ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Loveless Lust VIII

คำค้น : Yaoi, boy's love, นิยายy,love,ชายรักชาย,อเวจีสวาท ทาสรักมาเฟียซาตาน,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2559 01:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Loveless Lust VIII
แบบอักษร

#

Loveless Lust VIII

บาปที่ไม่เคยรู้ และการเดินเข้าสู่กรงขังมัจจุราช

 

 

อืม

ดวงตาปรือปรอยลืมขึ้นอย่างพร่าเบลอ สมองมึนงงหนักอึ้งยังประมวลผลอะไรไม่ค่อยได้ ขยับเพียงนิดก็ต้องนิ่งหน้าด้วยความเจ็บ ร่างกายปวดร้าวระบมไปทั้งตัวเหมือนเพิ่งไปออกศึกมา

 

ออกศึก...

 

 ภัทรศรัณย์ปิดเปลือกลงทบทวนสาเหตุเมื่อคืน...

 

“อืม อาห์ จากนี้ไป นายเป็นนกในกรงของฉัน ภัทรศรัณย์”

 

 ดวงตาเรียวโตลืมพรึบทันทีที่ภาพและเสียงของชารอฟผุดขึ้นในสมอง กลิ่นกายร้อนแรงกำยำของร่างที่กระแทกตัวเข้าหาแถมฝากร่องรอยเป็นจ้ำแดงไว้พร้อยเต็มตัว ภัทรศรัณย์รู้สึกเมื่อยตัวขณะกวาดสายตาสำรวจตามร่างกายที่ถูกชารอฟครอบครอง

 

“ให้ตายเถอะ ฉันนอนกับผู้หญิงยังไม่เคยทำรอยขนาดนี้ รอยแดงเถือกทั้งตัวอย่างกับคนเป็นโรค”

 

ภัทรศรัณย์ค่อยยันกายขึ้นพิงหมอน แค่น้ำหนักถูกถ่ายเทลงไปที่ก้น ความปวดระบมก็ตรงเข้าเล่นงานจนน้ำตาแทบเล็ด คราบบางอย่างไหลย้อยเปรอะแฉะเหนอะหนะ ครั้งแรกในห้องน้ำชารอฟไม่ได้ใช้ถุงยางอนามัยป้องกัน แต่หลังจากมาต่อที่เตียง โต๊ะทำงาน ระเบียง... เอ่อ เอาเป็นว่า หลังจากนั้นชารอฟใช้เครื่องป้องกันก็แล้วกัน

 

กรุ๋งกริ๋ง

 

เสียงกระพรวนจากปลอกคอแมวที่ชารอฟยัดเยียดบังคับใส่คอให้เมื่อคืน ไอ้เวรนั่นโรคจิตเกี่ยวกับเซ็กส์อีกอย่างคือชอบให้คู่ใส่คอสเพลย์ เมื่อคืนปลอกคอกระพรวนแมวอันนี้จึงถูกสวมเข้าที่คอเขา ภัทรศรัณย์ทำท่าจะกระชากออก หากแต่เสียงเปิดประตูแกร็กทำให้ชายหนุ่มรีบล้มตัวลงนอนแสร้งทำทีว่ายังหลับอยู่โดยไม่ได้รู้เลยว่าชารอฟแอบติดกล้องวงจรปิดซ่อนเอาไว้ในห้องแล้ว

 

เตียงนุ่มยุบตัวลงยวบเมื่อร่างหนัก ๆ ของชารอฟขึ้นมาบนเตียง ปลายจมูกโด่งโน้มลงซุกไซ้สูดกลิ่นกายหนุ่ม เสียงกระพรวนที่คอสั่นกรุ๋งกริ๋งตามการขยับของปลอกคอ ภัทรศรัณย์ลืมตาพรึบพร้อมออกแรงผลักผู้คุกคามออกจากตัวด้วยท่าทีรังเกียจ กายบางยันตัวขึ้นอย่างรวดร้าวก่อนดวงตาสวยจะเบิกขึ้นอย่างตกตะลึงเมื่อหันไปเจอคนที่ยืนมองอยู่ตรงประตู

 

คุณภีม!

 

ตามสบายนะพี่ชาย ฉันกลับไปฟัดเมียฉันดีกว่า

 

ภีมพริษฐ์สบตากับคนบนเตียงด้วยสายตาเย็นชาเยือกเย็นชนิดที่ภัทรศรัณย์ยอกแปลบในอก ก่อนจะหันไปบอกลาญาติผู้พี่พร้อมหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ภัทรศรัณย์มองตามด้วยท่าทีลนลาน ร่างโปร่งส่งเสียงร้องตะโกนถามด้วยความสับสน

 

มะ หมายความว่าไงครับ คุณภีม นี่คุณรู้จักกัน

 

ภัทรศรัณย์ตกใจกับบทสนทนาของภีมพริษฐ์กับชารอฟ สมองประมวลผลด้วยความงุนงงแต่แทนที่จะได้รับตอบจากภีมพริษฐ์ ร่างโปร่งกลับถูกชารอฟกดลงจมเตียง

 

หมอนั่นยกนายให้ฉันเป็นของเล่น ตอบแทนที่ทำให้ พ่อของพวกนายสองคนพี่น้องล่มจมในพริบตา

 

อะไรนะ!

 

ภัทรศรัณย์ตกตะลึง สมองประมวลผลตามอย่างงุนงงปนตกใจ ร่างโปร่งพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงฮึดสู้ผลักชารอฟออก ก่อนจะพยายามดึงผ้าห่มมาคลุมกายกัดฟันตะเกียกตะกายลากขากะเผลก ๆ ตามภีมพริษฐ์ไปจนถึงหน้าบ้านจึงตะโกนเรียก

 

คุณภีม! ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่าไงครับ ตลอดมาที่คุณเคยบอกว่ารักผม มันคือคำโกหกหรือครับ ไหนเคยบอกว่าจะเลิกกับวาเลนไทน์เพื่อมาคบกับผมไม่ใช่หรือ แล้วที่คุณบอกเมื่อกี้มันคืออะไร!

 

ภัทรตะโกนถามด้วยความรวดร้าว ร่างกายแทบทรุดฮวบด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ถูกรุกรานเกือบทั้งคืน ร่างโปร่งพยายามลากขาพยุงตัวเองมาเกาะประตูรั้วได้สำเร็จด้วยความเหนื่อยหอบแทบขาดใจ กระนั้นคนที่เคยให้ความหวังก็ยังยืนเฉยไม่ดูดำดูดีกันนอกจากเอ่ยถ้อยคำเชือดเฉือนเผยธาตุแท้ออกมาให้รู้ว่าเขาเย็นชามากแค่ไหน

 

ฉันเคยพูดตอนไหนว่ารัก ตีความเข้าข้างตัวเองแท้ ๆ คนที่ฉันรักมีเพียงคนเดียวคือวาเลนไทน์

 

ภีมพริษย์เอ่ยด้วยถ้อยคำเย็นชา ภัทรศรัณย์ได้ยินถึงกับหูอื้อ สมองพร่าเหมือนถูกค้อนทุบ ภีมพริษฐ์มองร่างโปร่งหมดสภาพด้วยสายตาที่ภัทรศรัณย์อ่านไม่ออกก่อนจะเบือนหน้าหนีตั้งท่าจะไปขึ้นรถ ทว่าคนที่ปรากฏตัวตรงหน้าทำให้นัยน์ตาคมตกตะลึง ภัทรศรัณย์เหลียวมองตามก่อนจะตาเบิกโตด้วยความตกตะลึงเช่นกัน

 

ทะ ไทน์!

