facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

57.ต่อสู้ไปเพืื่ออะไร

ชื่อตอน : 57.ต่อสู้ไปเพืื่ออะไร

คำค้น : 57.ต่อสู้ไปเพืื่ออะไร

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 217

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 21:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
57.ต่อสู้ไปเพืื่ออะไร
แบบอักษร

วันต่อมา 

“เช้าแล้วหรอ” 

ผมค่อยๆลุกขึ้นมาจากเตียงก่อนจะขยี้ตาของตัวเองเล็กน้อยและเดินออกไปห้องน้ำ หลังจากอาบน้ำแปลงฟัน ผมก็เตรียมตัวที่จะออกไปซื้อของแต่ว่าหลังจากซื้อของฝนก็ตกลงมา 

“ฝนตกแล้วหรอ ต้องรีบกลับแล้วสิ” 

ผมรีบวิ่งกลับไปที่บ้านแต่ว่าเมื่อถึงหน้าบ้านผมก็เอื้อมมือไปเปิดประตูแต่ว่า 

“ล็อคงั้นหรอ” 

ผมเคาะประตูบ้านแต่ว่าก็ไม่มีคนออกมาเปิดให้ก่อนที่จะเริ่มทุบกระตูอย่างแรง 

“อัลเตอร์ เปิดให้ฉันหน่อยสิ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

“ก็ไม่รู้หรอกว่าเธอโกรธอะไรฉัน แต่ช่วยเปิดให้หน่อยเถอะ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมรู้ทันทีว่าอัลเตอร์นั้นอยู่อีกฝั่งของประตูและตั้งใจที่จะไม่เปิดประตูให้กลับผม 

“นี่...” 

“ไปตายเลยไป” 

ผมตกใจเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา 

“อย่าพูดแบบนั้นสิ” 

“จะไปตายที่ไหนก็ไป คนอ่อนแออย่างนาย ไม่เหมาะสมที่จะเป็นมาสเตอร์ของฉัน” 

นั้นสินะ เธอพูดถูก 

“งั้น ฉันวางของต้องนี้น่ะ เดี๋ยวขอตัวไปซื้อของอีกรอบละกัน” 

ผมวางถุงเอาไว้หน้าประตูก่อนจะรีบวิ่งออกจากไปและมุ่งหน้าไปที่บ้านของซาโอริทันที 

“ซาโอริ อยู่มั้ย...” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

“ไม่อยู่งั้นหรอ” 

ผมเดินออกจากบ้านของซาโอริการจะเดินไปโดยไร้จุดหมาย แต่ว่าในวินาทีนั้นก็ได้มีคำถามขึ้นมาในหัวของผม 

เราน่ะปกป้องโลกไปเพื่ออะไร 

“ทำไม...อัลเตอร์...ทำไม...ฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจงั้นหรอ” 

เป็นความผิดของฉันเอง ถ้าเกิดเราคุยด้วยเหตุผลละก็ 

“ให้ตายสิ ยัยนั้นถ้ายอมคุยกับเราและใช้เหลุผลละก็ คงไม่เป็นแบบนี้หรอก” 

ตอนนี้ตัวผมรู้สึกยังไงกับอัลเตอร์งั้นหรอ 

ผมยังคงเดินไปแบบไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าตัวเองจะเดินไปไหนจะไปอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะไปที่ไหน ฝนก็ยังคงตกอยู่ตลอดสามวัน 

“มันตกเหมือน weathering with you เลย” 

ผมค่อยๆล้มตัวลงไปนั้งกับพื้นก่อนที่ตัวเองจะนอนลงไปโดยไม่รู้ตัว 

“เรามาทำอะไรที่เนี่ย” 

ในวินาทีนั้นก็ได้มีใครบางคนที่มายืนอยู่เบื้องหน้าของผมก่อนที่ผมจะสลบไป 

“ห๊ะ...” 

“พื้นแล้วหรอค่ะ มาสเตอร์” 

“อาเธอร์เรียงั้นหรอ” 

ผมหันไปรอบๆก่อนที่จะเห็นถุงน้ำเกลือเจาะอยู่ที่มือของผม 

“มาสเตอร์ไปนอนตากฝนทำไมค่ะ” 

“พอดีว่า...” 

