facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER XVII ใจสลาย

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่17

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2562 18:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER XVII ใจสลาย
แบบอักษร

"อ้ะ...โอ้ย" หญิงสาวที่กำลังจ้องมองใบเมเปิ้ลที่ร่วงหล่นร้องโอดโอยออกมาเมื่อรู้สึกเจ็บปวดที่หน้าท้องนูนของเธอ มือบางค่อยๆลูบหน้าท้องเบาๆ

 

"คะ...คุณหนูรอง ยะ...แย่แล้ว" รีบเดินมาหาหญิงสาวอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงนั้น เมื่อเดินมาก็ต้องตกใจทันทีที่เห็นน้ำใสๆไหลออกมาตามเรียวขาร่างบาง

 

"พิคเซ่ล เกิดอะไรขึ้นน่ะ" ชายหนุ่มได้ยินเสียงตะโกนของเด็กสาวจึงรีบเดินมาดูทันที

 

"คะ...คุณรองหนูมีน้ำอะไรไม่รู้ไหลออกมาจากขาน่ะ" ว่าด้วยเสียงสั่นๆพลางช่วยประคองร่างอุ้ยอ้ายที่อายุครรภ์ก็ปาเข้าไปแปดเดือนกว่าแล้ว

 

"น้ำคร่ำแตก เร็วเข้าช่วยประคองคุณหนูรองกัน คุณหนูรองใกล้จะคลอดแล้ว" 

 

"อืม..." รีบประคองร่างอุ้ยอ้ายให้เดินมาใกล้ๆหมอหนุ่มทันที

 

"โอ้ย...เจ็บ...ฉันเจ็บท้อง" พูดออกมาด้วยสีหน้าที่เจ็บปวดหยาดเงื่อยค่อยๆผุดขึ้นตามใบหน้างาม

 

"คุณหนูรองหายใจลึกๆนะครับ ทนไว้ก่อนนะครับคุณหนูน้อยใกล้จะได้ออกมาแล้ว" พูดให้กำลังใจหญิงสาวก่อนจะช้อนตัวร่างอุ้ยอ้ายนั้นขึ้นแนบอกแล้วเดินไปที่รถทันที

 

... 

 

"อื้ดดดดด....อื้ดดดดด...ฟู่ววว" 

 

"หายใจเข้าลึกๆนะครับคุณหนูรอง แล้วเบ่งอีกครั้งนะครับ หนึ่ง สอง"

 

"อื้ดดดดด...เห้อ..." ถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกเหน็ดเหนื่อย

 

"ดีมากครับ ใกล้แล้วล่ะครับคุณหนูรอง เบ่งอีกครั้งนะครับ..."

 

"อื้ดดดดดด...อุแว้...อุแว้..." เสียงดังลั่นห้องคลอดพร้อมเด็กหญิงตัวเล็กที่กำเนิดออกมาจากท้องมารดาอย่างยากลำบาก

 

"ผู้หญิงครับคุณหนูรอง..." อุ้มทารกน้อยไปให้ผู้เป็นมารดาดู

 

"เมเปิ้ล...เมเปิ้ลลูกแม่..." หลังจากเห็นภาพเด็กทารกน้อยที่ถือเป็นหัวใจของตนหญิงสาวจึงค่อยๆสลบไปด้วยความเพลีย

 

"เห้ย...นายคุณหนูรองเป็นอะไรน่ะ..." เด็กสาวที่อยู่ข้างๆคอยจับมือผู้เป็นคุณแม่มือใหม่ไว้ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง ถึงแม้สภาพตนในตอนนี้กลับน่าเป็นห่วงยิ่งกว่า

 

"คุณหนูรองไม่เป็นอะไรหรอก แค่เพลียน่ะ เธอน่ะพิคเซ่ล รู้ทั้งรู้ว่ากลัวก็ยังจะดื้อเข้ามาอีก หน้าซีดหมดแล้วนี่" หมอหนุ่มว่าพลางส่งเด็กน้อยให้พยาบาลแล้วรีบพยุงเด็กสาวที่ทำหน้าที่ให้กำลังใจคุณแม่มือใหม่แทนผู้เป็นสามีออกจากห้องคลอดทันที

 

"นั่งลงตรงนี้แหละ..." หลังจากพาเด็กสาวไปล้างเนื้อล้างตัวแล้วจึงพาเธอมานั่งบนโซฟาในห้องพักแพทย์ของโรงพยาบาลทันที

 

"แต่ฉัน..."

 

"รู้น่าเธอคงอยากจะเห็นคุณหนูเมเปิ้ลสินะ แต่สภาพแบบนี้ไม่ควรออกไปพบครหรอก โดยเฉพาะเด็ทารกที่เพิ่งเกิด" 

 

"ฉันดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ"

 

"เธอควรพักผ่อนก่อน เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งไปหรอก ทนได้ขนาดนี้ก็นับว่าเก่งแล้วนะ" ว่าพลางลูบศีรษะเด็กสาวเบาๆ

 

"ขอบคุณนะ..." พูดโดยไม่สบตาคมนั้นได้แต่ก้มมองมือตัวเองที่เพิ่งจะให้กำลังใจคนอื่นไปแต่กลับทำให้ตนนั้นแทบตายได้ ใครๆในผองเพื่อนผู้ร่วมเป็นร่วมตาย ต่างก็รู้ว่าเธอนั้นโหดเหี้ยมเพียงใด เธอไม่เคยกลัวเลือด ไม่เคยกลัวจะปลิดชีวิตใคร มีเพียงแต่เขาตรงหน้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอกลัวการรักษาทุกชนิด หากเธอเห็นเต็มๆตาเธออาจช้อกตายไปได้เลย แต่วันนี้มีเขาอยู่ด้วยเธอกลับไม่เป็นอะไร 

 

"อืม..." ตอบเบาๆในลำคอก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกไปจากห้องทันที

 

"ถ้าวันนึงฉันไม่มีนาย ฉันจะอยู่ได้มั้ยนะ..." พูดความคิดที่สงสัยอยู่ในใจออกมาเมื่อหมอหนุ่มเดินออกไปแล้ว

 

... 

