนะ..." ถามขึ้นอย่างไม่เชื่อหูตัวเองจริงๆนี่เป็นประโยคแรกที่ลูกชายพูดยาวกับเธอขนาดนี้ ทั้งยังตกใจในสิ่งที่ลูกชายบอกออกมาเหมือนได้เจอกับลูกสะไภ้ตนแล้ว 

 

"เธอปลอดภัยดีครับ...แต่เธอโกหกผมเรื่องลูก หลานของแม่ยังไม่ตายแล้วเธอก็ยังเลี้ยงลูกได้ดีอีกด้วย" พูดด้วยเสียงสั่นๆแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด 

 

"งั้นก็ดีสิลูก หลานของแม่ยังไม่ตายแถมอยู่ด้วยกันทั้งสองแม่ลูก จะได้หาโอกาสปรับความเข้าใจกัน" 

 

"คงไม่มีวันนั้นแล้วล่ะครับ..." 

 

"ทำไมล่ะแกก็รู้ที่อยู่กนูมุกกับลูกแล้วไม่ใช่เหรอ แกก็ตามไปง้อสิ หรือว่าหนูมุกจะพาลูกหนี" 

 

"เปล่าหรอกครับ แต่นันต์ตาเธอที่มองผมนั้นไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว มีแต่ความเย็นชา ไม่เหลือเลยแม้แต่ความรัก เธอไล่ผมให้ออกมาจากที่นั่น เธอบอกว่ามันสายไปแล้ว" ได้แต่คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาเมื่อหลายเดือนก่อนตอนที่เขาเห็นม่านมุกอยู่ที่ห้างพร้อมเด็กทารกคนหนึ่งแล้วยังเรียกแทนตัวเองว่ามี๊อีก เวลาหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ไม่มีทางที่ม่ามุกจะมีคนอื่นและมีลูกอีกคนแน่ เด็กคนนั้นต้องเป็นลูกของเขาแน่ๆ เขาจึงได้ติดตามเธออยู่หลายวันจนวันที่สามเขาตามไปดักรอเธอที่บ้านเพื่อที่จะคุยกับเธอ แต่เธอกลับไร้เยื่อใยอะไรกับเขา แล้วยังเย็นชาใส่อีก แววตาที่อ่อนโยนของเธอเมื่อก่อนไม่มีอีกแล้ว มีแต่แววตาแข็งกร้าวที่ดูน่ากลัวตลอดเวลานั้นมองมายังเขา ซึ่งเขารู้จักม่านมุกดีเธอไม่เคยปกปิดความรู้สึกตัวเองหรือโกหกอะไรเขาได้เลย แววตานั้นเป็นอารมณ์ความรู้สึกจริงๆที่เธอมีต่อเขา เธอไม่ได้โกหก 

 

"ตาภพแกจะยอมแพ้ง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ" 

 

"คุณแม่ครับเธอคงจะเกลียดผมแล้ว...ผมคงไม่กล้าสู้หน้าเธออีก" 

 

"แต่นั่นเป็นลูกเมียแกนะ แกจะยอมได้เหรอถ้าหนูมุกหาใครที่ไหนไม่รู้มาเป็นสามีและพ่อของลูกแทนแก" 

 

"ผมไม่ยอม..." พูดออกมาด้วยเสียงดังฟังชัดแววตาที่เลื่อนลอยเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นทันที 

 

"หึ...ดีมากแกควรคิดแบบนี้แหละ" พูดจบก็ตบบ่าลูกชายเบาๆ 

 

"เห้อ...ถึงผมไม่ยอมแล้วจะทำไงได้ล่ะ เธอเปลี่ยนไปแล้วครับคุณแม่" พูดได้เท่านั้นก็เดินไปยังตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบตุ๊กตาหมีสามตัวที่สีและลักษณะเหมือนกันต่างกันตรงที่ขนาดเพียงอย่างเดียว 

 

"ตาภพ..." 

 

"คุณแม่ไปพักผ่อนเถอะนะครับ ขอบคุณสำหรับของว่างนะครับเดี๋ยวผมจะทานนะครับ" ยิ้มให้มารดาอย่างฝืนๆแล้วค่อยๆประคองมารดาให้เดินออกไปจากห้อง 

 

"ตาภพแกจะไม่..." 

 

"ฝันดีนะครับคุณแม่" พูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะหอมแก้มมารดาทั้งสองข้างข้างละครั้งแล้วปิดประตูห้องลงทันที 

 

"เห้อ..." ถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินเสียงการก้าวเดินจากไปของมารดาเบาลงเรื่อยๆจนไม่มีเสียง 

 

"มุกครับ...มุกคงจะโกรธพี่มากๆสินะครับ พีาจะไม่ไปยุ่งกับมุกอีกแล้วขอแค่มุกมีความสุขก็พอ" ได้แต่ยิ้มกับภาพเก่าที่พนักงานของร้านตุ๊กตาถ่ายให้ เขายังคงเก็บภาพนี้ไว้อย่างดีเมื่อคิดถึงเธอเมิ่อไหร่ก็มักจะหยิบรูปภาพขึ้นมาดูแล้วไว้แนบอก รวมทั้งตุ๊กตาครอบครัวหมี ที่มีสามตัวพ่อแม่ลูก เหมือนกับในครั้งวันวานที่เขากับมุกและลูกอยู่ด้วยกันถึงแม้จะอยู่ระยะเวลาที่สั้น แต่เขาก็รู้สึกมีความสุขมาก 

 

... 

