email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Lovely shot 18

คำค้น : Lovely shot Nanaกะหอยทาก พี่กรน้องกานต์ น่ารัก อบอุ่น ฟิน ละมุน สบาย ฟีลกู้ด พระเอกน่ารัก ฟินๆจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2562 17:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lovely shot 18
แบบอักษร

Lovely shot 18 

ก่อนถึงเวลาเลิกงานพี่กรเดินลงมาหาที่แผนกรอรับไปบ้านพี่ปอง พี่ปองพอรู้ว่าพี่กรจะไปด้วยก็ลกใหญ่ โทรบอกแฟนว่าเจ้านายจะไปบ้าน ฉันเองก็ทั้งขำทั้งสงสารที่พี่ปองตื่นเต้นกังวลแบบนั้น จนพี่ๆ คนอื่นต้องเข้าไปปลอบ พี่กรก็มองพี่ปองขำๆ เช่นเดียวกัน

“พี่ปอง ไม่ต้องกังวลน่า” ฉันตะโกนบอกมือก็เก็บของใส่กระเป๋า

“เจ้านายเลยนะเว้ย เจ้านายอ่ะ”          

“ไม่ต้องกลัว ผมไปเยี่ยมเฉยๆ”

“ครับคุณกร ไอ้กานต์อย่ามาหัวเราะพี่นะ” อ้าว ทำไมหวยออกฉันที่โดนงอนล่ะเนี่ย พี่กรรับกระเป๋าฉันไปสะพายไว้ให้ ก่อนจะกระซิบบอกว่าจะลงไปรอที่รถ คล้อยหลังพี่กรเดินไปฉันก็ชวนพี่ๆ ออกจากแผนก นัดกันที่บ้านพี่ปองเลยเพราะแยกกันไป อ้อ มีแค่โชคกับพี่ขิมที่ไปกับฉันที่เหลือขับรถมา หวังว่าพวกเขาจะไม่เกร็งกันนะ ปกติพี่กรยิ้มแย้มเสียที่ไหน มีหลังๆ มานี่แหละที่พอจะคุยเล่นได้บ้าง

“หิวหรือยัง” เมื่อขึ้นรถมานั่งได้พี่กรก็เอ่ยถามทันที เขายื่นไอแพดเขาที่เชื่อมบลูทูธกับรถแล้วมาให้ ฉันเองก็ก้มหน้าก้มตาเลือกเพลงที่อยากฟัง โชคกับพี่ขิมที่อยู่ด้านหลังก็เอาแต่นั่งตัวเกร็ง

“ยังไม่หิวค่ะ พี่หิวหรือยัง”

“ยังครับ แต่โทรบอกแม่หน่อยว่าจะกลับช้า” ไหนบอกจะโทรเองนะ

“ได้ค่ะ แล้วพี่เกมถึงหรือยัง”

“ถึงแล้วครับ มันนอนเล่นเกมที่ห้องอยู่ อ้อนแม่ไม่หยุด” เขาบ่นน้องชายตัวเองก่อนจะพูดสิ่งที่ทำให้ฉันหลุดยิ้ม

“โชคกับขิมไม่ต้องนั่งเกร็งขนาดนั้นก็ได้ครับ ผมไม่กัดหรอกนะ”

“ขอโทษค่ะคุณกร” พี่ขิมเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจ คงจะเกร็งจริงๆ นั่นแหละ

“ไม่เป็นไรครับ ทำตัวตามสบายเลยครับนอกเวลางานแล้ว”

“ครับคุณกร”

พอบอกไปแบบนั้น ทั้งสองก็เริ่มผ่อนคลายไปบ้าง ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานรถเลยค่อนข้างติดบ้านพี่ปองไม่ไกลเท่าไหร่จากบริษัทแต่ช้าเพราะรถที่ติดจนแทบไม่ขยับ ฉันล้วงโทรศัพท์ออกจากประเป๋ากดโทรหาแม่เก๋ทันที รอไม่นานปลายสายก็รับสายพร้อมกับน้ำเสียงสดใส

(ว่าไงลูก เลิกงานหรือยัง) แม่เก๋เอ่ยทักเสียงใส พร้อมกับเสียงโวยวายของพี่เกมที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขากำลังพูดอะไร

“เลิกแล้วค่ะแม่ แต่จะกลับช้าหน่อยนะคะหนูจะแวะไปบ้านพี่ที่ทำงานค่ะ ไปหาเบบี้น้อย” ฉันเล่าให้แม่เก๋ฟัง ปลายสายหัวเราะด้วยความเอ็นดู

(ถ่ายรูปมาให้แม่ดูด้วยนะ อยากเห็นตากรอุ้มเด็ก)

“หนูจะพยายามนะคะ ไม่รู้จะยอมไหม”