 

"อื้อ..." ตื่นขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆทันที

 

"ลูก...ลูก..." มองไปโดยรอบทันที

 

"แกรก..." เสียงเปิดประตูเผยให้เห็นชายหนุ่มแปลกหน้ารูปร่างกำยำเดินเข้ามาหาเธอในห้อง

 

"นะ...นายเป็นใครกัน"

 

"สวัสดีครับ คุณหนูรอง ผมเป็นคนของคุณหนูเองอย่ากลัวผมไปเลยครับ ช่วงนี้ผมจะเป็นคนดูแลคุณหนูรองแทนทุกคนเอง"

 

"นะ...นาย"

 

"ผมอัศวินครับ เป็นบอดี้การ์ดมือซ้ายของคุณหนู"

 

"บอดี้การ์ดงั้นเหรอ...แล้วลูกฉันล่ะ"

 

"เอ่อ...คือว่า..."

 

"ทำไมนายถึงทำหน้าแบบนั้น ฉันถามว่าลูกฉันไปไหน" ถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือขึ้น

 

"ผม...ขอโทษครับ" พูดได้เท่านั้นแล้วค้อมหัวให้หญิงสาวอย่างรู้สึกผิด

 

"ไม่จริง...ลูกฉันต้องไม่เป็นอะไรสิ ไม่จริง ฮือๆ" ร้องไห้ออกมาด้วยใจที่แตกสลาย ลูกคือสิ่งล้ำค่าอย่างเดียวที่เขามอบให้เธอ เธออุ้มท้องลูกมาด้วยความรักแต่คนตรงหน้ากลับทำสีหน้าที่บ่งบอกว่าลูกได้จากเธอไปแล้ว ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นเธอยังได้ยินเสียงทารกน้อยแผดเสียงดังลั่นอยู่เลย

 

"คุณหนูรองพักผ่อนก่อนนะครับ อีกสองสามวันแผลคงจะหาย" พูดได้เท่านั้นแล้วรีบเดินออกจากห้องไปทันทีเพราะเขาทนไม่ได้ที่จะเห็นน้ำตานั้น

 

... 

 

หลายเดือนผ่านไป (ไวเหมือนโกหก) 

 

"ป๊ะ...ป๊า...ป๊ะ...ป๊า" 

 

"ละ...ลูก...ลูก" ตื่นขึ้นมากลางดึงทันทีด้วยเหงื่อที่โชกเต็มตัว 

 

"ลูก..." มองไปรอบๆก็พบแต่ความมืดมิด 

 

"ฝันไปหรอกเหรอเนี่ย" คิดในใจพลางส่ายหัวเบาๆ 

ช่วงนี้เขามักจะฝันว่ามีเสียงเล็กๆใสๆของเด็กผู้หญิงเรียกเขาแทบทุกคืน อาจเป็นเพราะเขาเป็นห่วงทั้งสองคนมากก็ได้ นี่ก็ผ่านมาตั้งห้าเดือนแล้ว 

เธอคงจะคลอดลูกออกมาแล้วสินะ เด็กคนนั้นจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกัน

 

"เห้อ...ม่านมุกเธอไปอยู่ที่ไหนกันนะ" ร่างกายอันซูบผอมคาอยๆขยับลงจากเตียงแล้วเคลื่อนตัวไปเปิดไฟทั้งห้องจึงสว่างขึ้น

 

"ลูก..." กอดตุ๊กตาหมีน้อยไว้ในอ้อมอก

 

"หึ...แกมันโง่จริงๆ แกมันสารเลว หึ ก็สมแล้วที่เธอหนีไป" น้ำตาค่อยๆไหลรินออกมาทางนัยต์ตาคมอย่างเงียบๆ

 

 

... 

 

"คุณหนูรองครับ..."

 

"..." เหม่อมองออกไปยังทางหน้าต่างด้วยแววตาที่ล่องลอย ไม่ได้ยินเสียงสิ่งรอบข้างใดๆ

 

"คุณหนูรองครับวันนี้ผมจะออกไปซื้อของข้างนอกนะครับ คุณหนูก็ออกไปเปิดหูเปิดตาหน่อยสิครับ"

 

"..." หันมองคนพูดด้วยแววตาเลื่อนลอยอย่างเงียบๆ

 

"คุณหนูรองอย่าเป็นแบบนี้เลยนะครับ หากคุณหนูรู้เข้าคุณหนูคง..."

 

"จะไปไหนงั้นเหรอ..." ถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆโดยมีแววตาที่เลื่อนลอยเหมือนเดิม

 

"ไปห้างในเมืองน่ะครับ คุณหนูเตรียมตัวเถอะครับเดี๋ยวผมจะออกไปรอข้างนอก"

 

"อืม..." 

 

"แกรก..." เสียงประตูปิดลงเมื่อชายหนุ่มออกไปจากห้องแล้ว

 

"ลูก..." ได้แต่ลูบท้องเบาๆอย่างโหยหา ไม่มีอีกแล้วลูกน้อยที่เธอคอยประคับประคองชีวิตน้อยๆนั้นไว้จนคลอดออกมา แต่ลูกเธอกลับไม่รอด

 

... 

 

"ฉันขอดูอยู่ร้านนี้สักพักนะ" เมื่อเห็นร้านตุ๊กตาจึงหันไปบอกคนข้างๆที่เดินตามติดตนอยู่ด้วยเสียงเรียบๆ

 

"ครับ..." เดินตามหญิงสาวเข้าไปในร้านตุ๊กตาโดยเว้นระยะห่างไว้อย่างเหมาะสม

 

"เจ้าหมีน้อย..." หยิบตุ๊กตาหมีขึ้นมามองดเวยแววตาคิดถึงพลางลูบท้องตัวเองเบาๆ

 

"ลูก...ถ้าลูกยังอยู่กับแม่ลูกคงจะน่ารักเหมือนเจ้าตัวนี้แน่ๆเลย" ในแววตามีแต่ประกายใสๆของน้ำตา 

 

"Trrrrr...Trrrr..." เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกสติชายหนุ่มที่มองหญิงสาวอย่างสงสารอยู่

 

"เอ่อ...คุณหนูรองครับผมขอตัวไปคุยโทรศัพท์ตรงนู้นนะครับ" ชี้ไปตรงอีกมุมของร้านที่ไม่ไกลมาก

 

"อืม..." ตอบรับเพียงแต่ในลำคอเบาๆแล้วหันไปสนใจตุ๊กตาหมีต่อทันที

 

"หึ...ร้านตุ๊กตา" มองไปในร้านตุ๊กตาทำให้นึกถึงความทรงจำเมื่อห้าเดือนก่อน ขายาวค่อยๆก้าวเข้าไปในร้าน

ทันที

 

"เป็นไรมากรึเปล่าครับ..."

 

"มะ...ไม่เป็นไร" 

 

"ม่านมุก..." เสียงอันคุ้นเคยนั้นดึงดูดสายตาชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาหันไปมองทันทีก็พบหญิงสาวผู้เป็นแม่ของลูกตนถูกผู้ชายคนหนึ่งกอดอยู่

 

"แก...ตุบ" ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรแล้วแม้แต่ความรู้สึกเฉยชาก็กลับหายไปมีแต่ความโกรธเข้ามาแทนที่ร่างหนาเข้าไปกระชากเสื้อผู้ชายที่กอดแม่ของลูกตนอยู่จนเซถลาไปหมัดหนักๆพุ่งตรงบนใบหน้าผู้ชายคนนั้นทันที

 

"คุณ..." หญิงสาวอุทานออกมาอย่างตกใจที่จู่ๆก็เห็นพ่อของลูกตนอยู่ที่นี่

 

"แก...ตุบ...ตุบ" รัวหมัดใส่ผู้ชายตรงหน้าอย่างรู้สึกโกรธและโมโห

 

"หยุดนะ..." เมื่อได้สติก็รีบดึงชายหนุ่มที่อาละวาดอยู่ให้ออกมาจากบอดี้การ์ดพี่ของตน

 

"พลั่ก..." แขนหนาที่รู้สึกว่ามีแรงบางอย่างดึงตนขัดขวางไม่ให้ตนอัดคนตรงหน้าจึงรีบสะบัดออกทันที

 

"โอ้ย..." ร้อนออกมาเมื่อล้มลงพื้น

 

"คุณหนูรอง..." เสียงร้องนั้นทำให้คนที่อาละวาดอยู่นั้นหยุดลงมือ ส่วนคนที่โดนซ้อมอยู่ก็หันไปสนใจคนที่ล้มกับพื้นทันที

 

"นายเป็นไรรึเปล่า..." เมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาบาดเจ็บเดินเข้ามาดูตนจึงรีบถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

 

"ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ คุณหนูรองครับเจ็บตรงไหนรึเปล่า" รีบพลิกดูแขนบางก็พบว่าแขนหญิงสาวเป็นแผลถลอก

 

"ม่านมุก..." อุทานออกมาเมื่อเห็นเลือดของหญิงสาวที่เกิดจากตน นี่ตนทำให้เธอเจ็บปวดอีกแล้วเหรอเนี่ย มองหญิงสาวอย่างรู้สึกผิดพลางนั่งยองๆเพื่อจะประคองร่างบางขึ้นมาจากพื้น

 

"พลั่ก..." สะบัดมือหนาที่แตะแขนเธอออกทันที

 

"ม่านมุก..."

 

"อัศวิน ฉันอยากกลับบ้านแล้ว" จับแขนหนาข้างๆตนเบาๆ

 

"ครับๆ" พยุงหญิงสาวขึ้นจากพื้นทันที

 

"หยุดนะ นั่นแกจะทำอะไร..." เมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าแตะตัวหญิงสาวอีกอารมณ์ที่เพิ่งหายไปเริ่มกลับมาอีกครั้ง

 

"ฉันจะกลับบ้าน คุณมีปัญหาอะไร" ถามด้วยแววตาเย็นชาไม่ต่างจากน้ำเสียง

 

"ม่านมุก...ทะ...เธอจะไปกลับมันงั้นหรือ"ถามด้วยแววตาแดงก่ำ

 

"ใช่...ฉันจะกลับบ้าน อัศวินเราไปกันเถอะ" กุมมือคนข้างๆแล้วเดินออกจากบ้านไปทันที

 

"โธ่เว้ย..." อุทานออกมาอย่างเจ็บใจ สายตาที่เคยมองตนอย่างอ่อนโยนด้วยความรักแปรเปลี่ยนไปมากมีแต่แววตาเย็นชาที่มองมาที่เขา ทำไมกัน ทำไมสายตานั้นถึงทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าตอนไหนๆ ภาพในความทรงจำตอนที่เขาให้เธอเซ็นใบหย่า ตอนที่เขาพาผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้าน ผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง ภาพหญิงสาวที่มองเขาอย่างเจ็บปวด แววตานั้นช่างไม่ต่างอะไรกับเขาในตอนนี้เลย

 

"คุณหนูรองครับขึ้นรถเถอะครับ" เมื่อมาถึงรถก็รีบเปิดประตูให้หญิงสาวอย่างรวดเร็ว

 

"อืม..." ตอบรับในลำคอเบาๆก่อนจะก้าวเท้าขึ้นบนรถหรูนั้นทันที

 

"เอ่อ...คุณหนูรองครับรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ ผมขอตัวไปโทรศัพท์ก่อนครับ" 

 

"อืม..." ตอบโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่คนตรงหน้าถามเลยด้วยซ้ำในหัวมีแต่ภาพชายหนุ่มผู้ซูบผอมผู้ที่เป็นทั้งพ่อของลูกและผู้ชายที่เธอรักมากที่สุดแต่เขากลับทำร้ายหัวใจเธอมากที่สุดเช่นกัน เขาดูเปลี่ยนไปมากทั้งซูบผอม ใบหน้านั้นก็ตอบลงและซีดมากเหมือนคนไม่สบาย

 

"ฟรุบ..." ไม่ทันได้นึกอะไรต่อก็ถูกมือหนาคว้าตัวไปอยู่ในอ้อมกอดทันที

 

"ตุบๆ...ปล่อยฉันนะ คุณเป็นใครกัน" รีบทุบอกแกร่งนั้นทันทีอย่างตกใจ

 

"หึ จำสามีตัวเองไม่ได้รึไง"

 

"คุณ..." ตกใจทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น จ้องเข้าไปในนัยต์ตาคมอย่างไม่เข้าใจ

 

"ทำไมล่ะ มีสามีใหม่แล้วลืมสามีคนแรกที่พ่วงตำแหน่งพ่อของลูกไปด้วยแล้วรึไง" 

 

"หึ..." พ่นลมหายใจอย่างรู้สึกโกรธเคืองคนตรงหน้าแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเงียบแล้วเบนหน้าหนีไปทางอื่น ตอนนี้เธอยังไม่อยากเจอใครหรือยุ่งเกี่ยวกับใครโดยเฉพาะคนตรงหน้าแต่เขากลับเดินเข้ามาสร้างความเจ็บปวดให้เธออีก

 

"หึ...นิ่งแบบนี้แสดงว่าคงจะลืมจริงๆแล้วล่ะสิ งั้นผมจะทวนความจำให้" พูดจบริมฝีปากหนาก็ประทับลงบนริมฝีปากบางอย่างรุนแรงทันที

 

"อื้ม...ตุบๆ" ได้แต่ทุบอกแกร่งคนตรงหน้าอย่างประท้วง 

 

"อื้ม..." ค่อยๆผ่อนแรงลงแล้วจุมพิตอ่อนโยนขึ้น

 

"ฮึก...ฮึก" น้ำตาค่อยๆไหลออกมาจากหน่วยตางามที่ยังคงปิดอยู่

 

"ม่านมุก..." อาการสั่นของหญิงสาวตรงหน้าทำให้ตนได้สติแล้วนีบถอนริมฝีปากออกทันที

 

"ฮึกๆ ฮือๆ" คุกเข่าลงกับพื้นแล้วปล่อยโฮออกมา

 

"ทำไมกัน แค่ผมจูบคุณแค่นี้คุณถึงกับร้องไห้เลยเหรอ..."

 

"ฮึกๆ...ไป ไปซะ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกเลย" พูดโดยไม่มองหน้าคนตรงหน้าที่แววตาแดงก่ำอย่างหลากหลายความรู้สึก ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ

 

"นี่คุณลืมผมไปแล้วจริงๆใช่มั้ยม่านมุก"

 

"หึ...ถ้าฉันลืมคุณได้จริงๆมันคงดีกว่านี้" พูดออกมาพลางประคองตัวลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าไปยังรถทันที

 

"คะ...คุณหมายความว่าไงกัน" ถามออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง หญิงสาวตรงหน้าพูดเหมือนว่ายังคงเจ็บปวดเพราะเขา ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นยังมองเขาอย่างเย็นชาอยู่เลย

 

"คุณต้องการอะไรอีก ต้องการให้ฉันหย่าฉันก็หย่าให้คุณแล้ว หรือคุณยังเห็นฉันเจ็บปวดไม่พอหรือไง" ทุบอกหนาอย่างอยากจระบายความรู้สึกออกมา ความรู้สึกทั้งหมดที่อยู่ในใจมาตลอด

 

"ม่านมุก..." มองคนตรงหน้าอย่างตกตะลึง เธอเป็นอะไรกันนะ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้ แววตาที่แสนจะเจ็บปวด ผิดหวังแล้วยังจะท่าทางการตีเขาอย่างบ้าระห่ำและอยากจะระบายความรู้สึกนั้นอีก

 

"คุณเคยเจ็บปวดบ้างรึเปล่า ฮึกๆ คุณเคยรู้สึกความเจ็บปวดนั้นบ้างมั้ย ฮึกๆ" ทุบคนตรงหน้าแรงขึ้นกว่าเดิมน้ำตาที่คิดว่าจะกลั้นไว้ในตอนแรกหลั่งไหลออกมาอย่างไม่หยุด

 

"ม่านมุก...ม่านมุกหยุดก่อน" รีบคว้าแขนบางที่ทุบตนอยู่ไว้ เพราะรู้สึกว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆคนตรงหน้าอาจจะช็อกแล้วสลบไปได้ ดูจากใบหน้าที่ซีดเซียวนั้นบวกกับสุขภาพร่างกายของเธอที่อ่อนแอตั้งแต่เด็กๆแล้ว เขายังคงจำได้เสมอตนอนเด็กๆที่คนตรงหน้าถูกเขาแกล้งจนร้องไห้และช็อกสลบไป

 

"ฮึกๆ...ฮือๆ"

 

"ม่านมุกคุณเป็นอะไร...ทำไมถึงได้"

 

"คุณไม่เคยรู้เลย...ไม่เคยรู้อะไรเลย...ฮือๆ ที่คุณกลับมาคุณคงอยากจะมาหาลูกแล้วคิดจะเอาลูกไปเลี้ยงใช่มั้ย ฮึกๆ"

 

"ม่านมุกผมๆ..."

