ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.8.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2562 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.8.
แบบอักษร

กรกฎ=กร 

07:30 น. 

((ติ๊ด))ๆ ((ติ๊ด))ๆ  

เสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ดังขึ้น ผมก็ขยับตัวบิดขี้เกียจ เริ่มกระพริบตาถี่ๆ ใช้แขนดันตัวลุกขึ้นมานั่ง เอื้อมมือไปกดปิดนาฬิกาปลุกหัวเตียง แล้วสักครู่ก็ลุกจากเตียงไปหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำเหมือนเคย วันนี้ต้องเข้าบริษัทครับงานคงกองพูนโต๊ะแล้ว  

หลังจากที่จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็มาแต่งตัวเตรียมออกไปบริษัท หยิบกางเกงสแลคสีดำมาใช่ คู่กับเชิ้ตสีชมพูอ่อนแบบจางๆ เว้นกระดุมไว้สองเม็ดเผยให้เห็นหน้าอกขาวเนียน ผมเป็นคนอึดอัดง่ายกกับเรื่องการแต่งตัว ชอบแต่งง่ายๆสบายๆ มากกว่า แต่ก็ใช่ว่าไม่รู้กาลเทศะ มันก็แล้วว่าเราไปไหน ไปทำอะไร ก็แต่งไปตามงานและสถานที่นั่นแหล่ะครับ 

อาหารเช้าก็ไปที่บริษัทเลย ผมง่ายๆแค่กาแฟกับครัวซองต์เนย ที่พี่แจงจะเตรียมให้ผมถ้าเข้าบริษัทเช้านะ ผมจะหนักตอนเที่ยงมากกว่า ถ้ามีประชุมจะเลทๆไปหน่อย แต่ไม่บ่อยนัก เดินออกจากห้อง ดูปิดห้องเรียบร้อยผมก็มาขึ้นลิป พอลงมาถึงลานจอดรถก็เดินมาที่รถตัวเอง เป็นรถที่ไม่ได้หรูหราราคาแพงอะไรมากมาย แค่ BMW 3 Series 

(ขออนุญาตเจ้าของภาพ อิมเมจ รถของกร)  

ผมขับรถมาถึงบริษัทเกือบจะสามโมงเช้า จอดรถแล้วเดินเข้าไปในบริษัทที่คุ้นเคย หลังจากที่หยุดพักเพื่อกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด งานผมก็ตรวจดูเอกสารการขายรายรับรายจ่าย ยอดออเดอร์สั่งสินค้า การก็จัดส่ง อนุมัติเงิน และทุกอย่างที่เป็นภาพรวมของบริษัทเพราะมีแผนกย่อยคอยควบคุมงานอยู่แล้ว ฝ่ายการเงินก็ดูการเงิน ฝ่ายตรวจสอบสินค้าก็เช็คดูสิ้นค้า ฝ่ายรับและจัดส่งก็ตรงตัวตามนั้นฯ ทุกๆบริษัทก็คงจะเหมือนกันหมดแบ่งงานเป็นฝ่ายเป็นแผนกมันคือโครงสร้างของบริษัทอยู่แล้ว 

" สวัสดีค่ะบอส/สวัสดีครับบอส " เมื่อเข้ามาในบริษัทก็มีทั้งหัวหน้าและพนักงานเอ่ยทักทายตามปกติ 

" สวัสดีครับ" ผมก็ตอบรับด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกครั้ง แล้วขึ้นลิปมาห้องทำงานของผม 

" สวัสดีครับพี่แจง....งานรอเยอะไหมเนี่ย..? " กล่าวทักทายแล้วสอบถามเลขา 

" สวัสดีบอส หึหึ... นิดหน่อยค่ะ เอกสารมีจัดวางไว้บนดต๊ะทำงานแล้ว เชิญเลยค่ะ " ผมพยักหน้าแล้วเดินเข้าห้อง 

" เดี๋ยวพี่จัดกาแฟกับครัวซองต์ เข้าไปให้นะค่ะ " เสียงพี่แจงดันมาตามหลัง ก่อนประตูจะปิดลง 