(ฮาๆๆ แค่เป็นหนูพี่เขายอมหมดนั่นแหละลูก)

“คิดถึงแม่นะคะ เดี๋ยวหนูกับพี่กรจะรีบกลับ”

(จ้าลูก เดี๋ยวเย็นนี้พี่เกมจะโชว์ฝีมือ)

“ว้าว ฝากบอกพี่เกมด้วยนะคะหนูจะหิ้วท้องรอ”

(ฮาๆๆ เดี๋ยวแม่บอกให้ งั้นแค่นี้ก่อนนะพี่เกมชวนเข้าครัวแล้ว)

“ค่ะแม่ เจอกันที่บ้านนะคะ”

เมื่อวางสายก็เห็นว่าพี่กรเลี้ยวรถเข้ามาในซอยบ้านพี่ปองแล้ว เขาไม่เคยมา น่าจะเป็นพี่ขิมที่เป็นคนบอกทางพี่กร ฉันเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ามองดูทางเงียบๆ ไม่รู้พี่กรนึกครึ้มอะไรยกมือขึ้นลูบผมฉันเบาๆ พอหันไปมองเขาก็ยังคงตั้งใจขับรถอยู่

“ขับดีๆ” ฉันบอกเสียงเบา จับมือเขาออก

“แม่ว่าไงบ้าง” เขาเอ่ยถาม

“ก็บอกว่าพี่เกมจะทำมื้อเย็นเองค่ะ”

“งั้นเหรอ หลังไหนบ้านคุณปอง”

“หนูก็จำไม่ได้ค่ะ พี่ขิมบ้านพี่ปองหลังไหนนะ” ฉันหันกลับไปถามพี่ขิม รายนั้นเลิกลักเหมือนกำลังแอบทำอะไรสักอย่าง แล้วใบหน้าแดงๆ ของสองคนนั้นนั่นมันคืออะไรกัน

“หลังไหนล่ะทีนี้ โอ๊ะ นั่นๆ พี่ภัสอยู่ตรงนั้น” พี่ขิมทำหน้าโล่งอกนิ้วก็ชี้ไปยังพี่ภัสที่ยืนอยู่หน้าทาวน์เฮาส์บ้านพี่ปอง

“หนูลงก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่หาที่จอดก่อน”

“หนูรอข้างหน้านะ”

“ครับ” เราทั้งสามลงจากรถเดินไปหาพี่ภัส พี่กรก็เอารถไปจอด ฉันให้พี่ๆ เดินเข้าไปก่อนเพราะต้องรอพี่กร เมื่อเขาจอดรถเสร็จก็รีบเดินเข้ามาหาพร้อมกับกล่องอะไรสักอย่างรวมถึงกระเป๋าสะพายฉัน ลืมไปเลยว่าซื้อของรับขวัญหลานไว้

“เข้าไปข้างในกัน” ฉันยิ้มหวานให้พี่กร พาเดินเข้าด้านใน ด้านในกว้างมากจนสามารถบรรจุเราไว้ได้ ทุกคนนั่งที่โซฟาที่โถงรับแขก นั่งและถ่ายรูปเล่นกันรอพี่ปองไปอุ้มลูกลงมา

“เชิญนั่งนี่เลยค่ะคุณกร” พี่ภัสบอกเพราะเว้นโซฟาเดี่ยวไว้ให้พี่กรนั่ง

“ขอบคุณครับ” พี่กรนั่งลงโดยที่มือยังถือกระเป๋าสะพายฉันและกล่องของขวัญไว้

“กานต์มานี่หน่อยจ้า” เสียงแฟนพี่ปองร้องเรียก ฉันยิ้มกว้างทันทีไม่รีรอที่จะก้าวเดินไปหาแฟนพี่ปอง

“พี่หยีสวัสดีค่ะ”

“สวัสดีจ้า คือว่าบ้านพี่มีแต่น้ำเปล่าเจ้านายเราจะโอเคไหมอ่ะ”

“พี่หยีไม่ต้องเครียดขนาดนั้น เขาเป็นคนง่ายๆ ค่ะ ไม่ต้องมากพิธีหรอกนะ ทำเหมือนญาติมาเยี่ยมเลย”

“แต่พี่กลัวไม่ถูกใจ”

“ไม่ต้องกังวลค่ะ เชื่อหนู แค่น้ำเปล่าก็พอ อ้อ คุกกี้สุดแสนอร่อยด้วย” ฉันยิ้มอ้อนพี่หยี

“อันนี้น่าจะอยากทานเองนะพี่ว่า”

“อิอิ ใช่แล้ว อยากทานมากๆ เลย”

“ได้ๆ เดี๋ยวพี่เอาออกไปให้”

“มาค่ะ เดี๋ยวหนูเอาน้ำออกไปช่วย”