 

"ฮือๆ มันคง...ฮึก...มันคงจะไม่มีวันนั้นแล้ว" พูดออกมาด้วยแววตาแดงก่ำมองคนตรงหน้าอย่างกรุ่นโกรธ

 

"มะ...หมายความว่ายังไง" ถามอย่างรู้สึกกลัวคำตอบแต่ความจริงก็สำคัญกับเขามากเช่นกัน

 

"ลูกไม่อยู่แล้ว...ไม่มีอีกแล้ว ฮึกๆ" ปล่อยโฮออกมามากกว่าเดิม เมื่อแผลที่ยังไม่หายดีถูกของมีคมกระตุ้นบาดแผลจึงลึกมากยิ่งขึ้น

 

"มะ...ไม่จริง...คุณโกหกผมใช่มั้ยม่านมุก" ถามด้วยแววตาแดงก่ำที่น้ำกำลังจะไหลออกมา

 

"ฮึกๆ" ได้แต่สะอื้นออกมาโดยไร้คำตอบใดๆน้ำตามากมายที่ไหลตอนวันแรกที่เธอรู้ว่าลูกไม่อยู่อีกแล้วนั้นกลับออกมาอีกครั้ง

 

"ไม่จริง...คุณโกหกผม...แค่คุณอยากจะไปอยู่กับไอหมอนั้นคุณต้องทำขนาดนี้เลยงั้นเหรอ" เขย่าแขนบางอย่างรู้สึกโกรธ เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เขาที่ไม่อยากจะเชื่อคำที่คนตรงหน้าบอกได้แต่ปฏิเสธความจริง

 

"ฮึกๆ คุณมันไร้หัวใจ ดีแล้วแหละที่ลูกจากไป หากมีพ่ออย่างคุณแกคงอยู่อย่างไม่มีความสุขหรอก"

 

"ม่านมุก..." ตวาดคนตรงหน้าออกมาด้วยเสียงดังลั่น

 

"หึ...ทำไมล่ะคุณจะทำอะไรฉัน จะทำร้ายฉันอีกงั้นเหรอ เอาเลยสิ เอาให้ตายไปเลย ฉันไม่อยากอยู่เหมือนตายแบบนี้อีกแล้ว" พูดออกมาด้วยเสียงกร้าวอย่างรู้สึกโกรธคนตรงหน้า เธอคงไม่โกรธขนาดนี้และความรู้สึกดีๆที่มีให้เขาคงจะไม่ทำร้ายเธอมากขนาดนี้เช่นกัน ถ้าตัวต้นเหตุที่ทำให้ลูกเธอจากไปตลอดกาลไม่ใช่ผู้หญิงคนที่คนตรงหน้ารักนักรักหนาจนตัดสินใจหย่ากับเธอ เธอรู้เพียงแต่ว่านางมารนั่นฆ่าลูกของเธออย่างโหดเหี้ยม 

 

"ม่านมุก..." มองคนตรงหน้าอย่างตกใจในใบหน้าที่ซีดเผือดมาก ปากบางโดนฟันกระต่ายที่น่ารักตอนยิ้มให้เขาเมื่อก่อนจิกแรงจนปากแตกและเลือดไหลออกมาซิบๆ มือบางนั้นกำแน่นจนเล็บจิกเข้าถึงเนื้อมือเลือดค่อยๆไหลออกมาจากมือที่กำหมัดแน่นอยู่

 

"ฮึก..." มองคนตรงหน้าด้วยสายตาพร่ามัว ซึ่งไม่รู้ว่าเกิดจากน้ำตาหรือเกิดจากสภาพร่างกายที่อ่อนล้ากันแน่ ตาค่อยๆปรือลงเรื่อยๆ

 

"ม่านมุก...ม่านมุก" รีบเข้าไปรับหญิงสาวไว้ในอ้อมอกทันทีก่อนที่ร่างบางจะล้มลงกับพื้นตามแรงโน้มถ่วงโลก ปากก็พร่ำเรียกชื่อหญิงสาวเพื่อให้เธอได้สติแต่ร่างบางก็ยังคงเงียบงันอาการแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าหญิงสาวสลบลงไปแล้ว ร่างหนาค่อยๆช้อนตัวร่างบางขึ้นแนบอกแล้วพาร่างบางกลับไปยังบ้านของตนทันที

 

... 

 

"ตายแล้วตาภพนั่นแกพาผู้หญิงเข้าบ้านมางั้นเหรอ..." รีบสาวเท้าเดินลงมาจากชั้นบนทันทีเมื่อเห็นร่างลูกชายของตนเดินเข้าบ้านมาโดยอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งไว้

 

"..." มองมารดาของตนแวบเดียวแล้วเดินต่อ

 

"หนูมุก..." เมื่อเดินมาใกล้ๆจึงพบว่าหญิงสาวที่ลูกตนเดินอุ้มมาอยู่นั้นคือลูกสะไภ้ตนเอง

 

"คุณแม่ครับ...ผมคงต้องพสาเธอไปพักผ่อนก่อนน่ะครับ" บอกมารดาตนให้เธอหลบทางให้

 

"จ้ะๆ ขึ้นไปเถอะลูก ดูแลน้องดีๆด้วยนะ"

 

"ครับ" ตอบมารดาของตนแล้วสาวเท้าขึ้นบันไดไปบนห้องทันที

 

"เห้อ..." ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นลูกสะไภ้ยังคงปลอดภัยอยู่

 

... 