แล้วมันก็เป็นช่วงที่ผมจะต้องเคลียร์งาน อ่านเอกสารต่างๆ ลงลายเซ็น กับแฟ้มงานเป็นกอง หึหึ ผมนั่งอ่านนั่งเซนไปได้สักครู่พี่แจงก็เอาพลังงานเข้ามาให้ พอดีเลยเริ่มหิวขึ้นมาหน่อย แต่ก็นั่งทำงานไปด้วย ทำต่อมาอีกสักพักใหญ่ 

ตื๊ดดดด ตื๊ดดดด  

เสียงสั้นข้อความที่ถูกส่งมาในดทรศัพท์ ทำให้ผมหันหน้าไปมองแล้วหยิบมาดู ชื่อที่ขึ้นก็ไม่ใช่ใคร.... 

Pay: สัสกร...มีชิวิตอยู่ไหม " คุณหนูปายผู้กวนตีนผมนี่เอง 

อ่านแล้ว  

"............."  

Pay: สัสอ่านแล้วเงียบ ตายจริงหรอวะ " 

Korn: ตายแป๊ะมึงสิ " ว่าจะอ่านเฉยๆ แล้วดูงานต่อแต่อดใจไม่ได้ต้องพิมพ์ตอบมัน 

Pay: อ้าวยังมีชีวิต "  

Korn: สัส " กูต้องมานั่งตอบมึงรึไงงานก็ยังเคลียร์ไม่หมด 

Pay: คืนนี้อย่าลืม แต่งมาสวยๆด้วยนะ อิหนู 555 " 

Korn: อิห่านจิก กูไม่ได้ความจำสั้นแบบคุณหนูปลาทอง " นั่งจริงจักกับการตอบโต้มันมาอ่ะ หึหึ งานกูววว..... 

Pay: หนอยยยย อิพิษงูความจำสั้นกูจะมาเตือนมึงได้ไง " 

Korn: สั้นตรงที่มึงบอกกูแล้วไง สงสัยลืมว่ายังไม่ได้บอก 55 " 

Pay: หลึ่มร่ะๆ มึง " 

ตื๊ดดด ขณะที่ตอบโต้กับไอ้ปายอยู่อีกข้อความก็เข้ามา

P'oat : อยู่ไหน " ใครวะ.....? 

อ่านแล้ว 

"............" 

P'oat : ตอบ... หรือต้องให้กูทวนความจำห้องน้ำห้าง " อ๊ากกกกกกก ไอ้บ้าโอ๊ต สัสตามมาหลอกหลอนกู 

อ่านแล้ว 

"............" 

P'oat : อย่าให้กูได้บุกไปที่ห้องทำงานมึง " สัส อะไรวะ.... จะตามรังควานกูทำไมเนี่ยกูไปทำไรให้มึงงงงงงง.... 

Korn: สันดาน... รู้แล้วจะถามทำไม " หงุดหงิดโว้ย.... 

P'oat : ตอบมันจะตายไหม ? " ไม่ตายแต่กูไม่อยากตอบ.....ทำไมหล่ะไอ้สัส 

Korn : มีไร " 

P'oat : อยากจะมี...? " 

Korn : กวนตีน " 

P'oat : 5555 " ขำหาพร่อง........ 

P'oat : เดี๋ยวไปรับ " 

Korn : รับทำไม ไม่ไปโว้ย " 

P'oat : มีสิทธิ์ปฏิเสธ....." อ้าวไอ้โง่.....ก็มีสิ มึงอ่ะไม่มี 

Korn : มีอยู่แล้ว " 

P'oat : อยากจะทวนความจำ...? " ไอ้เวรเอ้ยย....ทวนเห ี้ยไร..... 

Korn : เห ี้ยเถอะ " 

P'oat : เตรียมตัวลงมาเดี๋ยวไปรับ " กูไม่ไป.... 

อ่านแล้ว 

P'oat : อยากโชว์จูบในบริษัทก็ลองดู " อ๊ากกกกก สัส อับดุล 

อ่านแล้ว 

P'oat : ใกล้ถึงแล้ว " ห้าาาาาา ไอ้เวรพร่องมึงอะ.......... 