 

"มุก...มุกตัดสินใจดีแล้วใช่มั้ย" ถามย้ำน้องสาวฝาแฝดอีกครั้งพลางจับมือบางแน่นหนาอย่างไม่อยากให้คนตรงหน้าจากไปไหน 

 

"ค่ะ...มุกจะไปอยู่ที่นู้นกับยัยเมเปิ้ลสองคน พี่อย่าเป็นห่วงมุกอีกเลยนะคะ มุกไปแล้วพี่ได้ทำงานอย่างไร้กังวล" บอกพี่สาวด้วยรอยยิ้มสดใส 

 

"แต่ว่า..." 

 

"พี่อย่าเป็นห่วงมุกไปเลยนะคะ มีพวกเขาอยู่ทั้งคนมุกไม่เป็นไรหรอกค่ะ" มองไปยังบอดี้การ์ดต่างวัยของพี่สาวตนที่กำลังเล่นกับลูกสาวตัวน้อยของตนอย่างมีรอยยิ้มเปื้อนหน้าทั้งสามคน ทั้งเด็กสาว ชายหนุ่มและทารกน้อย 

 

"มุกไปอยู่ที่นู่น เพราะที่นู่นสงบดีค่ะ แถมยังเป็นบ้านเกิดของยัยเมเปิ้ลด้วย"  

 

"อืม...มุกต้องโทรหาพี่ทุกวันนะอย่าขาดการติดต่อเด็ดขาด" 

 

"ค่ะ...มุกจะคุยกับพี่ทุกวันเลยค่ะ พี่พลอยคะเครื่องจะออกแล้วนะคะ บายๆค่ะ" ยกมือโบกไปมาให้พี่สาวที่ทำหน้าตาเหงาๆอยู่ให้ยิ้มขึ้นมาจนได้ 

 

"จ้ะ" โบกมือให้น้องสาวเบาๆแล้วหันหลังกลับไปทางเดิมทันที 

 

"เดี๋ยวก่อนพี่มุก..." เสียงใสๆนั้นทำให้หญิงสาวที่เดินนำหน้าบอดีการ์ดแล้วนั้นหยุดชะงักทันทีแล้วทองไปยังต้นเสียง 

 

"ยัยดาว..." มองฝาแฝดของตนอีกอีกคนที่ถือของมากมายมาเต็มมือ 

 

 

"นี่ค่ะ...เกือบไม่ทันแล้ว" ส่งของในถุงล่ยน่ารักให้หมอหนุ่มที่มือว่างอยู่ทันที 

 

"อะไรเยอะแยะกันยัยดาว" 

 

"ขนมพวกนี้ ตอนเด็กๆพี่ชอบกินมากเลย ดาวเลยซื้มาฝากพี่น่ะค่ะ จากร้านเจ้าประจำเลยนะ แล้วยังมีของเล่นของยัยเมเปิ้ลด้วย" พูดอธิบายพี่สาวด้วยรอยยิ้ม 

 

"ขอบคุณนะยัยดาว..." ส่งยิ้มให้น้องสาว 

 

"ยัยดาวกลับกันได้แล้วล่ะ" พี่สาวคนโตดึงมือน้องสาวฝาแฝดคนสุดท้องเดินจากไปทันที 

 

"เห้อ..."  

 

"คุณหนูรองไม่สบายรึเปล่าครับ" หมอหนุ่มถามขึ้นอย่างรู้สึกเป็นห่วง 

 

"เปล่าหรอก...ฉันแค่ใจหายน่ะที่จะไม่ได้เจอพี่กับน้องแล้ว" 

 

"คุณหนูรองอย่าคิดมากเลยนะคะ ญี่ปุ่นใกล้แค่นี้เอง คุณหนูต้องมาเยี่ยมคุณหนูรองและคุณหนูเมเปิ้ลได้บ่อยๆแน่" เด็กสาวพูดด้วยรอยยิ้มพลางกุมมือหญิงสาวที่คิ้วขมวดอยู่อย่างให้กำลังใจ 

 

"อืม...งั้นเราไปกันเถอะ" หลังจากจบประโยคหญิงสาวก็เดินตามหมอหนุ่มไปทันทีโดยมีเด็กสาวคอยประกบท้ายเป็นบอดี้การ์ด 

 

"ม่านมุก..." ชายหนุ่มที่ยืนหลบอยู่นั้นออกมาจากที่ซ่อนแล้วมองแม่ของลูกและลูกของตนที่เดินจากไปด้วยสายตาละห้อยแฝงไปด้วยความเศร้าความเจ็บปวด 

 

"ขอให้มุกมีความสุขกับชีวิตที่มุกเลือกนะ" มองเครื่องบินที่บินอยู่บนท้องฟ้าด้วยสายตาห่วงหาก่อนจะเดินก้มหน้าออกจากสนามบินไปด้วยน้ำตาลูกผู้ชายที่หลั่งรินออกมาอย่างเงียบๆโดยไม่เคยมีใครได้มีโอกาสเห็นมัน 

 

... 

 

จบตอน 

 

มาแล้วทุกคนอย่าเพิ่งปาโทรศัพท์ทิ้งกันน้า อ่านให้จบกันก่อน บางทีอาจมีเซอร์ไพรส์ แต่ไรต์ต้องขออุบไว้ก่อน เพราะช่วงนี้งานทับตัวจนหายใจแทบไม่ออก แค่กๆ ไว้เจอกันใหม่พรุ่งนี้นะคะทุกคน บายค่ะ

ความคิดเห็น