 

"ลูก...ลูก" เด้งตัวตื่นขึ้นมาด้วยเหงื่อที่โชกตัว

 

"ม่านมุก..." กุมมือหญิงสาวไว้เมื่อเห็นว่าเธอตื่นแล้ว

 

"คุณ...คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมกัน" เมื่อเห็นคนข้างๆจึงถามออกมาด้วยเสียงดังลั่นอย่างไม่พอใจ

 

"ม่านมุกผมขอ..."

 

"ออกไป...ออกไปเลยนะ" ปาหมอนใส่ชายหนุ่มอย่างรุนแรงแล้วหยิบของที่อยู่ใกล้ๆขึ้นมาเตรียมพร้อมที่จะปาใส่คนตรงหน้า

 

"ม่านมุกคุณฟังผมก่อนสิ..." รีบคว้ามือนั้นไว้ก่อนที่หญิงสาวจะปาของอะไรใส่ตน เขากลัวว่าเธอจะช็อกหมดสติไปอีก

 

"ไม่...ฉันไม่ฟังอะไรคุณอีกแล้ว เพราะคุณทำให้ลูกต้องจากฉันไป ฮึกๆ" ร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง

 

"ม่านมุก...ผม..." ชายหนุ่มพูดอะไรไม่ออกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่คอได้แต่มองแววตาเศร้านั้นเปี่ยมไปด้วยน้ำตา ลูกเขาทั้งคนทำไมเขาจะไม่เสียใจล่ะ เพียงแต่เขาไม่อยากจะเชื่อว่าลูกจะจากไปแล้ว เขาคิดว่าเธอคงโกหกเขาเพื่อที่จะให้เขาปล่อยเธอและลูกไป แต่ดูจากสภาพเธอตอนนี้ความคิดนั้นของเขาก็หายไปแล้ว ความเจ็บปวดและเสียใจเข้ามาแทนที่มัน

 

"ฮึกๆฮือๆ" หญิงสาวได้แต่ร้องไห้ออกมาอย่างไม่หยุดแค่เธอสูญเสียลูกไปแล้วมันยังเจ็บไม่พออีกรึไงยังต้องมาพบเจอเขาที่เป็นเหตุให้เธอสูญเสียลูกน้อยไป 

 

"..." ทรุดเข่าลงข้างเตียงอย่างเงียบๆความรู้สึกเจ็บแปลบจุกเข้ามาที่อกจนไม่สามารถจะทำอะไรได้อีกแม้แต่ปลอบร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงและปล่อยโฮออกมา เขาคงไม่กล้าเผชิญหน้าเธอตรงๆในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ

 

"ฮึก...อึก..." พยายามกลั้นเสียงสะอื้นอย่างยากลำบาก

 

"ผะ...ผมจะลงไปเอาน้ำมาให้นะครับ" บอกออกมาโดยเลี่ยงที่จะมองแววตาเศร้าคู่นั้นที่มองตนอย่างเจ็บปวด

 

"ฮึก..." กลั้นสะอื้นแล้วเบนหน้าหนีจากผู้ชายตรงหน้า

 

"แกรก..." ประตูห้องถูกปิดลงโดยชายหนุ่มที่เดินออกไปจากห้องแล้ว

 

"ฮึก...ฉันจะไม่ร้องไห้เพราะคุณอีกแล้ว" ปาดน้ำตาทิ้งเมื่อคิดได้ว่าเธอไม่ควรจะทนอยู่กับความเสียใจที่นี่อีก

 

... 

 

"ฮัลโหล...ว่ายังไง" รับสายด้วยเสียงไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นเบอร์ที่บันทึกชื่อไว้ซึ่งไม่ได้โทรมานานมากแล้ว

 

"อะไรนะ จะบ้าเหรอฉันเป็นคนฆ่ามันกับมือ ตอนนี้มันก็เหลือแต่เถ้าธุลีไปแล้ว เธอจะเห็นมันได้ยังไง" ตวาดปลายสายไปอย่างโมโห

 

"คุณแม่คุยกับใครกัน..." ชายหนุ่มที่ลงมาเพื่อที่จะนำน้ำไปให้ภรรยาดื่มต้องชะงักฝีเท้าลงแล้วดูมารดาตนที่คุยกับใครบางคนอยู่ด้วยท่าทางที่ดูน่ากลัวซึ่งเป็นท่าทางที่เขาไม่เคยเห็น

 

"ฟังดีๆนะเดชตายไปแล้ว และฉันก็เป็นคนฆ่ามันด้วยตัวฉันเอง" ย้ำด้วยเสียงหนักแน่น

 

"เดช...ใครกัน คุณแม่ฆ่าคนชื่อเดชงั้นเหรอ ไม่จริงน่า..." ได้แต่ปิดปากตัวเองอย่างตกใจแล้วมองดูมารดาตนคุยโทรศัพท์ต่อ

 

"หึ...นั่นไม่ใช่ลูกเขาจริงๆสักหน่อยนี่ นั่นมันลูกของนายพวกเรานี่ ฉันก็ต้องดูแลให้ดี ไม่ให้อ่อนแอเหมือนหมอนั่นหรอกที่ยอมให้เมียและลูกของตัวเองรังแกลูกของนาย หึ เธอจะว่าฉันใจดำก็ไม่ได้นะ ในพวกเราหากมีคนอ่อนแอก็ต้องตายไป" พูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยม

 

"ตอนนี้หนูม่านมุกน่ะอยุ่ที่นี่ปลอดภัยดี ฉันดูแลเธอได้ดีกว่าเดชก็แล้วกัน คนที่อ้างตัวเป็นพ่อแต่อ่อนแอปกป้องลูกไม่ได้ก็สมควรที่จะตายแล้วไม่ใช่รึไงกัน เธอก็บอกไอหมอนั่นด้วยว่ามันแค่หลอนไปเอง ทั้งๆที่เรื่องก็ผ่านมานานแล้ว" พูดจบก็ตัดสายลงทันทีแล้วเตรียมหันหลังเพื่อจะเดินออกจากห้องครัวแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอลกชายเดินมาหาตนแล้วขวางทางไว้