อ่านแล้ว 

P'oat : ลงมา อย่าให้บอกเป็นครั้งที่สอง " โอ้ยยยยยย ไอ้สาสสสสส หึ่ยยยยย 

อ่านแล้ว 

ยังไงผมก็คงต้องไปกับมันสินะ เพราะใครจะอยากโชว์จูบในบริษัทกันเล่า T_T ยิ่งไอ้นี้มันบ้ามากด้วย เคยอายใครที่ไหน เวรกรรมของกูจริงๆ ไอ้กร ทำบาปทำกรรมอะไรไว้วะเนี่ย คิดไปก็เกาหัวไป เก็บโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงแล้วก็เดินออกจากห้อง อย่างจำยอม ถ้าย้อนเวลากลับไปได้นะจะไม่ไปร้านพี่ออย จะได้ไม่ต้องมาเจอไอ้ตัวไอ้เวรนี่ 

ผมลงลิปมาข้างล่างก็มองเห็นมันนั่งอยู่ในห้องรับลูกค้า นั่งบนโซฟากระดิกขาสบายใจ หืมมมมม มึงนะมีง สักวันกูจะเอาคืนบ้าง...... ผมเดินเข้าไปหามัน 

" ไปดิ จะให้กูไปไหน " ยืนกอดอกพูดห้วนๆ ใส่มัน 

" หึ....กูเคยบอกมึงไปแล้วนะ ว่าให้พูดยังไงกับกู " ยกยิ้มสยองไอ้สัส พูเฉยๆก็ได้ไหม 

" เรื่องของกู " ผมบอกแล้วหันหน้าหนีมัน แมร่งเกลียดขี้หน้า 

" โชว์มากใช่ไหม...?..." โอ้ยจะอะไรกับกูหนักหนาวะ 

" แมร่ง นิสัยเสีย จะไปไหนก็รีบไป กูมีงานมีการ " หึหึ เอาคำมันมาพูดส่ะเลย 

" หึ " มันส่งเสียงในลำคอลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไป ผมก็เดินตามไปแบบเซ็งๆ พนักงานตอนรับที่เคาน์เตอร์ก็มองมาเราสองคนแบบสังสัยชัดเจน นี่แหล่ะถึงต้องจำในยอมไปกับมัน เดี๋ยวมันเกิดบ้าขึ้นมาผมคงกลายเป็นหัวข้อนินทาของคนในบริษัทนี้กันแบบสนุกปากแน่ ยอมๆไปก่อนอันไหนที่พอยอมได้ อันไหนที่มันเกินไปผมก็ไม่ยอมหรอกบอกได้เลย  

เดินมาถึงหน้าบริษัทก็เห็นนรถมันจอดเด่นหราเลย ขยันออกไหมจริงนะมึง ถึงวันนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่ามันเป็นใคร เป็นคนไม่ค่อยสนใจคนใหญ่คนโตในบ้านเมืองสักเท่าไหร่ สนใจงานสนใจหน้าที่ตัวเองดีกว่าเพราะคนอย่างเราๆไม่จำเป็นต้องดิ้นรนไปรู้จักหรอกมันเกินตัวเรา เอาแค่สายงานบริษัทเราดีกว่า แต่ไอ้หมอนี่คงไม่ใช่ธรรมดาหรอกดูจากรถมันที่เปลี่ยนมาอีกจากเห็นที่ร้านพี่ออย 

(ขออนุญาตเจ้าของภาพ อิมเมจ รถของโอ๊ต)  

" ขึ้นรถ..." มันหันมาบอกผมที่เดินตามมาถึง ผมมองดูรอบๆมีสายตาคนที่มองดู บางก็ซุบซิบกัน แม้แต่ในบริษัทผมด้วย มามุ่งดูกันเกือบทุกชั้นที่มองเห็นได้ หึหึ เงินเดือนมันคงเหลือใช้สินะ จะได้หักไปทำบุญการกุศลบ้าง แล้วผมก็เดินเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง Mercedes-Benz ของพี่เพลิงว่าหรูแล้ว รถไอ้บ้านี่ยิ่งกว่าอีก น่าจะ Ferrari สินะ ช่างเถอะไม่ใช่เรื่องของเรา ผมนั่งมองออกนอกหน้าต่างรถ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อ... 