“โดนยัยนั้นไล่งั้นหรอ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

มาโคโตะก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะกำผ้าห่มแน่นแต่ว่าในวินาทีนั้นอาเธอร์เรียก็เดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่ถามอะไร 

“ยัยนั้น...ต้องการให้ฉันตายจริงๆสินะ” 

ผมกำผ้าห่มแน่นก่อนที่จะดึงถุงน้ำเกลือออกและลุกออกจากเตียงแต่ว่าในทันทีที่ผมลุกนั้น ตัวผมก็ได้ล้มลงไปกับพื้น 

“ขาไม่มีแรงเลย” 

ในวินาทีนั้นผมก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากด้านนอก 

“นี่เธอ ไปขอโทษมาสเตอร์เดี๋ยวนี้นะ” 

“ทำไมละ ถ้ามันอยากตายก็ให้มันตายไปสิ” 

คำพูดของอัลเตอร์มันทิ่มแทงราวกับดาบนั้นพันเล่มที่แทงเข้าที่ตัวของผม 

“มาสเตอร์เกือบจะตายก็เพราะเธอนะ...” 

“ก็ให้มันตายไปสิ” 

อาเธอร์เรียที่ได้ยินแบบนั้นก็เตรียมหอกขึ้นมาพร้อมที่จะต่อสู้แต่ว่าอัลเตอร์ก็ไม่ได้สนใจอะไรก่อนจะหันหลัง 

“มาสเตอร์ทำทุกอย่างเพื่อเธอ...เขาอยากจะอยู่กับเธอ ที่เขาทำไปก็เพราะเขาเป็นห่วงเธอเข้าใจมั้ย มาสเตอร์นะ อยากจะใช่ชีวิตร่วมกับเธอ เขาถึงได้จะจบการต่อสู้ทั้งหมดเพื่อจะมาอยู่กับเธอยังไงละ” 

ในวินาทีนั้นตัวผมที่นอนอยู่กับพื้นค่อยๆคลานออกมาก่อนที่สีผมสีขาวจะเปลื่ยนไปเป็นสีดำปลายผมสีดำ 

ในตอนนี้ตัวผมน่ะ เป็นแค่มนุษย์ที่บิดเบี้ยวหรือง่ายๆตอนนี้ภายนอกของผมอาจจะยังดูปกติแต่ว่าภายในนั้นมาได้แตกสลายไปจนหมดแล้ว แต่ว่ามีเพียวคนเดียวที่สามารถมองเห็นร่างกายที่มีรายแตกภายนอกได้นั้นมีเพียงแค่ ดาวินซี่จังเท่านั้น 

“จะหนีงั้นหรอ” 

อาเธอร์เรียตะโกนออกมาก่อนจะเรียกหอกศักดิ์สิทธิ์ก่อนจะตะโกนออกมา 

“รองโก...” 

“จะเอาใช่มั้ย... ลา โกรเดอมอง...” 

ในวินาทีนั้นแสงสีทองพุ่งออกจากหแกของอาเธอร์เรียก่อนจะพุ่งไปใส่อัลเตอร์และเพลิงสีแดงของอัลเตอร์ก็พุ่งเข้าใส่อาเธอร์เรีย 

“พอแค่นั้นแหละ” 

ผมกระโดดเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างอาเธอร์เรียและอัลเตอร์ก่อนที่จะหยุดพลังเอาไว้ได้อย่างง่ายดายก่อนที่อาเธอร์เรียจะมารับตัวผมเอาไว้ 

“อย่าฝืนสิค่ะ มาสเตอร์” 

“อา...ขอโทษ” 

อาเธอร์เรียวางตัวผมลงไปกับพื้นก่อนจะพูดออกมา 

“อัลเตอร์...นี่เธอไม่เห็นแก่ตัวไปไหนหรอ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