 

"ตาภพ...กะ...แกอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" ถามด้วยเสียงสั่น

 

"คุณแม่ครับ...มันไม่จริงใช่มั้ยครับ" ถามด้วยเสียงสั่นเช่นกันแววตาแดงก่ำบ่งบอกถึงความสะเทือนใจในสิ่งที่เพิ่งได้รัรู้มา

 

"แม่..." พูดได้เพียงเท่านั้นแล้วก้มหน้ามือบางกำแน่นอยางรู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องในอดีต

 

"คุณแม่ครับ...คุณแม่ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน" 

 

"..." ก้มหน้ายอมรับกับสิ่งที่ทำโดยไม่พูดอะไรออกมาเธอรู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องในอดีตจริงแต่ไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ตัดสินใจทำลงไปแล้วไม่ว่ายังไงคนๆนั้นก็ต้องตายอยู่ดี การที่เขาให้ที่อยู่ที่กินกับคนที่ทรยศแก๊งก็เหมือนเขาเป็นคนทรยศของแก๊งเช่นกัน

 

"แกไม่เข้าใจหรอกตาภพ มันเป็นเรื่องของคนรุ่นฉัน"

 

"แล้วทำไมคุณแม่ต้องฆ่าเขาด้วย...เขาเป็นพ่อของม่านมุกแล้วเป็นเพื่อนของคุณแม่ไม่ใช่เหรอครับ"

 

"เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อ13 ปีก่อน ตอนนั้นม่านมุกก็ยังอย่กับพ่อแท้ๆของเธอที่ไม่ใช่ลุงเดชคนที่ลูกรู้จัก แต่เป็นนายของแม่ซึ่งก็คือคุณธรณ์ เขาเป็นมาเฟียประมุขแก๊งอาชาอาบโลหิต แต่เพราะคราวนี่มีคนก่อความวุ่นวายเพื่อจะทำลายแก๊งและยึดแก๊ง ทำให้ม่านมุกต้องแยกจากพ่อแม่และพี่น้องมาอยู่กับลุงเดชซึ่งเป็นก็เป็นหนึ่งในองครักษ์ทั้ง7 เหมือนแม่นี่แหละ เขาเป็นคนที่พ่อของม่านมุกไว้ใจที่จะฝากลูกสาวตนไว้ได้..."

 

"..." ได้แต่ฟังสิ่งที่มารดาเล่าอย่างอึ้งๆ

 

"ภายหลังทุกคนรู้กันว่าเขาเป็นคนให้ที่อยู่กับหมอนั่นคนที่ทรยศ ซึ่งก็เหมือนเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ผิดกฎของแก๊งอย่างมหันต์ ไม่มีใครในองครักษ์ที่กล้าจะฆ่าเขาเพราะความผูกพันร่วมเป็นร่วมตายกันมานาน แต่ยังไงพวกเราก็ต้องทำเพราะเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนั้นส่วนหนึ่งก็มาจากเขา แม่จึงตัดสินใจลงมือเอง" หลังจากพูดจบน้ำตาก็ไหลออกมาทันที

 

"คุณแม่..."

 

"ตาภพ...หนูมุกเธอน่าสงสารมากนะลูก ชีวิตนี่เธอแค่อยากจะมีครอบครัวที่ดี มีสามีที่ดี มีลูกที่น่ารัก แต่กลับ..."

 

"คุณแม่ครับ...ผมขอโทษ"

 

"แม่ผิดไปแล้วล่ะ...แม่ไม่สมควรตัดสินใจแบบนี้เลย ไม่ควรบังคับให้ลูกแต่งงาน"

 

"คุณแม่..."

 

"เอาเถอะตาภพ...ตอนนี้หนูมุกอยู่กับพวกเรา แกก็ต้องดูแลเธอให้ดีๆ อืม ว่าแต่หลานแม่ล่ะอยู่ไหนทำไมแม่ไม่เห็นเลยล่ะ" เมื่อนึกได้จึงรีบถามลูกชายขึ้นทันที

 

"คุณแม่ครับคือความจริงแล้ว..."

 

"อะไร...เกิดอะไรขึ้น"

 

"ฮึก....เจ้าตัวเล็กจากไปแล้วครับ" สะอื้นออกมาน้ำตาที่พยายามกักเก็บไว้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

"ไม่จริงน่า...เป็นไปได้ไงกัน"

 

"มุกเธอบอกว่าลูกจากไปแล้ว...ผมมัน..." ไม่ได้พูดอะไรต่อสิ่งที่จะพูดออกมาก็ไหลออกมาเป็นน้ำตาแทน

 

"ตาภพ..." รีบโผกอดลูกของตนทันทีอย่างรู้สึกไม่ต่างกัน 

 

... 