" อ่ะ....." หน้ามันอยู่ใกล้ๆหน้าผมจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆของมัน กลิ่นตัวที่มาจากน้ำหอมผู้-ชายอ่อนๆ ทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้น ตัวแข็งทื่อ มันเอื้อมดึงสายเซฟตีเบลท์มาคาดให้ผม.... 

" อะเอ่อ....สะเสร็จ แล้วก็ออกไปสิ " ผมพูดติดๆขัดๆ เพราะมันยังไม่ยอมถอยตัวกลับไปนั่งทีคนขับดีๆ จุ๊บ /// ปากมันจุ๊บลงที่ปลายจมูกของผม ถึงกลับสะดุ้งตาเบิกโพลง หน้าเริ่มร้อนผ่าว หัวใจเต้นอึกกระทึกครึกโครม O_O" ///  

" หึหึ....." มันยกยิ้มมุมปากแบบมีเสียงในลำคอ แบบเจ้าเล่ห์น่าขนลุก สัสๆ แล้วก็ขับรถออกไป...มันไม่หันมองมันเลยมองออกนอกรถอย่างเดี๋ยว สักพักก็มาถึง....แต่เอ่ะมันคุ้นๆนะ หือออออออ ใช่เลย......  

" ร้านออย " มันหันหน้าไปมองมัน คงเห็นผมทำหน้าตื่นๆ เลยบอกออกมา ใช่ไง มึงพากูมาทำไมมมมม..... 

" จะมาเพื่อออ.....? " 

" กินข้าวไง " 

" ห๊ะ....แล้วทำไมต้องเป็นร้านพี่ออยด้วย มึงยังหาเรื่องที่ร้านเขาไม่พอหรอ " ผมก็วี๊ดออกมาเลยทันที เรื่องเก่ายังไม่ทันซา นี่มึงจะมาก่อเรื่องใหม่อีกหราาา..... 

" ลง.." แน่ะมึงไม่สนใจคำพูดกูอีก.....พูดแล้วก็เปิดประตูรถออก แล้วลงไป ผมก็ต้องตามสิครับเดี๋ยวมันไปกัดใครในร้านอีกพี่ออยแกจะปวดหัว ไม่รู้ว่าฉีดยารึยัง แถมเดินนำลิ่วเข้าไปในร้านด้วย.....หึ่ย.... ปัง ปิดกระแทกประตูรถแม่มเลย เดินเข้ามาในร้านก็เห็นพี่ออยเดินมาต้อนรับมันด้วยรอบยิ้ม.....? 

" สวัสดีค่ะคุณโอ๊ต " พี่ออยยกมือไหว้ทักทายมัน มันก็ทำหน้านิ่งๆ พยักหน้าให้พี่ออย " เชิญที่โต๊ะด้านนี้เลยค่ะ " พี่ออยผายมือเชิญมันไปไปที่โต๊ะที่มีป้ายจอง ผมก็เดินไปเช่นกัน 

" สวัสดีครับพี่ออย...." ผมยกมือไหว้ทักทายพี่ออย 

" อ้าว....ดีจ้ะกร มากับ...คะใคร " พี่ออยดูแปลกใจเพราะผมเดินตามมาทีหลัง แต่คำท้ายพี่ออยนี่พูดหันมองไอ้หมาบ้าแล้วพูดออกมาติดขัด ผมก็พยักหน้าให้พี่แกเป็นการบอกว่ามันมากับไอ้นี่.... 

" อาหารตามที่สั่งไว้นะคะ จะเพิ่มอะไรอีกหรือเปล่าคะคุณโอ๊ต.." พี่ออยถามไปมองผมไป แบบสงสัยเต็มที 

" ขอแค่น้ำส้มก็พอ " หาาาาา น่าตาหมากลัวน้ำอย่างมึงกินน้ำส้ม....เห่อะๆ 

" ไอ้ค่ะรอสักครู่ นะคะ " พี่ออยตอบรับแล้วเดินเข้าไปข้างในโซนครัว 

" อยากได้อะไรเพิ่มไหม..." หืออออ  

" ห๊ะ..." มันถามผมหรอ แถมพูดแบบปกติได้ด้วย 

" กูถามว่าจะเอาอะไรเพิ่มไหม " อ้าวอะไรวะ เปลี่ยนเป็นหมาไม่แดกอีกแล้ว 

" ไม่เอา ||| " ผมตอบกระแทกเสียงกลับ แล้วนั่งรอเงียบๆ หันหน้าไปทางอื่น เบื่อขี้หน้ามัน 

" หึหึ..."  

.............................................................................................. 

 

อรรถพล=โอ๊ต  

11:30 น. 

วันนี้ผมตื่นสายครับ เพราะกิจกรรมปลดปล่อยเมื่อคืนบวกกลับต้องขับรถกลับมาคอนโด กว่าจะได้นอนก็เกือบตีสามแล้ว....เมื่อติดกระดุมเสี้อเชิ้ตราคาแพงเสร็จก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ มากดดูเวลา จะเที่ยงแล้วนี่หว่าถึงว่าสิรู้สึกหิวพอคิดว่าตัวเองหิวก็พลางคิดถึงใครบางคนที่พึ่งได้เบอร์มา กำลังจะโทรแต่... 

อื๊ดดดด อื๊ดดดดด โทรศัพท์ผมสั่นขึ้นส่ะก่อน เป็นเบอร์ของคนที่ผมสั่งงานไว้เมื่อคืน 

" ครับ.." 

((ผมได้ข้อมูลทั้งหมดมาแล้วนะครับ ให้คนเอาไปส่งให้แล้วน่าจะใกล้ถึงแล้ว)) เห้ย...! อะไรจะไวขนาดนี้ไหนบอกเย็น 

" ทำไมได้ไวจังหล่ะ ครับ..? " 

((ไม่ได้ยากไม่ซับซ้อนอะไรครับ)) หรอ....เออดีเหมือนกันไม่ต้องรอให้ถึงเย็น 

" ครับ ขอบคุณครับ อาเมศ " ต้องขอบคุณที่ได้มาไวขนาดนี้ 

((หึหึ...ไม่เป็นไรครับ แต่ระวังใจตัวเองไว้ด้วยนะครับ)) ......? 

" ครับ....? " 

((555 ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมขอไปทำงานต่อแล้วกันครับ)) 

"ครับ....ขอบคุณอีกครั้งนะครับเมศ " 

((ครับ)) แล้วสายก็วางไป ผมยังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมต้องระวังใจตัวเองด้วย ผมไม่ได้รักมันส่ะหน่อย 

[[ติ๊งต่อง]] [[ติ๊งต่อง]] 

กำลังนึกสงสัยเสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น ผมสาวเท้าเดินไปเปิด คิดว่าน่าจะเป็นคนที่อาเมศให้เอาข้อมูลคนร่างบ่างมาให้ พอเปิดประตูก็เห็นชายร่างสูงบึกบึน ใส่แว่นตาดำสนิทยืนรอหน้าประตู ยืนซองสีน้ำตาลมาให้ผม รับรับมาทันทีและเขาก็ก้มหัวให้ผมเป็นก็ขออนุญาตกลับ 

" ขอบคุณครับ " ผมขอบคุณก่อนเขาจะไป เขาก็ก้มหัวอีกครั้งแล้วเดินไป ผมปิดประตูแล้วถือซองข้อมูลไปที่โซฟารับแขกกลางห้อง นั่งลงแล้วเปิดซองดึงข้อมูลออกมาดู อ่านข้อมูลของคนร่างบางหน้าสวยไปเรื่อยๆ อืม...ก็น่าสนใจดีพอดูทุกอย่างรู้ทุกอย่างตามขอมูลหมดแล้ว ก็จะรออะไรหล่ะครับ ก็ไปสิคร้าบบบ เดินไปหยิบของที่ต้องการแล้วรีบย้ายตัวออกจากห้อง..... 

ออกจากลิปมาด้วยอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก เพราะรู้ข้อมูลมันแล้วรู้สึกเหนือกว่ารึเปล่า แต่จริงๆผมก็เหนือกว่ามันอยู่แล้วนะ หึหึ.....พอดีเลยวันนี้ผมเอารถคันใหม่มาด้วยเปลี่ยนมาตั้งแต่ ออกมาจากโรงแรงรถคันนี้ผมยังไม่เคยให้ใครนั่ง แม้แต่ไอ้เต้ก็ไม่มีแต่ พนักงานรับรถผมเท่านั้นแหล่ะ ได้ขับรถผมทุกคน 555 แต่คนที่นั่งคู่ผมยังไม่เคยมีครับ เพราะเข้าโรงแรมทีไรผมก็จอดข้างหน้าแล้วให้มันเอาไปเก็บทุกครั้งอยู่แล้วไง

แล้วก็มาถึงหน้าบริษัทมัน ตามที่รู้ข้อมูลมา มีที่ให้จอดรถด้านหน้าบริษัทว่างพอดี ผมขับเข้าไปจอดแต่ไม่ได้ดับเครื่อง หยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรไปอีกที่ที่ผมจะรับคนตัวเล็กนี่ไปด้วย ตื๊ดดดด ตื๊ดดดด ตื๊ดดดดด

((ฮัลโหลค่ะ ร้านอาหารป้าชุ่มรับสายค่ะ ))

" ผมจะไปทานข้างที่ร้าน ไปสองคน จองโต๊ะไว้ให้ผมด้วย "

(( เอ่อได้ค่ะขอชื่อผู้จองด้วยค่ะ ))

" ผมลูกชาย วงศ์วิเศษพันธุ์ "

((......อะเอ่อ ค่ะ ดะ ได้ค่ะ)) ออยที่รับสายพอรู้ก็ดูจะตื่นๆ พูดขาดหายๆ จะกลัวอะไรผมวะ ไม่ได้ไปพังร้านส่ะหน่อยแค่จะไปแก้ตัวที่ไม่ได้นั่งกินกับคนตัวเล็กหน้าหวานต่างหาก

" ผมขอโทษด้วยแล้วกัน กับเหตุการณ์คราวก่อน "

((ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะคุณโอ๊ด เดี๋ยวออยดูทีนั่งไว้ให้ค่ะ )) เสียงออยดูดีขึ้นหลังจากที่ผมเอ่ยขอโทษไป ผมกดวางสายไปเพื่อเข้าแอปสีเขียว แล้วส่งข้อความหาอีกคนทันที

P'oat : อยู่ไหน " จริงๆไม่รู้ครับว่ามันอยู่ไหมมาทำงานไหม.....ลองถามมันดู 

อ่านแล้ว 

"............" อะไรวะ อ่านแล้วไม่ตอบ ได้มึงจะเอางี้ใช่ไหม... 

P'oat : ตอบ... หรือต้องให้กูทวนความจำห้องน้ำห้าง " ผมเอาเรื่องที่ทำกับมันในห้องน้ำมาใช้ 

อ่านแล้ว 

"............" มันยังดื้อเงียบต่อ...แมวตัวนี้ดื้อจริงๆ 

P'oat : อย่าให้กูได้บุกไปที่ห้องทำงานมึง " ผมเริ่มๆ หัวร้อนขึ้นมาร่ะครับ หืม...... 

Korn: สันดาน... รู้แล้วจะถามทำไม " อ้าวมาแล้วเว้ย.....ขู่ฟ่อมาเลย 

P'oat : ตอบมันจะตายไหม ? " ผมพิมพ์ไปตามที่คิด 

Korn : มีไร " หึหึ.....ไม่มีแต่อยากมีอ่ะ.... 

P'oat : อยากจะมี...? " ผมพิมพ์ เล่นๆกับมันไป 

Korn : กวนตีน " หึหึ....นึกหน้ามันออกเลย 

P'oat : 5555 " พิมพ์ส่งไปว่าผมกำลังขำ รู้ด้วยมันกำลังด่าผมอยู่ 555 

P'oat : เดี๋ยวไปรับ " ผมพิมพ์ลองเชิง....เผื่อจะรู้ว่ามันอยู่ไหน... 

Korn : รับทำไม ไม่ไปโว้ย " ไวเลยนะมึง แต่กูจะเอามึงไปด้วย 

P'oat : มีสิทธิ์ปฏิเสธ....." ผมพิมพ์บอกมันตามที่คิดว่ามันไม่มีสิทธิ์ ปฏิเสธผม 

Korn : มีอยู่แล้ว " เดี๋ยวก็รู้ 

P'oat : อยากจะทวนความจำ...? " พิมพ์ส่งไป กูก็อยากทวนให้อยู่แล้วด้วย..... 

Korn : เห ี้ยเถอะ " 5555 หน้านี่คงจะขู่ฟ่อเต็มทีเลย ก่นด่าผมสารพัดแน่ 

P'oat : เตรียมตัวลงมาเดี๋ยวไปรับ " ผมพิมพ์หยั่งเชิงมันดูอีกที ผมถึงแล้วนานแล้ว นั่งพิมพ์คุยกับมึงอยู่เนี่ย 

อ่านแล้ว ไม่ต้องรอมันตอบพิมพ์ส่งต่อเลย 

P'oat : อยากโชว์จูบในบริษัทก็ลองดู " ไม่รู้ว่ามันจะทำหน้ายังไง ที่แน่ๆคงน่าฟัดมากอ่ะ 

อ่านแล้ว 

P'oat : ใกล้ถึงแล้ว " พิมพ์ส่งต่อมันไม่ตอบว่าอยู่ไหนเลย แสดงว่ามันอยู่ที่บริษัทนี่แหล่ะ เพราะถ้ามันไม่อยู่คงบอกแล้ว 

อ่านแล้ว 

P'oat : ลงมา อย่าให้บอกเป็นครั้งที่สอง " พอแน่ใจแล้วก็ยืนคำขาดทันทีสิครับ..... 

อ่านแล้ว มันอยู่นี่แน่นอน  

ผมเก็บโทรศัพท์ดับรถแล้วเปิดประตูรถก้าวออก ปึ๊บ ปิดรถ ตี๊ด ตี๊ด กดรีโมทเดินเข้าไปในบริษัทมัน เข้ามาภาในแล้วเดินมาที่เคาน์เตอร์ พนักงานมองมาที่ผมทั้งสองคน สายตาล่อแหลมและสังสัยส่งมาให้ก่อนเอ่ยทัก 

"สวัสดีค่ะ....ไม่ทราบมาติดต่ออะไรคะ...? "

" ผมมารับ กรกฎ ที่โทรนัดไว้ครับ " ผมตอบกลับไป อีกคนเดินออกมาทันที ผายมือเชิญ

" เชิญทางนี้ค่ะ" เธอเดินนำผมไปที่ห้องรับรองที่อยู่ไม่ไกล ผมก็เดินตามไป เธอก็ผายมือให้ผมนั่ง ยิ้มสวยส่งมาให้แล้วถามขึ้นอีก

" ไม่ทราบได้บอก บอสแล้วใช่ไหมคะ...? "

" ครับพึงวางสายไปก่อนเดินเข้ามา " 555 จริงๆไม่ได้โทรคุยครับ แค่ไลน์ไปขู่ให้ลงมา ยังไม่รู้ว่าหมู่หรือจ่า เธอยิ้มก้มหัวให้แล้วเดินออกไป ผมนั่งรอสักครู่ไม่นานก็เห็นมันเดินออกมาจากลิป รีบหันกลับมาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นมัน นั่งเหยียดขากระดิกเท้าไปมา หึหึ...

" ไปดิ จะให้กูไปไหน " แมวน้อยมายืนกอดอกพูดห้วนๆ ใส่ผม ยังมีกูมึงอยู่ 

" หึ....กูเคยบอกมึงไปแล้วนะ ว่าให้พูดยังไงกับกู " ผมพูดพร้อมมองหน้ามัน ผมเคยบอกมันแล้วนะ 

" เรื่องของกู " ตอบหันหน้าหนี...หึ่ยยยย มัน่าจับฟัดให้จมเตียง 

" โชว์มากใช่ไหม...?..." หันควบทันที คิ้วขมวดหน้านี้ยุ่งไปหมด 

" แมร่ง นิสัยเสีย จะไปไหนก็รีบไป กูมีงานมีการ " หึหึ.... ยอมง่ายจัง...น่ารักถึงจะขู่ ฟ่อๆ ก็เถอะ 

" หึ " ผมยกยิ้มมุมปากแล้วลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินนำออกไปก่อน เดินมาจนถึงรถแล้วยืนรอมันที่เดินตามมาช้าๆแบบคนถูกบังคับ...หึหึ

" ขึ้นรถ..." มันเดินมาถึงแล้วมองรถนิ่งๆเหมือนคิดอะไรอยู่ ผมเลยบอกให้มันขึ้นรถจะได้รีบไปผมหิวแล้ว มันก็เดินไปเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง พอมันขึ้นแล้วผมก็เปิดประตูตามเข้าไป มันนั่งเฉยๆหันหน้าออกหนอกรถไม่มองผมเลยและก็ไม่ทำอะไรเลย ผมเลยโน้มตัวเข้าไปหามัน หน้าของผมกับมันอยู่ห่างกันนิดเดียว ได้กลิ่นตัวมันชัดมากครับ ผมกลืนน้ำลายลงคออึก...ตัวหอมจนอยากจะสูดดมทุกซอกทุกมุม หืม...เอื้อมมือไปดึงเซฟตีเบลท์มาคาดให้มันทั้งที่หน้าแทบติดกันนั่นแหล่ะ จูบเลยดีไหมวะ 

"อ่ะ....." มันร้องตกใจ สะดุ้งตัวนิดๆ พูดออกมาติดๆ ขัดๆ เขินหรอวะ..... 

" อะเอ่อ....สะเสร็จ แล้วก็ออกไปสิ " น่ารักวะสักนิดแล้วกัน จุ๊บ /// ผมกดริมฝีปากจุ๊บลงที่ปลายจมูกของมัน ถึงกลับสะดุ้งตาเบิกโพลง หน้าเริ่มออกแดงระเรื่อ นั่งเกร็งตัวแบบอาการของคนเขิน ....อดใจไว้ก่อน... 

" หึหึ " ผมยิ้มแบบเสือกำลังอยากกินกระต่าย แล้วขับรถออกไปจากหน้าบรษัทของคนตัวเล็กที่นั่งเขินตัวเกร็ง มองออกไปนอกรถหน้าก็ยังแดงๆ รามมาจนถึงใบหู.... เราจะไปทานอาหารร้านป้าชุ่มกัน เพื่ออก็ตัวที่วันนั้นเจอกับมันแล้วไม่ได้นั่งกินข้าวด้วยกัน ทั้งที่ผมอยากนั่งด้วยแต่เกิดเรื่องปานปลายขึ้นส่ะก่อน เพราะงั้นเราต้องไปสร้างความทรงจำขึ้นใหม่ ผมก็ไม่รู้วะทำไม แต่ใจมันให้ทำแบบนี้......... 

 

 

____________________________________________________________________________________ 

 

 

ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะช่วงนี้ว่าง จะแต่งให้ได้มากที่สุดก่อน พระเอกนายเอกใกล้จะปะทะกันแล้วจร้าตอนหน้า

แล้วจะมานั่งเปลี่ยนคำผิดให้......บ่นๆกันมาก่อนนะ 555

ปล. อย่าอ่านอย่างเดียวให้กำลังใจคนแต่งด้วยค่ะ กดไลค์ ไม่ก็คอมเม้นเยอะๆ

ความคิดเห็น