“ขอบใจนะ”

“ยินดีค่ะ” ฉันยิ้มก่อนจะยกแก้วน้ำออกไปเสิร์ฟพี่ๆ ที่นั่งดูหลานอยู่ด้านนอก น้องยังเป็นเบบี้ตัวน้อยอยู่เลย ทุกคนโหวตให้พี่ภัสอุ้มแล้วค่อยถ่ายรูป ฉันนั่งลงที่พื้นหน้าโซฟา เพราะไม่มีโต๊ะวางตรงกลางเลยมีพื้นที่ว่างกว้างๆ แล้วยังมีพรมปูอยู่ พี่ซิมกับพี่ฝ้ายอยู่ด้านล่างตบตีกันเรื่องของขวัญใครใหญ่สุด ส่วนพี่ที่นั่งโซฟาก็มีพี่ภัสพี่ขิมพี่ปองแล้วก็พี่กร ทีแรกฉันนั่งที่พื้นตรงกับพี่ขิมแต่สายตาพี่กรที่มองมานั้น ฉันว่าฉันควรขยับไปนั่งตรงหน้าเขาจะดีที่สุด

“อันนี้ของพี่นะ โตมาเป็นเด็กดีเลี้ยงง่ายๆ นะ” พี่ภัสมอบของขวัญให้ลูกพี่ปอง ส่วนคุณกรเขาหยิบกล่องของขวัญขนาดไม่ใหญ่ที่เขาถือมาตั้งแต่ต้นส่งมาให้ฉัน รวมถึงถุงทองเล็กๆ ที่อยู่ในกระเป๋าฉันมาให้

“อันนี้น้องอากานต์ อากานต์คนที่สวยๆ” ฉันทำเสียงเล็กเสียงน้อยกับกับลูกพี่ปองจนคนอื่นๆ หัวเราะ

“มันก็บิ้วหลานซะจนน่าหมั่นไส้เนอะ”

“ก็ต้องบอกหลานแบบนั้นสิพี่ฝ้าย หลานจะได้จำหนูได้” ฉันบอกพี่ฝ้ายขำๆ

“ส่วนอันนี้ของอากรนะคะ” ฉันยื่นกล่องของขวัญให้พี่ปองถือ

“ขอบคุณครับคุณกร”

“ไม่เป็นไรครับ ยินดีด้วยนะครับ”

“คุณกรไม่สนใจมีบ้างเหรอครับ” อ่า พี่ซิม! ถามอะไรแบบนั้นเนี่ย

“ก็รอน้องอยู่ครับ”

“มันก็คำตอบเรียบๆ แต่ทำไมพี่เขินวะกานต์” พี่ซิมบอกอย่างไม่เข้าใจ

“ฮาๆๆ เขาก็ชัดเจนของเขามาตั้งนานนี่คนของเรามันก็ซื่อเกิน”

“มันโง่หรือเปล่า” ฉันถลึงตาใส่พี่ปองงอนๆ เมื่อมั่นใจว่าเขากำลังแซวฉันว่าโง่ ฉันไม่ได้โง่นะ ก็รู้แหละแต่ไม่อยากยอมรับแค่นั้นเอง มันไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองนี่นา

“พอๆ อย่าว่าน้อง” ขอบคุณค่ะพี่ภัสที่เข้าข้างหนู ส่วนพี่คนอื่นนะ ฉันจะงอน!!

“อยากลองอุ้มไหมกานต์”

“อยากค่ะ” ฉันกระตือรือร้นมาก พี่ภัสยิ้มเอ็นดูก่อนจะขยับมาลงใกล้ส่งเบบี้น้อยมาให้ฉันอุ้มแนบอก ฉันก้มมองเบบี้น้อยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย คนด้านหลังขยับตัวโน้มหน้าผ่านไหล่มาส่องดูลูกพี่ปอง ไม่พอเขายังยกมือพาดไหล่ฉันมาจิ้มแขนเล็กดู

“น่ามันเขี้ยว” เขาว่าเบาๆ

“น้องยังเด็ก”

“อือ โตขึ้นเหมือนแม่แน่ๆ”

“ไม่แน่อาจเหมือนพี่ปอง”

“อือ ก็จริง”

“พี่ลองอุ้มไหม” ฉันหันหน้ามองพี่กรแต่เพราะใบหน้าเราอยู่ใกล้กันมากหันไปฉันก็หอมแก้มเขาทันที เขาเองก็ไม่ได้ตกใจอะไรหันมายิ้มกวนๆ มองฉันอีก

“พี่ไม่เคยอุ้ม” ปากปฏิเสธแต่แววตาที่มองเด็กคือตื่นเต้นมาก

============================ 

ตอนหน้าอัพตอนสุดท้ายแล้วนะคะ T_T 

ความคิดเห็น