 

ร่างโปร่งของวาเลนไทน์ถอยหลังช้า ๆ อย่างไม่เชื่อสายตาว่าจะเห็นคนรักกับเพื่อนรักในสภาพล่อแหลมเช่นนี้ที่บ้านภัทรศรัณย์ วาเลนไทน์มึนเหมือนโดนน็อก นาทีนี้จิตใจไม่พร้อมรับฟังอะไร ร่างโปร่งถอยกรูดออกมาก่อนจะหันหน้าเข้าหาถนน และ...

 

เอี๊ยด! โครม!

 

ไทน์! / ไทน์!

 

ภัทรศรัณย์มองร่างที่ถูกเจ้าพาหนะสี่ล้อเฉี่ยวชนจนล้มลงหมดสติไปต่อหน้าอย่างตกตะลึง หยาดเลือดแดงฉานไหลอาบพื้นถนนอย่างรวดเร็ว เป็นภีมพริษฐ์ที่ได้สติไปถึงตัวคนรักก่อนใคร คู่กรณีรีบเปิดประตูรถลงมาดูก่อนจะช่วยกันพาร่างของวาเลนไทน์ไปส่งโรงพยาบาล ภัทรศรัณย์มองเหตุการณ์ฉุกละหุกที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้เตรียมใจด้วยความสับสน ดวงตาสวยสั่นพร่ากับภาพของวาเลนไทน์เมื่อครู่ เสียงอึงอลดังลั่นในสมองบอกว่าเขาคือสาเหตุที่ทำให้เพื่อนรักต้องเจอเหตุการณ์เลวร้าย

 

“นี่มันอะไรกัน ฮึก!

 

ภัทรศรัณย์ทรุดกายหมดแรงอย่างคนไปไม่เป็นและทำอะไรไม่ถูก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกะทันหันจนเขาตั้งตัวไม่ทัน ดวงตาสับสนมองไปที่พื้นถนนตรงที่เกิดอุบัติเหตุขึ้นเมื่อครู่ หยาดเลือดแดงฉานของวาเลนไทน์ย้ำชัดว่าเพื่อนรักของเขามาที่นี่และบัดนี้เพื่อนรักรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว

 

...วาเลนไทน์รู้แล้ว ว่าถูกเพื่อนสารเลวคนนี้หักหลัง...

 

ดวงตาสั่นไหวอย่างเจ็บปวด ภัทรศรัณย์สบสนจับต้นชนปลายไม่ถูกสักอย่างจวบจนเสียงหนึ่งดังขึ้น

 

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ นายต้องไปกับฉันแล้ว” ชารอฟเอ่ยแกมบังคับเสียงเรียบ ภัทรศรัณย์หันขวับตวาดขึ้นเสียงดัง ดวงตาจับจ้องอีกฝ่ายอย่างดื้อดึงไม่ลดละ

 

“ไม่! คุณต้องบอกกับผมก่อนว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ผมสับสนแล้วก็งงไปหมดแล้ว แล้วไทน์ยัง...ฮึก ไทน์ กูขอโทษ”

 

“หยุดงี่เง่าแล้วก็ไปอาบน้ำ มันถึงเวลาที่นายจะได้รู้ความจริงหลังหน้ากากของแม่ตัวเองเสียที”

 

ชารอฟตัดบทด้วยการอุ้มตัวบางขึ้นพาดบ่าเดินลิ่วเข้าบ้าน ตอนที่ไซ้คอภัทรศรัณย์เมื่อกี้เขารู้สึกได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่สูงกว่าปกติ ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเขาเพราะตอนที่ชารอฟมีอะไรกับฮิคารุ หนุ่มญี่ปุ่นที่เลี้ยงไว้ครั้งแรก ฮิคารุก็ไข้ขึ้นสูงแบบนี้เหมือนกัน

 

“ถ้าอยากรู้ว่าภีมพริษฐ์กลายเป็นพี่ชายของนายได้ยังไงก็รีบอาบน้ำแต่งตัว อย่าชักช้า”

 

ตัวบางถูกพาเข้ามาปล่อยทิ้งไว้ในห้องน้ำอย่างไม่ปรานีปราศรัยนัก ชารอฟทิ้งท้ายคำพูดไว้ให้ภัทรศรัณย์ไม่กล้าอิดออดเพราะอยากรู้ที่มาที่ไปของเรื่องราวทั้งหมด ภัทรศรัณย์รีบอาบน้ำอย่างทุลักทุเลเพราะเจ็บที่ช่องทางด้านหลังไม่น้อย อันที่จริงภัทรศรัณย์ไม่ได้บอบบางอะไร เพียงแต่บทรักรุนแรงแกมเร่าร้อนตลอดทั้งคืนของชารอฟทำให้ร่างกายของเขาอ่อนล้าจนพาลจะจับไข้ก็เท่านั้น ภัทรศรัณย์ใช้เวลาไม่นานนักก็ออกมาจากห้องน้ำซึ่งชารอฟนั่งจ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว ริมฝีปากได้รูปเอ่ยขึ้นอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง

 

“ก่อนที่พ่อนายจะแต่งงานใหม่กับอวภาส์แม่ของนาย คุณภคพงษ์มีภรรยาและลูกอยู่ก่อนแล้ว และแม่ของนายก็ไปแย่งสามีและพ่อของครอบครัวภีมมา”

 

 

 “คุณว่าอะไรนะ!

 

“หูนายไม่ได้พิการ อย่างที่บอกนั่นแหละ แค่ผู้หญิงไซด์ไลน์ที่ใช้มารยาทุกกระบวนท่าหาทางเข้ามาแทรกกลางทำลายครอบครัวคนอื่น แถมลูกอย่างนายยังได้เลือดแม่เข้มข้นชนิดที่คนรักของเพื่อนก็ยังคิดแย่ง”

 

“ผมไม่ได้คิดจะแย่ง ผมจะถอยอยู่แล้ว”

 

“แต่ถ้าไม่ใช่วาเลนไทน์ นายก็ไม่สนสินะ อยากได้ผู้ชายของคนอื่นจนตัวสั่น เลือดร่านมันข้นดีจริง ๆ”

 

ชารอฟเหยียดยิ้มก่อนจะลุกพรวดพร้อมยื่นมือบีบแก้มขาว ใบหน้าหล่อร้ายโน้มลงจนปลายจมูกชิดกัน สายตาคมกริบราวปีศาจกระหายการทำลายจ้องลึกอย่างเหี้ยมเกรียม ภัทรศรัณย์ตระหนกราวกับมองเห็นปีกของซาตานสยายออกมาจากแผ่นหลังอีกฝ่ายก็ไม่ปาน

 

“นายไม่รู้หรอกว่าฉันดีใจแค่ไหนที่ได้รู้ว่าภีมจะย้ายจากเมืองไทยไปอยู่อังกฤษด้วยกัน แต่ทันทีที่ภีมไปถึงที่นั่น ฉันก็รู้แล้วว่าฉันสูญเสียเจ้าชายน้อยที่เคยทำให้ฉันตกหลุมรักไปแล้ว ภีมไม่เหมือนเดิม ไม่มีทางเหมือนเดิมอีกต่อไป”

 

ชารอฟกดเสียงต่ำ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สั่นด้วยสายตากราดเกรี้ยวร้อนคุราวเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาคนตรงหน้าจนภัทรศรัณย์นึกกลัว ชารอฟเคยกดภีมพริษฐ์ลงเตียงอย่างคิดจะใช้ความร้อนเร่าด้วยไฟปรารถนาในกายทำลายปราการน้ำแข็งของอีกฝ่าย แต่ภีมพริษฐ์ที่เขาหลงรักดำดิ่งลงสู่ความมืดมนว่างเปล่าจนชารอฟต้องล้มเลิกความตั้งใจอย่างยอมแพ้

 

“ถะ ถ้าคุณรักคุณภีมจริง คุณก็ต้องยอมรับได้สิ”

 

ภัทรศรัณย์เถียงตะกุกตะกัก ใจนึกอย่างท้วงเหมือนกันว่าชารอฟและภีมพริษฐ์ไม่ได้เป็นพี่น้องกันหรอกหรือ

 

“หึ พูดง่ายนี่ นายไม่เคยรักใครสินะ ถึงได้กล้าพูดแบบนี้ออกมา นายไม่รู้หรอกว่าฉันต้องทนดูภีมเจ็บปวดและกักขังตัวเองอยู่ในโลกที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ทั้งที่ฉันพยายามแทบตายเพื่อที่จะเข้าไปมันเจ็บปวดแค่ไหน ฉันได้แต่ชกกำแพงร้องตะโกนก่นด่าตัวเองเหมือนคนบ้าคลั่งทุกครั้งที่เห็นภีมเป็นแบบนั้น”

 

มือหนาออกแรงบีบแก้มขาวรุนแรงกว่าเก่า

 

“แกไม่รู้หรอกว่าภีมต้องเจออะไรบ้าง ภีมต้องถูกทดสอบอย่างหนักเพื่อพิสูจน์ความเป็นสายเลือดเคลฟเวอร์ พวกเขาไม่ได้ยินดีต้อนรับการกลับไปของสายเลือดที่ถูกตัดขาด ในขณะที่แก! ครอบครัวของแกเสวยสุขอยู่ที่นี่ ภีมและน้องพิ้งค์กลับต้องสูญเสียทุกอย่างไป คนอย่างพวกแกไม่มีทางเข้าใจ! และความเจ็บปวดนี้ ฉันจะให้พวกแกชดใช้อย่างถึงที่สุด! แกจะได้รู้ว่านรกบนดินมันเป็นยังไง”

 

ชารอฟพูดพร้อมผลักร่างบางลงเตียงด้วยความเคียดแค้น กรุ่นโกรธ เสื้อเชิ้ตสีอ่อนถูกกระชากสาบเสื้อออกแคว่กเม็ดกระดุมหลุดกระจายเผยแผ่นอกที่จ้ำพร้อยไปด้วยร่องรอยลามมายังหน้าท้องน้อยที่ถูกเขาขบกัด ภัทรศรัณย์ออกอาการหวาดหวั่นขึ้นมาทันที ร่างโปร่งยันกายขึ้นดิ้นรนขัดขืนเต็มที่

 

“ปล่อย!

 

ภัทรศรัณย์พยายามผลักร่างหนัก ๆ ออกจากตัว หากกลับไปเขาที่ถูกเรี่ยวแรงมหาศาลจับคว่ำกดลงเตียงก่อนจะกระชากเสื้อร่นลงพร้อมลงฟันกัดลงที่รอยสัก มัจจุราชร้ายกาจเลียแผล่บที่รอยกัดยังผลให้ภัทรศรัณย์นิ่วหน้าหลุดครางเสียงแผ่ว

 

หึ

 

ชารอฟยกยิ้มร้าย เซ็กส์เร่าร้อนเมื่อคืนทำให้เขาได้รู้เพิ่มอีกอย่างว่าภัทรศรัณย์มีจุดอ่อนที่รอยสัก แค่เขาลงลิ้นสากชุ่มฉ่ำตวัดเลียตรงนั้น แมวเหมียวใต้ร่างก็จะร้อนพล่านเกิดอารมณ์ตื่นตัวขึ้นมาทันที

 

“อย่า ผม...ผมไม่ไหว”

 

ภัทรศรัณย์บอกขณะที่ส่วนอ่อนไหวและยอดอกถูกมือไวฉกรุกราน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดหลังใบหูทำให้ร่างกายมีปฏิกิริยาแต่ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองจะมีไข้ มันร้อนรุ่มไปทั้งตัว

 

“ออกกำลังให้เหงื่อออกไข้จะได้ลด”

 

ชารอฟกระซิบชิดริมใบหูก่อนจะตวัดเลียติ่งหูนุ่ม จมูกโด่งที่มีลมหายใจร้อนผ่าวผ่านเข้าออกกดแนบซุกไซ้ท้ายทอยหลังคอ

 

“อาห์”

 

ภัทรศรัณย์อ่อนยวบ มือกำผ้าปูที่นอนระบายความเสียวซ่าน ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นทั้งตัว ลมหายใจร้อนผ่านเข้าออกขึ้นจนรู้สึกได้

 

“ฉันอยากเอานายในชุดนี้”

 

มือหนาเลิกผ้าห่มดึงชุดที่เตรียมไว้ออกมา เขาสั่งมาสองชุดสีดำกับแดงไวน์ สีแดงไวน์เขายกให้ภีมไปใช้กับลูกกวาง ส่วนสีดำแมวยั่วสวาทต้องเป็นภัทรศรัณย์เท่านั้น ปลอกคอกระพรวนแมวถูกสวมใส่คออย่างรวดเร็ว ภัทรศรัณย์ออกแรงดิ้นเต็มที่อย่างไม่ให้ความร่วมมือ หากแต่ร่างกายถูกชารอฟนั่งทับจมเตียง กางเกงถูกกระชากถอดออกแทนที่ด้วยชั้นในจีสตริงแต่งขนเฟอร์สีดำด้านหลังติดหางแมว ภัทรศรัณย์ตาโตอย่างตกใจ

 

“ไอ้เวรเลว ฉันไม่ใส่ ไม่ใส่โว้ย ไอ้โรคจิต!

 

ภัทรศรัณย์สติแตกด่ากราดออกแรงดิ้นพล่าน ๆ อย่างขัดขวางเต็มที่ ชารอฟทิ้งตัวทับตัวบางกว่าจมเตียงพร้อมกดข้อมือทั้งสองเอาไว้ ลิ้นชุ่มสากแลบเสียใบหูนิ่มอย่างช่ำชอง ภัทรศรัณย์เชิดหน้าอย่างสยิวเมื่อปลายลิ้นรุกมายังท้ายทอยหลังคออันเป็นจุดอ่อนให้เขาขนลุกซู่ ชารอฟกดส่วนกลางกายดุนก้นนุ่มเสียดสีกับหางแมวก่อนจะรีบละมืออย่างไวสวมคาดผมหูแมวไว้บนกลุ่มผมนุ่ม

 

อาห์...กรุ๋งกริ๋ง

 

ร่างกายภัทรศรัณย์กำลังร้อนด้วยพิษไข้ผสมกับแรงอารมณ์โหม สมองขาวโพลนพล่าเบลอ ดวงตาปรือ ปลายลิ้นของชารอฟยังคงลากไล้จากท้ายทอยลงสันกระดูก ภัทรศรัณย์อ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ขณะรองเท้าส้นสูงปลายแหลมสุดเซ็กซี่สั่งตัดพิเศษจะถูกยัดใส่เท้า

 

“อาห์ เซ็กซี่เป็นบ้า เพิ่งรู้ว่าผู้ชายแมน ๆ ใส่หูแมว หางแมว กับส้นสูงจะยั่วยวนขนาดนี้”

 

ชารอฟยันกายลุกจากเตียงถอยออกมามองแมวทาสแสนยั่วยวนบนเตียง ภัทรศรัณย์ในสภาพเกือบเปลือยเปล่านอนตะแคงคว่ำหน้างอตัวอย่างอ่อนแรง ดวงตาฉ่ำปรือด้วยพิษไข้และมีอารมณ์ มีคาดผมหูแมวขนเฟอร์สีดำคาดไว้บนศีรษะ แผ่นอกและแผ่นหลังพร่างไปด้วยรอยคิสมาร์ก กลางลำตัวเป็นจีสตริงขนเฟอร์ที่มีส่วนแข็งขืนกำลังโป่งนูนดันออกมา ด้านหลังเป็นหางแมวฟูสีดำ และที่เด็ดสุด รองเท้าส้นสูงสุดเซ็กซี่ที่ถูกยัดใส่เท้าไปเมื่อกี้ ผู้หญิงใส่ส้นสูงชุดเซ็กซี่นอนรอบนเตียงว่าเด็ดแล้ว แต่พอเปลี่ยนเป็นภัทรศรัณย์กลับยั่วยวนจนชารอฟตาวาว ภัทรศรัณย์ไข้กำลังขึ้น ผิวขาว ๆ แดงไปทั้งตัว ลมหายใจร้อนจัด กลีบปากแดงจัด ชารอฟแลบลิ้นเลียริมฝีปากขณะรีบถอดเสื้อผ้าออกจากกายอย่างรวดเร็ว กายหนารีบแทรกตัวคร่อมเข้าตรงกลางขาขาวที่ถูกเขาจับแยก ภัทรศรัณย์หมดแรงขัดขืนนอนหายใจหอบ

 

“อาห์...ตัวนายมีไข้ ฉันจะใช้ลิ้นของฉันเช็ดตัวลดไข้ให้ก็แล้วกัน ญาติฉันที่เป็นหมอเคยบอก มีไข้ต้องเช็ดตัวให้ไข้ลด ลิ้นฉันนี่ล่ะ เหมาะสุดที่จะเช็ดนายทั้งตัว”

 

ชารอฟพูดพร้อมแนบริมฝีปากบดเบียดกลีบปากแดงก่อนจะแทรกลิ้นเข้าไปรุกราน รู้สึกได้ถึงไอร้อนผ่าวในโพรงปากนุ่มจากพิษไข้แต่นั่นยิ่งปลุกอารมณ์ของชารอฟให้คึกคักกว่าเก่า ปลายลิ้นชุ่มกวาดชิมหยาดน้ำหวาน ดูดดุน เกี่ยวรัดปลายลิ้นเรียวจนพอใจ ก่อนจะถอนปากออกลากปลายลิ้นจากปลายผ่านลำคอลงไหปลาร้า เสียงกระพรวนแมวกรุ๋งกริ๋งยิ่งทำให้ย่ามใจเสือร้ายรัก

 

“อาห์...อือ ร้อน!

 

ภัทรศรัณย์ครางแผ่วอย่างทรมาน ปลายลิ้นร้อนชุ่มที่เช็ดตัวให้ลากผ่านตรงไหนก็ยิ่งทำให้เขายิ่งร้อน ศีรษะหนักอึ้ง ร่างกายไหวสะท้าน แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงสลับกับเสียงกระพรวนยามถูกสัมผัส หน้าท้องหดเกร็งเมื่อชารอฟลากลิ้นวนแถวท้องน้อย

 

“หึ นายอยากจนตรงนี้ดันชั้นในจนนูนเชียว ยิ่งมีไข้ร่างกายยิ่งต้องการปลดปล่อยสินะเหมียวน้อย เซ็กส์จัดเอาเรื่อง”

 

ภัทรศรัณย์หน้าม้านที่ชารอฟพูดเหมือนรู้จักร่างกายของเขา ร่างกายที่ร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ยิ่งทำให้เขาอยากมากกว่าปกติ สมองเบลอจนลืมอาย ภัทรศรัณย์สอดมือเข้าไปในชั้นในจับบางอย่างออกมารุดรั้งต่อหน้าต่อตาชารอฟ

 

“อืม...”

 

เสียงทุ้มครางในลำคอเบา ๆ อย่างสุขสม ดวงตาคู่สวยหลับพริ้มกับความรู้สึกที่ล่องลอยไปไกลก่อนจะรู้สึกชื้นแฉะที่ช่องทางด้านหลัง

 

“อ๊ะ!

 

ภัทรศรัณย์หลุดอุทานกับภาพที่เห็น ซาตานร้ายกาจกำลังใช้ปลายลิ้นตวัดสัมผัสกับช่องทางนั้น ซึ่งภัทรศรัณย์อาบน้ำทำความสะอาดแล้ว ชารอฟเหลือบสายตาขึ้นยิ้มยั่วขณะปลายลิ้นยังตวัดไม่หยุด ภัทรศรัณย์หน้าเชิดใช้มือช่วยตัวเองขณะที่ความเสียวจากด้านหลังก็มีไม่น้อยแม้จะยังเจ็บจากร่องรอยถูกรุกรานอย่างหนักหน่วง ขาขาวแยกออกกว้างด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่าน หูอื้อ ตาลายชั่วขณะด้วยอารมณ์อยากปลดปล่อยสุดชีวิต

 

อือ...อืม

 

กึก

 

อ๊ะ! เจ็บ!

 

กำลังเคลิ้มได้ที่เป็นอันต้องหยุดมือเมื่อมีบางอย่างรุกรานเข้ามาในกาย บาดแผลฉีกขาดจากกิจกรรมเมื่อคืนยังไม่ทันจะหายก็มาซาตานร้ายซ้ำรอยเดิม

 

“เจ็บ ไม่เอา”

 

ภัทรศรัณย์ร้องบอก พยายามจะไถตัวหนี

 

“ใครบอกให้ทำหน้ายั่ว แค่ชุดแมวนี้ก็ยั่วพอแล้ว ยังจะทำหน้าแบบนั้นอีก”

 

“ก็บอกว่าไม่เอา อ๊ะ”

 

ภัทรศรัณย์อุทานได้แค่นั้นร่างกายก็ถูกพลิกคว่ำลงบนเตียง สะโพกแน่นที่มีหางแมวติดอยู่ถูกรั้งขึ้นสูง ชารอฟหวดก้นขาวอย่างมันเขี้ยวก่อนจะเอื้อมมือช่วยปลดเปลื้องความต้องการส่วนหน้าเพื่อช่วยเบนความสนใจให้ภัทรศรัณย์ขณะของเขาแทรกตัวเข้าไป

 

“อา / อ๊า! เจ็บ!

 

ชารอฟสูดปากอย่างสุขสมขณะกดส่วนหัวแทรกเข้าไป ส่วนภัทรศรัณย์เริ่มดิ้นด้วยความเจ็บ ยิ่งดิ้นกระพรวนจากปลอกคอยิ่งดัง และชารอฟก็ยิ่งชอบใจ

 

“ปล้ำแมวนี่รู้สึกดีชะมัด ซี๊ด!

 

เขาเอ่ยพร้อมกระแทกพรวดเข้าไปทีเดียวมิดลำ ภัทรศรัณย์ขาสั่นน้ำตาคลอด้วยความเจ็บ ชารอฟใช้ทั้งปลายลิ้นเลียใบหู บีบยอดอกและปรนเปรอส่วนหน้าช่วยผ่อนคลายให้แมวบาดเจ็บ น่าแปลกตอนฮิคารุป่วยเขากลับเฉย ๆ แต่ภัทรศรัณย์ที่กำลังไม่สบาย อุณหภูมิร่างกายที่ร้อนขึ้นกลับทำให้เขามีอารมณ์อยากรังแกแมวป่วย...ด้วยการเช็ดตัวแมวด้วยลิ้น

 

หึ ถ้าบีชอฟรู้ว่าเขาเอาคำแนะนำจากหมอมาประยุกต์อะไรแผลง ๆ แบบนี้คงลมจับ แต่ก็ไม่แน่ หมอนั่นคล้ายเขา บีชอฟอาจชอบวิธีเช็ดตัวคนป่วยแบบใหม่จนต้องขอยืมวิธีนี้ไปใช้บ้างก็ได้

 

“อ๊ะ อ๊า!

 

ภัทรศรัณย์หน้าเชิด เมื่อชารอฟเริ่มขยับแกนกายและมือที่กำลังปรนเปรอประสานจังหวะกัน สองมือของร่างเล็กกว่ายันพื้นเตียงเพื่อทรงตัว จากที่เจ็บเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียวเมื่อชารอฟใส่จังหวะหนักหน่วง

 

กรุ๋งกริ๋ง อ๊า!

 

เสียงกระพรวนแมวส่งเสียงประสานกับเสียงครางเมื่อร่างกายไหวโยกไปตามแรงส่งด้านหลัง ภัทรศรัณย์ส่งเสียงครางหวาน ร่างกายร้อนผ่าวเริ่มชุ่มเหงื่อ ความรู้สึกดีอย่างประหลาดยามแผ่นหลังสัมผัสกับแผ่นอกแน่น

 

ปึก ปึก ปึก

 

“อาห์ เซ็กซี่เป็นบ้าเหมียวน้อย”

 

 อ๊า!

 

กิจกรรมเข้าจังหวะของทั้งคู่ทำเอาร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ภัทรศรัณย์หมดแรงฟุบหลับคาเตียงไปก่อน คลาสโนว่าร้ายจึงถอนตัวออก ชารอฟถอดหูแมวหางแมวออกเหลือกระพรวนแมวติดคอไว้ก่อนจะหาผ้าขนหนูชุบน้ำบิดพอหมาดมาเช็ดร่างกายอีกฝ่ายให้ ร่างสูงใหญ่ยืนมองคนหลับปุ๋ยบนเตียงโดยมีผ้าห่มคลุมถึงอกไว้ให้ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำ ระหว่างรออีกคนหลับชายหนุ่มจึงเดินสำรวจดูในห้อง

 

คฤหาสน์หรูหรา ข้างในตกแต่งอย่างโอ่อ่า ห้องนอนภัทรศรัณย์กว้างขวาง ข้าวของเครื่องใช้ล้วนมีราคามีรสนิยมสมกับที่เรียนสถาปัตย์ กรอบรูปบานใหญ่ที่มีรูปภัทรศรัณย์ในชุดขี่ม้ากำลังนั่งอยู่บนหลังม้าด้วยท่วงท่าสง่างามแผ่นหลังเหยียดตรงมาดคุณชายในวัยแรกรุ่นแตกเนื้อหนุ่ม หรือกิจกรรมทางน้ำอย่างขับเจ็ทสกีในมุมที่กำลังบังคับเครื่องเอียงตัวฝ่ากระแสน้ำที่กำลังสาดกระจายอวดมัดกล้ามสวย แล้วยังมีรูปชายหนุ่มกับรถแข่งโดยภัทรศรัณย์ในชุดนักแข่งรถยืนถือหมวกกันน็อกถ่ายคู่เฟอร์รารี่คันหรู ไม่เพียงเท่านั้นยังมีรูปปีนเขาไต่ผา ไดร์ฟกอล์ฟกับครอบครัวอีก แต่ที่เด็ดคงเป็นรูปร่างสมส่วนใส่กางเกงนักมวยสีแดงตัดสีผิว สองมือสวมนวมตั้งท่าต่อยนั่นล่ะ แต่ละรูปใส่กรอบหลุยส์อย่างดีแขวนไว้ตามมุมต่าง ๆ

 

“หึ นึกว่าจะบอบบางวัน ๆ เอาแต่คั่วผู้หญิง”

 

ชารอฟเอ่ยอย่างถูกใจขณะยืนมองภัทรศรัณย์ในชุดนักมวย คลาสโนว่าหนุ่มหลงใหลศิลปะแขนงนี้ของไทยมากจากการได้ดูองค์บากเมื่อหลายปีก่อน ถึงขนาดจ้างครูมวยของไทยโดยตรงมาสอนให้ จนตอนนี้ศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าอันหนักหน่วงออกอาวุธอันตรายในทุกกระบวนท่าบวกกับร่างกายสูงใหญ่ของเขาทำให้ชารอฟฝีมือไม่ธรรมดา คลาสโนว่าหนุ่มตัวร้ายเคยไปชกมวยคาดเชือกแถวชายแดนมาแล้วด้วย ได้เจอนักมวยฝีมือดีเตะต่อยหนัก ๆ ยิ่งจุดความกระหายอยากในการต่อสู้ของเขาให้คุโชน ต่อให้ไม่มีอาวุธชนิดใดในมือ ชายหนุ่มก็สามารถจัดการคนที่ลอบกัดได้ไม่ยาก

 

“หึ ได้คู่ซ้อมมวยล่ะ”

 

ชารอฟเดาะลิ้นยกยิ้มร้าย ใบหน้าหล่อเหลาสอดส่ายสายตามองหาอัลบั้มรูปมานั่งเปิดดูบนเตียงเงียบ ๆ ข้างคนหลับ รูปภัทรศรัณย์ในช่วงวัยต่าง ๆ ดูมีความสุขนักหนา ในขณะที่ภีมพริษฐ์ของเขา... ชารอฟนิ่งเงียบนึกภาพครั้งสุดท้ายที่เห็นญาติผู้น้องยิ้ม

 

“รอยยิ้มและความสุขของภีมถูกช่วงชิงมาไว้ที่นี่”

 

ชารอฟจ้องภาพรอยยิ้มสดใสจนตาหยีของภัทรศรัณย์อย่างแค้นเคือง รอยยิ้มพวกนี้มันควรจะเป็นของคนที่เขารักไม่ใช่หรือ หากไม่ถูกช่วงชิงไป ภีมของเขาคงไม่กลายเป็นแบบทุกวันนี้ สายตามาดร้ายเหลือบมองคนหลับก่อนจะก้มลงกัดไหล่ขาวอย่างเข่นเขี้ยว ในเมื่อภัทรศรัณย์ไม่ได้บอบบางอ่อนแออะไร เขาก็ไม่จำเป็นต้องออมแรง

 

Tru Tru Tru

 

เสียงโทรศัพท์สมาร์ตโฟนแบรนด์ดังดังขึ้น ชารอฟกวาดสายตามองหาก่อนจะถือวิสาสะหยิบขึ้นมาดูเบอร์ที่โทรมา ภาพสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มโชว์หรา ชารอฟเหลือบมองคนหลับก่อนจะกดรับสายให้

 

“ฮัลโล พี่ภัทร แน็ตตี้ส่งไลน์หาพี่ภัทรทำไมไม่ตอบแน็ตตี้เลยคะ” เสียงหวานกระเง้ากระงอดดังมาตามสาย

 

“ภัทรไม่ว่างน่ะ” ชารอฟส่งเสียงทุ้มทรงเสน่ห์ตอบกลับไป

 

“เอ๊ะ เสียงนี้ไม่ใช่พี่ภัทรนี่คะ”

 

“หึ”

 

ชารอฟส่งเสียงแค่นั้นก่อนจะกดตัดสาย สายตาคมดูหน้าจอเห็นว่ามีข้อความส่งเข้าเครื่องมานานแล้ว เดาว่าคนส่งคงรอการตอบกลับไม่ไหวถึงได้โทรมาด้วยความกระวนกระวาย

 

Tru Tru Tru

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นเป็นคนเดิม ชารอฟจึงปิดเครื่องทันที โชคดีที่ภัทรศรัณย์คงจะรำคาญความยุ่งยากในการใส่รหัสเข้าเครื่อง อีกฝ่ายจึงไม่ได้ใส่รหัสล็อกเครื่องไว้ทำให้ชารอฟตัดความรำคาญได้โดยง่าย

 

“หึ เจ้าชู้เหมือนกันนี่เสือน้อย จากนี้เสือจะกลายเป็นแมวทาสของฉัน”

 

ชารอฟมองคนหลับก่อนจะหยิบลูกดอกปาเข้าตรงกลางเป้าอย่างแม่นยำ ร่างสูงใหญ่พาตัวเองขึ้นไปนั่งใกล้ ๆ แมวเหมียวพร้อมแท็บเล็ตในมือเพื่อเช็คดูหุ้น ดูความเคลื่อนไหวต่าง ๆ ในโลกออนไลน์ การทำงานที่ง่ายขึ้นเพียงสั่งเลขาฯให้ไปจัดการผ่านระบบโซเชียลมีเดีย เพียงเท่านี้เขาก็สามารถไปไหนต่อไหนได้

 

อือ

 

เสียงคนหลับงึมงำในลำคอพร้อมพลิกตัวตะแคงซุกเข้าหา ไหล่ขาวเนียนมีรอยแดงจ้ำจากการถูกขบกัด นอกจากนั้นยังมีแถวซอกคอ หนักสุดก็แถวหน้าอกกับหน้าท้องและแผ่นหลังประปราย ชารอฟชอบพรมจูบที่ด้านหลังและดูเหมือนแมวเหมียวก็น่าจะชอบที่ถูกทำแบบนั้น ชารอฟมองภัทรศรัณย์อย่างมันเขี้ยว มือหนาวางแท็บเล็ตลงพร้อมโน้มใบหน้าลงฉกจูบคนหลับ บดเบียดริมฝีปากหนักหน่วงก่อนจะแทรกปลายลิ้นเข้าไปเกี่ยวรัดข้างใน

 

อื้อ

 

คนหลับครางในลำคออย่างรำคาญที่ถูกรบกวน มือขาวปัดมือที่บีบยอดอกจนแข็งเป็นไตออกก่อนจะพลิกตัวหนี ชารอฟยกยิ้มขณะกดปลายจมูกโด่งซุกไซ้แถวท้ายทอย ปลายลิ้นชุ่มลากไล้ลงตามแนวกระดูกสันหลังไปที่บั้นเอวก่อนจะพรมจูบผะแผ่ว ภัทรศรัณย์ละเมอคราง ร่างหนาทิ้งตัวลงกกกอดแนบแผ่นอกหนากับแผ่นหลังเปลือยหลับตาลงไปพร้อมกัน

 

เมื่อภัทรศรัณย์ตื่นขึ้นมา พวกเขาจะไปจากที่นี่

           

           อุ่น...

 

ความรู้สึกแรกที่ลืมตาตื่นขึ้นมาคือความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากด้านหลัง ภัทรศรัณย์ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกถึงไอลมร้อนที่เป่ารดซอกคอพร้อมเอวคอดที่มือท่อนแขนหนาพาดเอวอยู่ ภัทรศรัณย์ตัวแข็งทื่อ ไอร้อนผ่าวจากลมหายใจผ่านเข้าออกสม่ำเสมอจากคนที่ซ้อนแนบชิดอยู่ด้านหลังและจมูกโด่งที่ซุกซบอยู่ซอกคอ ภัทรศรัณย์เคยแต่กอดก่ายกับหญิงสาว ไม่เคยถูกใครกอดในขณะนี้มาก่อน ร่างสมส่วนนิ่งไปก่อนจะค่อย ๆ ยกท่อนแขนหนาออกจากเอวและขยับตัวออกห่าง

 

“อูย...”

 

เสียงครางแผ่วเมื่อความรู้สึกปวดระบมแล่นจู่โจมจากการขยับตัว คราวนี้ไม่รู้สึกเหนอะหนะที่ช่องทางด้านหลังเพราะชารอฟใช้ถุงยางอนามัย ซึ่งเรื่องการป้องกันเป็นสิ่งที่ภัทรศรัณย์ซีเรียสมากที่สุด เห็นแค่หน้าตามันบอกพฤติกรรมอะไรไม่ได้หรอก ทางที่ดีป้องกันไว้ดีที่สุด

 

“อืม ตื่นแล้วหรือแมวเหมียว”

 

ชารอฟงัวเงียตื่นจากการขยุกขยิกขยับตัวของคนในอ้อมกอด ภัทรศรัณย์กำลังยันกายจะทิ้งปลายเท้าจากเตียงลงพื้นห้องเพื่อจะลุกไปทำธุระที่ห้องน้ำ สายตาคมเหลือบมองนาฬิกาที่ผนังห้องถึงได้รู้ว่าตนเองนอนซมนานแค่ไหน ชารอฟหรี่ตามองเหมียวอวดเก่งพยายามจะขยับลงเตียงด้วยตัวเองโดยไม่คิดช่วยเหลือ ร่างสมส่วนกัดฟันพยุงกาย เดินขาสั่นขัด ๆ เข้าห้องน้ำ ขายาวกำลังจะก้าวเข้าไปข้างในเสียงของชารอฟก็ดังขึ้น

 

“อาบน้ำเสร็จแล้วเก็บเสื้อผ้าซะ ฉันจะพานายไปจากที่นี่”

 

ภัทรศรัณย์ชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปข้างใน ใบหน้าซีดหันมาทางคนบนเตียง

 

“ผม...อยากไปเยี่ยมไทน์ที่โรงพยาบาลก่อนได้ไหม”

 

“ได้สิ นายจะได้เจอภีมด้วย”

 

ชารอฟจ้องใบหน้าขาวนิ่ง ภัทรศรัณย์หมดคำพูดจะพูดต่อจึงเข้าไปทำธุระที่ห้องน้ำ มือขาวกระชากปลอกคอกระพรวนแมวเหวี่ยงทิ้งไม่ใยดี ร่างโปร่งเปิดน้ำอุ่นแช่ตัวในอ่างเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อยตามตัวกับอาการเจ็บเสียด ๆ ภัทรศรัณย์ถอนหายใจเฮือกมองสภาพตัวเองที่มีร่องรอยของชารอฟลายพร่างเป็นจ้ำเต็มตัว

 

ต้องเจอแบบนี้อีกนานเท่าไหร่

 

ดวงตาอ่อนล้าปิดลงอย่างเหนื่อยใจ เขากำลังจะเป็นนกที่ถูกจับเข้ากรงขังของมัจจุราชร้ายที่กระหายการทรมานเหยื่อ เขารู้ดีว่าไม่มีทางเอาชนะชารอฟได้ แต่อิสระของเขา ภัทรศรัณย์จะต้องไขว่คว้ามันมาให้ตัวเองให้ได้

 

มือขาวเปิดประตูแง้มออกดูภายนอก เมื่อไม่เห็นชารอฟอยู่ในห้องแล้วจึงพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมา ภัทรศรัณย์พยุงตัวเองไปที่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งและเริ่มแต่งตัว เขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญการรูปลักษณ์ภายนอกมากที่สุด ภัทรศรัณย์เซตผมให้ดูดีและเริ่มลงคอนซีลเลอร์ปกปิดร่องรอยที่อาจมองเห็นพร้อมสบถด่าตัวต้นเหตุไปด้วย ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออก ชารอฟมองคนที่ยังแต่งตัวไม่เสร็จแถมยังไม่ได้เก็บเสื้อผ้าด้วยสายตานิ่ง ร่างใหญ่โดดขึ้นไปนอนเอกเขนกบนเตียงพร้อมส่งสายตาตำหนิ

 

“ให้เวลาตั้งนาน มัวทำอะไรอยู่”

 

“ผมแช่ตัวอาบน้ำให้หายเมื่อย”

 

ภัทรศรัณย์ตอบทั้งสบตากับเขาผ่านกระจกอย่างไม่เกรงกลัว ชารอฟไม่ตอบโต้ สายตาคมเพียงแต่มองกดดันอยู่อย่างนั้นจนภัทรศรัณย์เริ่มทนไม่ไหวหันมาโวย

 

“จะมองอะไรนักหนา ถ้ารีบมากนัก คุณก็จัดกระเป๋าให้ผมเลยสิ บอกไว้เลยนะว่าผมจะไม่ออกจากห้องด้วยสภาพเยินเด็ดขาด”

 

“งั้นก็ลองดูสักครั้งจะเป็นไรไป”

 

ชารอฟกระชากตัวบางถลาลงมากองแอ้งแม้งที่เตียง ก่อนจะเปิดประตูตู้เสื้อผ้าเพื่อกวาดเสื้อผ้าในตู้ออกมาทุ่มใส่ร่างบางบนเตียง

 

“เก็บเสื้อผ้าซะ ถ้ายังลีลา ฉันจะลากนายไปทั้งอย่างนี้นี่แหละ แล้วก็จะให้อยู่บนเรือในสภาพนี้ด้วย”

 

ชารอฟเอ่ยเสียงเหี้ยมอย่างหมดความอดทน ภัทรศรัณย์ลนลานรีบเก็บเสื้อผ้าและเครื่องสำอางลงกระเป๋าแม้จะปวดสะโพกจนน้ำตาแทบเล็ด มือบางเปิดลิ้นชักหยิบพาสปอร์ต ก่อนจะรีบแต่งตัวใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ยังไม่ทันส่องกระจกเช็คตัวเองก็ถูกชารอฟกระชากมือลากลิ่ว ๆ ออกจากห้อง

 

“ผมเจ็บ!  เดินช้า ๆ หน่อยได้ไหม”

 

ภัทรศรัณย์บอกอย่างทนไม่ไหวจริง ๆ ชารอฟหันมองตัวบางกว่าที่หมดสภาพก่อนตัดสินใจแบกภัทรศรัณย์พาดบ่าพร้อมมือกระชับกระเป๋าล้อลากถือเดินลงบันไดคฤหาสน์พาไปที่ห้องรับประทานอาหารที่มีโจ๊กใส่ชามวางรอไว้ก่อนแล้วพร้อมถ้วยยากับน้ำเปล่า

 

“กินซะ”

 

เขาสั่งสั้น ๆ ด้วยสายตาดุเป็นอันรู้ว่าห้ามชักช้าอีกไม่งั้นอด ภัทรศรัณย์รีบตักโจ๊กเข้าปาก เคี้ยวกลืน ๆ จนเกือบหมดก่อนจะกินยาตามลงไป

 

“ผมเดินเอง แต่ช่วยเดินให้ช้าหน่อย ลองเป็นผมกดคุณบ้างแล้วจะรู้สึก”

 

ภัทรศรัณย์บอกเมื่อลุกจากเก้าอี้แล้วชารอฟทำท่าตรงเข้ามาประชิดตัว ร่างใหญ่มองด้วยสายตานิ่งก่อนจะหันหลังให้เดินนำออกไปก่อน ทิ้งให้ร่างโปร่งลากกระเป๋าเดินตามทั้งเจ็บ ๆ อยู่แบบนั้น

 

 

โรงพยาบาล

 

ภัทรศรัณย์หยุดเท้ามองป้ายโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกไม่สบายใจนัก ภาพเพื่อนรักถูกรถชนต่อหน้าต่อตายังติดตาโดยสาเหตุก็มาจากเขาส่วนหนึ่ง ชายหนุ่มภาวนาให้เพื่อนรักปลอดภัย เพราะตัวเองคงไม่สามารถอยู่รอฟังอาการของวาเลนไทน์ได้อีก

 

“เข้ามา”

 

ชารอฟบอกเสียงเข้มก่อนจะเดินนำไปก่อน ภัทรศรัณย์พาร่างเขยก ๆ เดินตามเขาไปช้า ๆ ด้วยความปวดระบม ภาพเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเพ้อหานั่งเคร่งเครียดรออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

 

กวางน้อยเป็นไงบ้าง

 

ชารอฟเอ่ยถามญาติผู้น้องที่สีหน้าไม่สู้ดีนัก ภัทรศรัณย์มองเขาด้วยแววตารู้สึกผิดระคนเจ็บปวด

 

ยังไม่รู้อาการภีมพริษฐ์ตอบสั้น ๆ ขณะหันหน้าไปที่ประตูห้องฉุกเฉิน

 

ชารอฟบอกว่า คุณคือ...พี่ชายของผม

 

ภัทรศรัณย์เอ่ยเสียงสั่นพร่า ก่อนร่างทั้งร่างจะล้มโครมกระแทกลงพื้นจากแรงฝ่ามือที่หวดเข้าเต็มแก้มขาว แววตาของคนทำวาวโรจน์ ทั้งเคียดแค้นและชิงชังรังเกียจ

 

อย่ามาเรียกฉันว่าพี่ ตระกูลฉันไม่เคยอยากนับญาติกับลูกผู้หญิงหากินผ่านเดนมาไม่รู้เท่าไหร่ ถ้าวาเลนไทน์เป็นอะไรไป แกเตรียมตัวเป็นอาหารจระเข้ได้เลย แล้วแม่ชั่ว ๆ ของแกป่านนี้คงสนุกอยู่กับอูฐที่ทะเลทรายแล้วล่ะ ส่วนพ่อแก ตาของฉันจะเป็นคนจัดการเอง

 

เขาเอ่ยเสียงเหี้ยมชนิดคนฟังเย็นวาบทั่วไขสันหลัง

 

คะ คุณทำอะไรแม่ผม แล้วพ่อ พ่อของคุณเหมือนกันนะ

 

ภัทรศรัณย์ละล่ำละลักถามทั้งเลือดกบปาก ร่างโปร่งพยายามจะพยุงตัวลุกแต่ร่างกายบอบช้ำที่กระแทกตัวลงกับพื้นกระเบื้องเมื่อครู่ปวดร้าวจนภัทรศรัณย์น้ำตาคลอหน่วย

 

คนที่ทำให้ฉันเกิดแต่ไม่เคยดูดำดูดีน่ะหรือ แล้วเมียน้อยที่หวังเกาะผู้ชายรวย โดยไม่สนว่าเขาจะมีครอบครัวแล้วหรือเปล่า จุดจบมันก็ต้องเป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือไง หึ ฉันเหี้ยมได้อย่างที่พวกแกต้องการแล้วไง ฉันเคยดี เคยมีครอบครัวอบอุ่นมีความสุข แต่เพราะพวกแกมาพรากมันไป วันนี้ฉันจะสนองคืนให้อย่างสาสม มันแย่ตรงที่วาเลนไทน์ดันมีคนอย่างแกเป็นเพื่อนนี่ล่ะ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา

 

ตาคมวาวโรจน์ซับไปด้วยเพลิงแค้นโหมจ้องอาฆาตบ่งบอกว่าพี่ชายต่างมารดาเก็บสุมความคั่งแค้นนี้มาเนิ่นนานจนความแค้นนั้นหล่อหลอมตัวตนให้เป็นเขาอย่างที่เห็น ภีมพริษฐ์รักและดีกับวาเลนไทน์แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะดีกับทุกคน เขาแค่เว้นวาเลนไทน์ไว้ก็แค่นั้น

 

ผมขอโทษแทนแม่สำหรับทุกอย่าง และยินดีจะชดใช้ให้คุณ

 

แกได้ชดใช้แน่” ภีมพริษฐ์กัดฟันกรอด

 

“ชารอฟเอามันไสหัวไปที่ไหนก็ไปให้พ้นตา ดื้อด้านนักก็จับยิงไม่ต้องให้ถึงตายแล้วก็โยนลงทะเลไปซะ ให้มันตายอย่างทรมานที่สุด

 

เขาสั่งเดือดดาล  ชีวิตที่จะต้องถูกสังเวยหากคนที่เขาวางหัวใจไว้หมดลมหายใจลง ฆ่าให้ตายแต่ทีแรกก็ไม่ต้องเสียเวลาลงไปเกลือกกลั้ว แต่มันจะสบายเกินไปหน่อย ถึงต้องสงเคราะห์เก็บไว้ทรมานเล่น แล้วก็ผิดแผนจนได้เมื่อวาเลนไทน์ดันเข้ามาล่วงรู้เข้าจนได้...แบบเข้าใจผิด ๆ

 

ร่างของภัทรศรัณย์ถูกกระชากลูกขึ้นพร้อมลากตัวออกไป แม้อยากขัดขืนแต่เหตุผลใช้ไม่ได้กับปลายกระบอกปืนที่อยู่กับชารอฟ มัจจุราชร้ายพิพากษาเขาชนิดที่ไม่ให้ความปรานีใดแม้แต่การรอเจอเพื่อนรักอย่างวาเลนไทน์

 

ชีวิตนับจากนี้ ตกเป็นของชารอฟโดยสมบูรณ์

 

แต่มันจะไม่เป็นเช่นนั้นตลอดไปหรอก

 

ต้องมีสักวันที่เขาจะหลุดรอดจากเงื้อมืออำมหิตนี้ให้ได้

 

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Green-Ant00002.gif

ความคิดเห็น