 

"ฮึกๆ แกร้องไห้แค่วันนี้ตอนนี้พอนะ หนูมุกยังต้องการกำลังใจจากแก แกต้องเข้มแข็งเป็นที่พึ่งพิงให้เมียแกได้" คำพูดของมารดาที่บอกเขาเมื่อกี้ผุดขึ้นในหัวทันทีเมื่อชะงักมือไว้ไม่กล้าเปิดประตูเข้าไปในห้อง

 

"เห้อ...แกต้องเข้มแข็งนะตาภพ" ให้กำลังใจตัวเองเสร็จก็ใช้มือข้างที่ว่างจากการถือถาดที่มีนมและของว่างมาให้ภรรยาของตนเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที

 

"มุกพี่เอาของว่างมาให้..." วางถาดลงบนโต๊ะข้างๆเตียงแล้วมองหาร่าบางที่ตอนแรกนั่งอยู่บนเตียงแต่ทว่าตอนนี้กลับหายไป

 

"ก๊อกๆ...มุกอยู่ในห้องน้ำเหรอ" 

 

"มุกตอบพี่หน่อย...แกรก" เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจึงรีบเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปทันทีแต่ก็พบแต่ความว่างเปล่า

 

"มุก..." อุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อรู้สึกว่าร่างบางนั้นจะไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว 

 

"คุณแม่ครับเห็มุกบ้างรึเปล่าครับ" รีบเดินลงมาถามมารดาตนที่ยืนเหม่ออยู่อย่างรวดเร็ว

 

"แม่ไม่เห็นหนูมุกเลยนะ...หรือว่า..."

 

"มุกหายไปครับในห้องก็ไม่อยู่" พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

"บางทีอาจจะเดินเล่นอยู่ก็ได้ ศรีบอกเด็กๆให้ไปดูหนูมุกที่สวนทีว่าอยู่มั้ย" 

 

"ค่ะๆ"

 

"ไม่เจอเลยค่ะ..." เมื่อหาทั่วแล้วแต่กลับไม่พบสาวเจ้า

 

"ซ่า..." แต่แล้วจู่ๆเสียงฝนเทลงมาก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ

 

"แม่ครับ..."

 

"ไปดูกล้องวงจรปิดกันเถอะนะ" เมื่อคิดได้ก็รีบเดินนำไปห้องทำงานของตนทันที

 

"นั่นหนูมุกนี่..." เมื่อเปิดจอภาพก็สังเกตเห็นร่างบางเดินออกไปจากรั้วบ้าน

 

"แม่ครับ..."

 

"เราต้องหาหนูมุกให้เจอนะตาภพ เธอจะต้องไม่เป็นไร" ได้แต่ตบบ่าลูกชายอย่างให้กำลังใจถึงแม้ตนจะรู้สึกไม่ต่างอะไรกับลูกชายก็ตาม

 

... 

 

"ฮึกๆ...ไม่จริง" ได้แต่เดินร้องไห้มาเรื่อยๆท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาอย่างหนักหน่วง

 

"ตอนนี้หนูม่านมุกน่ะอยุ่ที่นี่ปลอดภัยดี ฉันดูแลเธอได้ดีกว่าเดชก็แล้วกัน คนที่อ้างตัวเป็นพ่อแต่อ่อนแอปกป้องลูกไม่ได้ก็สมควรที่จะตายแล้วไม่ใช่รึไงกัน เธอก็บอกไอหมอนั่นด้วยว่ามันแค่หลอนไปเอง ทั้งๆที่เรื่องก็ผ่านมานานแล้ว" คำพูดของคนที่เธอรักและไว้ใจมากที่สุดตั้งแต่เด็กๆดังขึ้นในหัวตลอดตั้งแต่ที่เธอเดินออกมาจากบ้านหลังนั้นที่มีแต่คนใจร้าย

 

"ทำไม...ทำไมกัน" ได้แต่ตั้งคำถามมากมายอย่างเจ็บปวดใจถึงแม้เขาคนนั้นจะไม่ใช่พ่อที่ให้กำเนิดเธอแต่เขาก็ดูแลธอดีมาก ถึงตอนนั้นเธอจะความจำเสื่อมจำอะไรไม่ได้เลยกับความทรงจำไวเด็ก13ปีก่อนหน้านั้น ที่คนที่เธอเรียกว่าพ่อคนที่ดูแลเธอมาจนเธอผ่านช่วงวัยรุ่นไปได้ เธอก็รักเขาเหมือนพ่อของเธอถึงแม้ตอนนี้เธอจะรู้ความจริงว่าเขาไม่ใช่พ่อก็ตาม ส่วนคุณท่านก็เป็นผู้มีพระคุณต่อเธอ ดีกับเธอตลอด เธอเห็นคุณท่านเหมือนแม่ แต่ท่านกลับฆ่าคนที่เป็นเหมือนพ่อของเธอไป

 

"ฮึกๆ...ฮือๆ" เดินมาเรื่อยๆจนถึงหน้าปากซอยที่มีถนนที่มีรถวิ่งผ่านมากมายอย่างรวดเร็ว

 

"หึ..." ส่งเสียงในลำคอก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปตรงหน้า เท้าน้อยๆค่อยๆก้าวไปเพื่อที่จะเดินไปยังอีกฝั่งของถนน

 

"เอี๊ยดดดดดดด..." เสียงเบรครถหรูดังลั่นทั่วบริเวณ ร่างบางที่ล้มลงไปกับพื้นค่อยๆปรือตามองภาพรถคันนั้นอย่างเลือนลางก่อนที่สติจะดับวูบไป

 

... 

จบตอน 

หือออ...มุก เจอเรื่องร้ายอีกแล้ว ตอนคลอดลูกนี้ม่านมุกอยู่ญ่ปุ่นนะคะทุกคน แล้วหลังจากคลอดลูกหลายวันถึงจะฟื้นแต่พอฟื้นมาก็พบว่าลูกไม่ได้อยู่กับตนแล้ว อัศวินเป็นมือซ้ายของพลอยสวย(จริงๆ ไรต์ไม่ได้เล่นจุดปมตัวโกงเพิ่มนะ) ตอนนี้ดราม่าหนักมาก อ่านไปอาจจะงงว่าลูกม่านมุกอยู่ที่ไหน แต่ถ้างงก็ต้องติดตามไปเรื่อยๆนะอีกไม่กี่ตอนแล้ว แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะคะทุกคน ไรต์ไปลอยกระทงก่อนนะ

ความคิดเห็น