อัลเตอร์ค่อยๆเดินจากไปแต่ว่าอาเธอร์เรียก็พูดออกมาทำให้อัลเตอร์หยุดอยู่กับที่ 

“มาสเตอร์น่ะ มาสเตอร์น่ะ...อยู่ได้อีกไม่ถึง 3 เดือนแล้วนะ” 

“ว่าไงนะ” 

อัลเตอร์หันหลังมาก่อนจะพูดกับผม 

“ที่พูดมาเรื่องจริงงั้นหรอ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมไม่สบตาอัลเตอร์แต่ว่าในวินาทีนั้น 

“งั้นหรอ ทำไมไม่รีบๆตายตอนนี้เลยละ” 

“ห๊ะ” 

น้ำตาของผมค่อยๆไหลลงพื้นก่อนที่จะเอาขึ้นมาเช็ดน้ำตาของตัวเองแต่ว่า ในวินาทีนั้นฟุจิมารุ มาชูและโจนก็ได้เดินเข้ามา 

“นี่อัลเตอร์ พูดแบบนี้ได้ยังไงกันคะ” 

อาเธอร์เรียที่ได้ยินก็เดินเข้าไปตบหน้าของอัลเตอร์ก่อนจะหันมาพูดกับผม 

“มาสเตอร์ ฉันขอฆ่ายัยนี้...” 

“จะทำอะไรก็ทำเถอะ...” 

น้ำเสียงของมาโคโตะเปลื่ยนไป ราวกับว่าเป็นคนละคนกับที่ผ่านมา 

ผมค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น  

“มาโคโตะ จะไปไหน” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมเดินมาจนมาหยุดที่หน้าผาก่อนที่จะหันหลังกลับไปมองคนที่กำลังตามมา 

“มาโคโตะ หยุดนะ” 

“มาสเตอร์” 

อาเธอร์เรียวิ่งเข้ามาหาผม แต่ว่าผมก็ยิ้มให้เล็กน้อยก่อนที่จะตกลงไป 

“ขอโทษนะ ฉันไม่รู้จะต่อสู้ไปเพื่ออะไรอีกแล้ว” 

ในวินาทีที่ผมพร้อมจะตายแต่ว่าในชั่วพริบตานั้นเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้น 

“มาสเตอร์ กลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ” 

“เสียงแบบนี้ มิสเทอร์เรียงั้นหรอ” 

เสียงของเด็กสาวยังคงพูดต่อ 

“มาสเตอร์ จับดาบไปเพื่ออะไรค่ะ” 

ในวินาทีนั้นดาบสีแดงของผมที่ควรจะอยู่ในห้องนอนก็ได้มาอยู่ที่เอว 

“ฉันน่ะ...” 

ผมกำดาบแน่นก่อนที่เสียงของเด็กสาวจะดังขึ้นมาอีกครั้ง 

“สาเหตุที่ฉันต่อสู้ก็เพราะ ฉันรักคุณค่ะ ฉันอยากปกป้องคุณ เพราะแบบนั้นฉันถึงเลือกที่จะตายเพื่อที่จะช่วยให้คุณมีชีวิตต่อไปค่ะ มาสเตอร์” 

ผมกำดาบแน่นยิ่งขึ้น 

“ฉันน่ะ...ฉันน่ะ...ต่อสู้ก็เพื่อ…เพื่อที่จะปกป้อง...คนสำคัญ...ปกป้อง...อัลเตอร์” 

ผมปักดาบขึ้นตัวเองลงไปบนหน้าผาอย่างแรงก่อนที่เสียงของมิสเทอร์เรียจะดังขึ้น 

“สมกับเป็นคุณจริงๆเลยนะค่ะ มาสเตอร์ของฉัน ที่รักของฉัน” 

เสียงของเด็กสาวค่อยๆหายไปก่อนที่ตัวผมจะกระโดดขึ้นมาอยู่บนหน้าผา 

*************************************** 

แค่คำพูดก็ทำให้คนจิตตกได้ขนาดนี้เลยหรอ ที่ผมทำแบบนี้ก็เพราะเอามาจารกความเป็นจริงนะ เพราะเรื่องแบบนี้ผมเคยเจอมาก่อนเลยเอามาใส่ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว