ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.3.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2562 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.3.
แบบอักษร

หลังจากที่ ดูม้าตกลูกเสร็จก็เกือบจะสองโมงเช้าแล้ว ทุกคนต่างก็แยกย้าย พี่หมอก็ขอตัวเข้าคลินิก คนงานก็กลับบ้านพักเพื่อเตรียมตัวไปทำหน้าที่ของตัวเอง ที่ไร่ผมมีบ้านพักคนงานอยู่หลายหลังเพื่อให้เป็นที่พักภายในไร่จะได้สะดวกในการทำงาน แต่ละหลังไม่ได้หรูอะไรมากแต่สำหรับคนงานมันเป็นที่พักอาศัยที่ดีพอสำหรับเขา ส่วนอาหารการกินนั้นก็จะมีโรงอาหารกลางสำหรับทุกคนในไร่ มีแม่ครัวประจำ3-4 คนคอยดูแลเรื่องอาหารการกินต่างๆ ผมกลับพ่อพากันมาที่โรงอาหารกลางเพื่อหาอะไรทานกัน เมื่อมาถึงก็มีป้าดา หัวหน้าคนครัวเดินมารับหน้า 

" พ่อเลี้ยง จะมาทานข้าวที่นี่ใช่ไหมคะ พี่จะได้ให้คนจัดเลย " ป้าสดาถามพ่อขึ้น 

" ครับพี่ดา จัดเลยเดี๋ยวผมทานแล้วจะได้ไปดูงานกันต่อ " พ่อตอบป้าดาซึ่งนับถือกันเป็นพี่น้อง...เพราะเป็นคนทำงานที่นี้มานานคนหนึ่งเช่นกัน แล้วป้าดาแกก็หันมามองผมที่เดินตามพ่อมาติดๆ ผมก็กล่าวทักทายทันที 

" สวัสดีครับป้าดา วันนี้ผมมาขอฝากท้องหน่อยนะครับ " พูดทักทาย ขอฝากท้องแล้วส่งยิ้มให้ป้าแก 

" อุ๊ย นายน้อยก็มาด้วย ฝากทงฝากท้องอะไรกันคะ ป้าดีใจส่ะอีกที่นายน้อยมาทานอาหารป้า " 

" มาค่ะๆ มานั่งก่อน เดี๋ยวป้าจะให้คนขึ้นดต๊ะเลย " ป้าดาตอบทักทายผมแล้วเชิญเราสองคนพ่อลูกให้เข้าไปนั่งที่โต๊ะทานข้าวสำหรับพ่อเลี้ยงและคนในครอบครัวผมเวลาแวะมาทานที่นี้  

" เดี๋ยวพี่ไปบอกนังแดงกับนังส้มก่อนนะค่ะ " พ่อพยักหน้าตอบรับผมก็ยิ้มน้อยๆให้ป้าแกก่อนที่ป้าจะเดินไปในครัว คนงานก็เริ่มเดินเข้ามาในโรงอาหารกลางเพื่อกินข้าวกันก่อนลงงาน ผมกับพ่อก็นั่งรอแปปเดียวอาหารก็ขึ้นโต๊ะเสร็จสับเราก็นั่งทานข้าวกันไป 

คนงานชายที่เดินเข้ามา ต่างก็มองไปที่โต๊ะกินข้าวของพ่อเลี้ยงที่วันนี้มาทานที่โรงอาหารกลาง คงเพราะมาดูม้าที่ตกลูกเมื่อเช้าเลยได้มาทานที่นี้ ก็ไม่บ่อยนักที่พ่อเลี้ยงและคนในครอบครัวพ่อเลี้ยงจะมาทานกันที่นี้ เป็นบางครั้งบางคราวเท่านั้น แต่ที่สะดุดตาก็คือคนร่างบางผิวขาวหน้าหวานราวกับผู้หญิง ที่นั่งทานข้าวกับพ่อเลี้ยงนั่นต่างหากน่าสนใจที่สุด แล้วบทสนนาต่างๆ ก็เริ่มขึ้น 

" เห้ย นายน้อยมานี่หว่า " คนงานชายเริ่มคุยกันถึงคนร่างบางนั่นทันทีที่นั่งลง 

" เออ กูเห็นแล้วเมื่อเช้า มาดูอีน้ำตาลตกลูกไง แต่น่าจะมาถึงตั้งแต่เมื่อวาน " 

" แมร่งเอ้ย ขาวชิปหาย หน้าตาก็เหมือนผู้หญิง กูเห็นแล้วน้ำเดินเลยว่ะสัส " 

" ไอ้ห่า มึงพูดอะไรระวังตีนพ่อเลี้ยงด้วยมึง อยากแดกตีนแทนข้าวหรือไงวะ " 

" กูเห็นด้วยกับไอ้สนนะ นายน้อยแมร่งเหมือนผู้หญิงอ่ะ ถ้าผมยาวนะมึงกูว่าแยกไม่ออกสัส " 

" เออ มันก็จริง แต่อย่าหวังสูงไปว่าจะได้แอ้ม หรือทำอะไรรุ่มร่ามกับนายน้อยเด็จขาดนะมึง ได้ตายแบบไม่รู้ตัวแน่ " 

" นั่นสิ อย่าได้คิด...ใครวะจะได้ไปครองโคตรโชคดี กูแมร่งไม่มีบุญว่ะ ชาตินี้ 555 " 

" 555 เออๆ แล้วมึงว่านายน้อยจะได้ผัวหรือได้เมียวะ " 

" กูว่าไม่แน่หวะ อาจจะได้ผัว มึงดูดิผู้ชายคนไหนจะไม่สนใจนายน้อยวะ แมร่งไม่อยากบรรยายเลยกู หึ่ย..." 

บทสนทนาต่างๆนาๆ ที่คนงานชายต่างคุยกันสนุกปากล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องของนายน้อยลูกชายเจ้าของไร่ทั้งสิ้น ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติไปแล้ว เพราะนายน้อยผู้ที่โดนกล่าวถึงลักษณะโดยรวมล้วนแต่ตรงกับคำพูดของคนงานจริงๆ และมันก็จบลงด้วยการแยกยายไปทำงานเหมือนทุกๆครั้ง 

พอทานข้าวกันเสร็จพ่อก็ให้ผมเข้าไปดูไร่ส้มที่จะต้องเก็บวันนี้ เพราะพ่อจะไปดูไร่ชาแล้วก็งานอื่นๆ เห็นผมว่างเลยใช้ แต่ไม่เป็นไรหรอกถึงไม่ใช้ผมก็ว่าจะช่วยอยู่แล้วในช่วงที่ผมกลับบ้าน จะให้อยู่บ้านนั่งๆนอนๆคงไม่ใช่ผม 555 

" กลับวันนี้หรอลูก...? " คำถามของผู้เป็นแม่ถามลูกชาย ที่นานครั้งจะกลับมาบ้าน 

" ครับแม่ พอดีนัดกับไอ้ปายไว้ด้วย นานๆจะรวมแก๊งกันครับ 55 " 

" นั่นสิ ไม่พาปายมาด้วยแม่คิดถึงจัง " คำพูดของคนเป็นแม่ทำให้ลูกชายยิ้มแห้งๆ เพราะไอเพื่อตัวดีมาทีไรแม่โอ๋ยิ่งกว่าลูกส่ะอีก 

" ไว้คราวหน้านะครับ สุดที่รักของผม ฟอด..." พูดพลางเดินเข้าไปกอดพร้อมกับหอมแก้มแม่คนสวยเต็มปอด 

" จ้าาา ไว้คราวหน้าพาหนูปายมาด้วยหล่ะ " 

" คร้าบบบ.... " คำแบบตอบลากยาวก็มาทันที 

ตอนนี้ผมเตรียมตัวจะกลับสู่เมืองหลวงของไทยที่สวยงามและวุ่นวาย กับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ การกลับมาบ้านครั้งนี้เป็นการกลับมาเพียงไม่กี่วัน แต่ได้ความรับความสุขสดชื่นผ่อนคลายมากจริงๆสำหรับผม ได้มาสูดอากาศดีๆ ได้มาช่วยงานพ่อแล้วรู้สึกใจผมมันเบาขึ้นเยอะ จากอะไรไม่รู้ 5555 วันๆตอนอยู่ที่นี่นอกจากจะกัดกับไอ้หน้ามึนแล้วก็ได้ดูงานในไร่นี่แหล่ะครับการรีแลกซ์ของผม  

บรื๊นนนน.......// เสียงรถยนต์ขับเข้ามาจอด ทำให้ผมและแม่หันไปมอง จึงรู้ว่าเป็นรถของพี่เขยผมเอง 

" อ้าว กับมากันแล้วหรอลูก..." ทันทีที่พี่สาวกับพี่เขยเข้ามาในบ้านแม่ก็รีบเดินไปรับทันที 

" สวัสดีครับแม่ / วัสดีแม่ " คำหน้าอ่ะพี่เขย คำหลังอ่ะพี่สาวผมเอง หึหึ 

" ดีครับ พี่เก่ง พี่โปรด " ผมเดินตามแม่มาทักทายพี่สาวและพี่เขยที่กลับจากบ้านปู่ย่าของเจ้าตัวเล็กหลานผมเอง 

" ดี กร...มาเมื่อไหร่ " พี่โปรดถามผมทั้งที่ยังอุ้มลูกน้อยอยู่ที่อก เอาหัวซบไหล่หลับอยู่ 

" มาได้สามวันแล้วพี่ หลานไม่อยู่เลยไม่ได้เล่นกับหลานเลย " ผมตอบกลับ พลางมองไปที่หลานน้อย 

" ดีเว้ย..ไอ้นายน้อย นี่จะกลับแล้วรึไง เตรียมกระเป๋าอ่า " พี่เก่งตอบทักทาย เหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางของผมที่วางอยู่  

" อืม.. กลับวันนี้แหล่ะ นัดปายไว้ " 

" อะไรวะ เจอหน้ากันแปปเดียวจะกลับแล้ว " อือหือออออ เขามาตั้งสามวันแล้วเถอะ ตัวเองไม่อยู่ทำมาโวยวาย 

" โห กรมาตั้ง สามวันแล้วนะพี่เก่งอยากไม่อยู่เอง " 

" เอาลูกไปนอนก่อนสิโปรด จะได้ไม่เมื่อยเจ้าตัวซนจะได้นอนสบายตัวด้วย " แม่บอกพี่โปรด เพราะเห็นอุ้มลูกยืนอยู่ 

" เดี๋ยววว.... ฟอด// " ผมเบรกพี่โปรดไว้เดินเข้าไปหอมแก้มยุ้ยของหลานน้อยที่หลับอยู่ มีทำท่าจะตื่นด้วย หึหึ น่ารักจัง แล้วพี่โปรดก็พาน้องปาล์มขึ้นห้อง 

" หึหึ อยากมีบ้างใช่ไหมหล่ะ..." คำถามกวนโอ้ยของพี่สาวจอมซ่า ปากกล้าไม่เลือกที่ของผม 

" ไม่อ่า ภาระเปล่าๆ อยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว หึ่ยยย..." พูดจบก็หันไปมองค้อนใส่พี่เก่งแล้วสะบัดหน้าหนี ชิ... 

" โถ่ๆ เดี๋ยวมีแล้วจะกล้าพูดไหมว่าภาระ อ่ะ " พี่เก่งทำหน้ากวนโอ้ยแล้วถามกลับมา 

" ยังไงมันก็ภาระแหล่ะ หลานผมมีเลี้ยงหลานก็ได้ ไม่เห็นอยากจะมีเลย " ใช่ครับหลานก็มี จะอยากมีลูกไปทำไมอีก ไหนจะไอ้หน้ามึนน้องผมสักวันมันต้องมีแน่ ผมไม่ต้องมีก็ได้ คิดแบบนี้จริงๆนะ 555 สาบานได้ 

" มันไม่เหมือน ของตัวเองไหม... ว่าแต่จะมีเองหรือให้เขามีหล่ะ 5555 " นั่นไงว่าแล้ว คนบ้านนี้เป็นอะไรกันนะ 

" เห่อะ อย่างผมต้องเป็นคนทำสิ ก็ต้องเป็นเขามีอยู่แล้ว..." เออต้องเขามีสิ ผมเป็นผู้ชายนะจะมีได้ไง มีในที่นี้คือม่ลูกอ่ะครับ 

" 5555 หราาา " ขำตรงไหนเนี่ย ผมท้องเองได้สิว่าไปอย่าง 

" เอาหล่ะๆ อย่ามัวแต่ลับฝีปากเล่นกันอยู่เลย พี่เก่งไปบอกให้คนเอาของขึ้นไปเก็บ แล้วไปพักส่ะก่อนลูก " 

" ไปก็ได้... ก่อนกลับอยู่ทานข้าวกันก่อนด้วย ไม่งั้นจะไม่ให้เลี้ยงหลานนะเว้ย " น่านไงก่อนจะไป มีการต่อรองอีก 

" อืมๆ ได้ๆ ไม่ใช่เพราะกลัวจะไม่ได้เลี้ยงหลานหรอกนะ...ชิ.." ผมมองบน แล้วตอบกลับพี่สาวจอมฮาร์ดคอร์ 

หลังจากที่ทานข้าวและคุยกันบนโต๊ะอาหารกลางเสร็จ ผมก็ร่ำลาครอบครัว แล้วบึ่งรถกลับกรุงเทพฯเลย คิดไปด้วยว่าคราวหลังจะไม่ทรมานสังขารขับรถมาเองอีกแล้ว เหนื่อยจริงๆครับ มันใช้เวลา ประมาณ 8-9 ชั่วโมงอ่ะครับกว่าจะถึง เล่นเอาทั้งเอวทั้งหลังนี่ปวดเมื่อยไปตามๆกันเลยทีเดียว ก็นะอยากจะขับรถมองทางเองจะโทษใครได้...... 

 

.............................................................................................................. 

 

 

อรรถพล=โอ๊ต 

เป็นอีกวันที่ผมตื่นนอนอย่างสดชื่นเพราะเมื่อคืนได้ปลดปล่อย ร่ายกายมันก็รู้สึกกระปรี้กระเปร้า สดชื่นในแบบผู้ชายเพลย์บอย ผมก็ลุกจากเตียงหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำทำความสะอาดร่างก่ายหลังจากที่ตื่น และมาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์ดังราคาแพงตามปกติ เพื่อเข้าไปเคลียร์งานโรงแรง ที่เลขาโทรมาบอก.. ก็คงเป็นเอกสารที่รออนุมัติต่างๆนั่นแหล่ะครับ เพราะช่วงนี้ยังไม่มีปัญหาอะไรให้แก้ 

หลังจากแต่งตัวเสร็จผมก็เดินออกจากห้อง ปิดประตูเรียบร้อยก็มาขึ้นลิปลงมายังที่จอดรถเพื่อจะออกไปโรงแรม คอนโดฯที่ผมอยู่ เป็นคอนโดฯส่วนตัวครับ ผมสร้างเองด้วยเงินของผม สมบัติชิ้นแรกที่ผมเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง เป็นคอนโดฯที่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา วิวรอบๆสวยมากครับ ผมอยู่ชั้นบนสุด ชั้นที่ 48 ชั้นนี้ จะมีเพียงสามห้องเท่านั้น สองห้องเป็นของเฮียผม คือห้องของเฮียเอกกับห้องเฮียโอม ห้องเฮียทั้งสองอยู่ข้างกัน ส่วนห้องผมอยู่ตรงข้ามกับสองห้องของเฮียๆมัน เป็นห้องเดียว ที่มีห้องนอนอยู่ 3 ห้อง คือห้องนอนประจำของผม ห้องไว้สำหรับเพื่อน และอีกห้องไม่มีใครใช้เอาไว้เก็บของ 

เมื่อมาถึงโรงแรมผมก็จอดรถไว้ข้างหน้าตามเคย แล้วก็มีพนักงานมาเอารถไปจอดให้ เหมือนทุกๆครั้ง ผมก็เดินเขามาข้างในผ่านมาึงเคาน์เตอร์ตอนรับ ก็มีพนักออกมายืนข้างหน้า ก้มหัวต้อนรับแบบปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือหน้าไม่คุ้นคงเป็นคนที่เข้ามาใหม่สินะ 

" สวัสดีค่ะ ท่านประธาน " พนักงานต้อนรับหญิง เดินมาก้มหัวให้แล้วเอ่ยทักทาย 

" อืม.." ผมตอบสั้นๆ ในลำคอ แล้วเดินไปหน้าลิป เธอก็เดินตามมาแตะบัตรเปิดลิปให้ 

" เชิญค่ะ มีอะไรให้ดิฉันรับใช้เรียกได้นะค่ะ " เชิญผมเข้าลิปแล้ว ส่งยิ้มหวานยัวยวนมาให้ ผมยิ้มมุมปากแล้วเดินเข้าลิปไป พลางคิดในใจว่าเธอกล้าดี 

" สวัสดีครับท่านประธาน " วิทย์ เลขาคนสนิทของรออยู่ที่หน้าห้อง ทักเมื่อผมเดินมาถึง 

" อืม... วันนี้มีอะไรบ้าง ..? " 

" เอกสารอนุมัติครับ แล้วก็วันนี้มีประชุมคณะกรรมการครับ "  

" เวลา " 

" 10.00 น. ครับ " 

" อืม.... เอกสารงานที่ต้องจัดการพร้อมไหม " 

" ครับผมจัดเตรียมไว้ให้ที่โต๊ะ แล้วครับท่าน " ผมพยักหน้าแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน จัดการอ่านและเซ็นเอกสารทุกอย่าง ที่ดูเหมือนจะเยอะมาก เสร็จแล้วก็รอเวลาที่จะเข้าประชุมต่อ 

ตื๊ดดด.. ตืี๊ดดด....ตื๊ดดดด 

เสียงสายเข้า ดังขึ้นในโหมดสั้น จากโทรศัพท์เครื่องหรู และเบอร์นั้นก็ไม่ใช่ใคร คุณหญิงประภารัตน์ วงศ์วิเศษพันธ์ุ แม่ผมเอง 

" ครับม๊า..." 

*( นี่แกนึกถึงผู้หญิงแก่ๆ คนนี้บ้างไหม ตาโอ๊ต...) มาแล้วครับกับคำถามเดิมๆ ของคุณหญิงภา 

" โถ่ ม๊า.. ผมก็นึกถึงทุกวันแหล่ะครับ ใครจะลืมม๊าตัวเองได้ครับ " 

*( หึหึ นี่ถ้าแกนึกถึงชั้นทุกวัน แกคงจะกลับมาบ้านทุกวันแล้วแหล่ะ นี่อะไรไม่เคยเห็นหน้า) 

*(นี่ชั้นนึกว่ามี ลูกแค่ 3 คน ส่ะอีก..) 

" โห่ม๊าาา....ผมทำงานไง ไหนจะดูผับให้เฮียอีก..." 

( อย่ามาพูดดี คิดว่าชั้นไม่รู้รึไงว่า วันแกทำอะไรมั่งนะห๊ะ ไอ้ตัวดี เดี๋ยวชั้นจะฟ้อมป๊าแก ) 

" อะไรกันม๊าาา ผมทำงานจริงๆ " 

( ไม่รู้แหล่ะ เย็นนี้กลับบ้าน ชั้นมีแขกพิเศษมา รีบมาด้วยอย่าให้ชั้นเสียหน้านะไอ้ลูกตัวดี ) 

" ใครอีกหล่ะ ครับ..? ไม่ใช่หา คู่ให้ผมอีกนะ ผมยังไม่พร้อมนะม๊า " 

( ไม่พร้อมอะไร..? แกอยู่อายุเท่าไหร่แล้วตาโอ๊ต ลูกชายชั้นไม่มีใครให้หลานชั้นสักคน..) 

"แล้วม๊าจะมาลงอะไรที่ผมอ่ะ เฮียอาร์มนู้น ได้ข่าวว่าทำเขาท้องอ่ะ ม๊าไปถามดูดิ " 

( อะไรนะ..../// ไปทำใครท้องแล้วทำไมชั้นไม่รู้ ตายๆ ลูกชั้นแต่ละคน ) ขอโทษนะเฮียผมขอเอาตัวรอดก่อนแล้วกัน 555 ว่าด่าผมยังไงผมรับหมด 

"จริงๆนะม๊า... ลองไปสืบดูสิครับ เห็นว่าตามง้อเขาอยู่.. " 

( หืม..เดี๋ยวชั้นจัดการเองเรื่องนี้ ส่วนแกต้องกลับมาบ้านตามที่ม๊าบอก ไม่งั้นชั้นจะฟ้องป๊าแก ) 

" คร้าบ... แต่ถ้าเรื่องจับคู่ผมไม่รับปากนะ.." 

( ยังไงก็มาดูเขาก่อนแล้วกัน..) คุณหญิงภาพูดจบก็วางสายไป ดูก่อนนี่คือดูตัวจริงๆสินะ เห้อ.....ผมหล่ะเบื่อ... 

เห้อ....เหนื่อยกับการประชุมกรรมการ ที่พึ่งประชุมเสร็จไป ผมกลับมาที่ห้องรู้สึกไม่อยากจะออกไปไหนต่อเลยผม แม้ว่าร่างกายจะรุ้สึกหิวแล้วก็ตาม เพราะเย็นนี้ต้องกลับบ้าน ไปรับหน้าแขกคุณหญิงภาอีก แค่คิดก็ทำให้ผมเหนื่อยคูณสองเลย ไม่รู้จะอะไรกับผม พี่ชายก็มีตั้งสามคน ถึงอีกคนจะพลาดทำเขาท้องแล้วก็เห่อะ หรือจงใจก็ไม่รู้....แต่ม๊าก็ยังจะพยายามจับคู่ให้ผมแต่งงานอยู่ตลอด นี่น่าจะครั้งที่ 5 แล้วมั้ง ที่หาคนมาให้ผม แต่ผมก็บ่ายเบี่ยงตลอก เพราะผมเองยังไม่พร้อม ยังอยากสนุกกับชีวิตหนุ่มโสดอยู่ ไม่อยากมีพันธะอะไรกับใคร 

ก๊อก// ก๊อก //" ขออนุญาต ครับ " เสียพูดขึ้นทำให้ผมออกจากความเหนื่อยในความคิดชั่วขณะ.. 

" อืม... เข้ามา " 

" ไม่ทราบว่าท่านประธาน จะออกไปทานอะไรข้างนอก หรือจะให้ผมจัดขึ้นมาให้ดีครับ " 

" จัดมาเลยแล้วกัน ผมยังไม่อยากจะออกไปไหน "  

" ได้ครับท่าน รอสักครู่.. เดี๋ยวผมจัดการมาให้ " พูดจบวิทย์ก็ออกไปจัดการหาอะไรมาให้ผมทาน...ก็ยังดีที่มีเลขานี่แหล่ะครับ 

พรื๊ดดด//// เสียงเปิดประตูเข้ามาแบบไม่ต้องถามไม่ต้องขอ ทำให้ผมหันมองอย่างไม่พอใจ... แล้วคนที่โผล่มาก็คือไอ้เต้ 

" เห้ยยยยย..... มองกูแบบนั้น หมายควาย... ว่าไงวะ..? " ดูมันยังมีหน้ามาพูดกวนตีนอีก....สัส 

" มองควายอยู่ไง..." ผมก็ตอบกลับแบบกวนๆ เหมือนกัน 

" สัส กูเพื่อนมึงนะ ถ้ากูเป็นควายมึงก็เป็นเหมือนกัน อ่ะ " 

" มีไร มึงก็ว่ามา..." ผมขมวดคิ้ว ถามมันแบบไม่สบอารมณ์ 

" อ้าวๆ เพื่อนมาหาไม่ได้หรือไง ต้องมีอะไรด้วยหรอวะ .." 

" สัส กูไม่มีอารณ์ " ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์มาเล่นกับมันหรอก เพราะนึกถึงเรื่องที่คุณหญิงภาเอามาใส่หัวผมก็ปวดกระบาลแล้ว 

" เป็นอะไรของมึงวะ เมื่อคืนก็ได้ไปแล้วหนิ่ ทำไมยังอารณ์เสียเหมือนเห ี้ยขาดไก่แบบนี้วะ 555 " ดูมันยังมีอารมณ์กวนตีนต่ออีก สัสเอ้ยยยยยย.... 

" มึงออกไปเลยไป...ก่อนที่กูจะลุกขึ้นเตะปากมึง.." 

" 555 เออๆ กูไม่กวนก็ได้ แค่จะมาบอกว่าไอ้ปอนด์ มันจะกลับมาวันมะรืนนี้ มันบอกให้บอกมึงว่าจะนัดกันที่ร้านเฮียอาร์มเฮียต้น กูเลยเข้ามาหามึง " 

" เออ.." ผมตอบรับแบบสั้นๆ ไม่ได้ถามอะไรต่อ 

" แล้วนี่มึงกินไรยัง กูหิวว่ะ ออกไปหาไรกินกันมึง..." 

" ไม่ ... กูให้วิทย์จัดการให้ เดี๋ยวคงมามึงจะกินกับกูไหมหล่ะ? ไม่ก็ออกไปคนเดี๋ยว กูไม่อยากไปไหน " 

" เออๆ ได้ๆ ยังไงก็ได้มีอะไรให้กูกิน กูเอาหมดแหล่ะของฟรีชอบ 555 " 

" กวนตีน ...สัส " 

หลังจากคุยกับไอ้เต้ต่อแปปเดี๋ยวอาหารก็มา ผมกับมันก็นั่งกินไปคุยไป อารมณ์ก็เริ่มดีขึ้นมาหน่อย ไม่ใช่เพราะความกวนตีนของมันหรอกนะ คงเพราะอาหารถูกปาก วิทย์เป็นคนที่รู้ใจผมในระดับหนึ่งว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไรแม้แต่อาหารการกิน และเรื่องอื่นๆ กินเสร็จก็คุยกันต่อสักพักไอ้เต้ก็ขอตัวกลับไปสนาม เพราะวันนี้ไอ้สิงห์เพื่อนในกลุ่มมีแข่ง..... 

ปัง..... / 

เมื่อรถยี่ห้อดังราคาแพง ขับเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่สวยหรู เรียกง่ายๆว่าคฤหาสน์เลยแล้วกัน พร้อมกับร่างสูงหน้าหล่อเหลา อกล่ำไปด้วยกล้ามเนื้อแบบคนออกกำลังกายเป็นประจำ หุ่นนายแบบ ที่สาวๆทั้งหลายต่างหมายปอง พร้อมจะพลีกายพลีใจให้โดยไม่ต้องขอ ลงมาจากรถคันนั้น ยืนจนเต็มความสูง แล้วปิดประตูรถเสียงดังแบบคนไม่สบอารมณ์ และก้าวเดินออกห่างจากรถไปยังประตูคฤหาสน์ เพื่อเข้าไปด้านในซึ่งมีคุณหญิงใหญ่รออยู่  

" คุณหนูโอ๊ต....มาแล้วหรือคะ " คำทักทายมาพร้อมกับรอยยิ้มอันอบอุ่น อย่างที่คุ้นเคยของหญิงชราคราวป้า  

" ครับนมอิ่ม... สบายดีนะครับ " ตอบกลับแม่นมที่เคยเลี้ยงดูมาแต่ยังเยาว์ พร้อมกับเดินไปสวมกอบ ร่างเล้กชราภาพด้วยความรักดุจแม่อีกคน 

" คุณหญิงรออยู่ที่ห้องรับแขกนะคะ แล้วคุณหนูจะรับของว่างอะไรดี เดี๋ยวนมจะจัดไปให้ " นมยิ้มอบอุ่นให้ตลอดเวลาที่คุยกับผม 

" อะไรก็ได้ครับนม... งั้นผมขอตัวไปหาม๊า ก่อนนะครับ " ผมบอกนม หันตัวจะเดินไปห้องรับแขก แต่ก็หันกลับมา 

" แล้วป๊าอยู่ไหมครับ นม..? " คำถามที่ผมควรถามที่สุด เพราะป๊าคือตัวช่วยของผมในเวลาฉุกเฉิน 

" อยู่ค่ะ น่าจะอยู่ที่ห้องทำงาน "  

" ขอบคุณครับ " เมื่อได้รับคำตอบแล้วก็เดินไปที่ห้องรับแขกที่มีคุณหญิงประภา นั่งรออยู่ 

" มาแล้วหรอไอ้ตัวดี... กว่าจะโผล่หน้ามาได้นะ " 

" ดูพูดเข้า ยังกับผมไม่เคยกลับบ้านงั้นแหล่ะ.." 

" หึหึ ถ้าเห็นหัวบ่อยๆชั้นคงไม่พูดแบบนี้หรอก.." พูดด้วยท่าทีตัดพ้อที่ลูกชายสุดที่รัก ไม่ค่อยจะกลับบ้านมาสนใจเธอเลย ตั้งแต่เรียนจบก็ย้ายไปอยู่คอนโดฯ ที่ตนสร้างเอง จะเจอทีก็ต้องโทรตามแล้วตามอีก 

ฟอดดดด..." โอ๋ๆ ไม่น้อยใจสิครับ ผมก็มาแล้วนี่ ไง " 

" ถ้าม๊าไม่โทรตาม จะมาไหม ไอ้ตัวดี.." 

" มาสิครับ....ม๊าสุดที่รักของผม จะไม่มาได้ไง.."  

" อย่ามาหลอกคนแก่ให้ยากเลย...หึ " แน่ะมีงอนต่ออีก 

" แก่ที่ไหน... ยังสวยอยู่เลย ไม่งอนนะครับ เดี๋ยวไม่สวย " มาบ้านทีก็ต้องโอ๋ทุกที เพราะผมไม่ค่อยได้มาบ้านเลย นานๆจะเข้ามาบ้างก็มาธุระนั่นแหล่ะครับ 555 

" อีกสักพัก คุณหญิงพรเพ็ญกับลูกสาวคนเล็ก จะมาทำตัวดีๆ หน่อยหล่ะ.." น่านครับไงคิดไว้ไม่มีผิด 

" ครับถ้า ไม่อะไรกับผมมากนะ.... หึหึ." 

" เดี๋ยวเถอะ เขาเป็นแขกม๊า.." 

" ครับ... งั้นผมขอไปหาป๊าก่อนแล้วกัน " คุณหญิงภาพยักหน้าตอบ แล้วผมก็เดินออกมาจากห้องรับแขกตรงไปที่ห้องทำงานของป๊าทันที 

(ขออนุญาตเจ้าของภาพ อิมเมจคฤหาสน์ วงศ์วิเศษพันธุ์ เอามาพอได้อิน) 

 

 

 

 

***ยังไม่ได้ตวจแก้ไข้คำผิด...... 

ผิดพลาดตรงไหน ติชมได้ ค่ะ  

ปล. จะรับปั่นให้ได้หลายตอนก่อนที่จะไม่ว่าง............... 

 

 

ความคิดเห็น